FIC :: STEVExTONY :: U KNOW WHO I AM.

ตอนที่ 5 : [3] เกิดมาสร้าง และเกิดมาเพื่อทำลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 พ.ค. 59

    PART 1

      ' น่าแปลก... '
     ' พิลึก... '
     ' ประหลาด... '
     สตาร์คบ่นในใจพลางมองเครื่องปฏิกรณ์อาร์คที่อก พร้อมทั้งเคาะเล่นตามสไตล์คนรวยว่างงานและชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อคนอื่นนั่นเอง วันนี้สตาร์คอยู่ในชุดนอนลายทางสีฟ้าขาว แขนสั้น ขายาว หัวฟูฟ่องเหมือนคนพึ่งตื่นได้ไม่นานนัก เขานั่งอยู่บนเตียงทวินเตียงใหญ่ ผ้าปูที่นอนนั่นบุผ้าไหมอย่างดี แต่ด้วยคนนอนไม่ได้ใส่ใจไปถึงความสวยงามนัก เตียงมันจึงไม่น่ามองเสียเท่าไหร่
     ทั้งๆที่เตียงนั่นเละเทะขนาดนั้น ถ้าสังเกตุจากขอบตาสตาร์คแล้ว ดูเหมือนเขาไม่ได้นอนแม้แต่น้อยในคืนที่ผ่านมา เพราะปกติถ้าสตาร์คหลับแน่นอนว่าตอนนี้คงได้โดนกัปตันบ่นจนหูชาเป็นแน่ และเเน่นอนว่าความแปลกใจนี้ก็ทำให้สตีฟนั้นสงสัยออกนอกหน้า จึงถามพลางซดกาแฟยามเช้าไปด้วย
     " นอนไม่หลับหรอคุณสตาร์ค? "
     กัปตันยังคงถามอย่างสุภาพ เพราะเหมือนเขาจะลืมทุกอย่างได้รวดเร็วดีเช่นเคยนะ ไม่แปลกใจเลยสำหรับสตาร์คและคนอื่นๆเช่นกัน
     " ฉันมีหลายเรื่องที่ต้องคิดน่ะ "
     สตาร์คพูดพลางลูบเครื่องปฏิกรณ์อาร์คที่อกไม่วางมือ สายตาทอดมองไปด้านนอกหน้าต่างที่อยู่ตรงกับข้ามกับเตียง เป็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทิวทัศน์ทะเลสวยงามยามเช้านั่นสวยงามเป็นที่สุด มุมในห้องนี้จะมองเห็นทะเลได้สวยที่สุด
     " คนอย่างคุณก็มีเรื่องให้คิดด้วย? น่าแปลกใจจังนะ แต่ก็ขอยินดีด้วยล่ะ อย่างน้อยๆคุณก็ได้มีอะไรทำระหว่างที่ผมกำลังจะย้ายของออกจากที่นี่ "
     สตีฟพูดจบโทนี่ก็หันไปทางต้นเสียงก่อนตกใจในท่าทีตนเองที่รู้สึกแปลกๆที่ได้ยินคำนั้นจึงหันไปมองทางเดิมพลางถาม
     " ย้าย? ย้ายไปไหนน่ะ ? "
     โทนี่ทำหน้ายียวนมองไปทางอื่น น้ำเสียงของเขาสั่นแปลกๆ
     " นี่คงไม่ใช่คำตอบที่คุณอยากได้ยินมาตลอดไม่ใช่หรอคุณสตาร์ค ? ผมคงทำให้คุณรำคาญในตอนเช้ามามากพอแล้วล่ะ อีกอย่างผมก็ไม่อยากรบกวนคุณมากนัก ยังไงซะผมจะออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แล้วก็ขอบคุณสำหรับมื้อเช้าด้วยนะ กาแฟอร่อยมากเลยล่ะ "
     สตีฟพูดจบก็ลุกเอาแก้วกาแฟไปล้างอย่างเบามือแล้วเดินออกไปจากห้องนั้นทิ้งสตาร์คที่กำลังัสนและงุนงงกับตัวเองอยู่ไม่น้อย ได้แต่มองทะเลสวยๆไม่ยอมวางตา แต่เหมือนเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างจนในที่สุดเขาก็ได้คำตอบ
     สตาร์คเดินดิ่งตามกัปตันไปจนไปยืนเผ่งมองคนตรงหน้าที่กำลังเก็บของในห้องอย่างขมักเขม่น 
     " คือ... "
     สตาร์คหลุดปากออกไปเบาๆ แต่เหมือนกับว่าอีกคนจะไม่ได้ยินเขา เพราะเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บของเหมือนกับหนีจะไปรบยังไงอย่างงั้น สตาร์คมองแล้วก็เกิดคิดการอะไรบางอย่างก่อนพยายามพูดออกมาในคอเบาๆ
     " จะมาขอบคุณ... "
     สตาร์คพูดออกมาเสียงดังเท่าที่พอจะได้ยินได้บ้าง แต่อีกทีคนก็ไม่มีที่ทีจะได้ยินเขาเลย 
     ' ฉันตั้งใจนะเฮ้ย ! หันมาฟังหน่อยสิไอ้กัปตันหูตึง ! '
     สตาร์คบ่นพึมพำในใจก่อนทำหน้ายู่ยี่ตามภาษาคนไม่ได้ดั่งใจ ไม่นานเขาก็กลั้นใจยอมพูดดังๆออกมาอีกซักทีคงไม่เสียหาย
     " ขอบคุณที่ช่วยผม... "
     เสียงดังระดับนี้ควรจะได้ยินได้แล้วในความคิดของสตาร์ค แต่แล้วความอดทนก็หมดลง สตาร์คที่หงุดหงิดที่อีกคนกลับไม่ได้เห็นความตั้งใจของเขา สตาร์คก็ตะโกนบ่นไปโดยไม่ทันได้คิด
     " เว้ยย!! ไอ้กัปตันขี้เก็กหูตึง !!! คนเขาตั้งใจมาขอบคุณยังจะหันหลังให้อีก ไม่ยอมรับความตั้งใจของคนรู้สึกผิดกันเลยหรือไง ไอ้คนใจแคบ !!! "
     สตาร์คพูดจบอีกคนที่หันหลังอยู่ก็หันกลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก สตาร์คถึงกับเปลี่ยนสีหน้าโมโหสุดขีดเป็นฉีกยิ้มก่อนหัวเราะกลบเกลื่อนความผิด และสิ่งที่สตาร์คหวังก็ไม่ได้ดังหวัง สตีฟก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อ ทำเอาสตาร์คทไม่ไหวอีกต่อไปต้องเดินจ้ำอ้าวเข้าไปใกล้เจ้าตัวก่อนอธิบาย
     " นี่ๆสตีฟผมขอโทษเมื่อตะกี้ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ มันหลุดปากไปเอง "
     สตาร์คลุกลี้ลุกรน
     " คือผมแค่จะมาบอกว่า ขอบคุณนะ ที่ช่วยผมไว้ เมื่อคืน..."
     สตาร์คก้มหน้าก้มตารู้สึกสำนึกผิดเหมือนเด็กๆ 
     ' ผมทำแรงไปหรือเปล่า? แต่ปกติสตาร์ตไม่เคยขอบคุณใคร แล้วก็ไม่เคยที่จะรู้สึกผิดนะ วันนี้หมอนี่ไปทานอะไรแปลกๆหรือไงกัน ' 
     สตีฟบ่นในใจ แต่จู่ๆความคิดที่จะไปจริงๆของเขาก็เปลี่ยนไป เพราะเขาดันเห็นคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้ารู้สึกผิดในดวงตาสีน้ำตาลอมทองนั่นทำให้เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าดูน่ารักขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาหลายปีแล้วหลังจากที่เขาได้ใช้ชีวิตอย่างซูปเปอร์ฮีโร่
     " เมื่อกี้คุณบอกว่า ขอบคุณ ผมสินะ "
     สตีฟยิ้มก่อนจะมองอีกคน
     " ก็..ตามนั้นละ "
     สตาร์คยิ้มแย้มขึ้นมาทันทีทันใดที่เหมือนว่าจะเห็นอีกคนยอมที่จะฟังเขาแล้ว เอาจริงๆแล้วนี่คือความตั้งใจแรกของสตาร์คที่จะขอโทษใครและขอบคุณใครจริงๆจังๆขึ้นมา มันเลยทำให้เขาทำตัวไม่ถูกทุกครั้งๆที่เขาคิดจะทำ แต่นี่คือครั้งแรกที่เขาทำมันได้ และทำมันกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเขาไม่ชอบเสียด้วยสิ
     " นี่คุณหมายความว่าไง...? คุณไม่อยากจะอยู่คนเดียวงั้นหรอ ? "
     สตีฟทำหน้าสงสัย แต่แล้วเขาก็ได้เห็นสีหน้าที่แปลกไปของคนตรงหน้าที่ไม่ได้ประมวลคำถามนี้ไว้ก่อนล่วงหน้าทำให้สตาร์คกำลังทำหน้างุนงงและเขินอายอย่างบอกไม่ถูก สตีฟมองไม่ออกและบอกไม่ถูก ว่าใบหน้าของคนตรงหน้านั้นกำลังจะสื่อถึงอะไร แต่เขารู้สึกได้ว่าเขายังไปจากที่นี่ไม่ได้ก็เียงเท่านั้นเอง 
     " ไม่ใช่ซักหน่อย ช่างมันเถอะ ! แต่ถ้ายังไม่จ่ายค่านวมกับค่ากระสอบทรายก่อนผมก็ไม่ให้ออกไปง่ายๆหรอกนะ "
     สตาร์คเดินออกไปที่ประตูพูดพลางชี้นิ้วไปที่อีกคนที่กำลังทำหน้ายั่วโมโหสตาร์คไม่น้อย
     " ก็ไม่ได้คิดจะหนีหรอกนะ "
     สตีฟยกไหล่ทำหน้ากวนๆที่ติดมาจากสตาร์ค สตาร์คเห็นดังนั้นก็ดูเหมือนจะทำตัวไม่ถูก เขาจึงเลือกที่จะเดินกลับไปที่เตียงของเขาอีกครั้ง 
     ' ติดนิสัยมาจากใครกันกัปตันบ้าเอ้ย ! '

     PART 2

     ' โถ่...ไม่น่าเลยเรา...จะตามไปขอบคุณทำบ้าอะไรกันเนี่ย? '
     สตาร์คยังคงอยู่ในชุดนอนนั่งเขกหัวตัวเองที่เหมือนจะผิดปกตินั่นอย่างสงสัยในตนเอง เขานั่งอยู่บนเตียงตัวโปรดเช่นเคย หัวนี่เหมือนจะยุ่งเหยิงมากกว่าเดิมนั่นถูกเจ้าตัวขลุกลงไปกับหมอนใบเดิมนั่นเอาหน้าฟุบบนหมอนราวจะจมลงไปในเตียงนอนแน่นิ่งจนน่ากลัว
     " คุณสตาร์ครับ มื้อเช้าพร้อมเเล้ว ถ้าวันนี้อยากจะทานบนเตียงละก็... "
     " ไม่กิน... "
     สตาร์คพูดตัดบทสนทนาของจาวิสพ่อบ้านอัจฉริยะนั่นก่อนที่จะถูกบ่นไปมากกว่านี้
     " ไม่อยากกิน... "
     สตาร์คพูดทั้งๆที่หัวของเขายังจมอยู่ในหมอนตัวโปรด เสียงของเขาอู้อี้ๆเหมือนคนขาดอากาศหายใจ
     " แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับคุณในตอนนี้นะครับ ถ้าไม่ทานละก็อาจจะเป็นผลเสียได้ต่อตัวของคุณเอง "
     " โอ้ย ! จาวิสเดี๋ยวนี้นายบ่นฉันเป็นเหมือนกับกัปตันบ้านั่นแล้วหรอ ?! "
     สตาร์คบ่นพลางเอาแขนสองข้างดันตัวเองออกจากหมอนนั่นแล้วหันไปทางต้นเสียงที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเขา แทนที่จะเป็นหน้าจอโฮโลแกรมไฮเทค แต่ตรงหน้าเขากลับกลายเป็นกัปตันหนุ่มร่างสูงที่ยืนบ่นอยู่ปลายเตียง
     " ไม่รู้เรื่องอะไรเอาซะเลยนะคุณสตาร์ค "
     กัปตันทำหน้าแอบขำไม่น้อย เขาเห็นคนตรงหน้าไม่มีท่าทีเหมือนเดิมเลยสงสัยเดินตามมาดูก็เห็นสตาร์คนอนไม่รู้เรื่องคุยกับจาวิสเลยเข้ามาตัดบท ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะดันไม่รู้เรื่องซะงั้น
     " ทั้งยังไม่ระวังตัวเลยนะ นี่ถ้าเป็นคนร้ายละก็คุณตายไปแล้วล่ะ "
     " ช่างสิ ถ้าเป็นคนร้ายละก็ผมจะต่อยมันให้น่วมตายคาตรงนี้ไปเลย "
     สตาร์คทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ 
     " แล้วนี่นายปล่อยให้หมอนี่เข้ามาในนี้ได้ไงกันเนี่ยจาวิส "
     สตาร์คทำหน้าสงสัย เปลี่ยนเรื่องไปพลาง
     " ขอโทษด้วยครับคุณสตาร์ค เหมือนผมจะมีอาการที่ผิดปกติ "
     " เป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเลยนะจาวิส "
     สตาร์คทำหน้าไม่สบอารมณ์กับพ่อบ้านไฮเทคของตัวเองที่ทำงานออกจะเกินหน้าที่ของมันไป แต่แล้วกัปตันเหมือนจะไม่ยอมเบี่ยงประเด็นตามกลับมาพูดเรื่องเดิมของเขาที่กำลังรู้สึกไม่ดีอยู่
     " โฮ่...คุณจะต่อยอย่างนั้นหรอ เป็นทางเลือกที่ดีนะ แต่ช่วยทำให้ผมรู้ทีได้ไหมว่าคุณจะทำให้ผมลงไปนอนเจ็บเพราะคุณมันจะเป็นไปได้ไหม "
     " ท้าผมงั้นหรอ ใจกล้าไม่เบาที่เดียวกัปตัน บอกไว้ก่อนว่าผมเองไม่ได้อ่อนแอไปกว่าคุณหรอกนะ ผมเองก็มีวิชาเตะต่อยได้พอๆกับคุณนั่นล่ะ (ถ้าไม่ติดว่าขี้เกียจออกกำลังกายอย่างแรง ก็แหม...คนมันยุ่งนี่ งานวิจัยเยอะจัดน่ะนะ) "
     " พูดดีก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ดีหรอกนะคุณสตาร์ค ถ้าคุณทำได้ ผมจะยอมทำตามคุณ 1 วันเต็ม "
     " น่าสนใจนะ งั้นถ้าผมแพ้ผมยอมทำตามคุณ 1 วัน จะได้เท่าเทียมกันเป็นเรื่องที่ดีใช่ไหม "
     " ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่แพ้ก็เชิญตามสบายเลยนะ "
     กัปตันหลับตายกไหล่อย่างล้อเลียนคนตรงหน้า แล้วคนตรงหน้าเขาก็ใช้โอกาศ ด้วยลูกเล่น และเจ้าเล่ห์ในแบบของสตาร์คที่ไม่ยอมแพ้ใครง่ายๆนั่นก็ปล่อยหมัดขวาของตัวเองจ้องทำร้ายที่ท้องของอีกคน แต่อีกคนที่หลับตาอยู่นั่นกลับจับหมัดของสตาร์คได้อยู่หมัดในครั้งเดียว เล่นเอาสตาร์คตกใจไม่ใช่น้อยก่อนจะไม่ยอมแพ้ใช้หมัดซ้ายจ้องทำลายส่วนหัวของอีกคนแต่อีกคนดันหลบได้แล้วจับแขนของเขาล๊อคไว้ด้านหลังจนสตาร์คดิ้นไม่หลุด
     " ทีเผลอไม่ดีเลยนะสตาร์ค "
     กัปตันพูดอยู่ที่หลังหูของอีกคนที่กำลังทำหน้าไม่เชื่อสายตาตัวเองยังไงอย่างงั้น ก่อนจะพยายามขยับมือให้หลุดจากมือของอีกคน
     " เท่านี้ก็พอจะรู้ผลแพ้ชนะแล้วใช่ไหมคุณสตาร์ค ? "
     กัปตันยิ้มร่า สีหน้าสตารค์บ่งบอกถึงอารมณ์ที่รู้สึกโมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะยังไงซะเขาก็แพ้อีกคนจริงๆ แพ้ราบคาบตั้งแต่เขาคิดจะสู้แล้วด้วยซ้ำไป เขาได้แต่พยักหน้ายอมจำนนแต่โดยดีเพราะสู้ไปคงไม่ดีขึ้นเสียเท่าไหร่นัก
     " อ่า...ผมยอมคุณแล้ว คุณอยากให้ทำอะไรก็ว่ามาสิ "
     สตาร์คทำหน้าไม่สบอารมณ์หลังจากที่ข้อมือทั้งสองถูกปล่อยออกมาเขาก็ลูบข้อมือตัวเองยกใหญ่ 
     " ลืมมันไปเถอะ ผมก็แค่ล้อคุณเล่น "
     กัปตันเดินหันหลังกลับไปยังห้องตัวเองปล่อยให้สตาร์คทำหน้ามึนงงอยู่คนเดียว แต่ด้วยความสงสัยของสตาร์คเขาวิ่งตามอีกคนไปก่อนจับไหล่ให้อีกคนหันมามองตัวเอง
     " นี่มันไม่แฟร์สำหรับคุณเลย... "
     สตาร์คพูดน้ำเสียงแหบพร่า
     " คุณชนะ คุณควรทำตามสิทที่คุณควรจะได้ "
     " แล้ว..คุณอยากจะทำตามที่ผมสั่งหรือไงกัน ? "
     กัปตันทำหน้าสงสัยอีกคนที่ท่าทางจะเเปลกเกินที่เขาจะรับมือไหว 
     ' ขอพูด ณ จุดๆนี้เลยว่าผมไม่ได้รู้สึกดีกับคำพูดนั่นเลยนะ แต่มันดูน่ารักจริงๆกับคำพูดที่มันออกจากใจอันสื่อตรงของเขา ' 
     กัปตันพึมพำในใจพร้อมมองคนตรงหน้าที่ทำให้เขาติดชอบทำอะไรอำเพอใจตัวเองอยู่บ่อยๆเหมือนกัน 
     " ผมไม่ได้อยากทำหรอก แต่นี่คือสิทของคุณ คุณควรทำให้มันถูกต้อง "
     สตาร์คพูดออกมาด้วยความซื่อตรงจากใจของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะทำธุระกิจที่สูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นมาก่อน แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะผิดแม้แต่สัญญาเล็กๆน้อยๆที่เขาเป็นคนพูดออกมาเองจากปาก 
     ' ให้ตายเถอะ ทำไมผมถึงมองสตาร์คเป็นคนน่ารักไปเสียได้ ! '
     กัปตันได้แต่ยืนนิ่งมองพร้อมคิดคำพูดที่แม้แต่ตัวเองยังอยากจะเเย้งซะเต็มที่ แต่คงด้วยสติที่ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว รวมทั้งอาหารเช้าที่ยังไม่ย่อยดีนัก เขาก้มลงประกบริมฝีปากหนาของตนเองลงประทับกับคนตรงหน้าที่อยู่ต่ำกว่า
     จูบเบาๆ และลมหายใจร้อนผ่าวนั่นปะทะกันที่ใบหน้าทั้งสองคน กัปตันที่หลับตาประกบริมฝีปากอย่างไร้สติ กับสตาร์คผู้เบิกตาโผล่งด้วยความรู้สึกตกใจนั่นแข็งทื่อเป็นหิน ไม่นานกัปตันถอนจูบเบาๆนั่นออก 
     " วันนี้เอาแค่นี้ก็พอ ขอบคุณมาก "
     ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเเล้วเดินจากไปแบบเงียบๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นานก็ได้ยินเสียงของคนที่คุ้นเคยอยู่ด้านหลังของสตาร์คที่ตัวแข็งเป็นหินไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
     " บันทึกภาพเรียบร้อย... "
     นาตาชาที่ถือกล้องมือถือถ่ายรูปอยู่เมื่อครู่นั่นยืนเเข็งทื่อทำหน้าซึมกระทืออย่างบอกไม่ถูก สตาร์คที่ได้เห็นนาตาชาก็ร้อนรนเข้าไปหาทันทีทันใด
     " นาตาชา เธอทำอะไรของเธอเนี่ย ! "
     สตาร์คทำท่าทีร้อนรน
     " เอาเป็นว่า กัปตันคงยังไม่อยากกลับสินะ ฉันเข้าใจพวกคุณนะ รักกันดีนี่ ฉันจะไม่มารบกวนยามวิการอีกแล้วล่ะ ขอโทษที่รบกวนนะ "
     นาตาชาหน้านิ่งพูดก่อนเก็บอุปกรณ์สื่อสารของเธอแล้วทำท่าเดินออกจากที่นั่นทันทีทิ้งสตาร์คให้ยืนมึนงงอยู่คนเดียวมองนาตาชาที่ได้ภาพของเขากับสตีฟไปอย่างทิ้งข้อสงสัยอีกเช่นเคย
     " นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย !!! จาวิสเช็คสมองฉันที !!! "

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #25 เซริว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:10
    ปู่นี้ทำมึนตลอดเลยอ่ะ จูบแบบมึนๆๆ
    #25
    0
  2. #17 yuzo2 (@yuzo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 21:27
    นาตาชา แบ่งภาพส่งมาให้เราดูบ้างงงง
    #17
    0
  3. #11 LE BASIlIC (@tonkao2208) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 01:49
    นาตาชามาเหนือเมฆมาก
    #11
    1
    • #11-1 AI (@ployty2544) (จากตอนที่ 5)
      28 มีนาคม 2559 / 11:49
      เรื่องนี้ผู้หญิงมีน้อย เลยขอให้บทบาทเหนือๆเธอหน่อย ฮาา
      #11-1
  4. #2 1234 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 22:01
    อัพแล้ววว ฟินมากกกก ขอเป็นเรื่องยาวเลยได้ไหมอ้าา คือตอนเปิดมาอ่านแล้วแบบ เห้ยย!! มันอัพเว้ย กลิ้งๆๆเกือบตกเตียง555++ ขอบอกว่าตอนนี้ไม่มีคู่ สตีฟxโทนี่อ่านเลยจร้าา ไม่ใช่ไรประเด็นคือ อ่านจนหทดแล้วทุกหลืบ ซอก ซอย ลอยพออันนี้อัพ happy มากกกก หนุกมากกก ฟินมากก มาต่อไวๆนะคิดถึงๆๆ
    #2
    1
    • #2-1 AI (@ployty2544) (จากตอนที่ 5)
      30 พฤศจิกายน 2558 / 18:02
      จะพยายามอัพให้เรื่อยๆน้า ขอบคุณที่ติดตามแล้วก็คอมเม้นท์ให้กำลังใจนะคะ // ซึ้งน้ำตาจิไหล ;^;...
      อ่านจนหมดแล้วสินะ 555 ไรท์ก็เป็นคะ เลยมาเเต่งเองเนี่ยแหละ ฮุๆๆ
      ถ้าชอบก็ดีใจคะ รบกวนติดตามต่อไปด้วยน้า
      เรื่องนี้เป็นเรื่องยาวแบ่งเป็นตอนๆคะ ความยาวประมาณ 10-15 ตอนถึงจะจบ ตอนแรกๆนี้อาจจะมีความยาวไม่มากเท่าที่ควร แต่หลังจากนี้จะพยายามทำให้อ่านได้สนุกขึ้นคะ ขอบคุณมากๆนะคะ ^^
      #2-1