[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 11 : CHAPTER 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    25 ก.ค. 59

CHAPTER 10

 

.

 

.

 

จองแจฮยอนออกมาจากหอพักตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเลยด้วยซ้ำ

 

เด็กหนุ่มไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้นตั้งแต่แรก เขาไม่ได้มีกิจกรรมอะไรที่จะทำในยามเช้าตรู่ขนาดนั้น แต่เพราะว่ามันนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายแปลกๆ ทว่าเขากลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวพลิกไปพลิกมาเพื่อหาท่าทางที่สบายให้กับตัวเอง ทั้งที่การทำอย่างนั้นน่าจะเป็นอีกหนทางหนึ่งที่ทำให้เขาหลับได้ลงในค่ำคืนที่ผ่านมาก็ตาม

 

แต่ก็คาดว่าอีกคนที่นอนอยู่เตียงถัดไปก็คงมีอาการไม่แตกต่างกันเท่าไรนักหรอก… อาจจะหนักกว่า… ตรงที่นอนคลุมโปงแบบนั้นไปตลอดทั้งคืน

 

อีกอย่าง… เขานึกรูปแบบในการเผชิญหน้าระหว่างพวกเขาไม่ออก… ก็เลยขอหลบออกมาใช้เวลาคิดและหาวิธีดูก่อนดีกว่า

 

 

มันตลกอยู่นิดหน่อย… ความจริงก็ไม่นิดหรอก แจฮยอนว่ามันต้องตลกมากแน่ๆหากได้นำสิ่งที่เกิดขึ้นไปเล่าให้ใครสักคนฟังหรือเพียงแค่ตอนนี้ที่เขากำลังนึกถึงก็ยังอยากจะเขกกะโหลกตัวเองแรงๆหลายๆครั้ง ไม่รู้ว่าตอนนั้นตัวเองแสดงออกแบบนั้นไปได้ยังไง

 

มันเริ่มจากตอนที่เขากับพี่ชายคนสนิทใกล้ชิด แนบสนิทกว่าที่เคย?

 

อะหรือที่คนทั่วไปเรียกว่าจูบนั่นอะแหละ

 

ในขณะที่กำลังนั่งมองริมฝีปากสีแดงระเรื่อบ่นไปตามเรื่องตามราวด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอยู่ดีๆ ก็คล้ายว่าจะโดนมนต์สะกดอะไรเข้าสักอย่าง เขาใช้ดวงตาคู่เดิมกับที่ใช้มาตลอดชีวิตมองใบหน้าตรงหน้าราวกับไม่อยากให้แม้สักรูขุมขนบนใบหน้าของอีกฝ่ายเล็ดลอดสายตาไป และแม้เสียงแหลมจะกำลังเจื้อยแจ้วอยู่ไม่เว้นวรรคก็ไม่อาจหยุดการสำรวจจากดวงตาของเขาได้

 

จองแจฮยอนไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคิมโดยองที่เขามองเห็นอยู่ทุกวันจะน่ามองจนทำให้ยากจะละสายตาได้ขนาดนี้

 

แม้จะรู้รวมถึงเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายมีใบหน้าที่น่ารักแค่ไหน… แต่ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนกับตอนนั้นที่พออีกฝ่ายลดสายตาลงมาสบตากัน เขามั่นใจว่ามันไม่ใช่แค่เพราะดวงหน้าน่ารักมาวนเวียนใกล้ๆจึงทำให้เผลอไผลเคลื่อนใบหน้าเข้าหาก่อนจะแตะริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากนั้น ที่ในคราวแรกเลยนั้นเหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าใจ ดังนั้นจึงถือโอกาสแตะสัมผัสซ้ำอีก

 

วินาทีที่ผละออกจากกัน ความรู้สึกขณะสัมผัสมันก็ยังคงไหลวนอยู่ บางทีเขาอาจจะฝักใฝ่กับของกินมากเกินไปก็เลยรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านการสัมผัสลิ้มรสมาร์ชเมลโล่ที่มีผิวสัมผัสนุ่มละมุน อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นและรสชาติหวานอ่อน

 

บรรยากาศที่ตลบอบอวลในตอนนั้นดูแปลกใหม่ไปเสียหมด ผีเสื้อที่บินอยู่ในท้องนับล้านตัวก็เหมือนจะยังบินว่อนไม่หยุด ก่อกวนให้โหวงไหวอยู่บ้างแต่กลับไม่ได้ทรมานแม้เพียงสักนิด เผลอสบตากันกี่ครั้งก็มีอันต้องหลบ เฉไฉมองไปทางอื่นเสียทุกครั้ง

 

จนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลุกออกจากเตียง แจฮยอนไม่รู้ว่าจะทำอะไรหรือยังไงเหมือนกัน แต่ก็อยากจะทำอะไรสักอย่าง หมายจะคลี่คลายบรรยากาศประหลาดๆนี้ 

 

สิ่งแรกที่ออกมาจากปากของเขาหลังจากลุกออกไปแล้วก็คือ “นอนกันเถอะครับ… ...ง่วงแล้ว ผมปิดไฟเลยนะ”

 

คนถามอย่างเขาไม่ได้หันไปเอาคำตอบเลยด้วยซ้ำ แจฮยอนเดินไปกดปิดสวิตซ์ไฟ  ก่อนจะเดินกลับมาทิ้งตัวนอนลงบนเตียง กำลังจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเพื่อหนีนอนไปเสีย ก็ได้ยินเสียงจากคนที่เงียบไปนาน

 

“จแจฮยอน… นั่นเตียงฉัน

 

เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่แจฮยอนไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตเขา… จองแจฮยอนขาดสติถึงขนาดว่าจำเตียงตัวเองไม่ได้ขนาดนั้น… นึกถึงแล้วก็พบว่ามันทั้งน่าขบขับและอับอาย

 

“ขขอโทษครับ

 

มือที่จับผ้าห่มจะดึงขึ้นมาห่มร่างถอนกลับไปดังเดิม จากที่เอนตัวล้มตัวลงนอนไปแล้วก็ค่อยๆลุกขึ้นมา เดินมาจากอีกฝั่งของเตียงไม่เท่าไร พวกเขาก็มาบรรจบกันตรงกึ่งกลางระหว่างเตียงทั้งสองในห้องพอดี ขณะที่ยืนเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างก็ยึกยัก พอขยับก้าวเท้าไหนก็ก้าวตามกันราวกับต้องการจะดักทางกันไว้ไม่ให้เดิน จังหวะที่หยุดก็ดันหยุดพร้อมกันไม่ยอมก้าว พอเริ่มขยับก็ดันพร้อมกันแถมยังไปในทิศทางเดียวกันอีก มีเสียงหัวเราะดังตามออกมาเล็กน้อย ต่างฝ่ายก็ต่างยกมือขึ้นมาเกาหัวเกาคอเก้อๆ

 

จนในที่สุดหลังจากเก้กังกันไปพักใหญ่ แจฮยอนก็เป็นฝ่ายหลีกทางให้โดยองเดินกลับไปยังเตียงตัวเองก่อนมันเสียเลย

 

หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างก็อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง… และปล่อยให้หัวใจทำหน้าที่ของมัน

 

ระหว่างพวกเขาไม่มีคำพูดใดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้ว

 

สำหรับโดยองแล้ว เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายคิดยังไง อาจจะรู้สึกแย่ โกรธหรือไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็อาจจะเป็นไปได้ ซึ่งแจฮยอนยอมรับหมดใจว่ามันเริ่มและก่อตัวขึ้นจากตัวเขาเอง แต่ถึงจะผ่านมาจนขนาดนี้แล้วก็ยังไม่กล้าฟันธงว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้นไปได้ มันอาจจะเป็นเพียงแค่ความเผลอไผลหลงลืมตัว สูญเสียความควบคุมไปชั่วขณะ แต่เพราะว่าเขาไม่รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น จึงไม่คิดว่าจะกล่าวขอโทษต่อสิ่งนั้น

 

ถึงตอนนี้… หัวใจก็ยังไม่หยุดเต้นเลย

 

แต่ก็ไม่น่าใช่เรื่องแปลกใช่ไหม?… หัวใจคนเรามันก็ต้องเต้นสิ… เพราะถ้าไม่เต้นก็แปลว่าชีวิตจะต้องหยุดลงแล้วเช่นกัน

 

และเพราะไอ้อาการหัวใจเต้นประหลาดๆที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน ก็ทำให้เช้านี้เขาต้องโทรหาพ่อผู้ซึ่งเป็นถึงนายแพทย์ในตอนเช้านี้ด้วยเหมือนกัน

 

แจฮยอนโทรไปปรึกษากลัวว่าตัวเองอาจจะมีแนวโน้มป่วยเป็นโรคหัวใจ เพราะใจที่เต้นแรงเกินไปจนทำให้นอนไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทุเลาเบาบางลงบ้างเลย  

 

เขาอธิบายให้ผู้เป็นพ่อฟังอย่างละเอียด ด้วยน้ำเสียงและท่าทางตื่นตระหนกตกใจ ทว่าฝ่ายปลายสายกลับตอบมาแค่เพียงว่า

 

ไม่ใช่ว่าไปตกหลุมรักใครเขาเข้าแล้วล่ะแจฮยอน?

 

พ่อบอกเขาคล้ายๆกับสิ่งที่เจอในอินเตอร์เน็ตเลย

 

จนถึงตอนนี้จองแจฮยอนก็ยังคงพยายามค้นหาคำตอบให้ตัวเองไม่หยุด

 

เขาเข้าไปขลุกตัวอยู่ในหอสมุดตั้งแต่ที่นั่นเปิด เหมือนจะใช้คอมพิวเตอร์ที่ให้บริการสำหรับนักศึกษาอยู่ในนั้นค้นหาข้อมูลสำหรับทำงานส่งอาจารย์อะไรอย่างนั้น แต่ก็เปล่าเลย

 

ช่องการค้นหาในเว็บบราวเซอร์ยอดนิยมถูกใส่ด้วยคำถามเกือบเดิมๆ โดยมีคีย์เวิร์ดสำคัญในการค้นหาคือคำว่าจูบ

 

จูบทำไม จูบตอนไหน… จูบเพราะอะไร

 

บ้างก็ว่าเป็นไปตามสัญชาตญาณ บ้างก็บอกว่าคนเราสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตัวเองเมื่อถึงเวลาและอยู่ในระยะที่ทำได้ มีหลายแหล่งที่บอกว่าคนเรานั้นจะได้ความรู้สึกดีๆเวลาที่ริมฝีปากสัมผัสกัน

 

ก็ใช่ข้อนั้นเขาไม่เถียงก็ได้… แต่ความรู้สึกก่อนหน้าที่จะแตะสัมผัสกันนั่นน่ะสิที่ทำให้สับสน ที่อ่านเจอดูเหมือนการกระทำนั้นจะเป็นหนทางหนึ่งในการแสดงออกถึงความรักสำหรับคู่รักหรือคนรักโดยเฉพาะ

 

แต่ว่าเขากับโดยอง ไม่ได้ดำเนินความสัมพันธ์มาในรูปแบบนั้นแน่ๆ… คำถามที่เกิดขึ้นอยู่แทบตลอดเวลาก็คือทำไมเขาถึงได้ทำเรื่องนั้นกับอีกฝ่ายล่ะ… ในเมื่อระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่ควรจะทำเรื่องแบบนั้นได้เสียหน่อย

 

แจฮยอนไม่รู้… เขารู้เพียงว่าตอนนั้นเขาควบคุมอะไรไม่ได้ เหมือนโดนล่อลวงจากหนึ่งริมฝีปากนั้น เกิดความอยากรู้ ว่าที่ดวงตาเห็นว่าริมฝีปากที่เป็นแดงระเรื่อโดยธรรมชาตินั้น จะมีผิวสัมผัสรวมไปถึงรสชาติเป็นอย่างไรเมื่อยามได้แตะต้อง

 

ทว่าคำตอบที่ได้รับ… กลับยิ่งทำให้เขาพิศวงงงงวยหนักขึ้นไปอีก

 

แม้คำตอบในอินเตอร์เน็ตจะดูสอดคล้องไปในแนวทางเดียวกันเสียหมด… แต่แจฮยอนก็ยังไม่กล้าคิดหรือสรุปให้เป็นไปในแนวทางนั้น

 

เขากับโดยองงี่ของเขานี่นะไม่น่าใช่หรอก

 

ระหว่างพวกเขามันเหมือนมีกำแพงสูงใหญ่ที่เรียกว่าความผูกพันตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้ามาตั้งแต่ต้น… เป็นกำแพงที่ก่อร่างสร้างตัวมาเนิ่นนานจนแข็งแรง หากเพียงคิดว่าจะทำลายมันก็อาจจะทำให้เจ็บตัวเอาได้

 

ดูเหมือนว่าจองแจฮยอนจะหมกมุ่นกับเรื่องเมื่อคืนมากเกินไปแล้ว

 

ขณะที่นั่งแก้โจทย์ฟิสิกส์ก็ยังมีใบหน้าเมื่อคืนของพี่ชายคนสนิทมาคอยวนเวียน ลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้าไม่หยุด เขาเกือบจะวาดดวงหน้าที่ลืมไม่ลงในสมุดมีเส้นตรงหน้านี่เสียแล้ว

 

ฟิสิกส์ที่ว่าเรียนเข้าใจการบ้านไม่ได้ยากเย็นกลับกลายเป็นเรื่องยากสำหรับเขาไปได้ หน้าสมุดขาวตั้งแต่หยิบขึ้นมากางเปิด ยังว่างเปล่าไร้ร่องรอยการแต่งแต้มใดๆจากหมึกปากกาสีน้ำเงินที่กำลังถือไว้ในมือตอนนี้

 

จองแจฮยอนไม่รู้จะจัดการยังไงกับอาการฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้นกับตัวเองดีแล้ว

 

ในขณะที่หมุนควงปากกาเล่นไปเรื่อยที่โต๊ะหนึ่งในหอสมุดๆอย่างเหม่อลอย เสียงหนึ่งที่ร้องเรียกดังขึ้นมาก็ทำให้ปากการ่วงหล่นออกจากมือลงไปนอนแอ่งแม้งบนพื้นโต๊ะจนได้

 

“จองแจฮยอน” หันไปตามเสียงเรียกชื่อก็พบกับเพื่อนร่วมคณะแถมยังอยู่ในทีมบาสด้วยกันอีกเดินเข้ามาหา เขาจึงไม่ได้ตอบรับจนกระทั่งอีกฝ่ายนั่งตามลงมาในอีกฝั่งของโต๊ะ

 

อีมินฮยองหรือที่ใครๆต่างก็เรียกว่ามาร์ค ตอนแรกแจฮยอนก็รู้ข้อมูลของอีกฝ่ายเพียงแค่นั้น แต่คงเพราะมีหลายคนตื่นเต้นเนื่องจากอีกคนเป็นเด็กที่ย้ายมาจากต่างประเทศ ก็เลยมีการพูดถึงให้ได้ยินอยู่บ่อยๆ หากพูดถึงความสนิทสนมแล้วล่ะก็คงบอกได้ว่าอยู่ในสถานะที่ค่อนข้างผิวเผินมากทีเดียว นอกจากชื่อและสัญชาติแคนาดาของอีกฝ่ายที่เขารู้มาจากคนอื่นอีกทีแล้ว แจฮยอนก็แทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวอีกฝ่ายเลย

 

ตอนที่เงยหน้าขึ้นมามองแล้วพบว่าเป็นมาร์คที่เดินเข้ามาหาก็เลยรู้สึกประหลาดใจมากทีเดียว

 

“อ้าว มาร์คมีอะไร” ในคราวแรกก็ยังส่งยิ้มตาปิดตามลักษณะนิสัยที่ตัวเองเป็น

 

“มีเรื่องอยากถามหน่อยน่ะ” ตอนนี้ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ ถ้าให้เดาเขาก็คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องตารางซ้อมของชมรมบาสฯ แต่ไม่รู้ทำไมพอมองดวงตาคู่ตรงหน้าถึงได้รู้สึกค้านในใจอยู่ลึกๆ

 

“ว่ามาสิ”

 

แจฮยอนไม่รู้ว่าบรรยากาศที่เกิดขึ้นรายรอบตัวในตอนนี้คืออะไร ยิ่งมองก็ยิ่งหาความลังเลใจในตัวอีกคนไม่พบ คิดว่าคงจะเป็นเพราะวัฒนธรรมที่เติบโตมาคงล่อหลอมให้เป็นคนที่ดูมีความมั่นใจมากจนดูเหมือนไม่สนใจอะไร แต่ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยอยู่ร่วมในเหตุการณ์เดียวกันกับอีกฝ่าย มาร์คที่เคยเห็นดูเหมือนจะเป็นคนที่หัวเราะเสียงดัง ร่าเริงแถมยังดูเป็นมิตรกว่านี้มาก ผิดกับตอนนี้ที่แลดูเหมือนจะจริงจังมากเกินไปหน่อย

 

“เรื่องพี่โดยอง” พูดถึงตรงนี้ก็ขอมองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าชัดๆสักที

 

“พี่โดยองทำไม?” มีไม่กี่คนที่แจฮยอนอยากพูดจาไม่สุภาพหรือไม่น่ารักด้วย อาจเป็นประโยคพูดที่ไม่มีหางเสียง หรือด้วยคำพูดห้วนสั้น ซึ่งในตอนนี้คิดว่ามาร์คลีน่าจะได้รับการปฏิบัติแบบนั้นจากเขาไปอีกคน

 

ก็การเดินเข้ามาหาในคราวนี้ของมาร์คลีเล่นเอาคิ้วกระตุกแปลกๆ

 

“เห็นพี่โดยองมารอนายซ้อมบาสฯแล้วกลับออกไปพร้อมกันตลอด… อ่อ… ได้ยินว่าเป็นรูมเมทกันด้วยนี่” คำถามเหมือนจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมพูดออกมาจนเขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิด

 

“แล้ว?” แจฮยอนเลิกคิ้วถาม

 

“เป็นอะไรกันเหรอ?”

 

“ถามทำไม?” แจฮยอนไม่รู้ว่าทำไมถึงได้สวนคำถามกลับออกไปได้เร็วขนาดนั้น เพราะระบุสถานะระหว่างเขากับโดยองไม่ได้งั้นเหรอ? หรือเพียงแค่คิดว่าอีกฝ่ายไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องรู้

 

ใช่… จะอยากรู้ไปทำไมล่ะ… พวกเขาจะเป็นอะไรกันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับอีกฝ่ายไม่ทราบ

 

“แต่ความจริงก็พอได้ยินมาจากคนอื่นมาบ้างแล้วล่ะว่านายกับพี่โดยองไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ก็อยากได้ยินคำยืนยันจากปาก เพราะถ้ามองจากความสนิทสนมแล้วมันสามารถตีความความสัมพันธ์ให้เป็นไปในอีกรูปแบบหนึ่งได้เลย”

 

แจฮยอนไม่ชอบคำถามที่ออกมาจากปากมาร์ค ที่ดูเหมือนว่ามันกำลังถือสิทธิ์มากเกินไปหน่อย อีมินฮยองเป็นใครกันถึงได้มาพูดอะไรแบบนี้ได้ล่ะ

 

“แล้วมันยังไง”

 

“ก็ไม่ยังไงไง ถ้าไม่ได้เป็นอะไรกับพี่โดยองก็ดี เพราะฉันจะจีบเขา

 

ใครอนุญาตมันวะ 


ก็บอกแล้วไงว่าสำหรับคนบางคนก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปสุภาพด้วยหรอก

 

 

------

 

 

 

ทั้งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกว่าวันนี้จะไม่เจอหน้าคิมโดยองไปทั้งวัน

 

แจฮยอนไม่รู้ว่าจะวางตัวยังไง จะพูดอะไรหรือทำหน้าแบบไหนเพื่อให้ไม่เกิดความอึดอัดระหว่างกัน ก็เลยขอเวลาทำใจสักพัก ต่อไปถ้าจะต้องคุยกันในกรณีที่เกิดไปเมื่อคืนก็ค่อยว่ากันอีกที

 

เขารู้ตารางเรียนทุกวันของโดยอง วันนี้พี่ชายร่วมห้องมีเรียนในคณะทั้งวัน และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เท้าทั้งคู่ของเขาพาเข้ามาถึงคณะที่พวกเขาเรียนอยู่จนได้

 

แจฮยอนไม่ได้ต้องการการเผชิญหน้าการตรงๆหรอก  อาจจะหลบอยู่หลังเสาต้นไหนสักต้นเพื่อแอบดู ที่มาก็แค่อยากจะมาดูให้แน่ใจว่าไม่ได้มีเด็กอิมพอร์ตคนไหนมาก้อร่อก้อติกพี่ชายเขา

 

ดูเหมือนว่าเรื่องที่มาร์คพูดจะเป็นเรื่องเดียวที่ทำลายบรรยากาศฟุ้งๆลอยๆที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงได้เป็นอย่างนั้นให้กระจัดกระจายไม่เหลือซาก

 

แจฮยอนค้นพบว่ามันเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดใจมากทีเดียว ก็ขนาดเขาคุยกับฝ่ายนั้นไปแค่ไม่กี่คำยังรู้สึกไม่ถูกชะตาขนาดนี้ จากคำพูดคำจาและใบหน้าเย่อหยิ่งถือตนว่าตัวเองเป็นเด็กนอก ดูก็รู้ว่าหมอนั่นน่ะเป็นคนไม่น่าคบหาเอาเสียเลย แล้วอย่างนี้เขาจะปล่อยให้โดยองงี่ของเขาไปทำความรู้จักด้วยได้ยังไงล่ะ

 

คงเพราะความเป็นห่วงแท้ๆเชียว เลยต้องตามมาดูแบบนี้

 

จองแจฮยอนนั่งอยู่ใต้ถุนตึกคณะอย่างร้อนใจ ยิ่งใกล้เวลาที่คนพี่ใกล้เลิกเรียนก็ยิ่งอยู่ไม่สุข ชะเง้อชะแง้คอยืดคอยาวมองอยู่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการกระทำที่เกิดขึ้นวินาทีต่อวินาทีเลยทีเดียว

 

เขาคิดว่าเขาจะได้เจอเป้าหมายเร็วๆนี้แล้วล่ะ

 

ใจเต้นเร็วขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้เพียงเห็นเพื่อนสนิทของโดยอง พี่ชายร่างเล็กชาวไทยเดินมาพร้อมกับเพื่อนอีกสองสามคน เขาใช้ตาคู่เดิมสำรวจก็โล่งใจที่ไม่เห็นเพื่อนร่วมชั้นปีที่ชื่อมาร์คปะปนอยู่ในนั้น

 

แจฮยอนต้องการแค่นี้แหละ หลังจากสบายใจ ไม่เห็นว่ามาร์คมาวุ่นวายก็เลือกที่จะเดินหนีออกมา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเตนล์ไปได้

 

“แจฮยอน!

 

ฝ่ายนั้นร้องเรียกเขา

 

แล้วคือ… คิมโดยองอาจจะอยู่ด้วยไง… ถ้าต้องเผชิญหน้ากันตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง

 

แต่ก็คิดว่าถ้าไม่หันกลับไปทั้งที่อีกฝ่ายเรียกด้วยเสียงอันดังขนาดนั้นก็คงจะดูเสียมารยาทเกินไปหน่อย แล้วแม่ก็ไม่ได้สั่งสอนให้เขาเติบโตมาเป็นคนแบบนั้นด้วยเสียหน่อย ว่าแล้วก็เลยค่อยๆพลิกตัวหันกลับไปยิ้มเกร็งๆในแบบที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยบนใบหน้าเขา

 

ที่เห็นตอนนั้นมีเพียงเตนล์คนเดียวที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขา แม้จะยังไม่พร้อมที่จะเจอพี่ชายคนสนิทตอนนี้มากแค่ไหน แต่ก็อดที่จะสอดส่ายสายหาไม่ได้ หรือโดยองจะเป็นฝ่ายหลบหน้าเขาไปก่อนแล้ว

                                                                                                    

เฮ้ย! …หรือว่าไปกับไอ้มินฮยองนั่นคิดได้ถึงตอนนี้ก็ดันรู้สึกร้อนใจขึ้นมาอีก

 

“โดยองเป็นไงบ้าง?” ทว่าคำถามประหลาดๆกับน้ำเสียงเจือความห่วงใยที่ออกมาจากคนตัวเล็กตรงหน้าก็ดูเหมือนจะค่อยๆคลายความร้อนรนในใจกลายเป็นความรู้สึกไม่เข้าใจที่เข้ามาทดแทน

 

“คครับ?”

 

“อ้าว… ทำไมทำหน้าเหมือนไม่รู้ว่าโดยองไม่สบาย”

 

จองแจฮยอนขมวดคิ้วชนกัน “พี่โดยองไม่สบายเหรอครับ?”

 

“ก็ไม่ใช่ว่าเมื่อวานไปตากฝนกันมาเหรอ ทำไม? นี่นายไม่กลับห้องเหรอจองแจฮยอน ถึงได้ไม่รู้ว่ารูมเมทป่วยน่ะ”

 

ก็เมื่อคืนยังเห็นดีๆอยู่นี่นา… หรือที่นอนนิ่งไม่ขยับนั้นจะเป็นเพราะพิษไข้

 

ทำไมนะ เป็นเพราะเขามัวแต่ห่วงตัวเองเหรอ ถึงได้ไม่สนใจจะตรวจตราดูอีกฝ่ายทั้งที่มักจะทำเป็นประจำ จองแจฮยอนนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ

 

“ลแล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ?”

 

“นี่ไม่รู้จริงๆเหรอ?”

 

“พี่เตนล์ พี่โดยองเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ!” เด็กหนุ่มย้ำด้วยคำถามเดิมด้วยน้ำเสียงที่ดังและหนักแน่นกว่าเดิม และคงเพราะประโยคนั้นของเขาที่ทำให้เตนล์ถึงกับสะดุ้งตาโตด้วยความตกใจ “ขอโทษครับ ผมคงเป็นห่วงพี่โดยองมากเกินไปหน่อย แล้วตกลงว่าพี่เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ?”

 

“ก็เห็นไม่มาเรียนก็เลยโทรหา… ฉันไม่รู้ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่าแต่เสียงก็แหบแห้ง พูดอะไรมาก็ฟังไม่รู้เรื่องเลย คิดว่าไข้น่าจะขึ้นจนลุกไม่ไหว ก็คิดว่านายน่าจะดูแลอยู่แล้วเลยไม่ได้ห่วงอะไร แต่นี่นายดัน… อ้าว

 

“จองแจฮยอน!!

 

เพียงเสี้ยววินาทีแจฮยอนก็ไม่อยู่ให้เตนล์ถามอะไรได้อีกแล้ว

 

อย่างที่บอกว่าถ้าเป็นแจฮยอนที่อยู่กับโดยองก็ไม่น่าจะมีอะไรให้เพื่อนอย่างเตนล์ต้องห่วงหรอก

 

ก็ดูจองแจฮยอนสิ ...เล่นห่วงแทนคนอื่นไปเสียหมดขนาดนี้

 

 

TBC…

 

มาเริ่มต้นพาร์ทความรู้สึกลูกหมูกันค่ะ

แง้ มีตัวเร่งปฏิกิริยามาเพิ่มละนะ 55555555555 ไม่รู้ว่าจะช่วยคุณจองเขารู้ใจตัวเองเพิ่มขึ้นหรือเปล่านะ

ตอนนี้บทบรรยายเพียบเลย อย่าเพิ่งเบื่อกันเนอะ ติดนิสัยบรรยายความรู้สึกซะเยอะเลย แง แก้ไม่ได้ ;__;

 

ขอบคุณที่ติดตามกันถึงตรงนี้ค่ะ ( :

 

#solongJD


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #621 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:10

    อยากหยิกจองแจ!!!

    #621
    0
  2. #598 Panda (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 14:37

    อ่อออออออออออออ ลูกหมูยังไม่รู้ใจตัวเองนิหน่าาาาาาาาา รีบรู้เร็วๆนะ

    #598
    0
  3. #581 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 18:44
    ลูกหมูสับสนนนนน น่ารักจัง
    #581
    0
  4. #565 newkn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 13:24
    ลูกหมูของเรายังคงไม่รู้หัวใจตัวเองงงงงงงงงงงงงงง
    #565
    0
  5. #522 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 10:52
    ลูกหมูจริงๆลูกก 555555 เด็กน้อยมากกกกก แต่น่ารักที่สุดดดด
    #522
    0
  6. #499 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:56
    กระต่ายน้อยของแม่เสน่ห์แรงเหลือเกิน ยังไงก็ตามลูหมูนี่มันก็ลูกฟมูจริงๆ ถึงกับโทรไปถามพ่อว่าตีโพยตีพายว่าตัวเองมีอาการผิดปกติเรื่องหัวใจ 55555555 แง้งงง น่ารักกกกกก รู้ใจได้แล้วค่ะว่าชอบพี่เขาาาาา อย่าใช้สมองคิดสิิิ ใช้ใจค้นหาค่ะะะ #คมมั้ยล่ะ
    #499
    0
  7. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:08
    คิดถึงล้าวววว มาเรเร้วน้าาาา
    จุ้บุ
    #252
    0
  8. #247 ติ๋มๆไง (@abbitzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    งือออลูกหมูเด็กน้อยยยยย เข้ามหาลัยแล้วนะยังไม่ประสีประสาเรื่องความรักได้ไง แล้วก็ชอบไปอ้อยพี่เค้า หึงพี่เค้าแบบไม่รู้ตัว รู้มั้ยแม่ใจสั่นไปหมดแล้ว มาร์คลีหนูช่วยนังแจมันด้วยนะ ช่วยให้รู้ตัวเองสักที เห้อออออ
    #247
    0
  9. #236 2btotheJ (@nun-ae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:22
    อื้อหือ หนทางอีกยาวไกลแน่ๆ ไม่รู้ใจตัวเองแบบนี้ เอาเด็กอิมพอร์ตมาเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเลยเย่ๆ55555555555555555
    #236
    0
  10. #219 mimiin97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:27
    หมูเอ๊ยยยยยยยยยยรู้ใจตัวเองซักทีซิมัวแต่ลังเลเดี๋ยวก็มีคนคาบไปซะก่อนหรอกนะ แต่เห็นเค้าเริ่มใจเต้นตึกตักละก็เขิน

    สู้ๆนะแจฮยอน รีบรู้ใจตัวเองซักที!!!!!
    #219
    0
  11. #218 Superbroccoli. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 17:36
    แจฮยอนคนโง่!!!!!
    #218
    0
  12. #217 Cho_WM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 12:03
    กลับมาอ่านอีกเพื่อขำความไร้เดียงสาของนุ้งเเจฮยอน โถๆๆๆลูก

    ที่ผ่านมาเเล้วก็คิดว่าฟอร์มอาการคล้ายๆโดยองที่ไม่กล้าพูดเพราะกลัวความเปลี่ยนเเปลง

    หรือไม่ก็ทำเพราะความผูกพันธ์กันมาเเต่เด็กที่ไหนได้.....55555

    #217
    0
  13. #216 ศึกป่วนฟ้า (@bogust2537) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 02:57
    ขอบคุณนะคะ สองตอนรวดเลย
    #216
    0
  14. #215 ศึกป่วนฟ้า (@bogust2537) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 02:57
    ขอบคุณนะคะ สองตอนรวดเลย????
    #215
    0
  15. #214 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 19:36
    มีความเสิร์ชกูเกิ้ล โทรไปหาพ่อ5555 ซึนของแท้เล้ยพ่อพระเอก
    นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นของโดยองจะด่าเข้าให้ คนอะไร๊แค่ทำตามเสียงของหัวใจยังไม่เป็นเลย
    ชอบนะคะ รอพาร์ทต่อไป 
    รับกลับไปดูแลพี่เค้าเลยไปป
    #214
    0
  16. #213 sweetnut ♡ (@guyeonmacaron12) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 19:19
    อูแจจูบพี่เขาแล้วต้องรับผิดชอบนะ!! เจ้าลุกหมู!! รีบวิ่งไปหาพี่เขาเลย อู๊ดอู๊ด
    #213
    0
  17. วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:39
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย โอ่ยยยยยยยยย พอค่ะคิมโดยอง มานี่ค่ะ มาหานูน่า นูน่าอยู่นี่ อยู่กับคนโง่แบบนั้นมาได้ยังไงค้าาาาา ฮือออออ โดยองที่น่าสงสารร ,_,

    ไม่คิดว่าจองแจฮยอนมันจะโง่เลยจริงๆค่ะ 55555555555555555 โว้ยย!!! ทุบโต๊ะ!!! เติบโตมาอย่างดีเพื่อหวงก้างและไม่รู้ตัวเองได้ขนาดนี้ สงสารคุณพ่อจังเลยค่ะ ว่าแต่คุณพ่อมีแบบนี้ที่บ้านอีกคนมั้ยคะ? เพลง321ต้องมา >> ที่บ้านเทอมีอีกมั้ย มีอีกมั้ย มีอีกคนมั้ยเทอ มีอีกมั้ย ที่น่ารักเหมือนเทอว์ ง่อววว์

    นี่ไม่รู้จะกล่าวอะไรให้กับความซื่อบื้อของจองแจฮยอนเลยค่ะ อยากจะซ่อนโดยองไว้ไม่ให้น้องแจนหาเจอ แต่ก้ะชอบเวลาเค้าอยู่ด้วยกันค่ะ ถถถถ ตบตีกับตัวเองไปสิคะ รออะไร...

    โดยองงี่ โทร.หาพี่ยองโฮนะคะ ให้พี่ยองโฮโทร.ตาพี่ตะยงไปดูแล พฮืออออ เอาค่ะ นูน่าจะบอกให้น้องเตลน์รอไปก่อน เอาพี่ตะยงมั้ยคะ? พี่เค้าหล่อดีถือกล้องมีรถขับนะคะ ,___, เอามั้ย?!

    ไม่เปนไล พี่ตะยงไม่ควรเสียใจเพราะน้องโดยองไม่รับรัก แต่จองแจฮยอนควรเสียใจที่ซื่อบื้อแลงขนาดนี้ โอ้ยยยย นี่อ่านละอยากจะลุกไปตีๆๆๆ แต่ก้ะกลัวจะทำไม่ลง << ค่ะ น่ามคามตัวเองมากค่ะ 55555555555555555555555

    ตอนนี้พี่โดยองโซฮอตนะคะ มีคนมาจีบด้วยค่ะ แถมคนมาจีบนี่เข้าทางแจฮยอนก่อนด้วยนะคะ จะถึงมือมั้ยเนี่ยยย

    แล้วโดยองงี่ หนูจะทำยังไงต่อคะ? ป่วยขนาดนี้จะดื้อดึงท่าไหน หรือว่าจะตรอมใจไปเลยดีเพราะอิคนจูบม่างงงยังโง่ไม่รู้ว่าจูบทำไมเลยค่ะ ไม่ได้รู้สึกแย่ด้วยนะคะ แถมชอบอีกตังหากค่ะ

    เอางี้ค่ะ นูน่าแนะนำก่อนที่เม้นนี้จะยาวเท่ากับความรักที่นูน่ามีให้กับพี่ตะยง (ซึ่งไรเต้อใจดีให้โผล่มาตอนละ1ประโยคบรรยาย แค่นั้นก้ะหายคิดถึงละค่ะ ฮื้ออ) มามา นูน่าแนะนำว่าให้ลองถูกลวนลามอีกค่ะ ไม่งั้นก้ะลวนลามแจฮยอนคนน้องไปเลยค่ะ เอาเลยย เล่นม่างง โง่ดีนัก! บอกว่าชอบว่ารักก้ะหาว่าเค้าพูดเล่น นี่มาจูบเค้าอีก เอาเลยค่ะ ตอนป่วยนี่อ่อนแอให้สุดค่ะ!!!!!!

    สู้วนะ!! ไรเตอร์สู้วๆ โดยองงี่สู้วๆ!!
    มัคลีมาเลยค่ะ จีบเลยย ลุยยย 555555555555555555 เทพระเอกค่ะ น่ามคานค่ะ คนพี่เทใจแบบสุดตัว ยอมเค้าไปหมด นูน่าจะขัดขวางเอง!!!!!


    เย่ เม้นวกวนมาก ไม่เเคร์ค่ะ คิดถึงโดยองงี่เบาๆ ,_,

    จุ้บบ มาต่อเรเร้วน้าาา
    #212
    0
  18. #211 Dreamz_ii (@dreammyt001) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 10:30
    โอ้ยยยยย ขำแจฮยอนจนจะเป็นลมตาย เหนื่อยใจกับความซึนของลูกชาย ชอบพี่เขาก็ไม่รู้ตัว มีไปเสิร์ชในอินเตอร์เน็ต โทรถามพ่อไปอี๊กกก จะซื่อหรือบื้อล่ะลูก แล้วมีมาร์คมาจีบโดยองอีก โอ้ย หึงก็พูดว่าหึงสิวะ! แล้วพี่เขาป่วยยังไม่รู้อีก เฮ้อ ใช้ไม่ได้จริงๆ
    #211
    0
  19. #210 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 07:20
    เรารู้ละ แจฮยอนไม่ได้ซึน ไม่ได้โง่ไรทั้งนั้นอ่ะ5555555555 แจฮยอนมันใส โอ้ยยยยย
    แบบพวกสาสแรกรุ่น ไม่รู้ว่าแบบนี้คือความรักประเภทไหน มีความสับสน มีความต่อกรกับใจตัวเอง
    กลัวเสียพี่ กลัวว่าพี่จะไม่ได้คิดเหมือนกัน
    ทั้งๆที่คนพี่ก็เคยบอกชอบไปแล้วอ่ะ แต่ก็ดันทำตัวไม่รู้เรื่องรู้ราว คิดว่าเขาล้อเล่นไปอีก
    แต่เด่วอีกไม่นานหร้อกกกก หัวเราะหึหึ
    ตอนนี้แบบรอบข้างแจโดมีแต่คนชง มีแต่คนเข้ามาทำให้ยิ่งรู้ใจตัวเอง
    เราจะมาคอยดูแจฮยอนดูแลพี่ที่ป่วย และต้องขี้อ้อนมากๆ ในตอนหน้ากันนะแจ้ะ55555555555
    #210
    0
  20. #209 babafirn153 (@babafirn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 03:07
    ทำไมหมูแจซื่อบื้ออย่างนี้ล่ะลูกกกก หวงโดยองงี่ขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวเองอีก โอ้ยยยยยยยยยยย หึงขึ้นหน้าขึ้นตามาก
    #209
    0
  21. #208 ` Zphenix ' (@maikao99) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 02:00
    โอ้ยยยลูกหมูมันบื้ออออออ บื้อนานระวังมาร์คเอาไปกินนะเว้ยยยยย
    #208
    0
  22. #207 miruza (@miruza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 01:19
    อิน้องหมูทำเราขัดใจ อึ้ยยยยยย ขออภัยในความหยาบคาย แต่เข้าใจเราไหม อยากจะด่าว่าโง่วววววว แกชอบพี่เค้าแต่ดันป๊อด โอยยยยยย สงสารโดยองอะ ชะล่าใจไปเถอะน้องหมู เดะมีหมาคาบกระต่ายไปจะรู้สึก!!!! อีพีนี้ทำเราหมั่นไส้ลูกหมูอะ
    #207
    0
  23. #206 .-yokzinspirit (@yok-rit) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 01:02
    กรี๊ด น้องมัคลี เมื่อไหร่พิเจย์จะรู้ใจตัวเองซักที ;-;
    #206
    0
  24. #205 .-yokzinspirit (@yok-rit) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 01:02
    กรี๊ด น้องมัคลี เมื่อไหร่พิเจย์จะรู้ใจตัวเองซักที ;-;
    #205
    0
  25. #204 naruren (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 23:37
    ชอบแบบชอบบบบบ ชอบบบบบเรืองนี้ 5555555

    ไม่คิดว่าแจจะไม่รู้ใจตัวเองขนาดนี้อะ นี่เรียกว่าไม่รู้อะไรเลย55555

    แล้วที่ผ่านมาการกระทำหนูทำไปเพื่ออะไรคะ

    นี่ถ้าโดยองรู้ว่าแจฮยอนไม่ได้ตั้งใจหึง แต่ทำไปเพราะปฏิกิริยาตอบสนอง

    คงจะยิ่งซับซ้อนงงงวย นอยด์ กลุ้มใจกันไปอีก ฮ่าๆๆๆ

    น้องมาร์คโผล่มาหนึ่ง พี่ชอบคาแรกเตอร์น้อง ฉะนั้นพี่จะเชียร์น้อง

    แจจะได้รู้ใจตัวเองซะที555 แล้วตอนรู้ว่าโดยองป่วยนี่พีคมากค่ะ

    ไม่ได้อยากให้ลงเอยเร็วๆนะ แต่ก็ไม่อยากให้มีดราม่าเหมือนกัน

    สู้ๆค่า อ่านเรื่องนี้แล้วละมุน กร๊าวใจ ฮืออ
    #204
    0