(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 19 : กักขัง..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 พ.ค. 63





“ นายปล่อยฉันนะ ฮือ.. ” เด็กสาวร้องด้วยเสียงสั่นเครือ ร่างบางถูกกดลงกับเตียง ชายหนุ่มทาบทับบนตัวเด็กสาว ซุกไซไปตามแก้มนวล ชอกคอ เนื้อตัวนุ่มนิ่มของเธอ.. ด้วยความไม่พอใจระคนกระหาย


“ นายมันบ้า บ้าที่สุด.. ปล่อยฉันนะ ปล่อย.. ” เด็กสาวพยายามดันร่างหนาของชายผมแดงออกจากตัว แต่เหมือนกับยิ่งยุยง ปากบางถูกบดขยี้ มือใหญ่รวบข้อมือของเด็กสาวไว้เหนือหัว นิ้วเรียวก็ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของเธอจนหมดทุกเม็ด เผยให้เห็นเนื้อเนียนขาว


มือหนาลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ โน้มคอลงขบเม้มเนินอกอวบนวลเนียนจนขึ้นรอยจ้ำ เป็นการตีตราแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเด็กสาวด้วยเสียงแหบพร่า...


“ เธอพูดเองไม่ใช่หรอ ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ ฉันก็กำลังสร้างสิทธิ์ให้ตัวเองอยู่ไง ” ชายหนุ่มว่า “ เธอปฏิเสธฉันไม่ได้หรอก ยอมรับสิทธิ์ที่ฉันจะสร้างให้ดีละ สาวน้อย.. ”


“ อย่า!!!!! ” π_π


..................

..........

...

.

.

.

.

.

.

.


เวลาผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เด็กหนุ่มนั่งทำหน้ามุ้ยอยู่กับเด็กสาวเจ้าของญาณอาถรรพ์มาเป็นเวลาพอสมควร เขากำลังรอคนที่พาเขามาที่นี่ให้พาเขากลับ แต่...


“ โธ่เว้ย ไม่น่าวางใจไอ้หัวแดงจริงๆ รู้งี้ขับรถมาเองชะก็ดี ” เด็กหนุ่มบ่น หันไปมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความใจเย็น.. ใจเย็นจนเด็กหนุ่มพาลโมโหไปด้วย


“ เธอใจเย็นอยู่ได้ยังไงเนี่ยยัยโง่ แล้วคราวนี้จะกลับไงวะ ” การินตะคอกปล่อยอารมณ์ใส่หน้าคนหน้าหวาน...


ลัลทริมาเลยพูดเบาๆ ขึ้นมา “ นายก็เรียกแท็กซี้สิการิน ทำไมต้องโมโหด้วยล่ะ ”


เด็กหนุ่มเงียบไป ก่อนจะเดินไปอีกทางหนึ่ง ไม่นานก็เดินกลับมานั่งลงข้างๆ ลัลทริมา 


เป็นเพราะความบังเอิญหรืออะไรซักอย่าง แท็กซี้คันหนึ่งก็ขับมาจอดตรงหน้าเด็กทั้งสอง


“ ไป ยัยโง่ ” เด็กหนุ่มลุกฮึดฮัดลากคนหน้าหวานเดินไปหารถ โดยที่ลัลทริมานั้นกำลังมึนงง.. 


“ ไปไหนหรอ.. ” 


“ เธอนี่มันโง่จริงๆ ” การินตะคอกใส่หน้าเด็กสาว “ ก็กลับโรงเรียนนะสิ นิศาพาณิชไง ” 


เด็กหนุ่มว่า แล้วลากเด็กสาวขึ้นไปบนรถแท็กซี้ทันที



ชายหนุ่มนอนตะแคงมองแผ่นหลังเนียนของคนที่นอนอยู่ข้างๆ เด็กสาวนิ่งเงียบ ชุกตัวใต้ผ้าห่มผืนหนานอนหันหลังให้เขา


เธอเงียบ... จนเชียรเองก็เริ่มหวั่นใจ ถึงเขาจะทำลงไปเพราะโกรธ แต่กลัวเธอจะเกลียดเขาไปเลย


“ นี่เธอ.. ” ชายหนุ่มลุกขึ้นมองร่างบางใต้ผ้าห่มด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจสถานการณ์


อีกด้านมิติกานิ่งเงียบ ความเงียบเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของเธอ เด็กสาวมักจะเงียบ และใจเย็นเสมอ ถ้าเธอจะลงมือฆ่าใครซักคน


ความเงียบ.. จะทำให้ศัตรูตายใจ และไม่ทันระวัง ซึ่งตอนนี้ เชียรเอง.. ก็เหมือนกัน


Σฉัวะ... อะ...


มีดคมปักลงกลางอกของชายหนุ่ม เด็กสาวแสยะยิ้มมองผลงานเลือดของตนเองนิ่ง 


“ นี่เธอ ” เชียรกุมแผลแน่น ชี้นิ้วมองเด็กสาว เธอ... กล้าทำร้ายเขา 


“ หึหึหึ... ” เสียงหัวเราะน่ากลัวดังขึ้น มิติกาแสยะยิ้มยะเยือกเย็นมองชายหนุ่ม นัยตาสีหม่นเย็นชาและน่ากลัวราวกับเธอจะกัดกินเขาให้ตาย ไม่เหลือแม้วิญญาณ


คนหน้าสวยคว้าเสื้อของตัวเอง แล้วดึงเอาผ้าห่มคลุมตัวเข้าไปในห้องน้ำ ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นห่วงชายผมแดงที่กำลังกุมแผลอยู่สักนิด และไม่นานเธอก็ออกมา..


“ อย่ามาทำสำออย ฉันรู้ว่านายไม่เจ็บ ไม่ตาย ” มิติกายิ้มมุมปาก ยืนกอดอกมองชายหนุ่ม ความจริงเธออยากจะให้ตายแล้วฝื้นซักร้อยรอบ เธอจะฆ่าเขาให้หนำใจ เอาคืนกับสิ่งที่เขาทำไปเลย


หน็อย.. ฉันสู้อุตสารักษาเนื้อรักษาตัวมาเป็นร้อยๆ ปี.. แกนะแก..


ชายผมแดงมองคนหน้าสวยอย่างไม่พอใจ เขาอุตสาแอ๊บเจ็บปวด ปล่อยให้เลือดนองอยู่ตั้งนานสองนานเพียงเพราะอยากรู้ว่า เธอจะหันมาดูแลเขารึเปล่า แต่.... เขารู้คำตอบแล้วล่ะ...

........ ไม่สนใจเลยสักนิด


ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ชายหนุ่มก็หายตัวจากเตียงนุ่ม ไปรวบตัวเด็กสาวผมม่วงให้ล้มลงนอนบนเตียงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พิเศษหน่อย..


“ นายจะทำอะไรฉันเนี่ย.. !!? ” เด็กสาวตะคอกถามด้วยความตกใจระคนสงสัย เมื่อชายหนุ่มใช้ผ้าห่มรวบมัดมือเธอทั้งสองข้างเอาไว้แน่น แล้วผูกปลายผ้าเข้าไว้กับขาเตียง ราวกับจะทำการขังเธอเอาไว้ที่ห้องของเขา


ชายหนุ่มลุกยืนมองผลงานของตัวเองที่ทำกับเด็กสาว ก่อนจะหัวเราะพอใจเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป


“ นายมัดฉันทำไม กลับมาปล่อยฉันเดี่ยวนี่นะ.... ” มิติกากู้ร้อง ดิ้นพยายามดึงมือให้หลุดออกจากผ้าห่มที่มัดมืออยู่ แต่ก็ไม่เป็นผล 


“ ถ้าฉันหลุดไปได้นะ แกตาย!! ” 


“ จะรอครับผม ” เสียงชายหนุ่มตอบกลับมาจากในห้องน้ำ ตามด้วยเสียงหัวเราะน่าหมั่นไส้


...........หน็อย...... แก... !!


..................

.............

.......

.

.

.


Σเพล้ง.....


“ ไม่กิน ” เด็กสาวผมม่วงตะคอก “ ปล่อยฉันเดี่ยวนี้นะ.. ปล่อย!! ”


“ ไม่! ” ชายผมแดงตะคอกกลับ เขาโมโหกับการกระทำของมิติกาเป็นรอบที่ล้านได้ ตั้งแต่เขาออกมาจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็เอาแต่ด่าว่าเขาสารพัด ไม่ก็สั่งเขาอย่างกับเขาเป็นทาสก็ไม่ปาน


แล้วตอนนี้เขาหาข้าวมาให้ทาน ทั้งยังลงทุนป้อน เธอก็ยังไม่วายทำให้เขาโมโหด้วยการปัดทิ้งอีก หรือเขาใจดีกับเธอมากไปนะ


“ นายมันบ้า จอมเผด็จการ พอคนที่สั่งไม่ทำตามก็เลือดขึ้นหน้า รังแกคนอื่นไปทั่ว ” เด็กสาวบ่นว่ากึ่งด่าชายหนุ่ม เขามัดเธออย่างกับเธอเป็นลูกแมวอยู่ในกรง..


“ คนอื่นที่ไหน ” ชายผมแดงยื่นใบหน้าหล่อเข้าใกล้เด็กสาว “ เธอลืมไปแล้วหรอ เมื่อชั่วโมงก่อนเราทำอะไรกัน.. ^_^ ”


ชายหนุ่มยิ้มยียวน ก่อนจะค่อยๆ บรรจงลูบใบหน้าเนียนด้วยความทะนุทะนอม แต่... “ โอ้ยย !! ”


“ นี่เธอกล้ากัดฉันหรอ ” ชายหนุ่มมองเด็กสาว แม้แต่ตอนที่ตัวเองจนตรอกก็ยังสู้ ไม่ดูขีดความสามารถของตัวเองจริงๆ.. ยัยเด็กโง่ อวดเก่ง


“ หึ เธอนี่ ชอบเล่นรุนแรงอยู่เรื่อยเลยนะสาวน้อย โอ๊ะ ไม่สิ.. ” เชียรหัวเราะในลำคอ นัยตาสีชาดลุกวาวเลศนัย “ เมียจ้า.. หึๆๆๆ ”


“ แก.. ” ดวงตาสีหม่นคู่สวยจ้องชายผมแดงเขม็ง “ แน่จริงนายก็ปล่อยฉันสิ ปล่อยฉัน.. ”


“ ปล่อยหรอ ” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม เขารู้แล้วว่าควรจะปราบพยตนางแมวป่า ยังไงให้เชื่อง... “ ขอร้องฉันสิ ขอร้องด้วยคำพูดหวานๆ ยอมทำตามคำสั่งฉัน แล้วฉันจะปล่อยเธอ จะเลี้ยงดูอย่างดีเลยล่ะ ”


“ ถุย ” เด็กสาวเบ้ปาก ยิ้มเยาะเป็นเชิงว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางทำตามที่ชายหนุ่มบอกแน่ๆ “ ต่อให้ฉันต้องกลายเป็นเถาธุรี ฉันก็จะไม่มีวันขอร้องคนอย่างนาย ”


อวดดี... ชายผมแดงกำหมัดแน่น โมโหคนท่าทางอวดดีตรงหน้า ทั้งๆ ที่ไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองแท้ๆ ยังอวดดีไม่ยอมก้มหัวอีก ยัยเด็กอวดดีเอ้ย.. !!  


ความจริงของผู้หญิงที่เขาเคยเห็นมา เธอควรจะก้มหัวให้เขาได้แล้วสิ เธอควรจะยอมรับความจริงของตัวเองได้แล้วสิ แต่นี่.......


“ ได้.. ถ้าเธอพูดแบบนั้นฉันก็ไม่ขัดหรอกนะ ” เชียรกล่าว “ หึ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเธอจะทนถูกมัดอยู่ที่นี่ได้ชักกี่น้ำ ”


“ หึหึหึ โชคดี ที่รัก.. ” ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็หายตัวไป ทิ้งให้เด็กสาวอยู่ในห้องเงียบตามลำพัง


มิติกากัดฟันแค้น... สะบัดมือเพียงนิดเดียว ผ้าที่มัดเธออยู่ก็หลุดออก ไม่อาจพันธนาการเธอได้อีก 


คนหน้าสวยลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆ ห้อง ในห้องนี้มีสมุดมากมายอยู่บนชั้นวางหนังสือไม้สักทองที่มุมขวาของห้อง และมีของที่ดูจะสำคัญมากมายวางอยู่บนหิ้งใหญ่ ข้างๆ ตู้หนังสือโบราณ.... 


มิติกาเดินไปมองที่ตู้หนังสือ ตำราวิชาอาถรรพ์มากมาย ทั้งที่เก่ามากและไม่มากนัก ถูกจัดเรียงไว้เป็นหมวดหมู่... เด็กสาวใช้นิ้วเรียวลากไปตามสันหนังสือ ก็สะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนึ่ง.. ซึ่งภาษาที่ใช้เขียน เป็นภาษาขอมโบราณ... เธอจึงหยิบออกมาอ่านดู.. 


ปึง.. 


คนหน้าสวยปิดหนังสือ เด็กสาวแสยะยิ้มร้ายกาจ ร้ายอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น ราวกับ... นางมาร


นางมารร้ายในเงามืด ซึ่งถูกผนึกไว้อีกด้านในตัวของเธอ 


....นายคิดผิดแล้วล่ะเชียร ที่ขังฉันเอาไว้ที่นี่ หึๆๆๆๆๆ ... 


... คิดว่าตัวเองเก่งนักงั้นสินะ หึ.. ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ถ้านายเจอกับฉันอีกคน จะเป็นยังไง


รอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้าสวย ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไป หายตัวไปในที่ของเธอ.. ... หายไปพร้อมกับหนังสือของเชียร หนังสือพิธีกรรมที่เขากำลังจะทำ




••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



นางมารในร่างคนจะกำเนิดแล้ว... 

มาดูกันคะ ถ้ามิติกาใช้วิถีนางมารจริงๆ เชียรจะทำยังไง


... ใครจะก้มหัวให้ใครกันแน่



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #17 Mascher (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 17:55
    ขอให้โชคดีเชียร หึๆๆ=)
    #17
    0