[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 34 : ❥ภาคปกติ : ตอน 17 : เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคปกติ : ตอน 17 : เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องทน

          เถ้าแก่ขอเพิ่มอีกขวดนะ

          กินโทกินั่งอยู่บนม้านั่งริมถนนที่ร้านเหล้าที่คนไม่ค่อยเยอะนัก ในยามค่ำคืน ลมเย็นอ่อนๆทเอากินโทกิยิ้มปริออกมาหน้าตาดูสดชื่นแจ่มใสสุดชีวิต ทำเอาเจ้าของร้านถึงกับต้องทัก

          เป็นอะไรน่ะคุณกิน มีความสุขออกหน้าออกตาเชียวนะ

          แหมๆ…ก็ไม่มีอะไรมากมายหรอกนะเถ้าแก่ ฉันไปเล่นปาจิงโกะแล้วก็ดวงเฮงได้เงินมาน่ะ คงจะสบายแบบนี้ไปอีกซักสองสามอาทิตย์ละนะ

          กินโทกิพูดพร้อมกับยืดตัวขึ้นด้วยความภูมิใจที่ตนได้เงินมาด้วยน้ำมือของตนเอง ถึงแม้เมื่อก่อนจะเสียเงินไปกับเรื่องพวกนี้เยอะ แต่อย่างน้อยๆเขาก็สามารถที่จะทำให้มันดีขึ้นมาได้บ้าง

          เถ้าแก่เห็นดังนั้นก็แซวคุณกินยกใหญ่ ทำเอากินโทกิถึงกับต้องเถียงกลับ เพราะรู้ว่านี่คือเล่ห์เหลี่ยมของเถ้าแก่ที่อยากจะให้โซ้ยเหล้าเยอะๆแล้วเก็บเงิน

          “ งั้นวันนี้ก็ดื่มได้เต็มที่เลยละสิคุณกิน

          ไม่มีทางหรอกน่า ถ้าฉันจ่ายเงินเกินที่วัตสันตั้งเอาไว้ละก็มีหวังฉันโดนเชือดแหง “

          ฮะๆๆ คุณนี่รู้ทันจริงๆนะ เอารี่เหล้าที่สั่งไว้

          ขอบใจมากจ๊ะลุงจ๋า “

          กินโทกิพูดจบก็โซ้ยเหล้าอย่างสบายอกสบายใจ ไม่นานนักเสียงที่คุ้นเคยพร้อมกับกลิ่นบุหรี่จางๆก็เดินเข้ามาข้างหลังกินโทกิ

          อะไรกัน แกอยู่ที่นี่หรอกินโทกิ “

          ก็เออสิ…นายมาดื่มหรือไงกัน “

          กินโทกิมองฮิจิคาตะที่นั่งลงข้างๆเขาพร้อมกับขยับมวนบุหรี่ในปากพร้อมกับพูดออกมาเบาๆ

          ฉันไม่ได้มาดื่มหรอก อยู่ในช่วงงานน่ะ

          ฮิจิคาตะพูดเบาๆ แต่เหมือนกินโทกิกลับได้ยินเป็นคำที่พูดเปรียบเปรยเขากับฮิจิคาตะจนได้ ทำเอากระตุกต่อมกินโทกิไม่น้อย กินโทกิจึงเริ่มหาเรื่องกลับ

          งั้นเหรอ ที่แท้แกเองก็คออ่อนสินะ ฮะๆๆ อย่างแกน่ะโซ้ยน้ำเปล่าไปตลอดชีวิตเถอะ

          ฮิจิคาตะได้ยินคำสบประมาทก็ถึงกลับต้องสวนกลับไปอย่างไวโดยการสั่งเหล้ารสแรงแซงกินโทกิซะงั้น ทำเอาทั้งสองแข่งกับกินเหล้าไปเรื่อยๆ

          “ เถ้าแก่ขอเหล้าแรงๆให้ฉันซักสามขวดสิ

          ได้เลยครับคุณฮิจิคาตะ “

          สิ้นเสียงเถ้าแก่กินโทกิถึงกับหันไปมองฮิจิคาตะที่กำลังทำหน้ายิ้มเยอะกินโทกิอยู่ กินโทกิเห็นดังนั้นถึงกับปรี๊ดแตก ด้วยความที่กินโทกิอยากจะเอาชนะคนตรงหน้าจึงสั่งเหล้าไปเพิ่มทั้งๆที่รู้ว่าตนเองก็กินไม่ไหวแล้ว

          เถ้าแก่ !! ขอผมเพิ่มอีก 2 ขวด ! “

          จัดไปเลยลูกพี่ ! “

          สิ้นเสียงเถ้าแก่ฮิจิคาตะก็หันกลับไปมองกินโทกิที่ทำหน้าเบ้เหมือนกับจะเย้ยฮิจิคาตะกลับ แต่แฃ้วทั้งสองก็แข่งกันดื่มเหล้าจนทำเอาทั้งสองหมดสภาพไปในที่สุด เถ้าแก่เห็นแล้วถึงกับต้องเขย่าตัวของทั้งสองคน

          คุณฮิจิคาตะ คุณกิน ร้านปิดแล้วนะครับ ตื่นเถอะๆ

          อ่าเถ้าแก่…อึก…ผมดื่มไปเท่าไหร่เนี่ย “

          ฮิจิคาตะที่ฟุบอยู่กับโต๊ะเงิยหน้าขึ้นมาพร้อมๆกับกุมขมับของตนเอาไว้เพราะรู้สึกได้ถึงอาการปวดหัวจากริดของเหล้า ไม่นานนักเถ้าแก่ก็พูดต่อ

          พวกคุณแข่งกับดื่มไปซะหลายขวดเลยล่ะ แต่ว่าตอนนี้ผมจะปิดร้านแล้วลูกพี่สองคนช่วยลุกหน่อยได้ไหม “

          อะ..กินโทกิ เฮ้ย ! ตื่นได้แล้วเฟ้ย นี่แก ! “

          ฮิจิคาตะเขย่าคนที่ฟุบอยู่ข้างๆตนที่หลับลึกไม่รู้เรื่องไปเป็นที่เรียบร้อย ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็ถอนหาย พร้อมกับจำต้องพยุงคนข้างๆเอาไว้พร้อมกับเดินออกมาจากร้าน

          ฮิจิคาตะทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะพยายามปลุกคนตรงหน้าต่อ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล จึงพาคนตรงหน้าไปจับท่านั่งลงบนพื้นแล้วพยายามปลุกต่อไป

          เฮ้ย..! ตื่นเดี๋ยวนี้นะเว้ย ฉันมีงานต่อไปส่งแกไม่ได้หรอกดังนั้นตื่นมาเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย “

          ฮิจิคาตะตะหวาดใส่คนตรงหน้า แต่ดูเหมือนจะไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ฮิจิคาตะจึงพูดออกมาราวกับตัดรอน

          งั้นฉันไปแล้วนะ ตื่นขึ้นมาก็หาทางกลับบ้านเองก็แล้วกัน

          ฮิติคาตะพูดจบก็เดินจากไป แต่ไม่นานนักก็กลับเดินมาที่กินโทกิอีกครั้ง แล้วก็มองใบหน้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในฝันอันยาวนาน ใบหน้าสีขาวถูกเติมแต่งไปด้วยสีชมพูเข้ม ใบหน้าเรียวที่หลับอยู่ดูน่าหลงใหลไม่น้อย ทำเอาในใจฮิจิคาตะคิดเตลิดไปไกล

          ‘ ถ้าฉันปล่อยหมอนี่ไปจะไม่เป็นไรจริงๆน่ะเหรอ… ‘

          ฮิจิคาตะคิดได้ดังนั้นแล้วก็ถอนหายในเบาๆก่อนจะอุ้มร่างนั่นขึ้นบนหลัง ก่อนจะแบกขึ้นไปหาโรงแรมที่ใกล้ที่สุดแถวๆนั้น

          พักสองคนหรอครับ “

          อะ..ครับ “

          อยู่ชั้นสองห้อง 212 นะครับ “

          พนักงานกล่าวจบฮิจิคาตะก็รีบเดินขึ้นห้องพร้อมกับปล่อยร่างบางลงบนเตียงนุ่มๆที่อยู่กลางห้องอย่าไว

          ฉันเปิดห้องให้แกก็แล้วกัน ตื่นมาแล้วก็กลับบ้านเข้าใจนะ

          ฮิจิคาตะพูดจบก็มองนาฬิกาที่ข้อมือของตนเอง

          ‘ ตีสอง…หมดเวลางานแล้วนี่… ‘ 

          ฮิจิคาตะคิดไปคิดมา เขาคงไม่อยากจะเสียดายเงินของตัวเองให้กับคนๆเดียว เขาจึงค่อยๆถอดเสื้อคลุมออกแล้วค่อยๆหย่อนตัวลงบนเตียงข้างๆกินโทกิ

          ‘ หมอนี่ก็ไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่คิดไว้นี่นา… ‘

          ฮิจิคาตะมองคนตรงหน้าที่หลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรว่าถูกจ้องอยู่ ถ้าเป็นปกติถ้ากินโทกิโดนฮิจิคาตะจ้องขนาดนี้คงไม่วายถีบส่งเป็นแน่ ฮิจิคาตะค่อยๆใช้นิ้วมือขยี้ผมยุ่งๆนั่นเล็กน้อย

          ก่อนจะค่อยๆลื่นมือลงมาแล้วค่อยใช้นิ้วมือเขี่ยขนตาของคนตรงหน้า เห็นคนตรงหน้าทำหน้ามุ่ยอะไรบางอย่างก็อดแกล้งไม่ได้ ฮิจิคาตะเขามือบีบจมูกคนตรงหน้าทำเอาคนตรงหน้าเปลี่ยนสีหน้าไปเลย

          ท่าทางอย่างกับลูกแมวจนทำเอาฮิจิคาตะเกือบจะกลิ้งจงไปขำคนเดียว

          ‘ ฮึๆ…ไม่เคยได้มองใกล้ขนาดนี้เลยแฮะ..

          ฮิจิคาตะคิดแบบนั้น ไม่นานนักก็ประทับริมฝีปากของตนไว้บนริมฝีปากของร่างตรงหน้า ฮิจิคาตะค่อยๆมองร่างคนตรงหน้าพร้อมกับเกิดอาการแปลกๆขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

          อึก…! บ้าเอ๊ย…! ต่อหน้าหมอนี่เลยงั้นเหรอ… “

          ฮิจิคาตะพูดพร้อมทั้งๆที่เหงื่อเริ่มออกมาไม่ใช่เพราะความร้อน แต่เป็นเพราะอุณหภูมิในร่างกายเริ่มปรับตัว เขาเริ่มที่อยากจะปลดปล่อยขึ้นมา

          ฮิจิคาตะค่อยๆใช้มือของตนเองช่วยตัวเองอยู่ ไม่นานนักกินโทกิที่นอนอยู่ข้างๆดันตื่นขึ้นมาซะงั้น

          อือ…หือ..ที่ไหนละเนี่ย… “

          กินโทกิลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆเจอฮิจิคาตะที่กำลังนั่งหันหลังให้ตนอยู่ กินโทกิจึงเริ่มเรียบเรียงเหตุการณ์ได้

          อ่าว ฮิจิคาตะ…พาฉันมาหรอ…ทำอะไรน่ะ “

          กินโทกิพูดด้วยความสงใสพร้อมกับยื่นมือจะไปจับไหล่ฮิจิคาตะให้ฮิจิคาตะหันหน้ามาคุยกับตน แต่ในระหว่างนั้น ฮิจิคาตะกลับพูดตะหวาดกลับไป

          อย่าเข้ามานะ ! “

          เอ๋…นี่นายเป็นอะไรเนี่ย ทำไมถึงไม่ให้เข้าไปล่ะ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม นี่ ! “

          กินโทกิเป็นห่วงฮิจิคาตะเล็กน้อย เพราะเขารู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทั้งน้ำเสียงและอะไรหลายๆอย่าง

          ออกไป…ออกไปข้างนอกแล้วก็ห้ามจับตัวฉันด้วย “

          อะไรของนาย มีอะไรก็คุยกับฉันสิ ถึงแม้ฉันจะทำตัวแบบนี้แต่ฉันก็ช่วยนายได้ไม่ใช่หรอ

          บอกให้ออกไป ! “

          ฮิจิคาตะตวาดเสียง ด้วยท่าทางและท่าทีแบบนั้นทำให้กินโทกิไม่ค่อยพอใจเสียเท่าไรห่นัก ไม่นานนักกินโทกิก็ถึงกับทนความดื้อรั้นของคนตรงหน้าไม่ไหวถึงกับไปจับไหล่ฮิจิคาตะให้หันกลับมาหาเขา

แต่แทนที่กินโทกิจะจับไหล่ฮิจิคาตะได้ แต่ตนเองกลับถูกฮิจิคาตะจับมือของตนไว้ทั้งสองข้างแล้วกดลงบนที่นอนด้วยความรวดเร็ว

กินโทกิค่อยๆสังเกตดวงตาฮิจิคาตะเล็กน้อยก่อนจะรู้ก็สายไปเสียแล้ว ดวงตาของฮิจิคาตะราวกับจะบอกว่าฉันจะกินนายยังไงอย่างงั้น ไม่นานนักไม่ทันที่กินโทกิจะได้พูดอะไรต่อ ฮิจิคาตะก็พูดออกมาโดยไม่สบตากินโทกิ

“ นายช่วยฉันได้จริงๆน่ะหรอ

“ อะ…เออ..ฉันช่วยได้ในเรื่องที่ช่วยได้นะ…ถ้าให้ช่วยหาเงินล้านละก็ชาตินี้คงไม่มีหวังจะได้หรอก “

กินโทกิส่ายหน้าไม่รับคำ แต่ดูเหมือนว่ากินโทกิยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ฮิจิคาตะต้องการจากตัวกินโทกเสียเท่าไหร่นัก ฮิจิคาตะถึงกับต้องแสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เขาต้องการออกมา ทำเอากินโทกิอยากจะหายไปให้พ้นๆ

ฮิจิคาตะค่อยๆกดจูบลงบนริมฝีปากของกินโทกิเบาๆ ก่อนจะใช้ลิ้นเข้าไปในโพรงปากกินโทกิแล้วค่อยๆดูดปากคนตรงหน้าเบาๆ

การกระทำอันไร้ขอบเขตความตกใจกินโทกินั้นทำเอาร่างกินโทกิถึงกับสั่นเทาใบหน้าเริ่มซีดเผือก ดวงตาเบิกกว้างกว่าที่เคยเป็นมา พร้อมกับดวงตาที่ประสานกันกับฮิจิคาตะราวกับไม่สามารถหนีพ้น

“ เข้าใจหรือยัง

ฮิจิคาตะพูดเบาๆ ไม่ทันที่กินโทกิจะเถียงคนตรงหน้า แต่กลับถูกริมฝีปากหน้านั่นละเลงลิ้นลงบนต้นคอข้างซ้าย ทำเอากินโทกิต้องยกไหล่ขึ้นอย่างไม่ทาบสาเหตุ

“ ฮิจิคาตะ…ไม่เอา…หยุดนะ…ขอร้องละ ฮิจิ…อ่า.. “

“ ให้หยุดหรอ…แต่นายก็ตอบสนองฉันดีไม่ใช่หรือไงกัน “

“ ไม่…หยุดเถอะ…”

กินโทกิพยามขอร้องคนตรงหน้า แต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะไม่สนใจเขาเลย ฮิจิคาตะค่อยๆไล่ลงต่อไป จากลำคอ เขาค่อยรูดซิบเสื้อกินโทกิลงช้าๆก่อนจะละเลงลิ้นลงบนอกนั่นเบาๆ

“ อ่า…ไม่…ฮึก… “

กินโทกิค่อยๆเปล่งเสียงหน้าอายออกมา แต่กินโทกกก็ยังคงพยายามกัดฟันพร้อมกับปิดปากของตนเองเอาไว้ไม่ให้เปล่งเสียงออกมา

ไม่นานนักก่อนที่ฮิจิคาตะจะไปไกลกว่านั่นก็หยุดการกระทำลงก่อนจะถามคนตรงหน้าที่กำลังร้องไห้คร่ำควรณอยู่

“ กินโทกิ…คบกับฉันเถอะนะ… “

ฮิจิคาตะถามคนตรงหน้าที่กำลังร้องอยู่เหมือนจะไม่มีทางหยุด ไม่นานนักกินโทกิก็ตอบกลับฮิจิคาตะไปทั้งๆที่ไม่ได้คิดให้ดีๆก่อนพูด

“ ใครมันจะไปรักนาย ! ฉันเกลียดนายด้วยซ้ำไป ! ฉันเกลียดนายๆๆๆ !! “

“ นั่นสินะ…ขอโทษนะ กินโทกิ

ฮิจิคาตะพูดจบเขาค่อยๆลุกออกจากร่างบางที่ใช้มือปิดบังใบหน้าของตนอยู่นั่นออกมาห่างแล้วจึงเดินออกไปจากห้องโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

“ ฮึกๆ… “

กินโทกิค่อยลุกขึ้นมาพร้อมกับพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน ทั้งๆที่เขาสามารถพ้นเรื่องพรรคนั้นได้แล้วแทนที่จะดีใจ แต่ทำไมกลับรู้สึกเจ็บใบทรวงอกอย่างบอกไม่ถูก กินโทกิค่อยๆลากร่างของตัวเองไปล้างหน้าในห้องน้ำ ก่อนจะเช็ดหน้ากินโทกิมองใบหน้าที่เปียกปอนบนกระจกด้วยสายตาแสนเศร้า ก่อนจะค่อยๆคิดในใจ

‘ ทำไมถึงไม่ดีใจล่ะ…ฉันก็เกลียดเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรอ… ‘

กินโทกิคิดในใจพร้อมกับเช็ดหน้าที่เศร้าหมองนั่นพร้อมกับค่อยๆร้องออกมาอีกครา…

           ฉันไม่ได้รู้สึกดีนะแล้วเมื่อกี้ก็ไม่ใช่ความรักด้วยมันคือการหลอกลวง หลอกลวงชัดๆ !!
B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #164 mojini (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 20:39
    ว่าแล้วววๆๆๆ นี่แค่อ่านท่อนบนทำเอาหยุดหายใจไปแวบนึงเลยนะ ฮือออ ดราม่าที่สุดอ่าาาา 

    นี่ถึงกับกลับไปอ่านท่อนบนอีกรอบเลยนะเนี้ย มันกรีดใจอย่างแรงงง//แต่ชอบแหละ อิยี่ซาดิสม์!!!

    ฮือออ คุณกินนน ขาคุณกินฮือออออ ทากาสุกิ นายทำอย่างนี้แล้วจากไปเฉยๆเลยเนี้ยน้าาาา อิตาบ้าาา


    #164
    0
  2. #153 capaldi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 20:36
    มันดราม่ามากมายแล้วทั้งคู่จะรอดมั้ยอ่ะคุณกินเดินไม่ได้ฮิจจี้เจ็บหนักโฮๆๆๆๆๆอย่าตายน่ะ



    ปล.มาต่อเถอะมันค้างคาใจ5555ชอบสำนวนและเนื้อเรี่องที่แปลกใหม่ของไรท์เตอร์มากมายยิ่งแต่งยิ่งสนุกจะเป็นกำลังใจและติดตามผลงานต่อไปเรื่อยๆค่ะ(เม้นต์ที่สองในชีวิตต่อจากนี้คงจะเม้นต์ตลอดแล้วล่ะ55555)
    #153
    0
  3. #152 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 19:55
    เฮ้อ~ ปลอดภัยแล้วน๊าคุณกิน ^_^
    #152
    0