FIC :: STEVExTONY :: U KNOW WHO I AM.

ตอนที่ 6 : [4] สตาร์คนักมโนภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 ม.ค. 59

     
     PART 1

     ' สตาร์ค...ฉันรักคุณ... '

     เสียงหวานๆกระทบที่ใบหูเบาๆ คำบอกรักที่แสนหวานนั่นกระทบที่โสตประสาทของผมทำให้ผมรู้สึกล่องลอยเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น ทั้งๆที่ผมควรจะรู้สึกดี แต่ดันรู้สึกสยองเล็กๆ ความรู้สึกมันช่างน่าแปลกใจจริงๆ 

     ' ถ้าไม่ยอมตื่นล่ะก็...ฉันจะบอกรักจนกว่าคุณจะตื่นละนะ '

     เสียงอ้อนๆข้างใบหูนั่นฟังดูน่ารักไม่น้อย ราวกับช่ำชองการบอกรักเป็นชีวิตจิตใจ แต่ทว่า ในชีวิตผม เท่าที่จำได้ไม่มีของพรรค์นั้นหรอกนะ การบอกรักหวานๆอะไรนั่นน่ะ เอ๋...? หรือว่าเรานอนนานจนเพี้ยน หลังจากการไม่ได้นอนมา 2 วันติด แล้วกลับมานอนอีกทีมันจะทำให้ผมบ้าถึงขั้นหลอนได้ยินเสียงหญิงสาวมากระซิบข้างหูเชียวหรอ ?
   
     .
     .
     .

     " ถ้าคุณไม่เลิกฝันหวานแล้วลุกขึ้นมากินข้าวเช้าล่ะก็ ผมจะจับจูบจริงๆแล้วล่ะนะ.. "
     เสียงหวานๆของหญิงสาวในมโนภาพ(?)ของสตาร์คเปลี่ยนเป็นเสียงชายหนุ่ม กัปตัน ผู้แสนสุภาพบุรุษ(?) เสียแทน สตาร์คที่กำลังนอนขมวดคิ้วฝันพริ้มถึงสาวน้อยนุ่งน้อยกำลังยั่วยวนเขาอยู่นั่นถึงกับสะดุ้งตื่น ก่อนเห็นมือหนาของอีกคนที่พยายามปลุกเขาด้วยคำพูดเชิหยอกล้อนั่น ก็ปัดมืออีกคนออกจากตัวทันทีทันใด
     กัปตันดูเหมือนจะชินเสียแล้วก็การเห็นอีกคนทำหน้าเบะตอนเขาเข้ามาปลุกให้ไปทานข้าวเช้า เพราะฉะนั้นเขาจึงเดินออกมาอย่างช่ำชองแล้วนั่นสงบปากสงบคำแต่โดยดี
    
      ' แหงสิ เมื่อวานผมจูบเขาไปนะ จะให้ไปเถียงด้วยละก็ มีหวังเข้าเรื่องนั้นแหงๆ ' กัปตันพึมพำในใจ

     " วันนี้มีของโปรดคุณนะ... "
     กัปตันพูดพร้อมกับหยิบห่อเบอร์เกอร์นั่นออกมาจากกระเป๋าใบเก่าของเขา พร้อมวางมันลงบนโต๊ะอาหารของสตาร์ค อีกอันวางไว้ตรงหน้าเขา 
     " ไม่ทานหรอก ? "
     กัปตันหันไปถามอีกคนที่กำลังนั่งนิ่งบนเตียงที่กำลังตาปรือเพราะถูกปลุกให้ตื่นกระทันหัน และหน้าต่างที่ถูกเปิดผ้าม่านจนสว่างเกินไปสำหรับเขาทำให้ตาที่ลืมไม่ขึ้นนั่นลืมไม่ขึ้นเพิ่มเสียมากกว่าเดิม 
     " เป็นอะไรน่ะสตาร์ค ? "
     " เจ็บตาน่ะสิ...เล่นเปิดม่านซะกว้างขนาดนี้ "
     สตาร์คขยี้ตาทั้งสองข้างของเขา ตาที่ปิดสนิทนั่นพยายามเปิดจนตารู้สึกเจ็บทำเอาสตาร์คถึงกับเสียน้ำตาเลยทีเดียว กัปตันเห็นดังนั้นก็วิ่งหรี่เข้าไปใกล้ก่อนใช้มือหนานั่นช่วยดูที่ตาของสตาร์คให้
     " ไหนผมจะช่วย "
     กัปตันวางมือลงบนแก้มทั้งสองข้างของคนตรงหน้า เมื่อสตาร์คได้รับรู้ถึงสัมผัสที่หนักอื้งนั่นเขาก็สะดุ้งโหยงก่อนพูดปัดป่ายพร้อมปัดมือคนตรงหน้าออก
     " อ้ะ ! ทำอะไรของนายไม่ทราบ ! "
     " อยู่นิ่งๆได้ไหม อย่าดื้อน่า "
     กัปตันทำเสียงจริงจังขึ้นมา ทำเอาสตาร์คถึงกับต้องหยุดนิ่งตามคำพูดนั่นจนเขาลืมตาขึ้นมาได้ 
     " พอได้แล้วน่า ผมปกติแล้ว " สตาร์คทำมือปัดป่าย
     " แน่ใจนะว่าคุณโอเค " กัปตันถามด้วยความเป็นห่วง
     " ผมโอเค เห็นไหมล่ะว่าตาผมมองเห็นคุณแล้วน่ะ "
     กัปตันเดินกลับที่เดิมของเขาพลางหัวเราะในลำคอจนสุดทาง พลางชี้เบอเกอร์ที่เขาลงไปซื้อมาให้อีกคน
     " นี่ของคุณ "     
     " ขอบใจ.. "
     สตาร์คเดินหรี่มาหยิบเบอเกอร์ก่อนนั่งเปิดซองนั่นแล้วหยิบเบอเกอรด้วยสองมือบางของเขาก่อนเอาเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย แต่กลับรู้สึกได้ถึงสายตาอีกคนที่จ้องมองเขาเขม็งซะจนเขาอดถามไม่ได้ ทั้งๆที่อยากจะกินเบอเกอร์ต่อใจจะขาดรอนๆ
     " มีอะไร ? "
     สตาร์คถามห้วนๆตามสไตล์ของเขา พร้อมสีหน้ายิ้มเบาๆบนใบหน้า
     " อืม... ผมไม่รู้ว่าควรพูดตอนนี้ไหม แต่ผมคิดทบทวนดูแล้ว ผมคิดว่าผมควรจะพูดกับคุณให้รู้เรื่องกันไปเลยน่ะ "

     ' เดี๋ยวนะ...พล๊อตแบบนี้มันคุ้นๆ...คงจะเป็นแบบนี้สินะ ' สตาร์คคิดเรื่องแผลงๆในใจ 

     .
     .
     .


     กัปตันพูดติดๆขัดๆไม่สมกับเป็นเขาเอาเสียเลย มือไม้ก็ไม่อยู่กับที่เหมือนกำลังร้อนรน ในใจอยากจะพูด แต่อะไรหลายๆอย่างทำให้เขาไม่สามารถที่จะพูดออกมาได้ นั่นทำให้ผมข้องใจไม่น้อย ผมไม่ชอบอะไรที่ค้างคาใจเสียเท่าไหร่นัก 
     "คุณไม่ต้องคิดมากหรอก พูดได้ ผมไม่ถือ "
     ผมเคี้ยวเบอเกอร์เต็มปากเต็มคำ พร้อมเก๊กท่าเท่ว่าเขาสามารถเเบ่งเบาภาระที่หนักอกหนักใจกัปตันได้บ้างคงเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน
     " เรื่องเมื่อวาน... "
     " อุ้ป.... "
     ผมได้ยินคำเมื่อวานเขาก็ถึงกับนึกภาพที่เขาเกือบจะลืมมันไปแล้วขึ้นมาทันทีทันใด ทำเอาผมแทบจะคาบเบอเกอร์นั่นทิ้งออกไปจากปาก แต่ด้วยสติที่ยังพอจะคุมอยู่ทำให้ไม่เกิดภาพแบบนั้นขึ้น ด้วยท่าทีประหลาดของผมทำให้กัปตันรู้สึกแปลกใจเล็กๆแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามเพราะผมปัดป่ายมือ บอกประมาณว่าอย่าใส่ใจเขาจึงเริ่มคำถามต่อไป
     " ผมต้องขอโทษคุณด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผมอยากให้คุณเชื่อแบบนั้น แล้วผมก็ไม่อยากให้คุณมองว่าผมเป็นคนที่แย่ในสายตาคุณ เพราะงั้นอ่า...ผมถึงอยากจะมาคุยกับคุณให้รู้เรื่อง... "
     " โถ่เอ้ยตาแก่...ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า มันเป็นเรื่องปกติของยุคนี้ เพราะงั้นลืมไปเถอะนะ ผมเองก็จะลืมมันไปเหมือนกัน ไม่ต้องห่วงหรอกว่าผมจะไปบอกใคร ส่วนภาพที่นาตาชาถ่ายได้ ผมก็จะเจาะเข้าระบบเข้าไปจัดการเอง ไม่ต้องกลัวว่าภาพจะหลุดไปหรอกนะ "
     ผมพูดพร้อมกับหยิบเบอเกอร์เข้ามาใกล้ตัว ไม่ทันไรมือหนาของอีกคนก็คว้ามือผมไว้ก่อนกระชากเข้าตัวอย่างรุนแรง ทำเอาร่างผมเกือบจะลอยตามแรงเขาเข้าไปใกล้กับกัปตันจนอยู่ในมุมท่าค่อนข้างหล่อแหลมพอสมควร
     " ฮะ เฮ้ๆๆ เป็นอะไรน่ะ ไม่พอใจอีกงั้นหรอ ? "
     ผมถึงกับเหงื่อตก หายใจติดขัดเหมือนคนขาดอากาศ เเละแผงอกหนาที่ใกล้เขานั่นก็เหมือนจะใกล้เกินใป รวมถึงใบหน้าที่ใกล้เกินจะคิดทำเอาผมอยากจะหนีไปจากตรงนี้ให้เสียพ้นๆ
     " ผมขอโทษ...ที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้ผมโกหก..."
     กัปตันกัดปากพูดพร้อมสีหน้าเจ็บปวดอย่างที่สุด ราวกับว่าเขาจะเสียคนเขารักไปเพราะแค่ความเข้าใจผิดที่มีให้ต่อกัน ไม่นานกัปตันก็ปิดความในใจที่มีไปไว้ไม่อยู่
     " ผมรักคุณสตาร์ค...ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราได้คุยกัน และตั้งแต่ผมได้มาอยู่ใกล้ชิดคุณในหลายเดือนที่ผ่านมานี้... "
    " หัวใจผมเต้นเเรงทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้คุณสตาร์ค ผมพยายามเก็บความรู้สึกแย่ๆแบบนั้นไว้ตลอดมา แต่ผมก็กลับมาคิดได้ว่าถ้าผมยังคงเก็บความรู้ที่อยากจะทำอะไรแย่ๆกับคุณมันจะไม่ใช่เรื่องดี ซักวันผมคงเป็นตัวร้ายที่ทำร้ายคุณแน่ๆ ผมรักคุณสตาร์ค คุณงดงามและฉลาดกว่าใครที่ผมเคยค้นพบมา คุณไม่เคยรับรู้ความรู้แบบนี้จากผมหรอ ? "
     กัปตันพูดพลางจับมืออีกผมมาสัมผัสที่อกข้างซ้ายของเขาจนทำให้ได้ยินเสียงหัวใจดังโครมครามภายใต้ผ้าสีเทาหนานั่น....
     
     .
     .
     .

     
     " สตาร์คคุณฟังผมอยู่หรือเปล่า ? "
     สตีฟเอามือของเขาเขย่าร่างตรงหน้าเบาๆ ทำเอาคนที่กำลังมโนเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่นั่นถึงกับสะดุ้งจากมโนภาพของเขาแล้วกลับมาจดจ่อที่กัปตันรูปหล่อ(?)คนดีคนเดิม...
     " อ่าๆ ขอโทษที ผมปวดหัวนิดหน่อย "
     " งั้นเดี๋ยวผมช่วยพาคุณไปนอนพักที่เตียงก่อนดีกว่านะ... "
     
     ' เฮ้ๆๆ เดี๋ยวนะ พล๊อตเรื่องมันคุ้นๆว่าไหม ? ' และแล้วสตาร์คก็เข้าสู่โลกมโนภาพอีกครั้ง
     
     .
     .
     .

     " ไม่เอาน่าสตีฟ ผมเดินเองได้ "
     " คุณก็พูดแบบนี้ทุกที.. "
     กัปตันหิ้วผมไปที่เตียงด้วยความอิดโรยพร้อมทั้งระอากับความดื้อรั้นของสตาร์คเสียเหลือเกิน จนเขาเเทบจะหมดความอดทนของเขา 
     " ชิ...ดื้อชะมัด "
     ผมบ่นอุบอิบเบาๆ
     " ใครกันแน่ที่ดื้อน่ะ "
     กัปตันยิ้มร่า ก่อนต่อล้อต่อเถียงกับอีกคนที่กำลังนั่งที่เตียงๆนุ่มๆนั่นด้วยความอ่อนล้าเพราะว่าพิษไข้ ฤดูร้อน
     " ผมไม่ได้ดื้อซักหน่อย !"
     " ไม่จริงคุณโกหก "
     กัปตันคลานมาหาผมบนเตียงช้าๆ ก่อนเลียริมฝีปากหนาๆนั่นด้วยความกระหาย ก่อนที่มือหนาแสนซนนั่นลูบไปที่แก้มไล่ไปที่ต้นคอของผม เสียหายใจหอมพร่าพร้อมความปราถนาอันแสนเร่าร้อนเหมือนกองไฟสุมทำให้เขารุกล้ำเข้ามาในอนาเขตของผมจนเราได้....

     .
     .
     .

     "สตาร์คคุณป่วยแน่ๆ..."
     " ห้ะ !? "
     สตาร์คที่พึ่งหลุดจากโลกมโนที่เสมือนจริงนั่นสะดุ้งเมื่อเห็นคนตรงหน้าเอาหน้าผากของเขาเองมาชนกับของเขาจนทำเอาใบหน้าเขาแดงขึ้นเหมือนคนป่วยอย่างช่วยไม่ได้ เพราะฉะนั้นจริงๆแล้ว สตาร์คไม่ได้ป่วย เขาเพียงแค่เขินเกินไปก็เพียงเท่านั้น
     " ผมไม่ได้ป่วยๆ "
     สตาร์คตะโกนลั่นเมื่ออีกคนพยายามลากเขาไปที่เตียงเพื่อให้เขาพักผ่อน แต่สตาร์คดันคิดไปไกลตามพล๊อตเรื่องของเขาเองไปซะงั้น
     " คุณต้องพักนะสตาร์ค ไม่งั้นจะหายป่วยได้ไง เอ้านอนตรงนี้ "
     " ดะ เดี๋ยวนะ !!?? "
     เมื่อเกินความอดทนของสตีฟเขาก็อุ้มร่างเล็กตรงหน้าเขาแล้วเอามาวางบนเตียงอย่างนุ่มนวลในแบบฉบับของเขาเอง
     " โอ้ยเจ็บๆๆ ก้นฉันจะพังแล้วๆๆ "
     " เอาน่า อีกไม่นานคงจะพังหนักกว่านี้อีก "
     สตีฟพูดจบก็ดึงผ้ามาคลุมสตาร์คก่อนตีหน้ามึนเดินออกไปจากห้อง แต่กลับทิ้งสตาร์คที่มึนจริงๆกับคำพูดของสตีฟที่แทบจะจับความหมายไม่ทันนั่นไว้บนเตียงแบบงงๆ แถมเจ็บตัวอีกต่างหาก 
     
     PART 2

     ไม่นานนักหลังสตาร์คได้นั่งพักนอนพักกับคำพูดชวนงงปนสงสัยของกัปตันที่ทำเอาเขาหน้าเเดงไปถึงหู 
     ' เขาตั้งใจจะให้ผมเข้าใจผิดเล่นก็แค่นั้น...'
     สตาร์คพูดพร่ำในใจ แต่เพราะเขาเข้าใจผิดจนหน้าแดงทำให้สตีฟเข้าใจผิดคิดว่าป่วย ราวกับพระเจ้าเข้าข้างยังไงอย่างงั้น ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ได้นอนดีๆเเน่ๆ ไม่นานหลังจากสตาร์คนั่งมองวิวมองฟ้าก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ตามมาด้วยร่างใหญ่ที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพลางในมือถือถ้วยสีขาวชามใหญ่เข้ามาด้วย
     " ขอโทษด้วยที่ผมหายไปนาน...ไม่รู้ว่าจะทานได้ไหม "
     สตีฟยืนถ้วยสีขาวลงบนตักสตาร์คที่ทำหน้ามึนอยู่ในห้วงความสงสัย ในถ้วยมีขาวสีขาวอยู่ในน้ำเหมือนจะเป็นน้ำซุป กลิ่นหอมหวลชวนกินไม่น้อย สตาร์คก็มองถ้วยนั่นก่อนสูดดมกลิ่นนั่นเบาๆ
     " ขอบใจนะ "
     " คุณไม่ต้องขอบคุณหรอก ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ "
     สตีฟทำหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย ทำเอาสตาร์คที่ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ยินคำนี้ทำเอาเขาถึงกับเอามือปิดปาก เพราะกลัวว่าเสียงแห่งความปิติยินดีนั่นจะออกมาให้คนตรงหน้าได้ยินมากไปจนเกินจำเป็น
     " ขอโทษ..? ทำไมล่ะ ? "
     " เมื่อวาน ผมไม่ได้คิดอะไร...มันทำให้ผมพลาดทำไปแบบนั้น มันทำให้คุณรู้สึกแย่จนป่วย ผม... แย่จริง... ผมทำไปได้ยังไงกัน... "
     สตีฟกำลังโทษตัวเอง มือของเขากำหมัดเเน่นราวกับถ้ามีกำแพงตรงหน้าก็คงจะต่อยกำแพงให้แหลกสลายคามือไปแล้ว แต่เขาขณะนี้กำลังก้มหน้ารู้สึกผิดจากใจจริงๆ ทำเอาสตาร์คถึงกับสำลักความรู้สึกผิดเสียยังไงอย่างงั้น
     " ผม...ทำให้คุณป่วย... "
     
     ' ตาแก่หลงยุคนี่กำลังพูดอะไรอยู่น่ะ ! อย่าบอกนะว่าเป็นห่วงผมน่ะ...? ' สตาร์คพรรณาในใจ

     " ผมไม่รู้ว่าทำแบบนี้คุณจะหายรู้สึกแย่กับผมไหม แต่ว่าผมแค่.. "
     ก่อนที่สตีฟจะพูดจบ นิ้วมือเรียวของสตาร์คเลื่อนไปจับที่โครงหน้าหล่อนั่นเบาๆพลางใช้สายตาหวานกลมโตของตนจ้องไปที่ในตาของอีกคนที่กำลังสั่นไหวอยู่เล็กน้อยภายในตาอันแข็งกร้าวที่กำลังอ้อนน้อมอย่างเข้าใจยาก

     ' มันจะไม่แปลกใช่ไหม ถ้าผมคิดจะเริ่มต้นจริงจังกับใครซักคน... '

     " คุณไม่จำเป็นรู้สึกผิดหรอกสตีฟ ผมรู้สึกดีกันมันนะ เพราะงั้น ช่วยอ้อนโยนด้วยจะได้ไหม ? "

     ' เช่นกับตาแก่หลงยุคคนนี้... '

     สตาร์คพูดจบก็เอานิ้วเรียวนั่นจิ้มไปที่หน้าผากคนตรงหน้าเบาๆก่อนหันมาตักข้าวต้มหอมๆนั่นทาน ปล่อยให้สตีฟนั่งนิ่งทบทวนตัวเองอยู่ข้างๆเตียง ก่อนจะฝุบหัวของเขาลงบนหน้าตักของสตาร์คพลางพูดเบาๆ
     " ได้...จะพยายาม... "
     สตาร์คฟังเสียงนั่นก่อนก้มลงมาดูอีกคนที่ก้มหน้าไม่ยอมลุกขึ้น เขาเห็นหูนั่นกลายเป็นสีแดงระเรื่อ แน่นอนว่าอีกคนไม่ได้ป่วย แค่เขากำลังรู้สึกไม่ชินกับคำพูดเชิงรักๆใคร่ๆก็แค่นั้นเอง
     สตาร์คที่นั่งหัวเราะเบาๆกับตัวเอง มือที่วางพักกับผ้าห่มผืนหนาถูกมือหนาที่ซุกซนนั่นครอบครอง กำไว้ในมือหนานั่นราวกับมือเล็กจะหายไปทันทีทันใด ไม่มีใครรู้ความหมายของมันแม้แต่น้อย ยกเว้นเขาสองคนเท่านั้นที่จะสามารถเข้าใจ และรู้สึกและสัมผัสกับคำว่ารักที่แสนหอมหวานนี่ได้หรอก...
     

     
     
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #67 TATSUYAKIIIIVII (@TATSUYAKIIIIVII) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 12:57
    ป๋าโทนี่ต้องตั้งสติก่อนสตาร์ทนะคะ ดูจะตกหลุมรักตาลุงร้อยปีเข้าแล้ว คิดแต่เรื่องของเขา มโนเต็มหัวเลย 5555  
    รักมันล้นอกล่ะสิ อิอิ
    #67
    1
    • #67-1 AI (@ployty2544) (จากตอนที่ 6)
      10 พฤษภาคม 2559 / 16:58
      อิอิ ใช่แล้ว มโนเก่งใช่ย่อย 555
      #67-1
  2. #18 yuzo2 (@yuzo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 22:13
    ป๋าคะ มโนของป๋านี่มาเป็นฉากๆเลยนะคะเนี่ยยยยย
    #18
    1
    • #18-1 AI (@ployty2544) (จากตอนที่ 6)
      28 มีนาคม 2559 / 11:48
      ไม่มโนไม่ใช่ป๋าสายเคะนะคะ อิอิ
      #18-1
  3. #12 LE BASIlIC (@tonkao2208) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 01:51
    คำพูด 18+ มากอะ สุภาพหน่อย สตีฟ!!!! 55555
    #12
    1
    • #12-1 AI (@ployty2544) (จากตอนที่ 6)
      28 มีนาคม 2559 / 11:49
      ติดเชื้อสตาร์คมาน่ะคะ =,,=
      #12-1
  4. #8 Xee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 21:33
    น่ารักจังงง เขินเลยค่ะ><///
    #8
    0
  5. #6 1234 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 22:36
    ต่อน้าาาา
    #6
    0
  6. #4 1234 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 19:56
    part 2 มั้ยละ><~~
    #4
    0
  7. #3 1234 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 22:36
    มาอ่านละน้าา รออัพเรื่อยๆเลยย^_^
    #3
    0