[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 33 : ❥ภาคปกติ : ตอน 16 : อย่าปล่อยให้แฟนสาวรอในวันที่นัดกันไปข้างนอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคปกติ : ตอน 16 : อย่าปล่อยให้แฟนสาวรอในวันที่นัดกันไปข้างนอก

" อ่าหน้าหนาวนี่มันน่าเบื่อจริงๆเลยนะ ออกไปไหนก็ไม่ได้ แถมในหัวก็ยังหนาวซะเกือบลืมตาไม่ขึ้น ว่างั้นไหม "

          กินโทกิเจ้าของร้านรับจ้างสารพัดบ่นไปพร้อมกับถูมือทั้งสองข้างทำให้เขาอบอุ่นได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงใสเจื้อยแจ้วของคางุระสาวน้อยเพียงคนเดียวของร้านที่กำลังซุกตัวอยู่ในโต๊ะทาทามิเพียงตัวเดียวของร้านรับ

     จ้างสารพัดนั่นพูดออกมาเชิงต่อล้อต่อเถียงกินโทกิไม่น้อย

     " งั้นลื้อก็ควรซื้อเครื่องทำความร้อนได้เเล้วน่อ อั๊วหนาวจะแย่เลี้ยวอ่ะ 

     " อ่าพูดอย่างนั้นสิคางุระ เครื่องทำความร้อนน่ะนะไม่จำเป็นสำหรับพวกเราหรอก พวกเรากอดกันก็อุ่นแล้วเน๊อะ"

          กินโทกิพูดจบประโยคของขาก็ทำท่าทีจะดึงคางุระมากอด คางุระเห็นดังนั้นก็ผลักแขนคุณกินออกอย่างไว

          " ม่ายต้องทำเป็นไม่จำเป็นเลยน่อ ลื้อก็แค่ไม่อยากจ่ายเงินก็เท่านั้นเองอ่ะน่อ "

          " ฮะๆ...รู้ทันซะแล้วแฮะ... "

          กินโทกิยิ้มๆก่อนที่จะหัวเราะไปพร้อมๆกัน หลังจากเสียงหัวเราะจบลงกลับมีเสียงกริ่งประตูบ้านกินโทกิ ทำเอาเจ้าตัวต้องรีบลุกขึ้นไปเปิดดูว่าเป็นใคร 

          แต่กว่าที่กินโทกิจะไปเปิดกินโทกิก็เถียงกับคางุระยกใหญ่ว่าใครจะเป็นคนไปเปิด แต่สุดท้ายแล้วกินโทกิก็แพ้แรงยัยหนูพลังอยู่แล้วล่ะ
          เขาเลยจำใจที่จะต้องมาเปิดประตูทั้งๆที่อากาข้างนอกก็หนาวดับจิตขนาดนี้

          " ฮัดชิ้ว...!! มาเปิดประตูซักทีนะรับจ้างสารพัด นี่กะจะเล่นให้ฉันเเข็งเป็นน้ำแข็งหรือไงกันเนี่ย "

          กินโทกิเปิดประตูออกไป ความหนาวจากภายนอกได้พัดพาเข้ามาในบ้านซะอบอวนไปด้วยความเย็น กินโทกิเปิดประตูมาแล้วก็เจอคนที่ไม่อยากจะเจอซักเท่าไหร่นัก
          ซึ่งก็คือฮิจิคาตะที่ใส่ชุดสูทชินเซ็นกุมิกับผ้าพัดคอพร้อมกับยืนแข็งทื่อ เพราะหิมะปกคลุมเต็มหัวเขาไปหมด

          แถมประโยคแรกที่คนตรงหน้ากินโทกิพูดออกมา มันฟังดูไม่สบอารมณ์กินโทกิเอาเสียเลย กินโทกิเห็นดังนั้นก็ตอบคนตรงหน้าไป

          " อะไรนายมายอง...มาขอมายองหน้าบ้านคนอื่นหรือไง ไม่มีหรอก กลับไปบ้านเก่าเเกโน่น "

          กินโทกิพูดพร้อมกับสีหน้าปลาตายเป็นเอกลักษณ์ ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะพูดต่อปากต่อคำกินโทกิก็ปิดประตูบ้าน ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็ถึงกับขอร้องอ้อนวอนกินโทกิยกใหญ่เลยทีเดียว

          " กินโทกิ ฉันขอโทษที่พูดไม่ดี !! ว้ากก อย่าปิดประตูไล่กันอย่างนี้สิข้างนอกมันหนาวนะเฟร้ยย ! "

          " ก็แล้วแต่แกสิ ! ข้างในนี้ก็หนาวไม่เเพ้กันหรอกเว้ย ! กลับบ้านแกไปเลย !! "

          " ข้างนอกมันมีพายุหิมะนะเฟร้ยย ขอร้องละขอแค่เข้าไปหาที่หลบหิมะนะกินโทกิ "

          ฮิจิคาตะพูดจบประโยคสุดท้าย กินโทกิก็ถึงกับต้องจำนน ไม่แน่ว่าหาเขาปล่อยให้ฮิจิคาตะเดินไปทั้งสภาพอย่างนี้มีหวังได้เเข็งตายกลางทางเป็นแน่ 

          ไม่นานนักฮิจิคาตะก็วิ่งเข้าโต๊ะอุ่นขาที่คางุระกำลังนั่นอยู่พอดี คางุระเห็นฮิจิคาตะนั่นอยู่ตรงข้ามกับตนก็ทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

          " อากินจัง...อาบ้ามายองมาที่นี่ทำไมอ่ะน่อ "

          คางุระถามทั้งๆที่มองหน้าฮิจิคาตะอยู่ แถมยังทำหน้าไม่พอใจที่ฮิจิคาตะเข้ามาหาคุณกินอีกตะหาก ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็งัดของกินขึ้นมา คางุระเห็นเเล้วถึงกับน้ำลายไหล

          " อะนี่,,,ฉันซื้อโดนัทมาถ้าไม่รังเกียจก็กินสิ "

          ฮิจิคาตะยื่นกล่องโดนัทที่ซื้อมาฝากกินโทกิให้กับคางุระ คางุระถึงกับน้ำลายไหลแต่กลับปฏิเศษมันแล้วก็พูดเชิงเถียงเล็กน้อย

          " คิดจาเอาของกินมาล่ออั๊วสิน่อ อั๊วไม่มีทางกินของที่ลื้อเอามาให้เหล็กขาดเลยน่อ "

          คางุระพูดจบก็ตามด้วยเสียงเคี้ยวของกินโทกิที่นั่งอยู่ข้าง กำลังหม่ำโดนัทที่ฮิจิคาตะเอามาฝากอย่างเอร็ดอร่อยไม่น้อย

          " ไม่กินงั้นเหรอคางุระ ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวฉันจะกินแทนเอง ฮึๆๆ "

          กินโทกิพูดทั้งๆที่โดนัทชิ้นสุดท้ายของเขายังอบู่ในปากพร้อมกับทำท่าทีเเย่งกล่องโดนัทของคางุระ ทำเอาคางุระมือกระตุกแล้วตะครุบกล่องโดนัทของตนเอาไว้อย่างไว

          " ไม่ล่ายพูดว่าจะไม่กินซักหน่อยอ่ะน่อ "

          " ฮะๆ ยัยตัวตะกละเอ๊ย "

          กินโทกิพูดจบก็หันไปมองฮิจิคาตะที่กำลังนั่งยิ้มมองเขาเเละคางุระอยู่ห่างๆ ไม่รู้สิเเต่ดูเหมือนเป็นครอบครัวกับอย่าบอกไม่ถูก
          กินโทกิเห็นฮิจิคาตะนิ่งไปพักใหญ่ กินโทกิเลยถามประโยคธรรมดาๆไป

          " ทานอะไรมาหรือยังฮิจิคาตะ "

          " ยังเลย "

          ฮิจิคาตะตอบ ไม่นานนักกินโทกิก็ถามต่อ

          " จะเอาเมนูเดิมไหม "

          " ไม่เป็นไรหรอก... "

          ฮิจิคาตะพูดจบก็ดึงผ้าที่อยู่ในโต๊อุ่นขาเข้ามาห่ม ไม่นานนักคางุระก็ปิดปากที่หาวกว้าง ดูเหมือนจะอิ่มหรือง่วงอะไรซักอย่างเเล้วก็เดินเข้าตูนอนของตัวเองไป

          " คางุระอย่าลืมห่มผ้าล่ะ "

          " รู้เลี้ยวน่อ "

          คางุระพูดจบก็เดินเข้าตู่นอนของตนไป ไม่นานนักกินโทกิก็กลับเข้ามานั่งในโต๊ะอุ่นขาตรงกับข้ามกับฮิจิคาตะที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ

          กินโทกิดึงผ้าที่อยู่ในโต๊ะอุ่นขาขึ้นมาห่มจนมิดตัวก่อที่จะเอนกายลงบนโต๊ะ แล้วก็เผลอหลับไปพักใหญ่ กินโทกิค่อยๆหลับลึกและฝันว่าตนกำลังอยู่ในห่วงของเวลา 

          ในฝันกินโทกิกำลังนั่งอยู่ในลูกบอลกลมใสราวกับแก้วน้ำ ไม่นานนักก็สัมผัสได้กับขนนกสีขาวบางเบากำลังร่วงหล่นลงมาบนไหล่ของกินโทกิทั้งสองข้าง จากนั้นค่อยๆถูกสัมผัสที่ริมฝีปากเบาๆ 

          แต่หลังจากสัมผัสนั้นจบลงกินโทกิก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาถูกเปิดขึ้น กินโทกิสังเกตนาฬิกาข้างบนฝาผนังบ่งบอกเวลาว่าตอนนี้ตีสองกว่าๆ กินโทกิค่อยๆขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะมองไปข้างหน้าที่คิดว่าฮิจิคาตะยังคงนอนอยู่ 

          เเต่กลับไม่เห็นร่างของคนๆนั้นแม้แต่น้อย กินโทกิค่อยๆกอดตัวเองไม่นานนักก็สัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่อยู่บนหลังของตน...ทำเอากินโทกิต้องอุทานออกมาเบาๆ

          " เสื้อคลุมของฮิจิคาตะ "

          กินโทกิตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองข้างๆโต๊ะอุ่นขาของตน เห็นใบหน้านิ่งเฉยของฮิจิคาตะนอนฟุบอยู่ข้างๆกินโทกิ เห็นดันนั้นแล้วกินโทกิก็อดนึกในใจไม่ได้มานอนข้างๆตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย... '

          กินโทกิเห็นใบหน้านิ่งๆของฮิจิคาตะที่กำลังฟุบอยู่ก็แอบหัวเราะในใจไม่ได้ 

          ' ปกติจะทำแต่หน้าเครียดๆ...ความจริงก็ทำหน้าเเบนี้ได้นี่นา '

          กินโทกิคิดในใจพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปบนแก้มฮิจิคาตะเชิงหมั่นไส้คนตรงหน้าเล็กๆ กินโทกิแกล้งคนตรงหน้าพอใจก็ฟุบลงไปนอนข้างๆฮิจิคาตะ แล้วค่อยๆยิ้มร่าออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

          " ขอบคุณสำหรับเสื้อคลุมนะฮิจิคาตะ "

          พูดจบก็หัวเราะคิดคักอยู่คนเดียวแล้วก็นอนลงไปพร้อมๆกับฮิจิคาตะพร้อมกับกอดร่างของคนตรงหน้าเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่ากินโทกิจะไม่รู้ว่า....

          ฮิจิคาตะไม่ได้หลับ ฮิจิคาตะได้เห็นใบหน้ายิ้มร่าของฮิจิคาตะแล้วก็อดที่จะยิ้มตามพร้อมกับฟินโดยไม่รู้สาเหตุ แถมคนตรงหน้ายังกอดตอนไว้แน่นอีกด้วย
          ทำเอาฮิจิคาตะเกือบจะอดทนไม่ให้ลวนลามคนตรงหน้าไม่ไหว ฮิจิคาตะจึงแกล้งหลับต่อ แล้วก็ก็กอดร่างบางนั่นกลับ พร้อมกับบ่นในใจเบาๆ

     '    อยากจะกอดหมอนี่ตลอดไปเลยจริงๆ จะน่ารักเกินมนุษย์ไปแล้วมั้งหมอนี่ แต่ก็เพราะความไร้เดียงสาของหมอนี่แหละที่ทำให้ฉันหลงรักนายล่ะนะกินโทกิ '

 

 B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #293 pin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 01:12
    อย่าว่าเเต่ฮิจิคาตะฟินนนนนเล๊ยยยเพราะคนอ่านก็ฟินเหมือนกานน//นั่งจรวดไปฟินบนดาวอังคาร
    #293
    0
  2. #163 mojini (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 20:29
    โอ้โหหหหหหห สุดยอดดมากกกกก

    ความพยายามมากๆอ่ะ ไรเตอร์เก่งจริงๆ

    เจ๋็งอ่ะ ชอบบบบบ >3<
    #163
    0
  3. #151 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 19:48
    ใช้ความพยายามอย่างสูงค่ะ เหอ //คำนับ
    #151
    0