โซ่รักกำราบร้าย (E-book)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,605 Views

  • 269 Comments

  • 2,437 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    157

    Overall
    328,605

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    9 ม.ค. 62



นิลกานต์หารู้เลยว่านี่ต่างหากที่เรียกว่าจุดสำคัญ จุดยุทธศาสตร์ในชีวิตของหัวหน้าโดยแท้และเธอก็จี้เข้าไปแบบจังๆ ณัฐนิชาจุกในอก รู้สึกเจ็บจี๊ดเหมือนโดนหอกทิ่มเข้ากลางลำตัวทันทีนั้น...ใช่ มันใช่ที่สุด นิลกานต์พูดถูก ถูกทุกคำ ถูกทุกอย่าง ความโง่ไม่เคยให้คุณอะไรกับใคร นอกจากความเสียใจ ความเจ็บปวดซ้ำๆ เหมือนแผลช้ำหนองที่มีแต่จะเรื้อรัง แล้วเธอ...จะยอมเป็นคนโง่ตลอดไปหรือ...

ไม่! เธอจะไม่ยอมเป็นคนโง่แบบนั้นอีกแล้ว

“งั้นก็ได้ พี่จะทำ” จู่ๆ ริมฝีปากบางก็โพล่งคำพูดออกมา ดวงตาหมองหม่นฉายแสงวาบวาว ชนิดที่ผู้ช่วยสาวที่ทำงานกันมานมนานอย่างนิลกานต์ยังขนลุกเกรียว เพราะไม่เคยพบเห็น “ไม่ว่าจะต้องบุกป่าฝ่าดง ปีนป่ายยอดเขาเอเวอเรสต์พี่ก็จะทำ พี่จะไม่ยอมเป็นคนโง่ให้ใครมาดูถูกอีกแล้ว”

“ต้องอย่างนี้สิคะ” นิลกานต์ยุส่งเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก เธอถือคติ...ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน และตอนนี้หัวหน้าของเธอก็ร้อนได้ที่ทีเดียว หลังจากทั้งยุทั้งส่งมาหลายเพลา ท่าวันนี้น้ำคำเธอจะเขยิบขั้นเสียแล้วกระมัง “แต่บีว่าใครบางคนคงไม่ยอมให้พี่ทำขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“บีพูดอะไร พี่ไม่เข้าใจ”

“เฮ้อ...” เรื่องงานล่ะเข้าใจดิบดีแต่เรื่องหัวใจคน ผู้ช่วยอย่างนิลกานต์ล่ะเหนื่อยหน่ายกับหัวหน้าจริงๆ จะว่าไม่เคยก็ไม่ใช่ ก็ในเมื่อพยานรักก็มีตั้งหนึ่งคนโทนโท่ “นั่นไงคะ มาแล้ว” นอกจากหน้าที่ผู้ช่วย เห็นทีเธอจะต้องทำหน้าที่พิเศษอีกอย่าง...คิวปิด

“คุณปิน!” ณัฐนิชาตาเบิกกว้างทีเดียว เมื่อหันมองตามผู้ช่วยแล้วพบใครบางคนในสายตา

“สวัสดีครับคุณปราง คุณบี กำลังจะเข้าห้องประชุมกันใช่ไหมครับ”

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ คุณปิน หรือ ภักวิน เทโวทัย ผู้บริหารหนุ่มลูกชายคนเดียวของท่านประธานภัทร เทโวทัย เจ้านายของพวกเธอ เขากำลังย่างกายหลีกจุดหมายจากหน้าห้องประชุมมาทางสองสาวซึ่งหลบกันอยู่ข้างบันได ร่างสูงในชุดสูทสีดำซึ่งเรียบรับกับกายกำยำค่อนไปทางแนบเนื้อ เผยแผงอกที่เต็มนักไปด้วยซิกแพค ผนวกเนกไทเส้นงามสีน้ำเงินและใบหน้าอันหล่อเหลา หากเป็นสาวคนอื่นคงจะกรี๊ดลั่นที่ได้เผชิญหน้าแบบใกล้ชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เช่นนี้ แม้กระทั่งนิลกานต์ที่หัวใจเต้นระส่ำ แต่ก็ไม่ใช่กับณัฐนิชา...

“ค่ะ คุณปินก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันหรอคะ” นิลกานต์ตอบขณะที่ใบหน้าเห่อร้อน

“ครับคุณบี ว่าแต่เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่ครับคุณปราง น่าสนุกดีจัง” เขาจงใจเน้นย้ำคำว่า คุณปราง เพื่อให้หญิงสาวอีกคนที่เหลือเป็นคนตอบเขาบ้าง

“คือ...คือว่า...พวกเราต้องไปกันแล้วค่ะ”

“พี่ปราง...” นิลกานต์รั้งมือที่เอื้อมมาฉวยมือเธอหวังจะดึงให้เดินหนีไปด้วยกันไว้ “คือเรากำลังเถียงกันอยู่ว่ายอมไม่ยอมค่ะ” นิลกานต์เงยขึ้นตอบเสียงหวาน

“พูดมากน่ะบี”

“ก็มันจริงนี่คะ...อุ๊ย” นิลกานต์สะดุ้งมือบางลูบแขนที่โดนหยิกป้อยๆ รอยยิ้มแหยๆ ยังทอดไปให้ผู้บริหารหนุ่ม ยังให้คนรับเลิกคิ้วฉงนสนเท่ห์เข้าไปใหญ่

“มีอะไรบอกผมด้วยก็ได้นะ เราพวกเดียวกัน”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณปิน เราแค่คุยกันตามประสาผู้หญิง ดิฉันว่าเรารีบเข้าห้องประชุมกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเป็นการถ่วงเวลาคนอื่นๆ”

ไม่ใช่คำตอบ ไม่รับไมตรีไม่พอแต่สรรพนามที่ใช้แทนตัวเองของเธอ ดิฉัน มันยังบาดลึกเข้าไปในใจเขา ตัดเยื่อความหวังที่เขาเหลือเพียงน้อยนิดให้ทอนลงไปอีก...

“งั้นเชิญครับ” ภักวินจำผายมือยินยอมทำตามเจตนาของเธอ

“ขอบคุณค่ะ ไปกับพี่ยัยบี” และคนที่ต้องการอยู่แล้วอย่างณัฐนิชาก็ไม่รอช้าที่จะฉวยมือผู้ช่วยสาวแน่นๆ แล้วดึงให้ร่างบางนั้นสาวเท้าตามเธอหลีกออกมาจากตรงนั้น ทั้งที่อีกฝ่ายยังอยากมองหน้าใกล้ๆ ของคุณภักวินต่ออีกสักหน่อย และอยากให้หัวหน้าคุยกับเขาให้มากขึ้นอีกนิด...

“ผมยังไม่ยอมแพ้หรอกนะครับคุณปราง”  ภักวินมองตามแผ่นหลังทั้งสองสาวจนลับหายไป จึงได้ก้าวตามบ้าง


 

รือนกายที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอนที่ใครๆ ต่างให้นามสวยหรูว่า ซิกแพ็ก ไล่ระดับขึ้นไปบรรจบกับลำคอที่เป็นจุดเก็บรายละเอียดอีกที่ของเพศชาย กล่องเสียงและลูกกระเดือก หากเพศชายขาดสิ่งนี้ก็คงไม่สมชายชาตรี มือหนาไล้วนรอบๆ มันก่อนจะเลยขึ้นไปยังปลายคางที่บัดนี้ขาวสะอาดเพราะเพิ่งผ่านการโกนอย่างพิถีพิถันมาหมาดๆ เมื่อสักครู่ เรื่อยขึ้นไปผ่านริมฝีปากหยักได้รูปที่ยกขึ้นดังคันศรแสดงความพึงพอใจ ตั้งรับจมูกโด่งเป็นสันได้มุมสี่สิบห้าองศา คิ้วดก และที่เด่นสุดเห็นจะเป็นดวงตา หน้าต่างของหัวใจที่แฝงไปด้วยหลากหลายอารมณ์ โดยเฉพาะความคมที่แปล่งประกายฉายชัดความมุ่งมั่นอันเป็นตัวตน ความเด็ดเดี่ยว เฉียบขาด และไม่ยอมคนอันเป็นนิสัยเฉพาะของเจ้าของ กับความวาวระริกยามเมื่อต้องของอันพึ่งใจ มันช่างหวานหวามไม่ต่างจากน้ำหวานของดอกไม้ที่หลอกล่อให้ผีเสื้อทั้งหลายหลงกลเข้าติดกับดัก ซึ่งเนื้อแท้คือกาวร้อนฉ่าที่จะติดหนึบและสร้างความเจ็บปวดพุพองตลอดกาล

ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าภาพสะท้อนนี้เปรียบได้ดั่งเทพบุตรที่จุติลงมาเดินดิน และภาพประดับเบื้องหลังก็หาต่างกับวิมาน...

                    "อนิน ตุลการ"
_______________________________

โหลดอีบุ๊คได้ที่ลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

0 ความคิดเห็น