(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 : นาย.. ไม่มีสิทธิ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 พ.ค. 63




คนสองคนยืนมองหลุมฝังศพ ที่มีป้ายสลักชื่ออยู่ที่แท่นหิน หลุมฝังศพสองหลุมที่อยู่ข้างๆ กัน


“ โทษทีนะ ” จู่ๆ มิติกาที่เงียบตั้งแต่เดินเข้าจนถึงที่นี่ก็พูดขึ้น “ นายคงจะเศร้าน่าดูเลย ที่สูญเสียคนสำคัญไป ”


“ เอาจริงๆ มันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ฉันไม่พอใจเธอมากกว่า ” เอกพูด ปรายตามองเด็กสาว


“ ...... ไม่พอใจฉันเรื่องอะไร ” มิติกาหันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ


“ ก็เธอหายไป ปล่อยให้ฉันเหงาอยู่ตั้งเป็นสัปดาห์เลยนิ ” เด็กหนุ่มพูดเบาๆ หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เขาก็มีแค่มิติกาคนเดียวเท่านั้น ที่คอยช่วยเหลือเขา


เด็กสาวขยับยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ มองไปทางหลุมศพทั้งสองหลุมที่อยู่เบื่องหน้า


‘ ไกรภพ มั่งมี ’    

‘ อินทิรา รัตนศักดิ์ ’


เอกเดินเข้าไปวางดอกไม้ที่หน้าหลุมศพที่มีชื่อ อินทิรา ก่อนจะถอยกลับมาที่เดิม อินทิราคือแม่ของเขา


“ แม่ครับ ” เอกพูดขึ้น ถามผู้เป็นแม่ที่ไม่อาจตอบได้อีก “ ทำยังไงดีครับ ผมอยากจะรู้เหลือเกิน ว่ายัยปีศาจไปอยู่กับใครมา ”


มิติกาปรายตามองคนขี้สงสัย แล้วจึงพูดขึ้นมาเป็นการตอบว่า “ นี่ไกร นายรู้มั้ย ว่าอีกฝังของเมืองที่ฉันมีธุรกิจอยู่ มีโรงเรียนที่ฉันชอบอยู่ ฉันมีเพื่อนอยู่ที่นั้น ”


“ แม่ครับ ผมอยากรู้จังเลย เพื่อนของยัยปีศาจเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วสนิทรึเปล่า ” เด็กหนุ่มถามคำถามรัวๆ ต่อหน้าหลุมศพ


“ ผู้ชาย.. ” มิติกาตอบ หันหน้าไปมองเอก “ เพื่อนฉันเป็นผู้ชาย ส่วนเรื่องสนิทรึเปล่านี่ ไม่รู้สิ ”


“ แปลว่าไม่สนิทหรอ.. ” นัยตาสีนิลจ้องคนหน้าสวยเขม็ง เด็กสาวไม่ได้ตอบอะไรแค่ส่ายหน้าเบาๆ


มันยิ่งทำให้เด็กหนุ่มงุนงงเข้าไปอีก ไม่ทราบว่าสนิทหรือไม่สนิท 


“ ไปนั่งเล่นที่สระกันเถอะ ตรงนี้มันร้อน ” มิติกาพูกชวนเด็กหนุ่ม เดินนำเอกไปที่สระน้ำใสที่อยู่ใกล้ๆ 


ลมพัดมาอากาศจึงเย็นสบาย มิติกาและเด็กหนุ่มมานั่งเอาเท้าตีน้ำเล่นอยู่อย่างสบายใจ 


แต่ด้วยความไม่ระวัง เศษผงแถวๆ นั้นก็กระเด็นเข้าตาเด็กสาว “ โอ้ยย!! ”


“ เธอเป็นอะไรหนะ ” 


“ อะไรก็ไม่รู้ ปลิวมาเข้าตาน่ะ ” เด็กสาวตอบ เด็กหนุ่มจึงขยับเข้าไปใกล้คนหน้าสวย ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนบางค่อยๆ บรรจงเช็ดเอาฝุ่นผงออกให้มิติกา


ดวงตาคู่สวยเพ่งมองเด็กหนุ่ม แต่ยังไม่ทันจะได้ถอยห่างอย่างที่ใจคิด ริมฝีบางก็ถูกรุกล้ำโดยเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว


เป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของนัยตาสีชาดมาเห็นเข้าพอดี... 


........ ยัย...!!!!!!! ๏_๏



“ อะไรนะครับ ” พชรถามซ้ำ “ คุณมิตินะหรอครับ ที่ไปตกลงอะไรแบบนั้น.. โอว.. น่าสงสารจริงๆ ”


“ สงสารยัยคิงคองหรอ ” การินถามเด็กหนุ่มผมทองด้วยความสงสัย ยัยคิงคองเนี่ยนะน่าสงสาร


“ สงสารผู้ชายครับ ผมละกลัวแทนจริงๆ เชียว ” พชรว่า “ กลัวว่าจะแพ้พนันคุณมิติเธอ คุณมิติมารยาเยอะจะตาย ”


“ แต่ฉันว่า ยัยคิงคองจะเสร็จไอ้หมอนั้นมากกว่า ” การินแย้ง เพราะเขาเชื่อว่ามิติกาเป็นเพียงเด็กสาวร่างเล็ก ไม่น่าจะสู้เชียรได้เลยซักนิดเดียว


“ ว่าแต่.. พวกคุณไปรู้จักกับคุณมิติได้ยังไงหรอครับ ” พชรยิ้มบางๆ ถามคนต่างโรงเรียนทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้า


“ พี่มิติช่วยฉันไว้น่ะค่ะ ” ลัลทริมาตอบ หันไปมองการินให้พูดต่อ เด็กหนุ่มกัดฟัน กำหมัดอยู่ซักครู่ก่อนจะพูดออกมา 


“ ยัยนั่นต่อยฉัน ” การินตอบ “ ฉันรู้จักยัยนั่นจากการทะเลาะ ”


“ เอ่อ.. ” พชรเงียบไป ก้มมองนาฬิกาแล้วเงยหน้ามองคนต่างโรงเรียนทั้งสองคน ก่อนจะพูด “ คือว่า มันใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว ผมคงต้องขอตัวก่อน ถ้าพวกคุณอยากจะไปเดินสำรวจตรงไหนก็.. ระวังหน่อยแล้วกันล่ะครับ อย่าให้ยามเห็น ”


“ ยินดีที่ได้รู้จักแล้วกันครับ ” เด็กหนุ่มผมทองยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินหันหลังตรงไปยังอาคารเรียน


การินและลัลทริมามองตามแผ่นหลังกว้างไป เด็กหนุ่มสังเกตพชรตลอดเวลาที่พูดคุยกัน 


เครื่องแต่งกายของโรงเรียนนี้ เหมือนกับเครื่องแต่งกายของมหาลัยผู้ชายใส่ไทค์ ต่างตรงที่ผู้หญิงใส่โบว์ บนปกคอเสื้อของนักเรียนแต่ละคน ก็จะมีดาวทองคำติดตามจำนวนชั้น 


... ไอ้หัวทองนั้น บนปกคอเสื้อมันมีดาวอยู่ห้าดวง แปลว่า.. มันคงจะอยู่ชั้นเดียวกับเขา


“ ไปยัยโง่ ” เด็กสาวมองหน้าการินมึนงง ไปรู้ว่าการินจะพาเธอไปไหน การินมองหน้าลัลทริมาก็รู้ทัน จึงแสยะยิ้มดึงตัวเด็กสาวขึ้น


“ เราไปสำรวจโรงเรียนกัน ” 


.....

..........

...............




Σผลัวะ.... อั่ก..


ชายหนุ่มกระชากร่างของเอกออกจากตัวมิติกา ก่อนจะลงมือต่อยตีเด็กหนุ่มอย่างมันมือ 


“ หยุด!! หยุดเดี่ยวนี้นะ ” เด็กสาวที่พึ่งดึงสติกลับมาร้องตะโกนห้าม แต่ชายผมแดงก็ไม่ฟัง ชกไปที่ใบหน้าของเอกราวกับเด็กหนุ่มไปทำอะไรให้ผิดใจเหลือล้น


“ หยุด ฉันบอกให้หยุดไง หยุด!! ” มิติกาพยายามเข้าไปหยุดการกระทำของชายหนุ่ม แต่เพราะความโกรธที่ไม่มีสาเหตุของเชียร ทำให้เด็กสาวถูกผลักออกไป ล้มคะมำอยู่ข้างๆ


เอกเอง ก็ใช่จะยอมให้ชายหนุ่มต่อยเขาอยู่ฝ่ายเดียว เขาเองก็สู้และต่อยชายหนุ่มคืนเหมือนกัน แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของผู้ใหญ่อย่างเชียรได้ เด็กหนุ่มจึงถลาล้มลงกับพื้น ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เตรียมตัวซ้ำเด็กหนุ่มให้เต็มแรง


แต่จังหวะที่ชายหนุ่มปล่อยหมัดออกไป มิติกาได้เข้ามาขว้างหมัดเขาเอาไว้... ทำให้เชียรชะงักหมัดที่พุ่งไปเต็มแรงเอาไว้


“ เธอ.. เข้ามาขวางทำไม เธอปกป้องมันทำไม ” นัยตาสีชาดจ้องใบหน้าสวยอย่างไม่เข้าใจ 


... จะปกป้องมันทำไม มันทำผิดนะ มันจูบเธอนะ


“ เพราะเขาสำคัญไง ” เด็กสาวตอบ เดินไปช่วยพยุงร่างของเด็กหนุ่มที่ล้มอยู่ขึ้นมาอย่างห่วงใย 


“ นายไม่เป็นไรใช่มั้ย ” ท่าทีและการกระทำที่ดูเป็นห่วงเป็นใยอีกฝ่ายของเด็กสาว อยู่ในสายตาของเชียรตลอดเวลา


“ โอ้ย ” ร่างบางถูกมือใหญ่ดึงตัวออกมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาสีชาดจ้องดวงหน้างามของเด็กสาวเขม็งจนน่ากลัว


“ เธอมีสิทธิ์อะไรไปปกป้องมัน เมื่อกี้มันขโมยจูบเธอนะ.. ” ชายหนุ่มตะคอกใส่หน้าเด็กสาว 


“ นายก็เคยทำนิ ” มิติกาตอกกลับ “ ทีนายยังขโมยจูบฉันบ่อยๆ เลย ทั้งๆ ที่ฉันไม่ยอมด้วยซ้ำ แต่คราวนี้ฉันยอมให้เขา ทำไมเขาจะจูบฉันบ้างไม่ได้ ”


“ แล้วเธอไปเป็นอะไรกับมัน ห่ะ ” มือหนาบีบข้อมือเล็กแรงขึ้น “ ทำไมเธอต้องไปยอมมันด้วย ”


“ ฉันรักเขาไง ฉันถึงยอม ” มิติกาตะคอก นัยตาสีหม่นจับจ้องเชียรนิ่ง “ ฉันรักเขามาก เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างๆ ฉันมาตลอด ยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็น ”


“ วันที่ฉันไม่มีใคร วันที่ฉันเสียใจเขาก็อยู่ข้างๆ ฉัน ” เด็กสาวพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ เขาเป็นคนเดียวที่ยอมรับฉันจากแก่นแท้ ยอมสละสิ่งสำคัญให้ฉัน แล้วจะไม่ให้ฉันปกป้องเขาได้ยังไง ”


เอกยืนฟังสิ่งที่มิติกาพูดออกมา ตั้งแต่รู้จักกับมิติกา เขารักเธอมาตลอด ถึงจะโกรธกันบ้าง แต่ก็กลับมาสนิทกันเหมือนเดิมเสมอ


มาวันนี้.. เขาก็ดีใจนะ ที่ได้ยินว่าเด็กสาวรักเขา ดีใจอย่างมากเลยแหละ แต่ติดอยู่ที่....

....... เขารู้จักมิติกาดีเกินไป รู้จักดี จนไม่อาจดีใจกับคำพูดนั้นได้


เด็กหนุ่มรู้ถึงเหตุผลสำคัญที่มิติกาพูดออกมา.. รู้นิสัยของเธอ


จะไม่มีคำว่ารัก ออกจากปากของผู้หญิงคนนี้ได้ง่ายๆ เพราะเธอไม่เชื่อในความรัก จะไม่มีคำว่าห่วงใยแสดงให้คนอื่นเห็น เพราะเธอไม่เคยยึดติดกับใคร ที่เธอปกป้องเขา เพราะเธอเชื่อในชีวิต เธอเพียงแค่ติดค้างเขา เธอถึงกีดกันตัวเองจากชายคนนี้


หากเขาไม่ล่วงรู้ถึงนิสัยใจคอของเด็กสาว คำพูดเมื่อกี้ คงทำให้เขาหลงระเริงมาก...


“ เพราะงั้น นายไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำร้ายเขา นายไม่มีสิทธิ์ที่จะมาที่นี่ และก็ นายไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉันอีก ฉันเกลียดนาย ” เด็กสาวตะคอก สะบัดข้อมือออกจากมือใหญ่ของชายหนุ่ม


แล้วเธอ.. ก็ไม่เคยพูดคำเกลียดใครด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้น.....

....ยัยปีศาจที่เขารู้จัก เป็นอะไรไป


“ ตอนที่ฉันต้องการใครอยู่ข้างๆ ตอนที่ฉันเสียใจ ตอนที่ฉันร้องไห้ นายอยู่ที่ไหน นายยังไม่รู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้น นายก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับฉัน ” เด็กสาวว่า “ ไปเถอะเอก ไปกัน... ”


ดวงตาสีชาดมองเด็กสาว ไม่ให้เขายุ่งกับเธองั้นหรอ เขาไม่มีสิทธิ์สินะ ชายหนุ่มมองเรือนผมม่วง แสยะยิ้มด้วยความไม่พอใจ ถ้าไม่มีสิทธิ์ ก็ทำให้สิทธิ์มีซะก็จบ


“ โอ้ย ปล่อยฉันนะ ” มิติการ้องลั่น เมื่อชายผมแดงฉุดกระชากเข้ามาอยู่อ้อมกอด “ นายไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน ปล่อย!! ”


ชายหนุ่มแสยะยิ้ม โน้มหน้าลงมามองใบหน้าสวยของเด็กสาว “ เดี่ยวก็รู้ ว่ามีหรือไม่มี หึหึหึ.. ”


“ นายจะ... ” ไม่ทันที่มิติกาจะถามจบ เชียรก็พาเด็กสาว หายตัวไปทันที ต่อหน้าต่อตาเอก


แบบนี้นี่เองสินะ.... ผู้ชายคนนั้น อยู่ในวรรณะเดียวกันกับยัยปีศาจ หึ.. เพราะแบบนี้ละมั้ง ยัยปีศาจถึงหายเป็นอาทิตย์


แต่... เด็กหนุ่มไม่สบอารมณ์เลยซักนิด ที่มีชายผมแดงเข้ามาอยู่ในชีวิตมิติกา เขากลัวเธอเจ็บ เขากลัวเธอ... เสียใจ เพราะงั้น....


ถ้าไอ้หมอนั้น ทำให้เธอเสียใจถึงขั้นวิ่งกลับมาหาฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปรับความเสียใจอีกแน่... ยัยปีศาจ เธอเสียใจมามากเกิดพอแล้ว..




••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



ท่านเชียร หนูมิติก็บอกแล้วว่าท่านไม่มีสิทธิ์ แล้วท่านจะทำยังไงให้สิทธิ์มันมีคะ.. พีอยากรู้จังเลยยย 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #16 Mascher (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 12:05
    เชียรหึงก็บอกปากแข็งอยู่ได้~~
    #16
    0