[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 32 : ❥ภาคปกติ : ตอน 15 : ให้ไปก่อนเวลานัดเดต30นาที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคปกติ : ตอน 15 : ให้ไปก่อนเวลานัดเดต30นาที

          แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องลงบนพื้นดิน ความร้อนในหน้าร้อนทำให้ฮิจิคาตะที่เดินตรวจตราอยู่รอบเมืองนั้นไม่ค่อยจะพอใจเสียเท่าไหร่นัก ด้วยเสื้อผ้าสีดำสนิทแถมยังใส่เอาไว้หลายชั้นอีก ทำให้เหงื่ออกมาอย่างช่วยไม่ได้

          ร้อนชะมัด… “

          ฮิจิคาตะบ่นกับตัวเอง ไม่นานนักก็มองเห็นตู้กดน้ำดื่มที่ตั้งอยู่ข้างๆร้านสะดวกซื้อ พอเห็นตู้กดน้ำก็ทำให้นึกถึงน้ำเย็นๆขึ้นมาจนได้ ฮิจิคาตะจึงเดินเข้าไปกดเลือกกาแฟเย็นมาดื่มให้หายร้อนไม่มากก็ยังดี

ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะเปิดฝาขวดขึ้นมายกดื่ม ไม่นานนักเสียงเจื้อยแจ้วของสามสหายรับจ้างสารพัดเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ กินโทกิหัวหน้าแก๊งกำลังอมไอศกรีมแท่งรสสตอเบอร์รี่ด้วยสีหน้าชุ่มชื่น ไม่นานนักก็ตามมาด้วยเสียงบ่นของชินปาจิ ตามติดๆมากับสาวน้อยจอมพลัง

“ นี่คุณกินซื้อมาแต่ของที่ตัวเองชอบไม่ใช่หรอครับ เรามาซื้อของไปทำกับข้าวนะครับ “

“ อากินจัง ลื้อใจร้ายจังอ่ะน่อไม่ยอมแบ่งให้อั๊วกินเลยอ่ะ “

สาวน้อยพลังช้างกำลังพยายามแย่งไม้ไอศกรีมที่กินโทกิกำลังอมอยู่ ทำเอากินโทกิรำคาญไม่น้อย ถึงกับต้องใช้มือซ้ายที่ว่างอยู่นั่นดันหัวให้คางุระออกไปห่างเขาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเถียงกับชินปาจิต่อ

“ เฮ้…มาทำอะไรกันล่ะนั่น “

ฮิจิคาตะเดินเข้ามาทักทายก๊วนรับจ้างสารพัดที่กำลังต่อล้อต่อเถียงกันอยู่ ไม่นานนักชินปาจิก็กล่าวคำทักทายกลับตามมารยาท ต่อมาด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายของคางุระ

“ อ่ะ…สวัสดีครับคุณฮิจิคาตะ “

 อากินจัง…ลื้อแบ่งให้อั๊วกินบ้างสิน่อ “

คางุระจังยังคงแย่งต่อไปโดยไม่สนใจสายตาของฮิจิคาตะที่จ้องมองมาทางเธอแม้แต่น้อย ไม่นานนักกินโทกิก็เอาไอศกรีมแท่งนั่นออกจากปาก

“ เธอเนี่ยนะ ฉันให้คำเดียวนะ

กินโทกิยื่นไอศกรีมแท่งของตนไปทางคางุระ คางุระเห็นดังนั้นก็อดยิ้มดีใจไม่น้อย ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็อดที่จะมองต่อไม่ได้ เมื่อคางุระหยิบไม้ไอศกรีมนั่นมาพร้อมกับใช้ลิ้นเลียตรงส่วนที่กินโทกิอมเมื่อตะกี้พร้อมทำหน้าแสยะยิ้มทำเอาฮิจิคาตะขนลุกไม่น้อย

‘ อะไรของยัยหมวยนั่นฟะเนี่ย = =

“ อ่าว..ฮิจิคาตะคุงมาทำอะไรแถวนี้ล่ะเนี่ย “

“ คือ.. “

ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะตอบกินโทกิ กลับมีเสียงของคางุระที่กำลังทำหน้าเชิงดูถูกฮิจิคาตะเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาพร้อมกับหน้าแสยะยิ้ม

“ ก็คงจะว่างงานอ่ะสิน่อ อย่างลื้อน่ะกลับไปนอนที่บ้านเก่าเลยไป๊ “

“ อ่ะ…เดี๋ยวสิคางุระทำไมไปว่าฮิจิคาตะอย่างงั้นล่ะ โทษทีนะฮิจิคาตะ

กินโทกิเขย่าตัวคางุระที่ดูเหมือนจะหึงหวงอะไรบางอย่าง อาจจะรู้เรื่องที่หม่ามี้(?) ไปช่วยงานฮิจิคาตะแล้วบาดเจ็บหนักกลับมาครั้งก่อนมั้ง สัญชาติญาณของลูกสาวเลยทำงานซะเต็มที่ ทำเอาฮิจิคาตะผงะไปเล็กน้อย แต่เขาก็รู้สึกผิดไปน้อยไปกว่าใครหรอกนะ

“ อืมๆ…ไม่เป็นไรหรอกฉันเข้าใจ “

?

ฮิจิคาตะพูดจบกินโทกิทำหน้างุนงงเล็กน้อย เหมือนกับว่ากินโทกิยังไม่รู้ตัวว่าโดนคุณลูกเป็นห่วงอยู่น่ะนะ ไม่นานนักกินโทกิก็ชักชวนฮิจิคาตะไปทานของหวานตามปกติ

“ นี่ฮิจิคาตะไปกินอะไรกันไหม

“ อากินจัง ! “

กินโทกิพูดจบคางุระก็ตวาดเสียงใส่กินโทกิเหมือนคางุระจะไม่อยากให้กินโทกิไปกับฮิจิคาตะเท่าไหร่นัก พูดจบคางุระก็จับแจนคุณกินเอาไว้ไม่ยอมปล่อย กินโทกิลูบหัวคางุระเบาๆ

“ เป็นอะไรไปน่ะคางุระ ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวฉันซื้อขนมไปฝากนะ “

“ คุณกินครับเดี๋ยวผมพาคางุระจังกลับบ้านเอง คุณกินไปเที่ยวเถอะนะครับ “

“ อะ..อืม.. “

จบประโยคกินโทกิก็พูดกับฮิจิคาตะก่อนจะเดินออกจากร้านสพดวกซื้อแล้วค่อยๆใส่ไอศกรีมแท่งที่เหลืออยู่ในมือเข้าปากของตน

“ อยากจะกินอะไรล่ะ

ฮิจิคาตะเดินไปพูดไปด้วย พร้อมกับถามคนข้างๆที่กำลังสนใจไอศกรีมมากกว่าเขา ไม่นานนักกินโทกิก็ให้คำตอบเขา

“ ร้านของหวานยังไงล่ะ

“ ร้านั้นน่ะเหรอ

ฮิจิคาตะชี้นิ้วไปทางร้านของหวานที่ไร้วี่แววของคนแถมหน้าร้านยังปิดประตูเอาไว้เหมือนจะไม่ต้อนรับแขก เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆถึงได้เข้าใจว่าร้านปิด

“ ร้านปิด…ไปกินที่อื่นไหม “

ไม่เป็นไร ไปนั่งหาอะไรดื่มที่สวนสาธารณะแทนเถอะ “

          อืม.. “

          กินโทกิพูดจบทั้งสองก็เดินต่อไปยังสวนสาธารณะ เหมือนระหว่างทางฮิจิคาตะจะสังเกตที่กินโทกิอยู่ตลอด ด้วยความร้อนของช่วงฤดูร้อน เสื้อคอปกแถบแดงที่เผยผิวขาวๆออกมาครึ่งต่อครึ่ง

ทำให้มองเห็นแผงอกสีขาวผ่อง พร้อมกับเหงื่อที่ถูกโฉลมทั่วตัวถึงแม้เจ้าตัวจะพยายามเช็ดมันออกมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่นัก

ใบหน้าที่ถูกความร้อนจนแทบจะทนไม่ไหวนั่นเป็นสีแดงระเรื่อ ลมหายใจรุนแรงมากกว่าปกติ พร้อมกับร่างกายผอมบางที่กำลังถูกโฉลมไปด้วยเหงื่อ

‘ ดูน่าหลงใหลจังเลยนะหมอนี่… ‘

ฮิจิคาตะมองสายตาลงต่ำทำเอากินโทกิเริ่มรู้ตัว กินโทกิเห็นดังนั้นก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับถามว่ามีอะไรที่ผิดปกติหรือเปล่า

“ ฮิจิคาตะ…ที่ตัวฉันมันมีอะไรติดเหรอ ?

“ อะ…ไม่มีๆ.. “

“ นายโกหก…เมื่อตะกี้นายมองฉัยแล้วก็แอบหัวเรอะอยู่ใช่ไหม บอกฉันมานะ

“ ไม่ได้โกหกจริงๆนะ ไม่มีอะไรติดอยู่จริงๆ

“ ฉันไม่เชื่อนายหรอกนายชอบแกล้งฉัน บอกว่าเดี่ยวนี้นะ

กินโทกิจับไหล่ฮิจิคาตะเพื่อให้คนตรงหน้ายอมบอกเขาว่ามีอะไรติดอยู่หรือเปล่า เขาคงไม่อยากจะพะวงหน้าพะวงหลังเสียเท่าไหร่

ไม่นานนักเหมือนฟ้าจะประทานให้ฮิจิคาตะ กินโทกิทำไอศกรีมที่กำลังละลายอยู่ในปากหลุดออกมาเลอะเสื้อเต็มไปหมด

          “ อ๊า…!! เสื้อฉัน.. ! “

          กินโทกิแทบจะกระโดดตัวห่างฮิจิคาตะ ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นเขาก็รีบวิ่งไปซื้อกระดาษทิชชู่จากร้านที่อยู่ข้างๆแล้วมาเช็ดให้กับกินโทกิ

          ร่างที่เต็มไปด้วยเหงื่อทำให้ดึงดูดคนตรงหน้าได้ดีอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับมีไอศกรีมเหนียวข้นติดอยู่เต็มไปหมด ภาพพวกนี้ทำเอากระตุกต่อมฮิจิคาตะไม่น้อย แต่อย่างน้อยๆฮิจิคาตะก็พยายามอดกลั้นเอาไว้จนถึงที่สุด

          เลอะหมดเลย.. “

          มานี่สิเดี๋ยวฉันเช็ดให้ “

          ฮิจิคาตะค่อยๆละเลงมือของตนลงบน รอยเลอะที่อยู่บนเสื้อทำเอากินโทกิตื่นตัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทำเอากินโทกิอดกลั้นเสียงหน้าอายไว้ไม่ได้

          “ อุ๊บ…ฮ… “

          อะ…อะไรกินโทกิ “

          กินโทกิใช้มือป้องปากปิดเสียงหัวเราะเพราะความจักจี้ของเขาเองไม่ได้ ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็อดแหย่คนตรงหน้าเล่นไม่ได้

          นี่คือจุดอ่อนของนายสินะ “

          ฮิจิคาตะยิ้มเยาะเย้ยคนตรงหน้าที่กลั้นหัวเราะอยู่จนแทบจะหลุดขำออกมาไม่ได้ กินโทกิเห็นดังนั้นก็ตะหวาดเสียงใส่ฮิจิคาตะทันที

          ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้มีจุดอ่อนแบบนั้นหรอก

          กินโทกิยังคงขึ้นเสียงแข็ง ทำเหมือนมั่นใจว่าตนเองไม่ได้มีจุดอ่อนอะไรที่มันดูเหมือนสาวน้อยแบบนั้น ฮิจิคาตะเห็นความปากแข็งดังนั้นก็อดที่จะแกล้งต่อไม่ไหว

          นั่นสินะ ฮึๆ “

          อะ..เอ๋ “

          ฮิจิคาตะทำหน้าเหมือนกับว่ามีแผนแกล้งอะไรเด็ดๆ ทำเอากินโทกิเหงื่อตกเพราะความระแวงอยู่ไม่น้อย ไม่นานนักฮิจิคาตะก็เล่นไม้แข็งใช้มือทั้งสองข้างของตนจี้ข้างๆลำตัวกินโทกิด้วยความรวดเร็ว ทำเอากินโทกิลงไปหัวเราะชักดิ้นชักงออยู่บนม้านั่งทันที

          ฮะๆๆๆ โอ๊ย…ฮะๆๆ พอๆๆๆ ไม่ๆๆ

          ฮะๆ ไหนบอกว่าไม่บ้าจี้ไงล่ะ “

          กะ..ก็.. “

          กินโทกิไม่มีข้ออ้างพอที่จะแก้ตัว จึงทำท่าทีเหมือนกับว่ายอมแพ้แล้ว แต่ดูเหมือนว่านิสัยไม่ค่อยยอมรับควมจริงนี่รุนแรงพอสมควรนะ กินโทกิเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงทำท่าทีเดินไปซื้อน้ำ

          จะไปไหนน่ะ “

          ซื้อน้ำ…จะเอาอะไรไหม “

          กินโทกิถามจบฮิจิคาตะส่ายใบหน้าเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเขาไม่เอา กินโทกิเห็นดังนั้นก็เดินไปซื้อน้ำทันที ไม่ถึงหนึ่งนาทีกินโทกิเดินกลับมาที่นั่งที่ฮิจิคาตะนั่งรออยู่

          ดื่มอะไรน่ะนั่น “

          นมรสสตอเบอร์รี่ “

          ดื่มอะไรเหมือนเด็กๆจริงเลยนะ “

          เรื่องของฉันน่า นายก็เหมือนกันสูบบุหรี่มากๆระวังเป็นโรคละกัน

          กินโทกิพูดจบก็ตามมาด้วยเสียงหยอกล้อของฮิจิคาตะ ทำเอากินโทกิเขินหน้าแดงไปเห็นที่เรียบร้อยอีกครั้งหนึ่ง

          อะไรกัน เป็นห่วงฉันงั้นเหรอ “

          คะ…ใครเป็นห่วงแกกัน หยุดพล่ามแล้วก็ดูดแท่งมะเร็งต่อไปซะเถอะ

          เฮอะ…แกก็อย่างเป็นเบาหวานตายไปก่อนฉันล่ะ “

          ฮิจิคาตะพูดจบจู่ๆกินโทกิกับฮิจิคาตะกลับพูดคำๆหนึ่งออกมาพร้อมกัน ทำเอากินโทกิอยากจะเอาหัวมุดดินไปให้พ้นๆเลยทีเดียว

          “ อยู่กับฉันให้ได้ตามที่สัญญาไว้ก็แล้วกัน / อยู่กับฉันตามที่สัญญาไว้ด้วยนะ “

          ทั้งสองพุดจบ ต่างคนก็ต่างอึ้งไปตามๆกัน กินโทกิพูดจบก็ประมวณผลในสมองพร้อมกับปิดใบหน้าสีแดงนั่นเอาไว้ ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ ไม่นานนักเขาก็ยืนขึ้นแล้วก็หยิบกระป๋องนมรสสตอเบอร์รี่ไปดื่ม

          อ่ะ…นายปกติกินแต่กาแฟไม่ใช่รึไงกัน “

          กินโทกิทำหน้ามึนปนโมโหเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้พึ่งว่าเขาเป็นเด็กที่เอาแต่ดื่มนมอยู่ ไม่นานนักฮิจิคาตะก็พูดออกมาทั้งๆที่ปากขวดที่กินโทกิดื่มไปเมื่อครู่ยังอยู่ที่ปากของเขา

          นานๆทีเปลี่ยนมั่งจะเป็นไรไปล่ะ “

          นี่นาย… “

          กินโทกิประมาณผลในสมองอีกครั้ง จากนั้นจึงนึกเหมือนกับเข้าข้างตัวเองพอสมควร มันคือ…

          ‘ ที่หมอนั่นทำ…มัน…จูบทางอ้อมหรือเปล่านะ… ‘

          หลังจากกินโทกิคิดได้เขาก็ถึงกับมองสายตาเรียวของฮิจิคาตะที่กำลังแกล้งเขาอยู่อย่างไม่รู้ตัว ทำเอากินโทกิกัดฟันพร้อมกับใบหน้าที่ถูกเติมเต็มไปด้วยสีชมพูอ่อนๆ พร้อมกับความในใจที่ออกมาเหมือนจะเตือนสติตัวเอง

          ‘ คราวหน้าฉันจะไม่ให้นายจูบทางอ้อมอยู่คนเดียวหรอกนะ…ฉันจะไม่ยอมให้นายมาเล่นขี้โกงแบบนี้เป็นครั้งที่สอง ! ‘


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #150 ก้อนหนมปัง^^ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 09:17
    นั่งรอสั่งกินทามะเดอะมูฟวี่เป็นเพื่อนไรต์//กลับไปแต่งฟิคตัวเองไป๊
    #150
    0
  2. #149 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 01:26
    ฮิจิคาตะซังรีบมาช่วยคุณกินอย่างด่วนเลยค๊า!!!
    #149
    0
  3. #148 mojini (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 00:34
    อ่านไปหัวใจเต้นตึงตักๆๆๆ  ก็มันลุ้นนะเซ่ ว่าอิทากาสุกิมันจะทำอะไรคุณกินนนน ฮืออออ 

    พวกนี้ซาดิสม์จริงๆเล้ยยยย บันซายยยย ปล่อยคุณกินน้าาา อย่ามาทำคุณกินเลือดออกนะเฟ้ยยย

    ประโยคตัดจบของทากานี่มันคาใจมากกกก ค้างมากกกก ฮือออออ ไรเตอร์์ รับผิดชอบด่วนค้าาาาา

    มันสนุกขึ้นเรื่อยๆเลยำรเตอร์ มันส์มากก   สู้ๆนะไรเตอร์ มาอัพไวๆเน่อออ
    #148
    0
  4. #144 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 21:24
    โอ้...น้ำตาไหลพราก...;___;
    หายากยิ่งที่จะมีคนชมว่ามีจุดให้ระทึกใจอยู่เสมอ ขอบคุณจ้า


    ขอบคุณมากมายคะสำหรับคอมเม้นท์
    ให้ใจ 1 ดวงเลย !  // โดนตบ
     

    อ๋อเม้นท์แรกในชีวิต...อย่าบอกนะว่าเป็นนักอ่านเงาในนี้มาตลอดอ่ะ // โดนถีบ
    จ้า ช่วยรอด้วยนะ ฮะๆๆ (=^^=) 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 ตุลาคม 2556 / 21:26
    #144
    0
  5. #143 capaldi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 19:36
    โฮๆๆคุณกินนนน!!!!!!!!!ฮิจี้อยู่ไหนอ่ะทำไมไม่มาช่วยคุณกิน





    ป.ล.ไรท์เตอร์แต่งสนุกมากเลยค่ะเนื้อเรื่องมีจุดให้ระทึกอยู่เสมอ-*-(นี่เม้นท์แรกในชีวิตเลยน่ะเนี่ย)จะเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะมาอัพต่อเร็วๆน่ะ
    #143
    0