ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 11 : คิดบวกเพื่อก้าวไปข้างหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

หลายวันผ่านไป ฟู่เฉิน ยังอยู่ที่โรงแรม และมีพี่สาวของมันบริหารและทำงานที่นั่น มีหลายสิ่งที่มันแนะนำพี่สาวของมัน เช่น การจ้างการ์ดคุ้มกัน ที่มีฝีมือ และพี่สาวของมันทุกคน มันก็ได้สอนการฝึกฝนไปบ้าง ซึ่งพวกนางก็ตั้งใจฝึกฝน สิ่งที่พวกนางตกใจคือ การกินเลือดมังกรและแช่เลือดมังกร เพราะแก่นสารเลือดที่มันได้มาจากมังกร รวมถึงบ่อเลือดมังกรก็มีอยู่จำนวนเยอะ และมันก็เก็บไว้เป็นอย่างดีในแหวนมิตินั่นเอง

แม้แต่เซี๊ยะหยูหลาน นางก็ถูกมันให้ดื่มเลือดมังกร และแช่เลือดมังกรเช่นกัน

ในเดือนที่สอง มันได้ให้แก่นสารเลือดมังกรกับแม่ใหญ่ เพื่อให้นางดื่มมัน ส่วนพ่อของมัน มันไม่ได้ให้โดยตรง แต่เป็นแม่ใหญ่นำไปให้ รวมถึงเทคนิคการฝึกฝนด้วย

ในเวลาหนึ่งปีที่มันอยู่ที่เมืองเฟิงหวง มันพยายามปรับปรุงคนในครอบครัวของมัน เพื่อให้สามารถอยู่รอดในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กนี้ให้ได้ เผื่อวันหนึ่งมันจากไป มันจะได้ไม่เป็นห่วง นั่นคือ แนวความคิดของมัน

ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา ตระกูลฟู่ ได้ขายธุรกิจออกไปหลายอย่าง คงเหลือไว้แค่ โรงแรมและร้านอาหาร...กับร้านโอสถ สองแห่งเท่านั้น ทำให้หลายตระกูลคิดว่า ตระกูลฟู่ถึงคราวตกต่ำแล้ว แต่แท้จริงแล้ว กลับกลายเป็นว่า ตระกูลฟู่นั้นแข็งแกร่งมากในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา พวกเขามีระดับการบ่มเพาะที่สูง และเร็วมากกันทุกคน

"ฟู่เฉิน ขะๆข้าขอขอบคุณเจ้ามากนะ ที่สอนเทคนิคการบ่มเพาะให้กับข้า...ตอนนี้ข้ามีพลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แถมร่างกายของข้าเหมือนมันจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเลยล่ะ..." เซี๊ยะหยูหลาน กล่าวด้วยความดีใจ เพราะตอนนี้นางมีระดับพลังอยู่ที่ขั้นที่ 7 ระดับนภาแล้ว หนึ่งปีที่แล้ว นางมีพลังแค่ระดับ เหนือมนุษย์ขั้น 4 เอง นอกจากนั้น นางยังได้รับเม็ดยาจากมันเป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว ถือว่า นางเป็นหนี้บุญคุณมันอย่างมาก ชาตินี้ไม่อาจทดแทนได้เลย แม้แต่พ่อแม่ของนาง ยังบอกว่า ให้นางเลือกมันเป็นเจ้าบ่าวซะจะได้จบเรื่อง...

"ไอ้หย๋าาา เจ้าสองคนรู้สึกว่า จะสนิทกันเกินหน้าเกินตาไปนะ " ฟู่ยี่หรู นางเป็นพี่สาวแม่เดียวกันกับฟู่ยี่เหริน นางชอบหยอกเย้าทั้งสองอยู่เป็นประจำ

"พี่สาวยี่หรูล่ะก็...ข้ากับฟู่เฉิน เป็นแค่เพื่อนกัน ไม่ได้มีอะไรซักหน่อย "นางทำเขิลอาย

"อิอิ...จริงเหรอะ...ดูฟู่เฉิน จะเอาอกเอาใจเจ้า มากกว่าพี่สาวของเขาซะอีก เอาเถอะ...น้องชายข้ามันประเภทขันที เจ้าสบายใจได้" นางยังแขวะไปทางน้องชายอีกคน จนมันต้องสะดุ้ง

"เอิ่มมม...ท่านพี่คงไม่ได้มาแค่หยอกล้อพวกเราหรอกนะ มีอะไรเหรอ..." ฟู่เฉิน กล่าวถามนางกลับไป

"ท่านแม่เรียกหาเจ้าน่ะ...ท่านรอเจ้าที่ห้อง 130 เดี๋ยวข้ากับหยูหลานจะไปเดินซื้อของด้วยกัน เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก " เมื่อทั้งสองนางเดินจากไป มันก็คิดว่า ทำไมแม่ใหญ่เรียกหามัน ทั้งที่แต่ก่อนนางไม่ค่อยจะพูดจาอะไรกับมันสักเท่าไร

ไม่นานนักมันก็เดินมาถึง นางก็บอกให้มันเข้าไป "มานั่งใกล้ๆ แม่ใหญ่นี่สิ " มันก็เดินไปนั่งข้างๆ นาง มันรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเหมือนกัน เพราะนานแค่ไหนแล้วที่มันไม่ได้ นั่งใกล้ผู้ที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของมันเหมือนในสมัยก่อน

"ฟู่เฉิน แม่ใหญ่รู้ว่า เจ้าห่วงครอบครัวเรามาก จึงทำให้เจ้าต้องทนลำบากทำอยู่ทุกวันนี้ แม่ใหญ่มีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า ที่จริงแล้วเจ้าไม่ใช่ลูกชายของฟู่ฉางเชิง และลั่วเสี่ยวเซี่ยนก็ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเจ้า นางเป็นแค่หญิงรับใช้ ที่อุ้มเจ้าหนีมาจากต่างเมือง เหตุการณ์เป็นยังไงพวกเราไม่ทราบ พวกเราทราบแต่ว่า นางรู้จักกับฟู่ฉางเชิง และเขาก็รับนางเข้ามาในตระกูล ที่จริงนางกับเขาไม่มีอะไรกัน ที่เขาทำดีกับนางจนทำให้จางเหม่ยซีเกิดอิจฉาริษยานั้น เป็นเพราะเขาทำไปเพื่อตอบแทนบุญคุณตระกูลของเจ้า เพราะครั้งหนึ่งพ่อแท้ๆ ของเจ้าแห่งเมืองมังกร ซึ่งเป็นเมืองหลวง ได้ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ และลั่วเสี่ยวเซี่ยนก็อยู่ในเหตุการณ์ เพราะนางติดตามพ่อของเจ้าไปด้วยในวันนั้น นางจึงรู้จักฟู่ฉางเชิง เรื่องก็เป็นเช่นนี้ล่ะ ส่วนเรื่องที่ว่า ทำไมนางพาเจ้าหนีมาที่นี่นั่น พวกเราไม่ทราบจริงๆ และพวกเราก็ไม่ได้ถามนาง " แม่ใหญ่ของมันกล่าวอธิบายให้มันฟัง มันถึงกับอึ้งอีกครั้ง อะไรมันจะซับซ้อนขนาดนั้น นั่นคือ สิ่งที่มันคิดในตอนนี้

"แล้วยังไงต่อ...ท่านเลยคิดว่า ข้าจะลืมพวกท่านที่เคยเลี้ยงดูข้ามาจนเติบใหญ่งั้นรึ " มันถามกลับไป

"แม่ใหญ่...ไม่ได้หมายความเช่นนั้น แม่ใหญ่และพ่อของเจ้า ได้ปรึกษากันว่า พวกเราน่าจะบอกความจริงให้เจ้าได้รู้ เพราะเจ้าเองก็อายุ 15-16 ปีแล้ว อีกอย่างเจ้าเองก็มีพลังมากพอแล้วตอนนี้ เจ้าน่าจะดูแลตนเองได้ หากเจ้าคิดจะกลับไปที่เมืองหลวง เพื่อสืบข่าวเรื่องตระกูลที่แท้จริงของเจ้า ตอนนี้พวกเราก็สบายใจแล้ว " นางกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น มันก้มลงกราบไปที่ตักของนาง ซึ่งเป็นกิริยาที่นางไม่เคยรู้มาก่อนว่า มันทำอะไร จากนั้นมันก็ดึงแม่ใหญ่เข้ามากอดไว้สักพัก มันจึงปล่อยนางออกมา

"แม่ใหญ่ ไม่ว่าข้าจะเป็นใคร ท่านก็ยังเป็นแม่ของข้า เป็นคนที่ข้าเคารพมากคนหนึ่งในโลกใบนี้ " มันพูดอย่างจริงจัง

"แน่นอน แม่ใหญ่ไม่เคยคิดว่า เจ้าเป็นคนอื่น แต่ที่ข้าบอกเรื่องราวต่างๆ ในอดีตให้เจ้าฟัง พวกเราแค่คิดว่า คงถึงเวลาแล้ว ที่เจ้าจะต้องได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ และความจริงที่ว่า เจ้ามาจากไหนกันแน่ ซึ่งจะดีจะร้ายที่นี่ก็ยังเป็นบ้านของเจ้า และเจ้าก็ยังเป็นนายน้อยของตระกูลฟู่และยังมีหน้าที่สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าตระกูลคนต่อไปอีกด้วย เจ้าอย่าลืมซะล่ะ...ตระกูลลั่วจะว่ายังไงก็ชั่ง แต่ที่นี่เจ้าก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง..." แม่ใหญ่ ของมันเอามือไปลูบหัวของมันด้วยความรักและเอ็นดู นางมีความสุขมากที่ได้กล่าวคำเหล่านั้นออกมา เพราะดูได้จากแววตาของนาง

"ขอบคุณ...แม่ใหญ่ ที่เชื่อมั่นในตัวข้า...และมอบความรักให้แก่ข้า "มันโผเข้ากอดนางอีกครั้ง เหมือนแม่แท้ๆ ของมัน ความอบอุ่นบังเกิดขึ้นในหัวใจของมันโดยไม่รู้ตัว

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น