ตอนที่ 5 : บทที่ 2 [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    9 ม.ค. 62



Chapter 2

 

รือนกายที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอนที่ใครๆ ต่างให้นามสวยหรูว่า ซิกแพ็ก ไล่ระดับขึ้นไปบรรจบกับลำคอที่เป็นจุดเก็บรายละเอียดอีกที่ของเพศชาย กล่องเสียงและลูกกระเดือก หากเพศชายขาดสิ่งนี้ก็คงไม่สมชายชาตรี มือหนาไล้วนรอบๆ มันก่อนจะเลยขึ้นไปยังปลายคางที่บัดนี้ขาวสะอาดเพราะเพิ่งผ่านการโกนอย่างพิถีพิถันมาหมาดๆ เมื่อสักครู่ เรื่อยขึ้นไปผ่านริมฝีปากหยักได้รูปที่ยกขึ้นดังคันศรแสดงความพึงพอใจ ตั้งรับจมูกโด่งเป็นสันได้มุมสี่สิบห้าองศา คิ้วดก และที่เด่นสุดเห็นจะเป็นดวงตา หน้าต่างของหัวใจที่แฝงไปด้วยหลากหลายอารมณ์ โดยเฉพาะความคมที่แปล่งประกายฉายชัดความมุ่งมั่นอันเป็นตัวตน ความเด็ดเดี่ยว เฉียบขาด และไม่ยอมคนอันเป็นนิสัยเฉพาะของเจ้าของ กับความวาวระริกยามเมื่อต้องของอันพึ่งใจ มันช่างหวานหวามไม่ต่างจากน้ำหวานของดอกไม้ที่หลอกล่อให้ผีเสื้อทั้งหลายหลงกลเข้าติดกับดัก ซึ่งเนื้อแท้คือกาวร้อนฉ่าที่จะติดหนึบและสร้างความเจ็บปวดพุพองตลอดกาล

ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าภาพสะท้อนนี้เปรียบได้ดั่งเทพบุตรที่จุติลงมาเดินดิน และภาพประดับเบื้องหลังก็หาต่างกับวิมาน...

อนิน ตุลการ ชายหนุ่มผู้ซึ่งดีพร้อมอีกทั้งเพียบพร้อมหมดสิ้นทุกสิ่งอย่าง ฉวยเอาเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้าหาตัว สองมือหนาติดกระดุมจากล่างขึ้นบนจนเม็ดสุดก่อนจะตวัดเนกไทเส้นงามเข้ามาพลิกไปมาสองสามทีแล้วรูดขึ้นไปเป็นอันเสร็จ เสื้อสูทที่วางไว้ก็ไม่เป็นหมันนานเมื่อร่างสูงเดินกลับมาตวัดขึ้นสู่วงแขน เป็นอันว่าทุกอย่างพร้อมที่จะพาร่างสูงสง่านี้ออกสู่ภายนอกอย่างสง่าผ่าเผย

“อนิน”

เสียงหวานอันคุ้นเคยบอกให้รู้ว่าคนที่รักและเคารพอยู่ทางทิศใด อนินที่กำลังก้าวผ่านบันไดขั้นสุดท้ายหยุดเรียวขาแกร่งลงเพื่อเปลี่ยนทิศทาง เขาส่งรอยยิ้มอันเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์นำ ก่อนร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรจะตามเข้าไป

“ครับแม่”

บุคคลเพียงคนเดียวที่ได้รับสถานะอันให้เกียรติและเคารพจากเจ้าของคำพูดส่งยิ้มตอบรับบุตรชาย

“กินข้าวเช้าก่อนไหมลูก” เป็นประจำที่คุณหญิงฉายเดือนจะต้องถามคำถามนี้ แม้น้อยครั้งที่จะได้ยินคำตอบรับยินยอมแต่ด้วยหน้าที่และความรัก คุณหญิงก็ไม่เคยจะหยุดถาม

“ไม่ดีกว่าครับ ผมยังไม่หิว” รอยยิ้มที่ประดับไว้เจือจางลงพร้อมๆ กับประโยคที่เอ่ยออกมา มันคงจะไม่จางลงง่ายๆ หากว่าหัวโต๊ะจะไม่มีชายสูงวัยผู้มีพระคุณซึ่งส่งเสียเลี้ยงดูด้านเงินทองแก่เขามาโดยตลอด ที่เขาต้องเรียกว่า พ่อ ทั้งที่คำว่าพ่อความหมายอันแท้จริงมันคืออะไร เขายังไม่เคยกระจ่างสักที...

พ่อคือผู้ให้กำเนิด (เชื้อ) แต่ไม่ต้องเลี้ยงดู พ่อคือผู้เลี้ยง (เงิน) ให้ลูกจนเติบใหญ่ และพ่อคือผู้ให้ความรัก (เฉพาะวันที่ท่านมา) ให้กับลูกอย่างไม่มีเงื่อนไข นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกกันว่า พ่อ

“สวัสดีครับ...พ่อ”

นายอคิน ตุลการ ประมุขแห่งอาณาจักรตุลการและธุรกิจเครือตุลการกรุ๊ปทั้งหมดวางช้อนในมือลงทันที ใบหน้าเข้มคมดุจบุตรชายหากแต่เหี่ยวย่นไปตามการผ่านโลกมามากกว่าเงยขึ้น คิ้วหนาที่ยังคงดกของชายวัยห้าสิบห้าขมวดเกร็งประสานสายตาคมกล้าที่ทอดมาไม่ครันคราม

อคินขบกรามฝืนอดทนกับความอวดดีไม่มีใครเกินของคนที่ได้ชื่อว่า ทายาท หรือ ผู้สืบสันดาน เพียงหนึ่งเดียวของตน ด้วยสำนึกเสมอว่าการเปลี่ยนแปลงที่นำมาซึ่งความห่างเหินหางหายกันในครอบครัวเกิดขึ้นเพราะเหตุใดและเพราะใคร...หากเมื่อสิบแปดปีก่อน เขาไม่หน้ามืดเจ้าชู้จนคว้าเอาเลขาฯ เรือพ่วงมาเป็นภรรยาน้อยอีกคน ให้ภรรยาต้องเสียใจและเสียน้ำตาจนกลายเป็นปมความเจ็บแค้นที่ฝังรากลึกในจิตใจของอนินจนทุกวันนี้ กับยังต้องทอนวันเวลาที่เคยมีด้วยกันให้กับอีกบ้านที่แม้จะสร้างให้เล็กกว่าแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในรั้วเดียวกัน กับน้องอีกคนที่ไม่มีแม้แต่ความเกี่ยวข้องสักทาง เรื่องก็คงไม่ลงเอยแบบนี้

เขาผิดเขารู้ เขาเลวเขาเข้าใจ แต่ถึงเขาจะเลวเพียงใด ความรักที่มีให้ก็ไม่เปลี่ยนแปลง เขาทำหมันทันทีที่มีภรรยาอีกคนเพื่อกันปัญหาที่จะเกิดตามมาให้บุตรชายต้องเดือดร้อน และเขียนพินัยกรรมยกทรัพย์สินทั้งหมดให้แก่อนินเพียงคนเดียว โดยส่วนที่ภรรยาน้อยของเขาจะได้ก็แค่เงินปันผลของหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ที่เขาให้กับบ้านที่อยู่เท่านั้น แต่ก็มีเงื่อนไขว่าหากภรรยาน้อยคิดมีสามีใหม่เมื่อเขาสิ้นบุญก็จะได้แต่ตัวเท่านั้นที่จะนำออกไป ทั้งที่เขาป้องกันทุกอย่างและพยายามจะสานรอยร้าวที่เกิดขึ้น หากแต่ก็ไม่เคยเป็นผล

“ถ้ามันลำบากนักก็ไม่ต้องฝืนก็ได้”

อคินเอ่ยเสียงราบเรียบ คว้าช้อนตักอาหารกลับเข้าปากทั้งที่รสชาติเฝื่อนไปมากจนแทบไม่หลงเหลือความอร่อย

“งั้นผมไปทำงานนะครับแม่ ผมมีประชุมเช้า” จะว่าไม่รู้หรือ... เปล่าสักนิด เขารู้เต็มอกว่าท่านกำลังประชด ท่านอาจจะขัดหูขัดตาที่เขาเย็นชาใส่ แต่เชื่อเถอะเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ท่านก็จะกลับไปมีความสุขกับบ้านโน้นและลืมคนบ้านนี้สนิทใจ

อนิน ตุลการ ย้ายตัวเองออกมาจากสถานการณ์ที่อึดอัด แต่ก็ไม่ลืมจะยกมือทำหน้าที่ของลูกที่ดี ไปลามาไหว้ เป็นคำสอนที่มารดาพร่ำสอนเสมอและเขาก็ไม่เคยลืม หากแต่บางครั้งที่ไม่ทำก็เพราะความเคารพในตัวคนคนนั้นไม่มากพอสำหรับเขา...

นักธุรกิจไฟแรงสูง อนาคตประธานบริษัทผู้จะครอบครองชะตาชี้เป็นชี้ตายตุลการกรุ๊ป ที่ไม่ใช่เพียงแค่สายเลือดที่เป็นตัวนำเพื่อขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด แต่ความรู้ความสามารถก็ไม่ด้อยยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ท่านรองยังหนุ่มวัยยี่สิบห้าพิสูจน์ตัวเองกลบคำครหาด้วยผลงานเพียงแค่สองปี รายได้และผลกำไรเฉลี่ยเกินเป้ากว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์มากกว่าปีก่อนๆ เฉลี่ยสี่เท่า ไอ้หน้าไหนที่เคยสบประมาทว่าเขามีความสามารถเพียงแต่สร้างเรื่องวุ่นวายที่หนีไม่พ้นเรื่องผู้หญิง เป็นต้องเก็บปาก กวาดคำพูดตัวเองแทบไม่ทัน

แต่ก็ใช่ว่าเขาจะปฏิเสธกับเรื่องนั้นนะ เขายอมรับว่าทำจริงไม่ใช่ชอบจึงทำแต่เพราะไม่ชอบถึงขั้นเกลียดจึงทำต่างหาก ผู้หญิงนับร้อยที่ผ่านมาในชีวิตไม่เคยมีใครขนาบเคียงข้างเขาได้เกินเดือน ถ้าไม่ไปเองเพราะทนความเย็นชาของเขาไม่ไหว เขาก็จะเป็นคนไล่ตะเพิดอย่างไม่ไยดีเสียเอง บนเตียงเขาเป็นยังไง เร่าร้อนดุจน้ำเดือดหรือดุดันราวกระทิงคลั่ง แต่เมื่อลงจากเตียงน้ำแข็งขั้วโลกยังเรียกพี่ สาวๆ ที่มักจะจดจำตัวตนเขาบนเตียงจึงได้รับผลตอบแทนเป็นน้ำตาไปเช็ดหัวเข่าล้างความโงเง่าทั้งสิ้น ยกเว้น...

อนินชะงักเมื่อใบหน้าสวยหวานปราศจากเครื่องสำอางของใครบางคนที่เกือบจะแหกกฎเหล็กทลายน้ำแข็งเข้ามาในใจเขาได้ ผุดเข้ามาในสมอง...
_______________________________

โหลดอีบุ๊คได้ที่ลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

0 ความคิดเห็น