ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 10 : สะสางปัญหาครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

หลังจากที่ ฟู่ยี่เหริน กลับไปที่บ้าน นางได้เล่าความจริงทุกอย่างให้แม่นางฟัง ซึ่งแม่ของนางก็ไม่ต่างกันกับนาง ที่ได้แต่ร้องไห้ เวทนา และสงสาร ลั่วเสี่ยวเซี่ยน แม่ของ ฟู่เฉิน และตัวของมันที่ต้องมาตกระกรำลำบาก ด้วยเหตุแห่งความริษยา

หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน ตอนเช้าของวันหนึ่ง ฟู่เฉิน ได้เดินเข้าไปในบ้านตระกูลฟู่ เหล่ายามต่างพากันสงสัย และขัดขวางมัน แต่ก็โดนมันตบกระเด็นไปทีละคนสองคน ทำให้คนในตระกูลแตกตื่น มารวมกันอยู่ในห้องโถงของบ้าน

"ว๊าวว...คนในตระกูลฟู่มาต้อนรับข้ามากมายขนาดนี้เลยรึ ฮ่าๆ..."เสียงหัวเราะของมันดังก้องกังวาลไปทั่วตระกูล

"ฟู่เฉิน เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ...ทำไมเจ้าถึงต้องทำร้ายคนในตระกูล " ฟู่ฉางเชียง ตระโกนขึ้น ตอนนี้มันอายุ 17 ปี ถือว่า เป็นหนุ่มเต็มตัว แถมขณะพูดมันแสยะยิ้มด้วยความเหี้ยมโหด

"ฮ่าๆ...ฉางเชียง หุบปากของเจ้าซะ ถ้าเจ้ายังต้องการมีปากไว้กินข้าว ไม่งั้นอย่าหาว่า ข้าไม่เตือน " ทุกคนต่างตกตะลึงกับอากับกิริยาที่ ฟู่เฉิน แสดงต่อ ฟู่ฉางเชียง เพราะปกติแล้วมันจะเคารพพี่รองของมันมาก แต่ตอนนี้มันพูดแค่ชื่อเฉยๆ แถมยังตะคอดด่ามันอีก

"บังอาจจ...สารเลว เจ้าพูดกับพี่ชายของเจ้าอย่างนั้นได้อย่างไร รีบมาขอโทษพี่เจ้าเดี๋ยวนี้ๆๆๆ " เสียงของฟู่ฉางเชิงดังขึ้น เพราะทนฟังต่อไปไม่ได้

"โอ้ววว...ท่านฟู่ หัวหน้าตระกูล มีอำนาจซะจริงๆ ถ้าท่านมีอำนาจจริง ทำไมไม่ใช้อำนาจนั้นให้มันทั่วถึงกันทุกคนล่ะ...แต่ก็ชั่งเถอะข้าไม่ใส่ใจหรอกว่า ท่านจะเป็นใคร วันนี้ข้ามาแค่เรื่องทำโทษคนที่ฆ่าแม่ข้า และคนที่ต้องการฆ่าข้า " มันพูดออกมาไปทำให้ทุกคนตกใจ โดยเฉพาะแม่ลูก ที่ก่อเรื่องขึ้น

"นี่ๆ เจ้าเด็กเหลือขอเจ้าพูดเรื่องอันใด เจ้าหายหน้าไป 4 ปี เจ้ารู้ไหม ตระกูลต้องเสียค่าใช้จ่ายมากแค่ไหนในการออกตามหาตัวเจ้า พอเจ้ากลับมา เจ้าก็มาพูดเรื่องเหลวไหลรึ " จางเหม่ยซี แม่รองของมันกล่าวขึ้น เพื่อปิดบังความผิด

"เฉินเอ๋อ...เจ้าพูดเหลวไหลอะไร และเจ้าหายไปไหนมาตั้ง 4 ปี ทุกคนต่างลำบากเพื่อที่จะสืบหาตัวของเจ้า แต่เจ้ากลับมาแล้ว ยังจะมาพูดเรื่องอะไรอีก " พ่อของมันพูดเสริมขึ้น ที่จริงมันเองก็พอจะรู้เรื่องนิดหน่อยเกี่ยวเรื่องที่เกิดกับแม่ของมันและตัวมัน แต่มันก็ไม่อยากทำลายทั้งสองคนเช่นกัน เพราะยังไงซะ อีกคนก็เมียและอีกคนก็ลูกชาย มันจึงพยายามไม่ให้เรื่องมันไปกันใหญ่

"ฮ่าๆ...น่าขำสิ้นดี...ฟู่ฉางเชิง ท่านเป็นหัวหน้าครอบครัว เมียตายทั้งคน ท่านกลับนิ่งเฉย ลูกหายไปทั้งคน ท่านก็อยู่ดีมีสุข นี่รึลำบาก...เอาล่ะ...ข้าจะไม่พูดอ้อมค้อม ที่จริงข้ารู้ว่า ใครฆ่าแม่ข้า และคนที่ลอบทำร้ายข้า..." มันพูดจบ ทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่มันพูดมา เพราะไม่คิดว่า นายน้อยห้า จะกล้าเปิดปากพูดตรงๆ กับพ่อของเขา

"ฟู่เฉิน เจ้าเป็นน้องชายข้า หรือเจ้าคิดว่า พี่ชายอย่างข้าจะกล้าทำร้ายเจ้า และทำไปทำไม " ฉางเชียง มันพูดทำใจดีสู้เสือ

"ฮ่าๆ...ข้าล่ะยอมเจ้าจริงๆ ฉางเชียง เจ้านี่มันเป็นคนประเภทปากว่าตาขยิบ แน่นอนแต่ก่อนข้าหลงคำพูดของเจ้า ข้าถึงได้ตกไปที่ก้นเหวนรกยังไงล่ะ...เจ้าเป็นคนผลักข้า แถมยังส่งคนไปตามล่าข้าถึงก้นเหวอีก...เจ้านี่มันกัดไม่ปล่อยจริงๆ แต่โทษทีข้ามันดวงแข็ง จึงได้รอดกลับมา...." มันพูดออกมาทุกคนต่างตกตะลึง มีแต่แม่ของยี่เหรินและนางเท่านั้นที่ทำหน้าเศร้า...แบบปลงๆ เพราะพวกนางรู้ก่อนแล้ว

"ฮ่าๆ น้องห้า เจ้ากลับมายังไม่ทันไร ก็มาใส่ร้ายข้าแล้วรึ เจ้าอยากหาที่ตายรึไง ถึงกล่าวหาข้า ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าจะจัดให้ " พูดเสร็จ มันก็พุ่งตัวเข้าหา ฟู่เฉิน แต่สิ่งที่เกิดขึ้น กลายเป็นว่า ตัวของ ฉางเชียง กระเด็นไปติดที่ต้นเส้าของห้องโคง มันรูดลงมานอนจมกองเลือดที่พื้นนั้น และหมดสติไป

"นี่ๆ จะๆ เจ้าทำร้ายพี่เจ้าได้ยังไง ฟู่เฉิน พี่รองของเจ้าดีกับเจ้าแค่ไหน " พ่อของมันตะโกนมา แต่มันกับลืมห้าม ฉางเชียง ที่พุ่งตัวหมายจะมาทำร้ายมัน

"โอ้ววว...ข้าลงมือหนักไป โทษทีๆ แต่ก็นะ...ขยะเช่นนั้น มันก็สมควรแล้วที่จะต้องโดนลงโทษ และท่านว่าไงนะ ข้าทำร้ายเขา หรือเขาพุ่งมาทำร้ายข้ากันแน่...เอาให้มันแน่ท่านหัวหน้าตระกูล " มันพูดย้อนความและถามพ่อของมัน จนพ่อของอ้าปากค้าง

"ฉางเอ๋อออ...เจ้าเป็นไงบ้างลูกกก..." เสียงของ เหม่ยชี แม่ของมันร้องเรียกชื่อลูกชาย

"นั่นแค่ข้าลงมือเบาๆ เท่านั้น มันไม่ตายหรอก ว่าแต่เจ้าเตรียมตัวรึยัง บางทีเจ้าอาจจะโดนหนักกว่ามันเสียด้วยซ้ำ " พอทุกคนได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็หน้าซีด ไม่คิดว่า ฟู่เฉิน กลับมาครานี้ เขาจะมีฝีมือมากขนาดนี้

"จะๆ เจ้าจะทำอะไรข้า ขะๆข้าเป็นแม่รองของเจ้านะ..." นางกลัวและเริ่มถอยหนี

"หึมมม...ตอนเจ้าวางยาพิษแม่ข้า แม่ข้าทรมานแค่ไหน ก่อนที่นางจะตาย พวกเจ้าทุกคนคงจำได้...มาตอนนี้เจ้ากลับกลัวรึ ฮ่าๆ..เจ้ามันก็แค่หญิงแพศยา คิดจะเป็นใหญ่ในตระกูล อิจฉาแม่ข้าที่นางสวยกว่า และถูกเอาใจกว่า เจ้าเลยรับไม่ได้ แม้แต่แม่ใหญ่เจ้าก็ลงมือวางยาพิษนางไปแล้ว แต่มันเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้า ทุกคนจึงไม่รู้ว่า นางถูกวางยาพิษ จริงไหม " คราวนี้ทุกคนต่างตกใจ และหันไปมองที่ จางเหม่ยซี เพื่อขอคำตอบ

"ขะๆ ข้า ไม่ได้ทำนะ ข้าถูกใส่ร้าย ท่านพี่ ท่านต้องเชื่อข้านะ พี่หญิงขะๆ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะ " นางพูด แต่ไม่มีใครที่คิดจะเชื่อนาง

"ฮ่าๆ...ท่านฟู่ ตัวของท่านเอง...น่าจะรู้สึกมาตั้งนานแล้วใช่ไหมว่า ช่วงนี้ทำไม ถึงชอบปวดหัว อ่อนเพลีย " นี่นางไม่ได้วางแค่แม่ของยี่เหริน แต่ผัวนาง ยังวางยาอีกเหรอ นั่นคือ คำถามของทุกคน และฉางเชิง แทบจะเป็นลม เพราะมันเป็นดังที่ ฟู่เฉิน กล่าวมาจริงๆ เพราะช่วงนี้มันปวดหัวถี่มาก

"จะๆ เจ้าถึงขนาดวางยาพิษข้าด้วยรึ ทำไมๆ " ฟู่ฉางเชิง กล่าวถามนาง ซึ่งนางเองก็ไร้คำตอบ

"แล้วแม่ข้าไปทำอะไรให้ท่าน นางดีกับท่านตลอด ทำไมต้องวางยานางด้วย ฮือๆ " ยี่เหริน ร้องไห้โฮ ขึ้นมา น้องสาวอีกสองคนก็ร้องตาม เมื่อรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"ท่านแม่ ไม่จริงใช่ไหม ท่านไม่ได้ทำใช่ไหม " ฟู่เหม่ยเซี่ยน กล่าวถามแม่ของนาง

"ขะๆ ข้าผิดเอง...ข้าขอโทษ ฟู่เฉิน ข้าขอโทษ ตอนนั้นแม่ของเจ้า ได้ทุกอย่างแม้ว่านางจะไม่ขอจากพ่อของเจ้า ตะๆ แต่พ่อของเจ้าก็หามาให้นาง พ่อของเจ้าหลงนางจนลืมไปว่า เขามีเมียอีกตั้ง 2 คน ขะๆ ข้าาาา ไม่คิดว่า เรื่องจะเลยเถิดมาถึงอย่างนี้ ฮือๆๆๆ " เสียงนางร้องไห้สะอื้น...พร้อมทั้งเอ่ยปากขอโทษมันอยู่ตลอดเวลา

"เอาล่ะ...ข้าสะสางทุกเรื่องแล้ว...จากนี้ไปก็แล้วแต่ท่านจะจัดการ จะให้นางอยู่ต่อหรืออย่างไร ก็แล้วแต่ท่าน เพราะข้าคงไม่อยู่ต่อ ส่วนเรื่องพิษ นี่คือ ยาแก้สารพัดพิษ มันมีราคาเม็ดละ 3 หมื่นทอง ถือว่ากันเอง ข้าไม่ให้ฟรีนะ ข้ามีอยู่ 10 เม็ด และนำเงินมาให้ข้า 2 แสนทองก็พอ " มันวางขวดยาไว้ แล้วมันก็กำลังจะเดินจากไป

"เฉินเอ๋อ...เจ้าอย่าหนีพวกเราไปอีกได้ไหม... " เสียงพี่หญิงใหญ่ของมันดังขึ้น เพราะนางรับไม่ได้ที่น้องชายคนเล็กต้องออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว และเขาจะไปไหนไม่รู้ บางทีนางอาจไม่เจอเขาอีก นางรับความจริงเรื่องนี้ไม่ได้

"ขอบคุณ แม่ใหญ่ พี่หญิงใหญ่ พี่หญิงสามและพี่หญิงสี่ ที่พวกท่านเอ็นดูข้ามาตลอด เส้นทางของข้า...ข้าจะลิขิตมันเอง...พวกท่านไม่ต้องห่วงข้าหรอก และนี่ คือ ยันต์สื่อสาร ถ้ามีเหตุอะไร เรียกไปหาข้าได้ ข้าจะมาทันที ส่วนว่า ข้าจะไปไหนต่อ ข้ายังไม่ได้คิด เอาเป็นว่า ช่วงนี้ข้าจะอยู่ที่โรงแรมก่อน ถ้ามีปัญหาเรียกข้าได้เสมอ พูดเสร็จมันก็เดินจากไป โดยไม่กล่าวถึงพ่อมันสักคำ

หลังจากที่ ฟู่เฉิน ออกจากบ้าน พ่อมันและแม่ใหญ่ได้กินยาแก้พิษคนละเม็ด ปรากฏว่า พิษได้ถูกแก้ในทันที ทำให้ทุกคนโล่งใจ ส่วนสองแม่ลูก ทั้งสองถูกส่งตัวกลับที่ตระกูลจาง เหลือแต่ฟู่เหม่ยเซี่ยน นางไม่ไปกับแม่ของนาง นางขออยู่กับตระกูลฟู่ดีกว่าจะบากหน้าไปที่ตระกูลจาง

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #10 พริก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:15

    น่าจะฆ่ามันนะเลวขนาดนั้น

    #10
    0