ข้างห้อง - MR. 305 [สนพ. Bookish House Publishing ]

ตอนที่ 19 : 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 658 ครั้ง
    3 พ.ย. 62

⌨︎ . . . 𝚋𝚠𝚒𝚏𝚞𝚕
MR.3o5
Ep.19

EP. 19

ตั้งใจว่าจะขอโทษสุขสันต์ แต่ก่อนอื่นผมก็ต้องไปเคลียร์เรื่องของนิ่มก่อน เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมจึงกำลังยืนรอนิ่มอยู่ที่ระเบียงของตึก ผมนึกคำพูดมากมายเอาไว้ในหัว พอกลับมานึกย้อนอีกทีก็อยากจะทุบตัวเองที่ผูกเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้นมา เฮ้อ... ไม่น่าเลย

เจไดเสียงเรียกจากนิ่มดังขึ้นทางด้านหลัง เรียกให้ผมหันกลับไปมอง ว่ายังไง มีอะไรจะบอกเราเหรอ

เอ่อ…” กลายเป็นว่าพอยิ่งได้มาอยู่ในสถานการณ์จริงแบบนี้ผมยิ่งไปไม่เป็น นิ่มยืนมองผมอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่อย่างนั้น

ว่ายังไง มีอะไรเหรอเจ เรารอฟังอยู่นะ

ผมมองหน้านิ่มอีกครั้งก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เอาวะ... มาถึงขนาดนี้แล้ว อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

นิ่ม

อื้อ

คือเรา ที่จริงเรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เราขอโทษที่ทำตัวแบบนั้นไปนะ ขอโทษจริงๆ” ผมก้มหัวให้เธอทีหนึ่ง นิ่มเอาแต่ยืนนิ่งจนผมนึกใจไม่ดีขึ้นมา

เอาล่ะ ทีนี้กูจะโดนอะไรบ้างล่ะเนี่ย โดนตบแน่ๆ กู

แต่แล้วนิ่มกลับยิ้มออกมาบางๆ

เราเองก็พอจะเดาออก ช่วงหลังๆ เจเปลี่ยนไป เจเหม่อตลอดเลยเวลาที่เราไปไหนด้วยกัน อันที่จริงเราชอบเจนะ แต่ก็ต้องขอบคุณที่เจยอมมาบอกเราก่อน ดีกว่าปล่อยให้เราคิดกับเจไปมากกว่านี้

ไม่รู้ว่าเพราะนิ่มพูดตรงๆ หรือว่าผมละอายใจกันแน่เลยไม่กล้าสบตา

เจอาจจะกำลังสับสนในตัวเอง แต่เราว่าตอนนี้เจคงตัดสินใจได้แล้ว ไม่ต้องห่วงเราหรอก เราโอเคเว้ย จริงๆ” นิ่มยืนยันออกมาแบบนั้น ก่อนจะเดินเข้ามาตบบ่าผม

โอ้ย ผมเครียดว่ะ เผลอทำร้ายจิตใจนิ่มไปแล้วสิ ไม่น่าเลยไอ้เจ มึงนี่มันจริงๆ เลย

เลิกทำหน้าแบบนี้ได้แล้ว มันไม่เหมาะกับเจหรอก ยิ้มหน่อยสิเธอว่าก่อนจะจับแก้มผมยืดออก ผมมองรอยยิ้มนั่น ไม่ว่าจะอย่างไรนิ่มก็ยังจะเป็นนิ่มแบบนี้เสมอสินะ

ขอโทษจริงๆ เราขอโทษนะนิ่ม

เออ ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง ไปๆ แยกย้ายไปทำงานต่อได้แล้วนิ่มว่าก่อนจะดันให้ผมกลับเข้ามาภายในตัวตึก

ผมหันไปมองเธออีกรอบก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง ได้แต่หวังว่านิ่มจะไม่เป็นอะไรจริงๆ อย่างที่บอก เพราะผมเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรให้มันดีไปกว่าการขอโทษแล้ว

ต่อไปก็เรื่องใหญ่ที่สุด...

 

ตู้ดดด ตู้ดดด

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...

เนี่ย... ผมเข้าใจความรู้สึกของไอ้สุขสันต์ขึ้นมาทันทีเลยโอ้ย... น้ำตาจะไหล ผมพยายามโทรหามัน ยิงไปไม่รู้กี่สาย แต่มันก็เป็นแบบนี้ตลอดจนอดท้อแท้ใจไม่ได้ เฮ้อ...

ไม่ได้! มึงจะนั่งถอนหายใจทิ้งแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย

ตกเย็นหลังเลิกงาน ผมเองก็ตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะต้องไปขอโทษไอ้สุขสันต์ให้ได้ แต่ไอ้ครั้นจะไปมือเปล่ากับคำขอโทษเฉยๆ ผมก็ไม่กล้า เลยตัดสินใจแวะซื้อช่อดอกไม้ไปสักช่อ เดินกลับมาคอนโดก็เอาแต่คิดถึงคำพูดที่จะพูดเวลาอยู่ต่อหน้าไอ้หมี ในหัวนี่มีมากกว่าสิบสี่ล้านวิธี แต่เอาจริงๆ พอได้มายืนหน้าห้องมันแบบนี้ ตอนนี้ เวลานี้ ไอ้สิบสี่ล้านวิธีมันก็ไม่มีประโยชน์เลย เพราะแม้แต่เคาะห้อง ผมก็ยังไม่กล้า

โอยเอาไงดีวะผมยืนชั่งใจอยู่หน้าห้องมัน เดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ ถ้าเคาะแล้วมันเปิดจะทำยังไงต่อ แล้วถ้ามันไม่เปิดล่ะ ก็จะเคาะต่อไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ โอ้ย เอาไงดีๆ

เอาวะ! เคาะก็เคาะ! ให้มันรู้กันไปเลย

ก้อก ก้อก

ผมตัดสินใจเคาะประตูห้องมันก่อนจะรีบยื่นช่อดอกไม้ในมือออกไป กะว่าถ้ามันเปิดประตูออกมาต้องเห็นช่อดอกไม้นี่ก่อนแน่ๆ แต่ยืนรอไปสักพักก็ไม่เห็นวี่แววของคนในห้องจะออกมา จนต้องเคาะไปอีกรอบ แต่บานประตูก็ยังคงปิดสนิทเหมือนเดิม ผมเลยตัดสินใจยืนรอมันอย่างนั้น

จากห้านาที ไปเป็นสามสิบนาที จนเป็นหนึ่งชั่วโมง สุดท้ายแล้วผมก็ถอดใจ วางช่อดอกไม้นั้นเอาไว้ที่หน้าห้องมัน ได้แต่หวังว่าไอ้ช่อดอกไม้ช่องนี้มันจะทำให้อะไรดีขึ้นได้บ้าง

 

ดีขึ้นกับผีน่ะสิ!

ตอนนี้ผมยืนมองช่อดอกไม้ช่อเมื่อคืนที่นอนแอ้งแม้งอยู่ตรงถังขยะของชั้น คิดแล้วก็ได้แต่ห่อเหี่ยวใจ โอ้โห ทิ้งกันง่ายๆ แบบนี้เลยอะพี่ แพงนะเว้ยช่อหนึ่งเนี่ย

โกรธหนักจริงๆ ด้วยว่ะผมเริ่มจะจนปัญญาแล้ว โทรหาก็โทรไม่ติด ไอ้ครั้นจะรอมันที่ห้องก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมเจอผมง่ายๆ แน่ อีกทั้งดอกไม้ช่อนี้ก็ยังเป็นเครื่องตอกย้ำได้ดีเลยว่าไอ้หมีมันอยู่ในอารมณ์ไหน ผมไม่โทษมันหรอก เพราะทุกอย่างมันเป็นเพราะผมเอง

แต่ก็ใช่ว่าผมจะละความพยายามง่ายๆ ผมยังคงซื้อของไปรอเซ่นมันที่หน้าห้องเหมือนทุกวัน ทั้งโพสต์อิทแปะบานประตู แต่พอเช้ามา ของทุกอย่างมันก็กองอยู่ข้างถังขยะเหมือนเดิม

หนอย... ใจแข็งจริงๆ เลยนะ

[สรุปก็คือ เขายังไม่ยอมมาเจอมึงต่อหน้าใช่มั้ย]

อือ กูไม่รู้จะทำยังไงแล้วเนี่ยผมลงทุนโทรหานนท์ คนที่น่าจะเชี่ยวชาญเรื่องนี้มากที่สุด แต่พอผมเล่าให้ฟังว่าผมโดนอะไรไปบ้าง มันเองก็ดูจะไปไม่เป็นเหมือนกัน

[เฮ้อ กูล่ะอยากสมน้ำหน้ามึงจริงๆ เลยไอ้เจ]

เออ กูก็ด่าตัวเองทุกวันเนี่ย

[มึงติดต่อเขาก็ไม่ได้ รอที่ห้องก็ไม่เจอ อืมงั้นมึงจะเจอเขาได้ที่ไหนอีกมึงคิดสิ]

ผมคิดตามที่ไอ้นนท์บอก ก่อนที่จะนึกได้ว่าไอ้สุขสันต์มันทำงานอยู่ที่ร้านเหล้าที่พวกผมเคยไปกิน เยส! บางทีการไปที่นั่นอาจจะทำให้ผมเจอมันก็ได้

กูรู้แล้ว ขอบใจมึงมากนนท์

[เดี๋ยวเจ มึงต้องขอโทษเขาดีๆ นะเว้ย ใจเขาเสียไปแล้วอะ มึงจะไปเล่นๆ ไม่ได้นะ]

กูก็ไม่ได้เล่น กูชอบเขาจริงๆ” ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง ได้ยินเสียงไอ้นนท์หัวเราะน้อยๆ ก่อนจะวางสายไป

ผมกลับมานั่งทบทวนคำตอบของตัวเองเมื่อกี้ จู่ๆ ก็หน้าร้อนขึ้นมาเองเสียอย่างนั้น พอยอมรับเข้าจริงๆ ผมก็นั่งไม่ติดเหมือนกันแฮะ

โอเค! ต้องออกไปเจอมันแล้ว

ผมรีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่คิดว่าน่าจะดูดีที่สุด อุตส่าห์ลงทุนฉีดน้ำหอมไปเลยด้วยซ้ำ ผมนั่งรถมาลงที่ร้านเหล้าร้านเดิมที่เคยมา ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มกว่าๆ คนยังไม่หนาตามากนัก ผมเดินเข้าไปข้างในร้าน สายตาก็สอดส่องมองหาวงดนตรีที่แสดงอยู่ ทว่าวันนี้กลับเป็นนักร้องผู้หญิงไปเสียได้ ผมพยายามที่จะเดินตามหา เผื่อว่าจะโชคดีเจอเพื่อนไอ้หมีมันสักคน แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย

ผมทำใจกล้าเดินเข้าไปหาคนที่ดูเหมือนจะเป็นพนักงาน ขอโทษนะครับ วันนี้วงดนตรีที่มันร็อคๆ หน่อยขึ้นไหมครับ

ครับ?” เหมือนน้องเขาจะงงนิดๆ

ผมนึกอยากจะตีปากตัวเองอยู่เหมือนกันที่จำชื่อวงไม่ได้ แต่จะให้ทำอย่างไรล่ะ ก็จำได้แค่ว่ามันเป็นวงร็อคๆ อะ

เอ่อ ที่มีคนชื่อสุขสันต์ด้วยอะ

อ้อ พี่เป็นแฟนคลับเขาเหรอครับ

ห้ะ?”

the drunk เล่นทุกวันศุกร์กับเสาร์ครับน้องเขาตอบกลับมาแบบนั้น

ผมใจแป้วทันที วันนี้มันเพิ่งจะวันพุธอยู่ มิน่าผมถึงไม่เจอไอ้หมีกับวงของมัน สุดท้ายแล้วผมก็ได้แต่เดินกลับออกมาอย่างเซ็งๆ อุตส่าห์แต่งตัวออกมาซะหล่อ หมดกัน

ผมนั่งลงข้างฟุตบาทเพื่อรอรถ ในใจก็เอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรต่อดี นั่งเกาหัวรอรถอยู่อย่างนั้น ดูเหมือนรถว่างๆ จะไม่ค่อยมีเลยได้แต่เดินเตะฝุ่นไปมา

ปี้นนนนน!

เหี้ย!” ผมอุทานขึ้นทันที

ขณะที่ผมกำลังเดินเตะฝุ่นไปมา จู่ๆ มีรถคันหนึ่งพุ่งมาทางผมแล้วบีบแตรเสียงดังเสียจนผมตกใจ แต่รถคันนั้นก็ไม่ได้พุ่งขึ้นมาหาผมบนฟุตบาทหรอกนะ มันขับเลยผ่านไป ผมงี้ใจหายแวบเลย นึกว่ารถมันจะพุ่งขึ้นมาบนฟุตบาทเสียแล้ว สงสัยจะเป็นพวกคนเมา

ใจหายแวบเลย

ผมยืนรอรถต่อไม่นานก็มาสักคัน นั่งรถกลับมาจนถึงคอนโดก็ยังคงเดินไปเคาะหน้าห้องสุขสันต์อีกรอบหนึ่ง ผมไม่รู้หรอกว่ามันจะอยู่ห้องหรือเปล่า แต่มันกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้วที่ต้องมาเคาะทุกวัน

สุขสันต์มึงอยู่ในห้องหรือเปล่า มึงจะไม่ยอมคุยกับกูจริงๆ เหรอ ผมคุยกับประตูไปเรื่อย ถ้าใครเดินผ่านไปมาเขาก็คงหาว่าผมบ้าไปแล้ว มาเคาะห้องแล้วพูดกับประตูห้องแบบนี้ได้ทุกวี่ทุกวัน แต่ก็นั่นแหละ ผลลัพธ์มันก็ออกมาเหมือนเดิม สุดท้ายผมก็ต้องกลับห้องไปอยู่ดี

 

เช้าวันต่อมา ผมตื่นเช้าตามปกติ แต่วันนี้มันไม่ปกติตรงที่มีน้องกานต์มายืนรออยู่ที่หน้าห้องผม

พอน้องกานต์เห็นผมเดินออกมา ก็รีบเดินเข้ามาหาทันที พี่เจได

…” ผมยืนนิ่งๆ เพราะไม่รู้จะตอบอะไรน้องกลับไป พอน้องกานต์เจอผมเงียบใส่น้องก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน เลยได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ

เอ่อ

มีอะไรก็รีบพูดกานต์ พี่รีบไปทำงาน

พี่เจไดครับ ผมขอโทษน้องกานต์ก้มหัวขอโทษ ดูท่าทางน้องจะรู้สึกผิดกับผมมาก

 ฮะ..เฮ้ย ผมยิ่งทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นคนก้มหัวขอโทษต่อหน้าแบบนี้

ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่กลัว ผมแค่ผมแค่ชอบพี่ ผมอยากจีบพี่แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ ครับ พี่เจไดอย่าคิดว่าผมโรคจิตหรืออะไรเลยนะครับน้องกานต์สารภาพออกมา

เฮ้ย คิดมากไปแล้วน้อง กูยังไม่ได้คิดว่ามึงเป็นโรคจิตเลยนะเว้ย โอ้ย ใจเย้นนนน!

ผมขอโทษที่ทำให้พี่ลำบากใจ แต่เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้ไหมครับ เป็นพี่น้องกันก็ได้ ผมไม่อยากเสียพี่ไปแบบนี้” 

กานต์

นะครับพี่เจ พี่อย่าหายไปแบบนี้ได้ไหม ผมขอโทษ

พี่พี่ไม่ได้โกรธแกนะเว้ย แค่พี่ไม่อยากให้มาชอบพี่

พี่เจ...

พี่มีคนที่พี่ชอบอยู่แล้ว ขอโทษนะผมพูดความจริงออกไป น้องกานต์เงยหน้ามองผม เราสองคนเงียบไปสักพักก่อนน้องจะยิ้มบางๆ ออกมา

ครับ พี่เจเรายังเป็นพี่น้องกันได้ใช่ไหม

อือผมตอบกลับออกไปแบบนั้น

น้องยิ้มกว้าง ขอบคุณครับ

งั้น พี่ไปทำงานก่อนนะ

ครับ โชคดีนะพี่น้องกานต์ยิ้มให้ผมก่อนจะโบกมือให้

ฟู่ววว~ ปมคลายไปอีกหนึ่ง ผมไม่ได้โกรธหรือเกลียดน้องกานต์ และไม่อยากจะเสียใครไปเหมือนกันไม่ว่าจะในสถานะไหน อีกอย่างน้องกานต์ก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เขาทำเพื่อแสดงออกว่าเขาชอบผม เหมือนที่ไอ้หมีมันทำ แต่ผมต่างหากที่ไม่เคยแสดงออกอะไรเลย เอาแต่วิ่งหนีไปทั้งอย่างนั้น เอาแต่หนีความจริงจนสุดท้ายก็ต้องมาวิ่งตามคืนแบบนี้ ไม่เท่เลย หมาชัดๆ

 

ไอ้เจมันกลับมาหน้าหงอยอีกละเจ๊

อะไรของแกวะเจ ฉันล่ะอยากรู้ เดี๋ยวก็ดีด เดี๋ยวก็ดาวน์ เป็นอะไรนักหนา

พี่ปลาวาฬกับเจ๊พิมสงสัยในสิ่งที่ผมกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ เลยเอาเรื่องนี้มาถกกันขณะที่เรากำลังพักเที่ยง

พี่จะสนใจอะไรผมเนี่ย

เอ้า อีนี่ พอสนใจก็ไม่ให้สน พอไม่สนก็มาเรียกร้อง เดี๋ยวตีพี่ปลาวาฬง้างมือ ผมเลยต้องดึงแขนหนี

เอ้าๆ ตีกันเป็นเด็กไปได้เจ๊พิมรีบออกตัวห้ามทันที

แล้วมึงก็คือมีเรื่องอะไรจะไม่บอกพวกกูเลยใช่ไหมเจ

เฮ้ยไม่ใช่ผมร้องท้วงทันทีเมื่อพี่บาร์พูดมาอย่างนั้น

ก็มึงอะ เป็นอะไรก็ไม่เคยบอกพวกกูหรอก เห็นพวกกูเป็นแค่เพื่อนร่วมงานหรือไง ปลาวาฬมันถามก็เพราะมันห่วงมึงนั่นแหละ

พอได้ยินพี่บาร์พูดแบบนั้น ผมก็หันไปมองที่พี่ปลาวาฬทันที ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ทุกคนคิดแบบนั้นนะเว้ย แค่มัน... เฮ้อ เอาวะ เล่าก็เล่า...

คนที่ผมชอบ เขาโกรธผมอยู่

สักที!” เจ๊พิมโพล่งออกมาเสียงดังจนพนักงานคนอื่นมองมาทางนี้ ผมรีบดึงแขนเจ๊พิมเอาไว้ทันที

โอ้ย จะมีไหมที่รู้แล้วเงียบไว้เนี่ย

แล้วยังไง มึงก็เลยหน้าบูดอยู่แบบนี้?”

อือ ก็โทรไปเขาไม่รับ บางทีก็ปิดเครื่อง ดักรอเขาหน้าห้อง เขาก็หนีหน้าไปเลย

ยังไงเจ๊ ช่วยน้องมันหน่อยสิ ดูท่าทางจะหนักอกมันพอสมควรพี่ปลาวาฬสะกิดแขนเจ๊พิมให้ออกความคิดเห็น ผมเองก็ตั้งใจฟังไปด้วย

กูอ่านนิยายมา มึงลองใส่มาสคอตสิ เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร แล้วก็จะได้ไม่ต้องวิ่งหนีมึงไง

แล้วผมต้องทำไง ใส่มาสคอตแล้วไปยืนดักรอไรงี้เหรอ มันก็แปลกๆ อยู่ดีปะวะเจ๊ผมพูดออกไปตามที่คิด นึกภาพตัวเองใส่มาสคอตหัวโตแล้วไปยืนรอไอ้หมีหน้าห้อง มันคงจะออกมาเปิดประตูรับหรอก ดีไม่ดีแม่งวิ่งออกมาเตะก้านคอผมหักอีก นึกว่าเป็นพวกโรคจิตมายืนจ้องห้องมัน ...ตายฟรี

โอ้ย! มึงก็คิดสิว่าทำยังไงให้มันน่ารักอะ แบบเต้นดุ๊กดิ๊กก็ได้!”

มันจะดีจริงเหรอวะ ผมว่ามันไม่โอเคนะเจ๊

แล้วแกมีวิธีที่มันดีกว่านี้เหรอ ไหนตอนนี้แกคิดอะไรออกมั่ง หัวก็มีแค่นี้

เจ๊อะ แต่มันน่าอายจะตายไป

มึงจะอายหรือมึงจะนั่งคิดมากไปเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย เลือกเอา

ผมเก็บคำแนะนำของเจ๊พิมเอามาคิดตาม พอกลับไปที่โต๊ะทำงานผมก็เปิดไล่ดูว่าไอ้พวกมาสคอตนี่มันเต้นกันอย่างไร เปิดไล่ดูไปอีกหลายต่อหลายคลิป สุดท้ายก็ยังไม่รู้อยู่ดี ผมเลยต้องเดินไปขอความช่วยเหลือจากบรรดาพี่ๆ ที่รัก

เจ๊จะช่วยแกเอง แกจะได้เลิกทำหน้าเป็นตูดสักที

แล้วผมจะไปหาชุดจากไหนวะเจ๊

เรื่องนี้มึงไม่ต้องห่วง ไว้ใจเจ๊เถอะ

ผมตีความคำว่าไว้ใจของเจ๊พิมด้วยความไม่มั่นใจเอาเสียเลย สุดท้ายแล้วพวกเราก็ตัดสินใจจะกลับไปคอนโดกับผม พวกพี่ๆ แกดูจะตื่นเต้นมากที่จะได้เจอคนคนนั้น จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่บอกว่าคนนั้นคือสุขสันต์ ผมนั่งรออยู่บนรถของพี่บาร์สองคน ในขณะที่สองสาวลงไปจัดการเรื่องชุดมาสคอตให้

นี่มึงจะทำตามความคิดพี่พิมจริงๆ เหรอวะเจ

ทำไงได้ ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

มึงชอบเขามากเลยเหรอ

ผมพยักหน้าแทนคำตอบ เหมือนพอพี่บาร์แกเห็นสีหน้าที่จริงจังของผมแบบนั้นแกก็หลุดยิ้มออกมา แล้วได้แต่ผลักหัวผมเล่น

โอ้ยพี่

หมั่นไส้มึง กูล่ะอยากเห็นหน้าสาวคนนั้นนัก

ไม่ใช่สาวหรอก

หา?”

มาแล้วๆ ไปได้ค่า ชุดพร้อม เครื่องเสียงพร้อม กูอุตส่าห์ลงไปโชว์ขาอ่อนแลกเลยนะเนี่ยพี่ปลาวาฬกลับขึ้นมาบนรถพร้อมกันกับเจ๊พิม

ผมหันไปมองหน้าพี่บาร์ที่กำลังตกใจก็ได้แต่ชูนิ้วเป็นสัญลักษณ์ว่าห้ามบอก พี่บาร์ดูยังคงอึ้งอยู่ แต่ก็ยอมขับรถออกไป สุดท้ายแล้วเราทั้งหมดก็มาอยู่ที่ห้องผม ชุดมาสคอตที่เจ๊พิมเอามาให้ใส่เป็นชุดมาสคอตตัวสีขาวของยี่ห้อโทรศัพท์ยี่ห้อหนึ่ง ไอ้ผมก็นึกว่าเจ๊แกจะไปหามาสคอตสัตว์มาเสียอีก

ผมค่อนข้างงงเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นมาสคอตรูปร่างแบบนี้มาก่อน พอแต่งเสร็จก็โดนเจ๊พิมดันให้ออกไปยืนหน้าห้องของสุขสันต์ เขินอยู่เหมือนกันที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ใส่มาสคอตเต้นง้อผู้ชาย กูจะบ้า!

เอาละนะ เพลงมาเจ๊พิมกับพวกพี่ๆ ที่เหลือนั่งแอบอยู่หน้าห้องผม ก่อนที่พี่แกจะเปิดเพลงขึ้นมา ผมเต้นแบบเก้ๆ กังๆ เพราะมันก็เต้นยากอยู่เหมือนกัน สักพักก็ได้ยินเสียงโวยวาย เป็นพี่ปลาวาฬนั่นเองที่พูดออกมา

อีเจ! มึงเลิกเต้นเหมือนกำลังอั้นขี้ได้ไหม! ส่ายหัวสิส่ายหัว แรงๆ!”

โว้ยย อย่าพูดเสียงดังได้ไหม คนอื่นเขายืนมองแล้วเนี่ย!

ผมเริ่มเต้นเข้าจังหวะไปเรื่อยๆ คนอื่นในชั้นก็เริ่มออกมาดู บางคนถึงกับถ่ายคลิปไว้เลยก็มี พอพี่ปลาวาฬสั่งมาแบบนั้นผมก็เลยส่ายหัวให้แรงๆ ยิ่งเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี

กล้วยตานี ปลายหวีเหี่ยว หิ้วหวีไป เอิ้ว หิ้วหวีมา เอิ้ว กล้วยตานี ปลายหวีเหี่ยว หิ้วหวีไป เอิ้ว หิ้วหวีหมา เอิ้ว

                เพลงก็เริ่มมันส์ขึ้นเรื่อยๆ ผมเองก็ยิ่งส่ายหัวส่ายตูดเสียจนหลายหลังก้นทิ่มพื้น เต้นมันอยู่อย่างนั้น แต่ห้อง 305 ก็ไม่มีวี่แววจะเปิดออกมาดูเหมือนห้องอื่นเลย และไม่มีวี่แววว่าเจ้าของห้องจะปรากฏตัวแต่อย่างใด สุดท้ายผมก็เหนื่อย และหยุดเต้นไปเอง

ผมเดินคอตกกลับเข้าห้องตัวเองเมื่อเห็นว่ามันไม่ได้ผลอะไร

ไม่เห็นจะได้ผลเลยเจ๊ ปวดตัวเปล่าๆ”

เอ้า ก็ในนิยายมันได้อะผมทำหน้าเอือมใส่เจ๊พิมทันที ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย นี่กูทำอะไรลงไปเนี่ย เฮ้อ

งั้นช่างมัน เอาใหม่ เดี๋ยวเจ๊ช่วยคิดใหม่นะลูกนะ อย่าร้อง

งั้นพวกกูกลับก่อนนะ มึงก็อย่าเพิ่งถอดใจล่ะ เอ้า ยาแก้ปวด ทาไปพี่บาร์คนแมนโยนยามาให้ผมก่อนที่จะพากันกลับออกไป จนทั้งห้องเหลือผมนั่งอยู่คนเดียว ผมนั่งคอตกอยู่อย่างนั้นไม่รู้ว่านานเท่าไร เฮ้อ ทำยังไงไอ้หมีมันก็ไม่ยอมมาเจอ โทรก็แล้ว ตามไปหาที่ทำงานก็แล้ว โจมตีหน้าห้องก็แล้ว เอาจริงๆ ที่ผมทำลงไปผมก็ยังไม่รู้เลยว่ามันอยู่ที่ห้องไหม หรือมันอยู่ที่ไหน มันยังจะอยากเจอผมอยู่หรือเปล่าอันนี้ก็ไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรเลยว่าผมกำลังเดินไปทางไหน

สุดท้ายผมก็ตัดสินใจโทรออกหามันอีกรอบ ถึงแม้ว่ามันจะลงเอยแบบเดิมๆ ผมก็ยังโทรไป จนในที่สุดผมก็ยอมแพ้ ผมเดินออกไปที่หน้าห้องมันอีกครั้ง ออกแรงเคาะประตูมันอีกรอบ ในใจลึกๆ ก็ยังหวังให้มันยังอยู่ในห้อง

สุขสันต์

ฟังกูก่อนได้ไหม มึงยังอยู่ในนั้นหรือเปล่า ออกมาเจอกูหน่อยได้ไหม

เงียบสนิท ไร้วี่แววของคนที่ผมอยากจะเจอ สุดท้ายผมก็ได้แต่คอตกเดินกลับห้อง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เปิดห้องตัวเอง ห้องข้างๆ ที่ผมเฝ้ารอเฝ้าพยายามติดต่อมาตลอดหลายวันก็เปิดออกมา ผมรีบหันกลับไปมองทันที เป็นไอ้สุขสันต์จริงๆ มันอยู่ในห้องจริงๆ ด้วย

เอ่อแต่พอมาเจอกันจังๆ ต่อหน้าแบบนี้ผมก็ชักจะปอดแหกขึ้นมาซะแล้วสิ

พูดสิวะไอ้เจ พูดออกสิวะ มึงจะมายืนตัวแข็งทำเชี่ยไร!

อะ

…” มันไม่ได้พูดอะไร เอาแต่จ้องผมนิ่งๆ ก่อนจะปิดประตูห้องกลับคืนเหมือนเดิม

เสียงประตูห้องดังทำเอาผมตกใจไปด้วย เจอสุขสันต์เย็นชาใส่แบบนี้ผมเองก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน ผมกำลูกบิดประตูแน่น เพราะไม่รู้จะทำยังไง พอได้เจอหน้าจริงๆ ไอ้คำพูดที่เตรียมมาก็กลายเป็นหมัน ผมกลายเป็นคนโง่ที่เอาแต่ยืนตัวแข็ง ไม่กล้าพูด ไม่กล้าจะเดินเข้าไปหา

สุดท้ายมึงมันก็แค่คนขี้ขลาดว่ะเจได แค่นี้ก็ไม่กล้า โธ่เว้ย!

ผมเดินกลับเข้ามาในห้อง นั่งลงทบทวนกับตัวเองถึงสิ่งที่ทำไป เฮ้อ ชักจะท้อแล้วนะเว้ย

ไม่ได้ดิ! จะมานั่งถอดใจแบบนี้ไม่ได้!

แค่นี้เองไอ้เจ ยังไม่จบซะหน่อย!” ผมพูดให้กำลังใจตัวเอง

เอาวะ ต่อให้วันนี้มันจะยังไม่สมหวัง แต่ผมเชื่อว่าสักวันผมจะต้องพูดออกไปให้ได้ วันนี้มันยอมเปิดประตูให้ผมแล้ว ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลอะไรก็ช่างเถอะ แต่มันยอมเปิดประตูออกมาเจอผมแล้ว ต่อให้มันจะไม่พูด แต่ผมก็จะทำให้มันฟังในสิ่งที่ผมจะพูดให้ได้!

สู้โว้ยยย!


TBC.

#ข้างห้อง305 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 658 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #770 doubleg200 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 23:48
    แงงงน่ารักจังเลย น้องง้อพี่เขาาสู้ๆค้าบบ
    #770
    0
  2. #751 thanporntxd (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 01:20
    นี้เข้าข้างพี่สันต์อะค่ะ
    #751
    0
  3. #745 เอ๋ชินดง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 21:55
    ขอให้ง้อสำเร็จนะเจ้าเจได สารภาพว่าอยากตีปากเธอมากตอนเธอพูดแบบนั้นใส่พี่เค้า เธออะพูดแรง ยังไงก็ง้อให้ได้นะ แสดงความจริงใจเยอะๆ ให้พี่เค้ารู้ว่าเธออยากคืนดีกับพี่เค้าจริงๆ
    #745
    0
  4. #727 FAHKRAMXTER (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:45
    ไม่เเปลกหรอกที่จะเปนแบบนี้ ก็เล่นพูดใส่เขาแรงมากเลยนี่
    #727
    0
  5. #707 sugarraeks (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 22:42
    สู้ๆนะเจได
    #707
    0
  6. #652 baekbow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 04:09
    สงสารเจเหมือนกันนะ ไม่คิดว่าพี่หมีจะใจแข็งขนาดนี้ แต่ที่เจพูดไปมันก็แรงอ่ะ สู้ๆนะเจ เราเชื่อว่าสักวันพี่หมีต้องใจอ่อน
    #652
    0
  7. #589 doublendoubleo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 22:21
    ยัยน้องเจ แกต้องสู้นะ ฮึบ ๆ
    #589
    0
  8. #578 CornNa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 23:56
    คุงพี่โกดน้องแย้ววววว น่าตีปากยัยกระตุ่ย
    #578
    0
  9. #522 12311232123312 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:56
    แงงงงงงงงง
    #522
    0
  10. #478 PPsry (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 15:42
    สู้เค้านะคุณเจ ฮึบๆ
    #478
    0
  11. #453 m ma ri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:12
    ปาใจรัวๆ ไปเป็นกองเชียร์
    #453
    0
  12. #434 Yanapat. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 23:37
    แงงง สู้ๆๆ
    #434
    0
  13. #372 thesaipan (สป) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 06:49
    น้องสู้ๆนะรูกก แต่ขำตอนเต้นกลัวตานี่555555 มาสคอต oppo เด้งขึ้นมาในหัวเลย
    #372
    0
  14. #323 fallingforyou. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 02:58
    คือทีมพี่หมี น้องจะง้อเเค่ไหนก็จะอดใจไว้ เเต่น่ารักอะ ฮืออออ ไม่ ๆ จะไม่ให้อภัยง่าย ๆ เเต่น้องน่ารักอะ เเงงงง น้องใส่มาสคอตมาอะพี่
    #323
    0
  15. #247 FNnp142 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:15
    พี่หมีใจแข็งมาก เสียใจมากแน่ๆ เพราะคิดว่าพี่หมีก็คงชอบเจไดมากๆเหมือนกัน แค่ดันโดนปฏิเสธครั้งนั้นไป ;-;
    #247
    0
  16. #102 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 14:48
    ถ้าง้อเค้าได้แล้วก็อย่าทำร้ายใจเค้าอีกล่ะเจ รู้ป่าว//กอดพี่หมี
    #102
    0
  17. #55 Pui Noon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 23:27
    พี่หมีคงเสียใจมากต้องง้อให้ได้นะเจ
    #55
    0
  18. #54 ningpornprapa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 14:31

    ง้อเร็วๆๆๆๆ

    #54
    0
  19. #53 manejanb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 14:27

    เจไดสู้ๆๆๆ
    #53
    0
  20. #52 Abigail1543 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 13:49

    เอาใจช่วยนะเจ้าเจได
    #52
    0