[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 12 : CHAPTER 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    31 ก.ค. 59

CHAPTER 11

.

.

ทันทีที่เปิดประตูห้องพัก แจฮยอนก็รู้สึกได้ถึงลมร้อนที่ตีกระทบหน้า ทั่วทั้งห้องมืดและเงียบสงัดเหมือนไม่เคยมีคนอยู่มาก่อน ไร้วี่แววแม้กระทั่งเสียงของเครื่องปรับอากาศ ทั้งที่ความจริง...บนเตียงที่อยู่ใกล้กับฝั่งประตูเข้าออกยังมีบางคนนอนขดตัวใต้ผ้าห่มนวมผืนหนาอยู่แท้ๆ

คงเพราะอยู่ในช่วงฤดูร้อน อากาศจึงค่อนข้างร้อน แม้จะมีฝนหลงฤดูตกลงมาให้พอชุ่มช่ำบ้าง แต่ก็พอทำให้รู้สึกได้ถึงความเย็นได้แค่ตอนที่เม็ดฝนโปรยปรายลงมา ไม่ได้ช่วยเจือจางความอบอ้าวที่มีเกือบจะตลอดทั้งวันให้หมดไปได้อย่างถาวร ซ้ำร้ายก็ตรงที่มันทำให้คนบางคนต้องไม่สบายเพราะสภาพอากาศที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแบบนี้อีก

แม้จะมืดเพราะเป็นห้องทึบแถมยังอยู่ในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้ตกดิน  ช่องทางระบายอากาศมีอยู่ทางเดียวคือประตูบานเลื่อนซึ่งเป็นกระจกที่กั้นระหว่างระเบียงกับตัวห้อง เมื่อมันปิดสนิทอยู่แถมยังปิดม่านไว้ก็ยิ่งทำให้มืดเข้าไปใหญ่ กระนั้นดวงตาที่สามารถปรับสภาพจนชินกับความมืดก็ยังเห็นได้ชัดว่าร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มกำลังนอนขดตัวประหนึ่งเปลือกหอยทากมากแค่ไหน



เด็กหนุ่มยังไม่มีความคิดที่จะเปิดไฟ แจฮยอนกลัวว่าแสงสว่างจากหลอดฟลูออเรสเซนต์จะไปรบกวนเปลือกตาของคนที่กำลังหลับจนทำให้ต้องตื่นลืมตาขึ้นมา


ในสภาวะอากาศที่อบอวลอยู่รอบกายตอนนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีเลย กังวลและกลัวไปหมดว่าความร้อนที่ผิวกายสัมผัสได้อยู่อาจจะเป็นอุณหภูมิสูงลิบลิ่วที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคนที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนั้น

หลังจากใช้มือข้างเดิมปิดประตูที่เปิดไปก่อนหน้านั้นลงแล้ว แจฮยอนก็พาขายาวของตัวเองเดินเข้าไปหาคนที่เขาเพิ่งทราบมาจากเตนล์ว่าไม่สบายเสียงแหบแห้งจนสื่อสารไม่รู้เรื่อง

ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มหย่อนกายลงบนเตียงที่เหลือพื้นที่ว่างไว้ ถึงจะมืดแต่ก็ยังมองเห็นเสี้ยวใบหน้านั้น แจฮยอนนิ่วใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว หลากกลายความรู้สึกประเดประดังตีกันให้ยุ่ง มือที่คิดว่าอุ่นใช้ได้ ทว่าพอแตะลงบนหน้าผากนวลเนียนกลับรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ใกล้เคียงกับไฟมากยิ่งกว่า

พอมามองดูใกล้ๆแบบนี้ ถึงได้รู้ร่างภายใต้ผ้าห่มไม่ได้นิ่งสนิทเสียทีเดียว มีอาการสั่นเล็กๆและคงจะไม่ได้หลับสนิทจริงๆอย่างที่เขาเข้าใจในตอนแรก เพราะแค่สัมผัสคนตัวบางก็ลืมตาขึ้นมา ความไม่สบายเนื้อสบายตัวจากพิษไข้คงจะทำให้หลับไม่ลงทั้งที่กำลังพยายามมากแค่ไหน

“จ...แจฮยอนเหรอ...?” เสียงเบาและแหบแห้งมากอย่างที่เพื่อนสนิทอีกฝ่ายบอกไว้จริงๆ แต่เขาก็ยังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดมองอีกฝ่ายในขณะที่ใช้มือกุมหน้าผากก่อนจะลูบไล้ยาวไปจนถึงกลุ่มผม

“ทำไมไม่สบายอีกแล้วล่ะครับ” คราวที่แล้วก็ข้อเท้าพลิกทำอะไรอย่างยากลำบากอยู่เกือบสามเดือน มารอบนี้ก็เป็นไข้อีก แจฮยอนเบื่อที่จะนับแล้วว่าครึ่งปีแรกที่ผ่านมาโดยองป่วยเป็นหวัดมาแล้วกี่ครั้ง

“บอกแล้วว่าให้ออกกำลังกายบ้าง ร่างกายจะได้มีภูมิคุ้มกัน วิตามินน่ะเคยกินบ้างหรือเปล่า พี่น่ะชอบดื้อไม่เข้าเรื่อง” เขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามันทำไมถึงได้หาเรื่องว่าอีกฝ่าย ทั้งที่ตอนแรกรีบร้อนแทบตายเพราะเป็นห่วง แต่พอกลับมาถึง เจอกับสภาพคนนอนซม ใบหน้าซีดเซียว พูดด้วยเสียงแผ่วๆไร้เรี่ยวแรงก็ดันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเสียได้


นี่ถ้าโดยองเป็นเด็กนะ... แจฮยอนก็อยากจะตีให้ตัวแดงเลยด้วยซ้ำ...

คิดดูสิ... ทั้งที่ตากฝนมาด้วยกัน แต่คนที่ไม่สบายกลับมีเพียงฝ่ายคนตัวบางเพียงคนเดียว... ถ้าไม่ได้แปลว่าเขาแข็งแรงและมีภูมิต้านทานเพราะดูแลตัวเองดีกว่าจะเรียกว่าอะไร...

ที่ต้องรู้สึกแบบนั้น ...มันไม่ใช่เพราะเขาเดือดร้อนในทุกครั้งที่อีกฝ่ายเกิดไม่สบายหรือเจ็บตัวอะไรขึ้นมา แจฮยอนมีความยินดีและเต็มใจจะทำทุกๆอย่างเพื่อโดยองเสมอ แต่มันไม่ควรเป็นแบบนี้ มันต้องไม่ใช่ตอนที่พี่ชายคนสนิทของเขาอยู่ในสภาวะที่ช่วยเหลือหรือดูแลตัวเองไม่ได้เลยแบบนี้

ที่เขาต้องเป็นแบบนี้ที่งุ่นง่านคงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายไม่ดูแลและรักตัวเองมากเท่าที่ควร...

คงจะงงที่ถูกดุอยู่นิดหน่อย แต่คนป่วยก็หน้าเจื่อน ริมฝีปากซีดเอ่ยบางคำด้วยน้ำเสียงแตกพร่าฟังดูทรมาน “ข...ขอโทษนะ...” แจฮยอนได้ฟังได้เห็นได้รับรู้แบบนั้นก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง ที่เมื่อมาถึงเขาเองก็เอาแต่พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างใส่


ร่างสูงโปร่งถอนหายใจ พยายามทำใจให้เย็นลง “ขอโทษด้วยเหมือนกันครับ ที่ผมเอาแต่ดุทั้งที่พี่เองก็ไม่สบายขนาดนี้ แล้วนี่อาการเป็นไงบ้างครับ?” เด็กหนุ่มเลื่อนมือที่กุมหัวอยู่ก่อนหน้าไปแตะเข้าที่ช่วงแขนที่ถูกผ้าห่มผืนหนาห่มไว้ “หนาวเหรอครับ...ตัวสั่นๆ แถมยังไม่เปิดแอร์อีก”


“อ...อื้อ...” โดยองผงกหัวขึ้นลงให้เห็น ราวกับอยากจะยืนยันว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ เขาเองที่ยังไม่ทันได้ว่าอะไรอีก เห็นแบบนั้นก็อดที่จะยิ้มขึ้นมาไม่ได้

“ไปหาหมอดีไหมครับ?”

“ล...ลุกไม่ไหวหรอก...” เห็นคนเก่งในยามปกติยอมรับออกมาง่ายๆก็นึกขัน แจฮยอนกำลังสงสัยว่าอันที่จริงแล้วอีกฝ่ายแค่กลัวการไปหาหมอหรือไร้เรี่ยวแรงอย่างปากว่าจริงๆถึงได้รีบตอบกลับมาทันควันขนาดนี้

“งั้นรอดูอาการอีกคืนนึงก็ได้ ...ถ้ายังไม่ดีขึ้นต้องให้ผมแบกไปหาหมอนะครับ” พอเห็นว่าพี่ชายตัวบางคงยังไม่หลับในตอนนี้ อีกอย่างเขาเองก็คิดว่าจะดูแลป้อนหยูกยาทั้งยังอยากจะเช็ดตัวให้ก็เลยเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์โคมไฟตั้งโต๊ะที่อยู่ระหว่างหัวเตียงของพวกเขาทั้งสองคน

แสงไฟสีนวลเผยให้เห็นดวงหน้าน่ารักของคนพี่ชัดเจนขึ้น จังหวะแรกที่เห็นดวงตาคู่ตรงหน้าชัดเจนกว่าเก่า แล้วได้สบตากันหลังจากที่ฝ่ายคนพี่ใช้หลังมือยกขึ้นมายีตาตัวเองเบาๆเพราะแสงสว่างแยงตา ก็เหมือนลมหายใจจะสะดุดไปนิดนึง บรรยากาศแห่งความขัดเขินโรยตัวเข้าปกคลุมทั้งพื้นที่ เหงื่อเริ่มไหลซึมที่หน้าผาก แจฮยอนคิดว่าเขาแค่ร้อนเนื่องจากไม่ได้เปิดแอร์ ส่วนใบหน้าแดงๆของคนอายุมากกว่าในเวลานี้น่าจะไม่พ้นเหตุผลของพิษไข้


คงไม่ได้เกี่ยวกับบรรยากาศแปลกๆที่เกิดขึ้นหรอก...

แต่ดูเหมือนว่าหัวใจจะมีปฏิกิริยาขัดกับความคิด เสี้ยววินาทีที่เผลอลอบมองริมฝีปากบางใจก็ดันเต้นโครมคราม รู้สึกได้ว่าความทรงจำในสัมผัสแรกยังตราตรึงฝังลึก ชั่ววูบมีแอบเผลอคิดว่าหากได้ลองสัมผัสดูอีกสักครั้งจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ดีเหมือนคราวก่อนไหม…



บ้าจริง...



เพราะความคิดบ้าบอนั่น… ทำให้แจฮยอนต้องสั่นศีรษะรัว



ปล่อยให้บรรยากาศนี้อยู่ต่อไปเรื่อยๆคงไม่ดีนักหรอก... หัวใจที่เต้นแรงราวกับกำลังตื่นเต้นนี้คงเพราะกลัวจะถูกถามเรื่องที่เขาเองก็ไม่รู้คำตอบนั่นไง…



จะเรื่องอะไรซะอีกล่ะ ก็เรื่องเมื่อคืนที่พวกเขาจูบกัน ตอนนี้พอนึกอะไรออกได้ก็ขอใช้มันเป็นหนทางในการเอาตัวรอดไปก่อน

“แล้วนี่กินยาลดไข้ไปบ้างหรือยังครับ?” เด็กหนุ่มถามคำถามที่คิดว่าจะเข้าสถานการณ์ที่สุด ปรับสีหน้าด้วยการพยายามยิ้มกว้างในรูปแบบที่ตัวเองชอบทำ

“ยังเลย”

“งั้นกินอะไรสักหน่อยก่อนกินยาดีไหมครับ เดี๋ยวผมทำโจ๊กให้”



ไม่รอคำตอบจากฝ่ายคนตัวบาง แจฮยอนก็ลุกขึ้นทันที จะบอกว่าหนีจากสถานการณ์คับขันนั้นก็ได้ ไม่รู้ทำไม...แต่เขากลับรู้สึกตื่นเต้นแต่ก็ไม่ได้อยากแสดงออกในด้านที่ดูลนลานเงอะงะมากเกินไปนัก จึงคิดว่าการหนีออกมาน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด



เด็กหนุ่มรีบไปจัดการกับซองโจ๊กที่เขาเป็นคนเก็บตุนไว้ จัดแจงฉีกซองเทโจ๊กใส่ถ้วย เสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อน รอจนน้ำร้อนเดือดแล้วจึงเทน้ำตามลงไปในถ้วย ระหว่างรอให้โจ๊กสุก ก็เดินไปเดินมาจนกระทั่งได้กะละมังมาหนึ่งใบพร้อมผ้าขนหนูอีกหนึ่งผืน อาศัยใช้น้ำจากกระติกน้ำร้อนผสมกับน้ำอุณหภูมิปกติอีกครึ่งหนึ่งใส่กะละมัง เมื่อเรียบร้อยแจฮยอนก็อุ้มมันไปวางไว้ที่โต๊ะระหว่างหัวเตียงของพวกเขาทั้งสองคน



“จ...จะทำอะไรน่ะ” น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเอ่ยถาม



“ครับ?” แจฮยอนหมุนตัวกลับไปเลิกคิ้วมองคนที่ยังนอนตะแคงหันหน้ามาทางเตียงเขาอยู่เหมือนเดิม เหมือนตอนแรกที่เข้ามาเจอ



“ก็นั่น...” โดยองบุ้ยปากไปทางกะละมังใบจิ๋วบนโต๊ะเตี้ยๆข้างหัวเตียว



“อ๋อ… ก็เดี๋ยวกินข้าว กินยาเสร็จแล้วผมก็จะเช็ดตัวให้”



“ม...ไม่ต้อง” อีกฝ่ายปฏิเสธทันควันจนเขาเองยังแปลกใจ และโดยองคงเห็นใบหน้าที่มีคำถามถึงได้พยายามอธิบายต่อ “เกรงใจน่ะ… ด...เดี๋ยวฉันเช็ดเองก็ได้...”



“เกรงใจอะไรกันล่ะครับ ...ผมเต็มใจทำให้พี่อยู่แล้ว” เด็กหนุ่มยิ้มหวานแบบที่ชอบทำ ก็แค่เช็ดตัวน่ะมันไม่ได้หนักหนาอะไรสักหน่อยจริงๆนะ คิมโดยองน่ะชอบมีท่าทางราวกับเกรงใจไม่อยากให้เขาทำนู่นทำนี่ให้ทุกทีเลย ...ไม่รู้เป็นอะไร



“แต่ว่า… ช...เช็ดตัว...มัน...”



“มันก็ช่วยระบายความร้อนจากการเป็นไข้ไงครับ พี่จะได้หายเร็วๆจะได้ไม่ต้องไปหาหมอไง เดี๋ยวกินโจ๊กเสร็จ กินยา เช็ดตัวแล้ว ก็จะได้หลับสบายขึ้นไงครับ”



“ต..แต่”



“อย่าเถียงนักเลยครับ พูดก็ยังลำบาก เสียงก็ไม่ค่อยจะมีแล้วยังจะพูดมากอีก” คงเพราะความหมั่นเขี้ยวคนขี้เถียงเป็นทุนเดิม ว่าไม่พอ… แจฮยอนยังส่งมือไปบีบจมูกคนตรงหน้าอีก ทิ้งร่องรอยสัมผัสไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะเดินกลับไปหาถ้วยโจ๊กก่อนหน้านั้นที่เขากดน้ำร้อนใส่ไว้



โจ๊กกำลังพองได้ที่พอดี กลิ่นหอมชวนกินลอยเตะจมูก ความร้อนที่สังเกตได้จากควันที่ลอยขึ้นมาบดบังใบหน้าทำให้เขาต้องก้มหน้าลงไปใช้ลมจากริมฝีปากช่วยระบายความระอุออกไปบ้าง ที่ต้องทำอย่างนั้นเพระาเกรงว่าอาหารสำหรับคนป่วยจะร้อนลวกปากจนพองเอาเสียก่อน



เด็กหนุ่มวางถ้วยโจ๊กลงข้างกะละมังที่วางลงก่อนหน้านั้น จัดท่าทางคนที่นอนเอาผ้าห่มถึงคอให้ลุกขึ้นมากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงเพราะจะได้ป้อนโจ๊กได้ถนัดถนี่ขึ้นเสียหน่อย ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนเตียงตาม

หลังจากตักโจ๊กช้อนแรกขึ้นมาเป่าให้เย็นขึ้นสักนิด เอาไปจ่อเข้าที่ปาก สื่อสารด้วยการพยักหน้าบอก อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเข้าใจ ถึงได้ยอมอ้าปากรับเอาอาหารเข้าปากไปได้ง่ายๆ



“ไม่บังคับให้กินหมดหรอกครับ แต่อย่างน้อยให้ได้มีอะไรลงไปกองอยู่ในท้องบ้างก็ยังดี ตั้งแต่เมื่อคืนคงจะยังไม่ได้กินอะไรเลยสินะครับ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหยุดเคี้ยวแล้วแจฮยอนก็ตักอีกคำไปรอเพื่อส่งเข้าปาก คำที่สองโดยองก็ยังอ้าปากรับเข้าไปง่ายๆอยู่เหมือนเดิม ที่ว่าง่ายขนาดนี้คงเพราะขี้เกียจจะเถียงซะแล้วล่ะมั้ง



“แปลกจริงๆเลยนะครับพี่เนี่ย… เมื่อคืนก่อนนอนก็ยังดีๆอยู่เลย...”



ในตอนแรกเขาก็พูดออกไปโดยไม่คิดอะไร… แต่พอเห็นท่าทางคนป่วยที่ตาโตขึ้นมาเล็กน้อย พอมองตามแล้วพบว่าอีกฝ่ายก้มหน้าลงไปยกมือขึ้นมาเกาหูลูบหน้า หน้าเริ่มขึ้นสีแดงจัดก็เลยงง ในที่สุด...บรรยากาศชวนให้ทำอะไรไม่ถูกหวนกลับมาอีกครั้ง



แจฮยอนกลอกตาไปมาอย่างไม่รู้จะพูดอะไร… พยายามคิดว่าอะไรที่ทำให้เกิดบรรยากาศแบบนี้ ก่อนหน้านั้นเขาพูดอะไรแปลกๆออกไปเหรอ...



‘เมื่อคืนก่อนนอนก็ยังดีๆอยู่เลย’



เมื่อคืน…


เมื่อคืน…….


เมื่อคืน……….




คงเพราะเมื่อคืน...ก็เมื่อคืนก่อนนอนพวกเขาทำอะไรกันล่ะ...



พอนึกออก ก็นึกอยากจะตบปากตัวเองขึ้นมาเสียจริงๆ เด็กหนุ่มไม่รู้จะทำยังไงจึงใช้ช้อนตักโจ๊กในถ้วยขึ้นมาอีกคำ แล้วส่งไปจ่อรอที่ปาก คราวนี้โดนปฏิเสธโดยการที่โดยองยกมือบางข้างหนึ่งดันช้อนให้ออกห่างตัว



“ฉ...ฉัน… อิ่มแล้ว...”



“อ่อ… ” ถึงแม้จะคิดว่าคนพี่เพิ่งจะกินไปได้นิดเดียว แต่แจฮยอนก็ไม่ได้นึกจะเซ้าซี้อะไรต่อ ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดไม่ทันคิดที่ออกจากปากไปแล้ว หรืออันที่จริงแล้วเขาเข้าใจในตัวคนป่วยดีว่าเบื่ออาหารหรือไม่ก็คงเพราะเจ็บคอจนไม่อยากกลืนแค่ไหน “ค..ครับ… งั้นพอแล้วก็ได้...เดี๋ยวผมเอายามาให้”



แล้วแจฮยอนก็ลุกออกไปอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับยาลดไข้เม็ดสีขาวและแก้วน้ำอีกใบในมือ



“กินยาก่อนครับ” รอบนี้เด็กหนุ่มไม่ปรนนิบัติเหมือนครั้งที่ผ่านมา ส่งทั้งแก้วน้ำและยาให้คนไม่สบายไปถือไว้เอง พอกินยาเสร็จดื่มน้ำตามเรียบร้อยแล้ว แจฮยอนก็รับแก้วน้ำจากอีกฝ่าย รอบนี้หันกลับมาเก็บถ้วยโจ๊กออกไปพร้อมแก้วน้ำ พอเดินกลับมาก็เห็นคนป่วยกระถดตัวเองจากที่กึ่งนั่งกึ่งนอนเป็นนอนราบขนานไปกับเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาสูงจนถึงคาง หลับตาปี๋



เหมือนเด็กไม่มีผิด…เหมือนเด็กที่แกล้งทำเป็นหนีหลับไปเพราะต้องการหลีกเลี่ยงในสิ่งที่ตนไม่อยากทำ



ถ้าตามที่ตกลงกันในคราวแรก…(จะบอกว่าเขาโมเมไปคนเดียวก็ได้) ว่าหลังจากกินยาเสร็จแล้วก็จะถึงโปรแกรมเช็ดตัวสินะ… และเพราะอีกฝ่ายมีท่าทางอึดอัดตั้งแต่แรก แจฮยอนจึงสรุปได้ไม่ยากและคิดว่าคงเป็นเรื่องนี้ที่ทำให้คนพี่แกล้งหลับไปแบบนั้น



เด็กหนุ่มยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้ง เขาไม่ได้บ้าไปใช่ไหม ประเดี๋ยวก็งุ่นง่าน เก๊กขรึม สักพักก็กลับมายิ้มแย้มใจดีอบอุ่นกลับไปกลับมาใส่คนๆนี้ แปลกตรงที่กับคนอื่นก็ไม่ได้เป็นนะ ถ้าชอบหรือรู้สึกถูกชะตากับใครก็มักจะแสดงออกในด้านที่ดี แต่ถ้าไม่ก็แน่นอนว่าต้องแสดงออกไปในทางตรงกันข้าม แต่ก็นะ… พอเป็นคิมโดยอง เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้



ขายาวเดินต่อไปจนนั่งลงบนเตียงที่เหลือพื้นที่ว่างไว้… พอเห็นว่าคนพี่เกร็งตัวมากแค่ไหนในขณะทีี่ใบหน้านิ่วคิ้วขมวดก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ไหว



“โดยองงี่ฝันร้ายเหรอครับ” ท้ายประโยคหลุดหัวเราะออกไปด้วยจนต้องยกมือมากุมปากเอาไว้แน่น และแม้จะแกล้งเย้าไปแบบนั้น แต่ก็ดูเหมือนว่าโดยองจะยึดมั่นกับท่าทางในการหลับแบบนั้นเหมือนเดิม



โอเค… จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม…?



รอบนี้แจฮยอนไม่พูดอะไรต่อแล้ว เด็กหนุ่มหันทั้งตัวไปหากะละมังใบที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนหน้า ใช้มือควานหยิบผ้าขนหนูที่แช่อยู่ในนั้นขึ้นมาบิดจนหมาดก่อนจะหันกลับไปหาร่างคนเป็นพี่



ความตั้งใจแรกที่มีเลยคือจะใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัว แต่พอได้เริ่มมองหน้าแล้วก็นิ่งนานคล้ายการสำรวจเข้าไปทุกที ยิ่งเนิ่นนานก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่เอ่อท่วมท้นในอก ทว่าพอจะพูดหรืออธิบายกลับรู้สึกว่าทำไม่ได้ เขารู้เพียงว่า...มันเป็นความรู้สึกที่ดี ดีมาก ดีจนเขารู้สึกหวงแหน ไม่อยากให้ใครมารู้สึกในแบบเดียวกับที่เขารู้สึกกับโดยอง



ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นกันมาตั้งแต่จำความได้ก็คงจะไม่รู้สึกแบบนี้หรอกกระมัง...



พอสรุปได้แบบนั้นก็ใช้หลังมือเปล่าเอื้อมไปวัดอุณหภูมิคนป่วยก่อนเป็นอันดับแรก ตอนที่วางมือสัมผัสลงไป สังเกตเห็นว่าคนที่แสร้งนอนหลับกระตุกนิดนึงแต่ก็ยังหลับตาปี๋เช่นเดิม ...ไม่เนียนเลยจริงๆ



เพราะผิวกายที่ยังร้อนระอุ คราวนี้แจฮยอนจึงไม่รีรอเลยที่จะใช้ผ้าขนหนูผืนสะอาดที่ผ่านการชุบน้ำบิดจนหมาดเริ่มซับเข้าที่ใบหน้าแดงๆของอีกคน จากหน้าผากจนถึงข้างแก้มทั้งสองแล้วก็ต้องหยุดมือ เพราะดูเหมือนจะมีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่พ้นออกมาจากผ้าห่ม



เด็กหนุ่มวางผ้าขนหนูผืนเดิมพาดไว้กับกะละมังก่อนจะหันกลับมาดึงผ้าห่มลง แต่พอเริ่มออกแรงฝ่ายคนที่ทำให้เขาเข้าใจว่าหลับไปแล้วก็ลืมตาขึ้น ยกมือขึ้นมากำผ้าห่มนวมไว้กับอกแน่น



“จ...แจฮยอน...ได้โปรดอย่าเอาผ้าห่มออกไปมันหนาว...”



เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปทันที แต่มือก็ยังคงจับผ้าห่มเพื่อเตรียมร่นลงอยู่เหมือนเดิม กระนั้นคนตัวบางในสภาวะร่างกายไม่สมบูรณ์ก็ยังใช้แรงขืนไว้แน่น ตอนนั้นแจฮยอนถึงกับเกิดคำถามว่าคิมโดยองกำลังอยู่ในสถานะคนป่วยหมดสภาพจริง? ทำไมแรงขัดขืนต่อสู้ถึงได้มากมายขนาดนี้



“นะ… ฉันต้องสั่นตายแน่ๆถ้านายเอาผ้าห่มออกไปตอนนี้” คำพูดคำจาดูจะเกินจากความเป็นจริงมากไปหน่อย แต่เพราะสายตาออดอ้อนที่ไม่ได้มีให้เห็นกันบ่อยๆก็ทำให้เขายอมอีกฝ่ายแต่โดยดี



ตอนนี้รู้แล้วว่าคนเป็นพี่ไม่อยากให้เช็ดตัวให้มากแค่ไหน… แต่ถึงจะรู้… แจฮยอนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมถึงได้ไม่อยากให้เขาดูแลให้

ขนาดนั้น



“ขี้เว่อร์จริงๆเลยพี่เนี่ย” ส่ายหัวเหมือนจะอ่อนใจแต่ความจริงมันกลับเป็นไปเพราะความเอ็นดูมากกว่า แจฮยอนไม่ได้บังคับอีกฝ่ายไปมากกว่านั้น มือเรียววางผ้าขนหนูที่พับเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าคาดทับหน้าผากไว้แค่นั้น แล้วก็ผละออกมานั่งมอง



พอไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งมองเฉยๆ หลังจากที่สบตากัน คนอายุมากกว่าก็หลับตาปี๋ขึ้นมาอีกรอบ เห็นพฤติกรรมแบบนั้นรอบนี้แจฮยอนถึงกับเปล่งเสียงหัวเราะออกมาแบบไม่ปิดบัง



และคงเพราะเสียงหัวเราะไปกระทบความรู้สึกของคนป่วยเข้า ถึงได้ลืมตาแล้วส่งค้อนมาให้วงใหญ่

“โอเคๆ ไม่หัวเราะแล้วก็ได้ นอนจริงๆได้แล้วนะครับ” มือเอื้อมไปลูบศีรษะอย่างแผ่วเบาส่งต่อความรู้สึกห่วงใยที่เผยให้เห็นพร้อมๆกับแววตา



เมื่อรู้สึกปลอดภัยในขณะที่ร่างกายอ่อนแอ โดยองจึงค่อยๆปิดเปลือกตาลงช้าๆ ด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายและดูสบายมากกว่าคราวก่อนมาก



เมื่อตั้งใจมองดูจึงรับรู้ได้ถึงเสียงหายใจติดๆขัดๆของอีกฝ่าย ก็นึกอยากจะกล่อมให้คนพี่เข้าสู่นิทราได้เร็วๆจะได้ไม่ต้องรู้สึกไม่ดีแบบนี้



ทว่าทันทีที่คิดเรื่องนั้นดันเกิดเสียงเตือนจากแอพพลิเคชั่นแชทสีเขียวร้องดังติดๆกันขึ้นมาหลายครั้ง ไม่ใช่ของเขาแน่แจฮยอนมั่นใจเพราะเขาปิดเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ไว้ตลอดทั้งวัน เพราะงั้นคงไม่ต้องถามหาให้วุ่นวาย เจ้าของเองก็แสดงตัวด้วยการลืมตาขึ้นมา คนตัวบางพลิกตัวจะมาคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนแต่ก็ไม่ทันแจฮยอนที่เอื้อมมือออกไปช่วงชิงเอาไว้ได้ก่อน



“แจฮยอนเอามา”



“ไม่ครับ” เด็กหนุ่มส่ายหัวให้เห็น “คนป่วยต้องนอนพักผ่อนได้แล้วนะครับ เปิดแจ้งเตือนดังขนาดนี้แล้วจะพักผ่อนได้ยังไง ไม่ให้ใช้แล้วครับ เดี๋ยวผมจะปิดเครื่องเดี๋ยวนี้เลย”



“เอามาก่อนลูกหมู เผื่อเป็นเตนล์ไลน์มาเรื่องงาน…”



“ไม่สบายขนาดนี้ยังจะห่วงงานอีกเหรอครับ… แล้วอีกอย่างนะ พี่เตนล์เขาก็รู้ว่าพี่ไม่สบายอยู่ เขาไม่มีทางที่จะไลน์มาเรื่องงานได้อยู่แล้ว ขอร้องเลยนะ พักก่อนเถอะครับ... ผมเป็นห่วงพี่มากเลยนะรู้หรือเปล่าโดยองงี่”



พอได้ยินท้ายประโยคก็เหมือนจะยอมฟังกันมากขึ้น โดยองตอบรับกลับมาเสียงอ่อน “ก็ได้… งั้นไลน์บอกเตนล์ให้ทีว่าไฟล์งานส่งต่อให้โฮชิตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”



“แค่นี้ใช่ไหมครับ?”



“อือ”



“พี่โดยองไม่ได้เปลี่ยนรหัสปลดล็อคใช่ไหมครับ?”



“อื้อ”



“โอเค...” แจฮยอนพยักหน้ากับตัวเองขณะใส่รหัสปลดล็อคหน้าจอมือถือ “แล้วรหัสเข้าไลน์ล่ะ”



“ไม่ได้ตั้งไว้”



“โอเค...” ตอบรับอีกครั้ง ในขณะทีั่กำลังรอหน้าแชทโหลด แจฮยอนกำลังจะใช้นิ้วเลื่อนหาใบหน้าของเตนล์ แต่ก็ดันมาสะดุดกับรูปและชื่อของคนที่อยู่ด้านบนสุดในหน้าสนทนาเสียก่อน



เป็นการเสียมารยาทแน่นอนหากจะเปิดดูข้อความที่ค้างไว้ทั้งหมดที่มีถึงสี่ข้อความที่ฝั่งตรงข้ามส่งมา แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะลืมคำว่ามารยาทไปเสียแล้วจริงๆ เมื่อนิ้วดันสัมผัสเข้าไปที่ข้อความที่แสดงให้เห็น



‘ได้ข่าวว่าพี่โดยองไม่สบายไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ?’



เมื่อเปิดเข้าไปดูถึงได้รู้ว่าฝ่ายนั้นเพิ่งแอดมาเป็นเพื่อนกับโดยอง ดังนั้นไอ้เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นติดๆกันสี่ครั้งน่าจะเป็นข้อความทั้งหมดที่ปรากฎแก่สายตาเขาตอนนี้แหละ




และมันเป็นข้อความจาก...มาร์คลี...



เป็นอย่างนี้แล้ว… เรื่องที่บอกว่าจะจีบก็ไม่ใช่การพูดขึ้นมาลอยๆสินะ...




ใจที่ร้อนรุ่มวุ่นวายในตอนนั้นทำให้เขาตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง  ไม่รู้ว่าได้ไตร่ตรองมาดีแล้วหรือยังในตอนที่เริ่มทำการกดบล็อก ลบแชท และสุดท้ายคือลบเพื่อนใหม่อย่างมาร์คที่ปรากฎขึ้นในไลน์ของโดยองออกไป แต่สำหรับแจฮยอนถูกหรือผิดดูเหมือนจะไม่ใช่ประเด็นในตอนนั้น…



ก็ไม่ชอบ… ไม่ถูกชะตาจนไม่อยากให้พี่ชายคนสนิทไปทำความรู้จักเพราะคิดว่าคนๆนี้น่าจะเป็นพิษเป็นภัยก็น่าจะตอบคำถามได้ดีหากถูกถามว่าทำไมถึงได้ทำเช่นนั้นลงไป…



ก็แค่เป็นห่วง…


นั่นแหละ...เป็นห่วง… แจฮยอนพยายามบอกตัวเองอย่างนั้น...




“นี่… เสร็จหรือยัง...” เสียงแหบแห้งที่ร้องถามเหมือนฉุดดึงสติของเขาให้กลับมา แจฮยอนหันกลับไปมองก่อนจะรีบกดสัมผัสไปที่หน้าสนทนาระหว่างโดยองกับเตนล์เพื่อทำสิ่งที่อีกฝ่ายบอกไว้ตั้งแต่แรก พอเรียบร้อยเด็กหนุ่มก็ปิดเครื่องทันที



“เรียบร้อยแล้วครับ”



“อือ… ขอบใจนะ” พูดแค่นั้นก่อนจะขยับตัวพลิกเปลี่ยนท่าไปเป็นนอนตะแคงหันหลังให้เขา




จองแจฮยอนจ้องมองแผ่นหลังที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มทั้งผืนนิ่ง อยู่ๆในอกก็เกิดโหวงขึ้นมาเพียงคิดว่าจะมีใครสักคนที่รู้สึกดีกับคนตรงหน้าเขามากๆ พร้อมทุ่มเททุกอย่างให้ จนวันหนึ่งโดยองเกิดยอมรับ แจฮยอนไม่อยากนึกถึงตอนนั้นที่มันอาจจะมาถึงในสักวันหนึ่งวันไหนก็ได้ ...ในวันที่เขาถูกลดความสำคัญลง



เด็กหนุ่มเอนกายลงนอนบนเตียงเดียวกับคนที่นอนหันหลังให้ก่อนหน้านั้น แขนยาวพาดผ่านตัวบางๆของคนพี่ก่อนจะเกี่ยวเข้ามาแนบอกราวกับหวงแหน โดยองคงจะหลับไปแล้วถึงได้ขยับตัวเพียงเล็กน้อยก่อนจะนิ่งไป ชั่วขณะนี้...ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ไม่คล่องเท่าไรนักของคนไม่สบาย กับเสียงหัวใจของเขา…






ความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่นะ...







TBC…



มาหลาว… ตอนนี้สปีดต่ำกว่าปกติ แง


ช่วงนี้เราเปลี่ยนเวลาทำงาน ตื่นเช้ามากค่ะ ตีสี่ครึ่ง(รวมถึงพรุ่งนี้เช้าด้วย) ก็เลยง่วงเร็ว ไม่สิ ง่วงตลอดเวลาเหลยย

และก็จะต้องเป็นอย่างงี้ต่อไปอีกแน่นอน แง #เดินเรื่องด้วยสปีดเต่าคลาน


แต่ก็มาแย้วนะ ขอกำลังใจหน่อย 5555555555



ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ ฮิ้ว~


#solongJD



  









 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #622 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:27

    รักก็คือรักไงจองแจ!!!

    #622
    0
  2. #582 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 19:26
    จองแจหนูรักพี่เขาไง หึงตลอด
    #582
    0
  3. #523 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:06
    นึกภาพโดยองนอนตัวเกร็งออกเลยอ่ะ 5555555 หมูแจเมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองสักทีคะคุณลูกกกก ชัดเจนขนาดนี้ หนีใจตัวเองยังไงก็ไม่พ้นแล้วค่าาา
    #523
    0
  4. #500 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:41
    โอ๊ยยย ลูกหมู มันชัดเจนขนาดนี้แล้วรีบรู้ตัวเถอะข่า
    #500
    0
  5. #323 Baby turn it on (@maymildyimyim556) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 15:44
    จองแจ แกรักโดยองชัดม้ายยนยน
    #323
    0
  6. #291 chali_23 (@poppampom) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 22:25
    ขี้หวงจังเลยค่ะจองแจ
    #291
    0
  7. #254 pangplkf (@123-pang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 20:59
    ช่วยเอาไม้เอกออกจากคำว่าห่วงนะหมูแจ55555
    #254
    0
  8. #253 Snowpuff (@min5frozen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 23:28
    ลูกหมูแจเอ๊ย เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองว่าชอบโดยองเนี่ย
    #253
    0
  9. #251 9621DY (@9621DY) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 00:05
    เราตอบให้นะแจฮยอน อาการนี้มันเรียกว่า"ความรัก"ยังไงหล่ะ ตกหลุมรักพี่เค้าเข้าไปเต็มๆแล้วหล่ะ
    #251
    0
  10. #250 idekmeng (@idekmeng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:30
    หมูแจหวงแรงมาก โถ่วว น่าเอ็นดูมาก ความรู้สึกตชัดเจนกังทุกอย่างยกเว้นโดยองงี่ แต่ยังดีที่การกระทำชัดเจนออกนอกหน้า ทดแทนกันได้ แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ ช่วยรู้ใจตัวเองเร็วๆด้วยล่ะ ไม่งั้นมัคลีได้ไปไม่รู้ด้วยนา แม้จะมั่นใจว่าน้องมัคนกแน่นอน แต่อย่านิ่งนอนใจไปล่ะหมูแจอา ความรู้สึกของคนเราไม่ใช่ว่าจะท้อไม่ได้ หมดไม่เป็นนะเออ เป็นพระเอกก็ใช่ว่าจะนกไม่ได้ 5555 สู้เขาลูกหมู ในเมื่อกล้าขัดขวางทุกคนที่เข้าใกล้พี่โดยองงี่แบบซึนๆ ก็ทำเป็นซึนว่ารักพี่เขาไป จะได้เลิกคิดมากเนาะ
    #250
    0
  11. #249 olenji (@olenji) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:28
    โอ้ยยยยแจฮยอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน รีบๆรู้ตัวซี่เจ้าลูกหมู~~<
    #249
    0
  12. #248 ติ๋มๆไง (@abbitzz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 21:57
    "ถ้าเอาผ้าห่มออกตอนนี้ฉันต้องสั่นตายแน่ๆ"
    แง้!!!!!!! เอ็นดูดยองงงงงง นังคนไม่เนีบน นังคนกาก สั่นตายรึใจสั่นตายให้พูดใหม่ค่ะลูก
    แล้วน้องแจ หนูไปกอดพี่เขาอย่างนั้นได้ไง เดี๋ยวก็ได้ใจสั่นตายขึ้นมาจริงๆหรอก
    ไม่รู้เรื่องเลยลูกเอ้ย
    น้องแจครับ หนูน่ะชอบพี่เค้าเต็มๆเลย นึกให้ออกสิ รู้ตัวสักทีว่าคิดกับพี่เค้ามากกว่าพี่ชายคนสนิท ฮรึก /อินจัดเกินไป
    #248
    0
  13. #244 강유 (@aziia) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 19:39
    จองแจ นี่ไม่รู้ จิง ๆ หรอ ?? 55555555
    #244
    0
  14. #243 Cho_WM (@Cho_WM) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 19:35
    จองเเจฮยอนนนนนนน เมื่อไหร่จะรู้ตัวว่าไม่ได้ห่วงยัยกาตุ่ยเพราะเห็นกันมาเเต่เล็กๆ เเต่มันคือรักอ่ะ ขอให้มีอะไรมากระตุ้นน้องจองเเจคนซื่อมากกว่านี้ได้ไหมคะ สงสารตุ่ยอ่ะเเอบชอบเเอบรักเด็กน้อยเนี่ย
    #243
    0
  15. #239 kanise (@kpunyanuch) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 17:03
    จองแจฮยอนคนซึน บ่นพี่เขาซะเยอะ สุดท้ายก็ใจอ่อน ตามใจพี่เขาอยู่ดี หว่ายยยยยยย เลิกคิดว่าเพราะสนิทกันสักทีสิคะ นี่ขนาดไม่ยอมรับว่าตัวเองชอบพี่โดยอง ยังบล๊อกไลน์มาร์คลีเรียบร้อย ถ้าเป็นแฟนแล้วไม่ตามประกบเป็นเงารึไง แต่ก็นะ พี่เขาน่ารักขนาดนั้น ความหวงนี้ 55555
    #239
    0
  16. #238 2btotheJ (@nun-ae) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:35
    ชอบก็บอกว่าชอบสิลูกหมูววววววววว เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองนี่พี่โดยองยังรู้เลย แย่ แย่มากกกก รู้สักทีว่าตัวเองเป็นห่วงเพราะอะไรรรร
    #238
    0
  17. #237 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:35
    กรี๊ดอยาหป่วยบั้ง อยากมีคนดูแลดีขนาดนี้จังเงยฮือออ

    จองแจแบบควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้แล้วอะ จนถึงตอนนี้ยังไม่เข้าใจเลยว่ารู้สึกยังไงกับพี่โดยอง ซึนจนลุ้นแล้วเหนื่อย 55555
    ช่วงนี้พาร์ทน้องแจมาบ่อยเลย คิดถึงพี่โดยอง ไม่รู้ใจเต้นจนป่วยเลยหรือเปล่าเนี่ย 55555

    ในส่วนของทีมมัคลีบอกเลยนะคะว่านก เพราะเจอหมูหวงก้าง แหมทำแค่นี้คือแค่เป็นห่วงสินะๆ ขอให้มัคลีทำให้นางได้รู้ใจตัวเองแล้วก็รีบยอมรับเร็วๆ ซะที

    ฉากดูแลกันมันน่ารักมากกกกก งือออมันละมุนตุ้น อ่านไปเขินบิดไป คนน้องก็ห่วงพี่เขาเหลือเกิน ห่วงจนต้องบ่นเง้ น่ารักก คนพี่นี่ยิ่งน่ารักเลอ ไม่รู้คิดไปเองมั้ยว่ายิ่งป่วยยิ่งทำตัวน่ารัก ฮืออออใจจะพัง ถ้าเป็นจองแจคงจับฟัดแหลว -..-

    กรี๊ดดดดดดดที่สุดก็คือเค้านอนกอดกันจนได้ค่ะ ลุ้นอยู่ว่าจะกอดมั้ยน้าๆ สุดท้ายแจก็เกิดอาการหึงหวงมานอนกอดพี่จนได้ แวร้ยๆ เขินมาก ตัวแตกตัย 5555

    ไรท์เตอร์สู้ๆ นะคะ สปีดเต่าหรือกระต่ายเลาก็จะลอเสมอค่าาาา
    #237
    0
  18. #234 noeyystp (@noeyystp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 13:05
    หึงแน่ๆเลยเจ้าลูกหมู
    #234
    0
  19. วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 11:53
    นี่ใช่มั้ยคือความรักใช่หรือเปล่า ขอบฟ้าที่เคยสีเทา(?)ดูสดใสขึ้นทันใด~~~ #เพลงมามั่วเนื้อด้วย 5555555555555555555

    ฮัลโหลลล ยินดีตอนรับสู่โลกแห่งความจริงค่ะจองแจฮยอน!! นี่ขนาดไม่รู้ใจตัวเองนะคะ ยังร้ายบล็อกดีลีทขนาดนี้! ถ้ารู้ใจตัวเองนี่โดยองโดนล่ามแน่ *ส่งเชือก* คิคิ


    ป่วยยังจะคิดลามกอีกนะโดยองงี่ พี่รู้นะคะว่าเขิน แต่บั่บป่วยก้ะต้องเช็ดตัวสิจะได้หายเร็วๆ ไม่เช็ดตัวเหงื่อไม่ออกความร้อนไม่ระบาย ร้อนรุ่มไม่ดีนะคะ มาค่ะ จองแจมันตามใจไม่เช็ดให้ มานี่ค่ะ นูน่าเช็ดให้เอง หน้าแดงๆปากแดงๆตากลมๆเนอะ ฮื้อออ จองแจฮยอนคนโง่วว วว ว 555555555

    ได้แต่ว่าพี่เค้า เปนไง สุดท้ายตัวเองก้ะตามใจเค้าตล้อดดดตล้อดดดด ส่วนมัคลี! เอาจริงดิ?! เท่อ่ะ จะจีบก้ะจัดเลย หว่ายย จองแจ แกโดนแน่! ไม่ทันกินแน่นวลล!! << หรือว่าได้กิน(?) ไปบ้างแล้วเลยวางท่า


    ร้ายค่ะหัวหน้า ตอนหึงหน้ามืดก้ะไม่รู้ตัว นี่ถ้ารู้ตัว แงง เขินนนน จะมีแบบพี่เป็นของผมคนเดียวไลงี้มะ?! หรือแบบไม่พูดต่อไปให้โดยองงี่เพ้อเจ้อว้าวุ่นไปอี๊ก แต่ไม่ว่าแบบไหนก้ะว้าวุ่นค่ะ ตื่นเเต้ววว


    หายป่วยเร็วๆเลออออโดยองงี่ นูน่าเป็นกำลังใจค่าา จุ้บเหม่งหนึ่งที 555555555555 ตอนนี้รู้สึกเอ็นดูแลง ความอ้ปป้าไม่มีเหลยจากโดยอง ยึยยยย ยย นัลลัค!!
    #233
    0
  20. #232 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 10:38
    น่ารักจังเลยเด็กขี้หวง
    ชอบเค้าแต่ก็บอกว่าไม่ชอบ หัวใจไม่รักดีสินะ5555
    ระวังโดนตัดหน้าไปก่อนหละ มาร์คลีสีท่าไม่ได้มาเล่นๆ
    สู้เค้านะเจ้าแจ #ทีมอูแจ
    #232
    0
  21. #231 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 09:12
    แหน่ะ! จองแจฮยอนของเราเริ่มเก่งขึ้นแล้วสิน้าา55555555555
    อะไรที่ไม่เคยจะรับรู้ ก็เริ่มจะจับสังเกตคนพี่ได้แล้วแหละ
    จะบอกว่าพอมีคนอื่นเข้ามา ก็เลยเริ่มสนใจคนเป็นพี่มากกว่าเดิมได้รึป่าวนะ
    แบบว่าพอมาสำรวจดีๆ จากเมื่อก่อนที่คิดว่ายังไงพี่โดยองก็เป็นของผมคนเดียวอะไรแบบนั้น ก็ค้นพบว่าพี่เขาน่ารักมากแค่ไหนอะไรแบบนั้น
    อย่างตอนนี้ก็คงจะปล่อยให้คนไปง่ายๆไม่ได้สินะ
    อ่านมาถึงตอนสุดท้ายแล้วยัยน้องขึ้นไปนอนกอดบนเตียงแล้วมันฮืออออ
    อยากให้โดยองรู้สึกตัวตอนนั้นจังเลย มันคงแบบเก้ๆกังๆน่าดู คงเขินอัพเลเวลรัวๆ
    รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆน้าคะ
    #231
    0
  22. #230 Fluffy_Bunny (@GxxAraya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 08:53
    ความรู้สึกนี้เรียกว่าหึงหวงนะลูกหมู แสดงออกชัดเจนซะทีอูแจมาร์คลีรุกแล้ว แล้วเค้าดูแลกันตอนตอนป่วยทำไมนี่ต้องเขินขนาดนี้ รักก็บอกว่ารักนะแจอย่าซึนเลย
    #230
    0
  23. #228 นี่ี่พี่เอง (@iyimjo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 08:26
    มาร์คต้องรุกเลย ลูกหมูถึงจะรู้ใจตัวเองสักที
    #228
    0
  24. #227 AIGA_sissie (@ag_ss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 08:14
    ตุ่ยคืองอแงมากอ่ะ งอแงแบบเด็กๆ 5555555 น่าเอ็นดูสุดๆเลยค่ะ ฮือออ เจ้าแจจะมาหึงอะไร ยังไม่เคลียร์เลยเนี่ย เปิดการ์ดน้องมาร์คลี
    #227
    0
  25. #226 Superbroccoli. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 04:04
    โอ้ยยย นังหมูจอมบื้ออออ เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองสักทีนะะะ?!!!
    #226
    0