SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 48 : ตอนพิเศษ : เคลียร์ปัญหา [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 391 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61




ตอนพิเศษ

เคลียร์ปัญหา




ท้องฟ้าได้แต่มองตามหลังคนรักของตัวเองออกไปด้วยสายตาเอ็นดู รู้หรอกว่าไม่ได้ลืมโทรศัพท์จริงๆ น่ะ ก็เขานี่แหละเป็นคนยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายตอนลงจากรถเองแล้วทะเลจะลืมโทรศัพท์ได้ยังไงกัน นี่ก็คงอยากให้เขาได้คุยกับพ่อเลยแกล้งทำเป็นลืมของสินะ คงกลัวว่าเขาจะอึดอัดจนไม่กล้าพูดอะไรออกมาหรือไม่ก็กลัวว่าเขาจะไม่พูดอะไรออกมาเพราะไม่อยากให้เจ้าตัวรู้บางเรื่อง แต่บอกได้เลยว่าท้องฟ้าไม่ได้มีเรื่องอะไรที่คิดว่าเป็นความลับหรือเป็นเรื่องส่วนตัวอะไร กับทะเลแล้วเขาก็ยอมให้อีกฝ่ายรับรู้ทุกเรื่องเพราะเขาคิดว่าทะเลเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต ไม่มีเรื่องไหนที่ต้องปิดบัง มีแต่ทะเลนั่นแหละที่เกรงใจเขา บอกว่าไม่ต้องเล่าทุกเรื่องก็ได้


ทำไมชอบทำตัวน่ารักตลอดเลยนะชลธี?


ก็คงมีแต่ท้องฟ้าแหละที่อยากให้ทะเลรู้ทุกเรื่องของตัวเอง


“พ่อเชื่อแล้วล่ะว่าท้องฟ้าเลือกคนไม่ผิด” ผู้ใหญ่ที่ลอบสังเกตท่าทีเด็กทั้งสองอยู่นานก็เอ่ยปากขึ้นมาบ้าง ยอมรับเลยว่าท้องฟ้าตาถึงมากที่เลือกเด็กคนนี้


“พ่อไปคุยกับแม่แล้วใช่ไหม?” ท้องฟ้าไม่ตอบแต่ถามเปลี่ยนเรื่องแทน


“อืม โดนตบเรียกสติมาสองที” คนเป็นพ่อพยักหน้าตอบกลับเนือยๆ พลางขยับนั่งพิงพนักโซฟาหลังจากที่อาการตึงเครียดก่อนหน้านี้ได้คลายลง ทะเลช่วยให้ความอึดอัดระหว่างพ่อกับลูกเบาบางลงจนแทบมองไม่เห็นได้ ถ้าไม่ได้ทะเลนภาดลก็คงไม่รู้ว่าจะเข้าหาลูกชายยังไงดี เพราะเหมือนกันมากจึงทำให้รู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก


“ผมว่ายังน้อยไป”


“แค่นี้หน้าพ่อก็แทบแหกแล้วท้องฟ้า” สองทีนี่หนักกว่าโดนต่อยอีก คุณนภัสเธอมือเบาเสียที่ไหนกัน ตบมาด้วยความโมโหทั้งนั้นแหละ


“จะว่าไป แม่เราก็เอ็นดูเด็กคนนั้นมากเลยนะ” อดจะพูดถึงคนรักของลูกชายไม่ได้ นภาดลจำได้ดีว่าตอนที่เข้าไปเจอกับอดีตภรรยานอกจากจะได้พูดคุยเปิดใจกันถึงเรื่องในอดีตแล้วยังคงได้พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของลูกชายกับเด็กที่ชื่อทะเลด้วย นภัสเอ่ยปากชมคนรักของลูกชายเพียงคนเดียวไม่หยุดปากจนเขาเองยังแปลกใจ ขนาดกับแพรวาคุณนภัสเธอยังไม่เห็นพูดชมอะไรเลย ดูท่าแล้วถ้าไม่เอ็นดูมากก็หลงหนักมาก


“ทะเลขี้อ้อน” ไม่ต้องบอกแค่ดูด้วยตาก็รู้ เพียงแค่เด็กนั่นยิ้มเขายังใจอ่อนเลย ไม่แปลกที่ใครต่อใครต่างก็อวยหนักอวยหนา


“ก็น่ารักกว่าแกเยอะ แม่แกจะหลงก็ไม่แปลก” คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็อยากให้ลูกอ้อนให้ลูกทำตัวน่ารักๆ ใส่ แต่พอมองลูกชายตัวเองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก แค่มันเรียกว่าพ่อก็บุญหัวคนเป็นพ่อแล้ว


“อย่างพ่อมีสิทธิ์พูดอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ?” คนเป็นลูกก็ใช่ย่อย พูดทีก็ทำเอาพ่อแทบหน้าหงาย


“ยังโกรธพ่ออยู่ไหมท้องฟ้า?”


“โกรธ แต่ก็อภัยให้ได้”


“ขอบคุณที่ลูกยังไม่เกลียดพ่อ”


“เกลียดไปแล้ว”


“เอ๊ะ! ไอ้ลูกคนนี้!คนเป็นพ่อได้แต่จิ๊ปากอย่างหัวเสีย เกือบดีแล้วเชียว


ความกวนประสาทหน้าตายนี่มันได้ใครมากัน?


“แต่ทะเลบอกว่ามันบาป ลูกไม่ควรเกลียดพ่อ” ทีอย่างนี้ล่ะทำมาเป็นตอบหน้าซื่อเชื่อคนง่ายเชียวนะ


“นี่แกจะเชื่อฟังแฟนแกทุกอย่างเลยหรือไง?”


“อืม”


“นี่ฉันต้องไปขอบคุณเด็กคนนั้นสินะ” พอได้ยินอย่างนั้นนภาดลก็ยกมือขึ้นกุมขมับ ท้องฟ้าเป็นคนยังไงเขารู้ดี หัวแข็งและดื้อเงียบ พ่อแม่พูดอะไรมันเคยสนใจที่ไหน ถ้าเรื่องไหนอยากทำก็ทำถ้าไม่อยากทำก็นิ่งใส่ แต่พอแฟนพูดเท่านั้นแหละ เชื่อซะยิ่งกว่าเชื่ออีก นี่มันเรียกว่าเชื่องแล้วไม่ใช่เชื่อ!


“พ่อรับได้แล้วเหรอ?” ท้องฟ้าอดแปลกใจไม่ได้ ดูท่าสองคนนี้คงแอบทำอะไรลับหลังเขาสินะถึงได้ดูสนิทกันขึ้นมานิดหน่อยซึ่งมันต่างจากก่อนหน้านี้ที่แทบจะไม่มองหน้ากันเลย


“ทำใจยากนะ แต่พูดเลยว่าแพ้ความดีแฟนแก”


“ยังไง?”


“ตอนที่ไปเจอแม่แกน่ะ เขาบอกว่ายังไงก็ต้องทะเลเท่านั้น ต่อให้เป็นแพรวก็สู้ไม่ได้หรอก ตอนนั้นฉันก็ยังไม่เข้าใจ แม่แกเลยบอกว่าให้ลองไปคุยกับเด็กคนนั้นดูสักครั้งแล้วจะเข้าใจเอง”


“พ่อไปเจอทะเลมาเหรอ?” ได้ฟังอย่างนั้นท้องฟ้าก็ได้แต่ขมวดคิ้วแน่น ไม่ผิดอย่างที่คิดไว้จริงๆ ถึงว่าคำพูดคำจาดูสนิทกันกว่าก่อนหน้านี้ เพราะแอบไปเจอกันมานี่เอง


“อืม เมื่อไม่กี่วันก่อน ไปเจอแล้วก็ได้คุยกัน เป็นเด็กที่ดีจริงๆ เลยนะแฟนแกน่ะ” ทำเอาคนเป็นผู้ใหญ่กว่ายิ่งดูเลวร้ายไปมากกว่าเดิมอีกเมื่อเทียบกับเด็กที่ชื่อทะเล ทำไมถึงได้เป็นคนดีอะไรขนาดนี้


“รู้ตั้งนานแล้ว”


“หึ ไม่ค่อยจะอวยแฟนเท่าไหร่เลยนะ”


“ก็รักนี่” คนอวยแฟนกล้าพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำ หากคนเป็นแฟนมาได้ยินคงเขินอายม้วนไปหลายตลบ


“หืม? นี่ฉันหูฝาดหรือเปล่า? อย่างแกนี่นะจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้?”


“ถ้าไม่ใช่ทะเล ก็ไม่พูด”


“เออดี เชื่อแฟนดีเหลือเกิน”


“ทะเลเป็นคนดี” นี่ไม่ใช่แค่อวยเพราะรักแล้ว มันทั้งรักทั้งหลงและเอ็นดูหนักมาก


นี่มันทาสแฟนสุดๆ แล้วท้องฟ้า!


“เรื่องนั้นพ่อรู้แล้วล่ะ เออ ท้องฟ้า”


“ครับ”


“จดจำทุกช่วงเวลาในตอนนี้ให้ดี แกเคยรักแฟนแกมากแค่ไหนก็จำมันไว้ให้แม่น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน หากมีวันใดที่แกรู้สึกว่าเบื่อหน่ายหรือรำคาญแฟนแก ให้แกหยุดคิดแล้วนึกถึงความรู้สึกในตอนนี้ให้ดี อย่าให้อารมณ์เพียงชั่ววูบมาทำให้ชีวิตคู่ของแกต้องพังลงเหมือนพ่อนะ” เพราะทำผิดพลาดมาถึงได้อยากจะเตือนลูกชายว่าอย่าได้ทำผิดเช่นตน การกระทำในครั้งนั้นมันส่งผลให้ชีวิตเขาต้องพังอย่างไม่เป็นท่า เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบกับความเลวของตนทำให้ครอบครัวที่เคยอบอุ่นต้องพังทลายลง ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้แก้ตัว เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับโอกาสในการแก้ตัวนั้น


“ครับ ผมจะจำเอาไว้”


“แต่พ่อเชื่อว่าแกคงไม่ทำผิดพลาดแบบพ่อหรอกใช่ไหม?”


“ผมเคยทำทะเลเสียใจเพราะเรื่องของแพรว มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ผมเหมือนจะตายตอนเห็นสภาพของทะเล” ท้องฟ้าจำได้ว่าตัวเองแทบหยุดหายใจตอนที่กลับมาที่ห้องแล้วไม่เจอใครอีกคนในห้อง โทรหาหลายครั้งแต่อีกฝ่ายก็ไม่รับ ไล่ถามหากับเพื่อนของทะเลก็ไม่มีใครรู้ แทบเป็นบ้าเพราะหาอีกฝ่ายไม่เจอ วินาทีตอนที่รู้ว่าอีกฝ่ายร้องไห้เพราะตนจากคำบอกเล่าของคุณเทมส์ เขาก็แทบหมดแรง ถ้าวันนั้นพ่อของทะเลไม่เป็นคนรับสายของเขา ท้องฟ้าก็คงไม่มีโอกาสได้คุยกับทะเลแน่ ตอนที่ขับรถไปถึงแล้วได้พูดคุยกับพ่อของอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกแย่ พอไปเห็นใบหน้าโทรมๆ ของคนที่รักก็อยากจะต่อยตัวเองแรงๆ ให้สาสมกับความโง่เง่าเหลือเกิน


“รักมากเลยสินะคนนี้น่ะ”


“ถ้าไม่ใช่ทะเล  ก็ไม่รัก”


“ถ้าอย่างนั้นก็รักกันนานๆ นะ พ่อคงพูดแนะนำอะไรมากไม่ได้เพราะตัวพ่อเองก็ไม่ได้ดีอะไร เอาเป็นว่าให้ดูพ่อเป็นตัวอย่างก็แล้วกัน อย่าทำผิดพลาดเหมือนพ่อ”


“พ่อไม่ได้มีแต่ข้อเสียสักหน่อย” คนพูดทำเป็นแสร้งมองไปทางอื่นโดยไม่ยอมสบตามองกับคู่สนทนา


“ว่าไงนะ?” ทำเอาคนฟังต้องอมยิ้มกับความฟอร์มจัดนั้น


“อย่างน้อย พ่อก็ตั้งใจทำงานเพื่อครอบครัว พ่อยอมเหนื่อยเพื่อให้ผมกับแม่สบาย” และพ่อไม่เคยบ่นเลยสักครั้งที่ต้องทำงานหนักเพื่อพวกเรา


“จะพูดให้กำลังใจพ่อเหรอ?” ว่าแล้วก็อดแหย่ไอ้เด็กขี้เก๊กนี่ไม่ได้ จะพูดอะไรทีก็ฟอร์มเยอะเหลือเกิน


“แล้วแต่พ่อจะคิดเถอะ” ลูกชายเพียงคนเดียวของคุณนภาดลตอบกลับด้วยท่าทีเบื่อหน่ายก่อนจะทำเป็นหันไปมองทางหน้าประตูห้องทำทีเป็นมองหาคนรักของตัวเอง


“ว่าแต่แฟนแกนี่หายไปนานแล้วนะ หลงหรือเปล่า?” เห็นอย่างนั้นคนเป็นพ่อก็อดพูดไม่ได้ นี่ไม่ใช่ว่าคนรักของลูกชายเขาไปหลงอยู่ที่ไหนสักแห่งในบริษัทเขานะ หรือว่าจะถูกใครฉุดไป?


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ยังไม่ทันที่ท้องฟ้าจะได้อ้าปากตอบอะไร เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน ทั้งสองมองหน้ากันแวบหนึ่งเพราะคิดว่าน่าจะเป็นคนที่พวกเขาพูดถึงอยู่


“เชิญ”


“ขออนุญาตครับ”


ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของคนสองคนที่เดินเข้ามา ใครคนหนึ่งถูกพยุงเข้ามาด้วยสภาพที่ไม่สู้ดีนักทำเอาคนมองถึงกับใจกระตุกวูบ


“เกิดอะไรขึ้น?” ท้องฟ้าลุกพรวดขึ้นรีบก้าวไวๆ ไปประคองคนรักของตัวเองมานั่งด้วยความตกใจปนห่วงใจ


“คือ...” คนถูกถามอึกอักพูดไม่ออก


“คุณเขาเข้าไปช่วยเด็กที่กำลังจะถูกรถชนน่ะครับแต่ตัวเองดันไถลไปกับพื้นเลยได้แผลอย่างที่เห็นนี่แหละครับ” เมื่อเห็นคนเจ็บไม่กล้าพูดคนที่เป็นพลเมืองดีเข้าไปช่วยคนเจ็บก็เอ่ยบอกแทนพลางลอบมองท่าทีของทั้งสองไปด้วย เขาเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งในบริษัทนี้เท่านั้น บังเอิญกลับมาจากพักเที่ยงแล้วเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอดีเลยรีบเข้าไปช่วย พอถามความกันไปมาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแขกของเจ้านายตน จึงอาสาพามาส่งถึงห้องผู้บริหาร


“เจ็บมากไหม?” ตาคมกวาดมองรอยแผลที่แขนทั้งสองข้างของคนรักแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น ตรงขาไม่เป็นแผลเพราะใส่กางเกงขายาวแต่ดูท่าก็คงจะเจ็บไม่น้อย


“นิดหน่อย” คนเจ็บได้แต่ยิ้มแหย ถ้าบอกว่าไม่เจ็บก็โคตรโกหกเลย


“แล้วเด็กคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่า?” นภาดลหันไปถามพนักงานในบริษัทของตัวเองถึงเด็กที่ทะเลเข้าไปช่วยเอาไว้


“ไม่ครับ คนขับอยากจะรับผิดชอบ แต่คุณเขาบอกว่าไม่เป็นไร ทางพ่อแม่ของเด็กก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะตัวเองก็สะเพร่าปล่อยให้ลูกคลาดสายตาไปเหมือนกัน” ทั้งสามหันกลับมามองที่คนเจ็บทำเอาคนถูกมองได้แต่นั่งตัวลีบเพราะความใจดีของตัวเองที่มีมากล้นทำเอาเจ็บตัวจนได้


“ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก แผลแค่นี้ไกลหัวใจครับ คนขับเขาก็ดีนะรีบจอดรถลงมาดูเลย” เพราะกลัวถูกดุเลยต้องรีบพูดออกมาก่อน ส่วนคนที่นั่งยองๆ ทำหน้านิ่งอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจยาว เจอแบบนี้เข้าไปแล้วใครจะกล้าดุ


“แล้วทำไมไม่โทรหาฟ้าครับ?” เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ก็ควรจะโทรมาบอกไม่ใช่ให้เขามารู้หลังเรื่องจบแล้วแบบนี้


“นั่นสิ โทรหาพ่อก็ได้ เกิดเราเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?”


“คุณพ่อกับฟ้าอย่าดุเลสิครับ เลไม่เป็นอะไรจริงๆ” คนดีของคุณท้องฟ้าเบะปากเล็กๆ พลางทำหน้าอ้อนใส่คนรักกับพ่อของคนรักอย่างสุดกำลัง คิดว่าจะเอาความน่ารักเข้าสู้เพื่อหนีความผิด ที่ไม่โทรหาก็เพราะกลัวถูกดุนี่แหละ แต่สุดท้ายแล้วจะโทรหรือไม่โทรก็ถูกดุอยู่ดีนั่นแหละ!


“ท้องฟ้า พาทะเลไปหาหมอเถอะ” อย่าว่าแต่ท้องฟ้าเลยที่แพ้ทะเล นภาดลเองก็ไม่ต่างกัน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอดีตภรรยาของเขาถึงได้หลงเด็กคนนี้นัก


“ครับ”


“ไม่ไปไม่ได้เหรอครับคุณพ่อ?” คนเจ็บที่ไม่ชอบโรงพยาบาลเข้าไส้รีบร้องถามผู้ใหญ่ตรงหน้าทันที


“แม่เราได้มาแหกอกพ่อพอดี” ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าคุณนภัสเธอรู้ว่าลูกสะใภ้ของเธอเจ็บตัวขนาดนี้จะเป็นยังไง ไม่เขาก็ท้องฟ้านี่แหละที่จะถูกด่าน่ะ


“แต่ถ้าไม่มีใครพูด คุณแม่ก็ไม่รู้นะครับ” เจ้าเด็กดีเริ่มทำตัวดื้อรั้นมีการมาพูดบอกตาใสทำหน้าซื่อให้คนอื่นคล้อยตาม เห็นหน้าซื่อๆ แต่จริงๆ ก็เจ้าเล่ห์เอาเรื่อง เรื่องเอาตัวรอดนี่ขอให้บอก ชลธี สิทธิบวรโชติ เขาถนัดนักล่ะ


“อย่าดื้อ” ท้องฟ้าอดที่จะดุคนรักออกมาไม่ได้


“ไม่เป็นไรจริงๆ ไม่ต้องไปหรอก นี่ก็ไปทำแผลมาแล้วด้วย”


“ไปหาหมอ” ว่าพร้อมมองด้วยหน้านิ่งๆ


“ครับ” พอเจอใบหน้านิ่งๆ ของคนรักเข้าไปทะเลก็รีบรับคำทันที ก็บอกแล้วไงว่าทะเลน่ะกลัวท้องฟ้าจริงๆ


“ขอบคุณคุณมากนะครับที่ช่วยเขาไว้” พอตกลงกับคนดื้อได้แล้วท้องฟ้าก็หันไปขอบคุณใครอีกคนที่ยังคงยืนอยู่ภายในห้อง


“ขอบคุณครับ” ทะเลยกมือไหว้ขอบคุณอีกฝ่ายเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้


“ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็เป็นพนักงานของที่นี่เหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” เขายกมือรับไหว้ด้วยรอยยิ้มใจดี และเมื่อพูดจบก็รีบเดินออกไปทันที


“พ่อครับ เดี๋ยวผมกลับเลยนะ คืนนี้ต้องไปนอนบ้านแม่ ถ้าวันไหนพ่อว่างก็เข้าไปกินข้าวด้วยกันก็ได้นะครับ” ท้องฟ้าหันกลับไปบอกพ่อของตนเอง สองพ่อลูกมองหน้ากันแล้วก็ยกยิ้มบางให้แก่กันออกมา


“อืม ดูแลลูกสะใภ้พ่อดีๆ ล่ะ” ลูกสะใภ้ของคุณนภาดลตาโตมองคนนู้นทีคนนี้ทีอย่างที่ทำอะไรไม่ถูก หน้าแดงหูแดงไปหมด


“ครับ” รับคำแล้วก็พยุงคนเจ็บให้ลุกขึ้นยืน


“คุณพ่อ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”


“ห่วงตัวเองก่อนไหม? เอาไว้พ่อจะโทรถามอาการอีกทีก็แล้วกันนะ” คุณพ่อเอ่ยอย่างติดตลกเมื่อเห็นท่าทางของลูกสะใภ้ ตัวเองก็เจ็บขนาดนี้ยังจะห่วงคนที่สบายดีอย่างเขาอีก เป็นเด็กที่ดีจริงๆ เลยนะ


“ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ”


“ก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนี่”


“เอ่อ สวัสดีครับ” คนที่ถูกเหมารวมเป็นครอบครัวเดียวกันรีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในห้องแล้วเดินหนีหน้าตาเฉยเหมือนลืมเจ็บจนคนเป็นแฟนต้องรีบตามออกไปอย่างรวดเร็ว


นัยน์ตาสีเข้มมองตามแผ่นหลังของเด็กทั้งสองออกไปจนลับสายตาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดโทรออกไปยังเบอร์ของใครบางคน ถือสายรออยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ


(“ว่าไง?”)


“คุณพูดถูก เด็กคนนั้นดีมากจริงๆ”


(“ก็นั่นลูกสะใภ้ฉัน”)


“เอาไว้ถ้าผมว่างจะเข้าไปหานะ”


(“อืม จะรอ”)


นภาดลได้แต่ยืนมองรูปภาพที่ตั้งอยู่บนโต๊ะด้วยรอยยิ้มบางเบา คนปลายสายกดวางสายไปนานแล้วแต่เขายังคงใจเต้นแรงกับคำพูดของอีกฝ่ายอยู่ ถึงจะไม่มีคำพูดหวานๆ เหมือนเมื่อก่อนแต่นี่มันก็ดีมากแล้ว

 









---------------------------------------------------------------------------------------









เราไม่ได้ให้ทะเลยึดติดกับการที่จะต้องยกยอพ่อแม่ หรือแตะต้องพ่อแม่ไม่ได้

แต่คนเราไม่ได้มีด้านเดียว ไม่มีใครเลวสุดขั้วหรือชั่วสุดขีด

พ่อของท้องฟ้าเป็นตัวอย่างของคนที่หลงผิด

ครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นพ่อและเป็นสามีที่ดี

ท้องฟ้าก็ไม่ได้เกลียดพ่ออย่างที่ปากพูด แต่แค่เสียใจและผิดหวัง

เราไม่ได้พูดถึงเรื่องราวๆ ต่างๆ ในอดีตของพ่อท้องฟ้า

คนจะมองว่าไม่มีอะไรดีเลยก็ไม่แปลก อันนี้เราเข้าใจ


ในการกระทำของทะเลก็มีเหตุผล ไม่ได้ทำไปเพราะโลกสวย

ทะเลรู้ดีว่าท้องฟ้ารักพ่อของตัวเอง ไม่ได้เกลียดอย่างที่พูดจริงๆ

เลยขัดทุกครั้งเวลาที่ท้องฟ้าจะว่าพ่อ

เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่ท้องฟ้าพูดออกมามันก็จะย้อนกลับไปทำร้ายตัวของท้องฟ้าเอง

ทะเลคือคนที่เข้าใจท้องฟ้ามากกว่าตัวของท้องฟ้า

ทุกอย่างที่ทะเลทำไม่ใช่การปกป้องพ่อของท้องฟ้า

แต่เป็นการปกป้องความรู้สึกของท้องฟ้า




---------------------------------------------------------------------------------------


เราลงตอนพิเศษให้ตามที่บอกครบแล้วนะ

อีกสามวันก็จะปิดพรีออเดอร์แล้ว

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่ต้นจนจบนะคะ

รัก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 391 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,611 ความคิดเห็น

  1. #2513 Jibangrin (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 10:51
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ น่ารักมากๆ เอ็นดูน้องงง เอ็นดูอิพี่ด้วย ฮาาา <3
    #2,513
    0
  2. #2376 Miki_milky (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:52
    โอ้ยๆๆน่ารักจิงๆๆ คุณพ่อกะท้องฟ้า น่ารักจัง
    #2,376
    0
  3. #2375 Raindear97 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 22:50
    ชอบมากๆเลยค่ะ ชอบเลชอบฟ้า ชอบทุกอย่างของเรื่องนี้เลย เข้าใจที่ไรท์จะสื่อในเรื่องนะคะ ที่ว่าสุดท้ายแล้วการกระทำของเราก็คือผลที่จะแสดงออกมาให้เห็นในอนาคต ยิ่งเราทำไม่ดีไป ผลออกมาก็ไม่ดี อย่างที่ทะเลทำคือถูกต้องแล้ว พ่ออาจจะผิด และไม่รู้จะเข้าหาลูกยังไง ส่วนลูกก็ผิดที่ไม่ยอมคุยกับพ่อดีๆ แต่คนเรามันผิดพลาดกันได้ ไม่มีใครดีไป100% พอมาคิดดูแล้ว ถ้าทะเลไม่เป็นสื่อกลางให้พ่อลูกคู่นี้ ยังไงสิ่งนี้ก็ยังคงระแคะระคายใจของทั้งสามคนพ่อแม่ลูกไปเรื่อยๆ แต่เพราะทะเลได้พูดได้ทำได้ห้าม จนในที่สุดทั้งสามคนก็เข้าใจกันดี จบสวยงาม เพราะฉะนั้น ชอบทุกอย่างที่ไรท์แต่งเลยค่ะ ชอบมากๆ และคิดว่าจะกลับมาอ่านอีกเรื่อยๆแน่นอนค่า รักไรท์นะคะ ติดตามผลงานต่อไปค่าา
    #2,375
    0
  4. #2374 Sarawini Kos (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 20:13

    คุ่พ่อแม่
    #2,374
    0
  5. #2373 raving_fox (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 19:52
    กิ้ววววว
    #2,373
    0