เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 23 : เลเวลอัพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

 

           " ระหว่างปลูกพืชสมันไพรใหม่ ทดแทนพืชเก่าที่ขายไป ก็มีการแสดงสนุกๆให้ดูด้วยแฮะ "

           ชายหนุ่มกล่าวพลางจ้องมองภาพเบื้องหน้าของเขา ที่แสดงค่าสถานะภายในโลกแห่งฟาร์มเทวะ ว่าเขาได้เลื่อนขั้นเป็นเลเวล 1 แล้ว

          ชื่อ:เจียงเทียน

          อายุ:18

          ระดับชาวฟาร์ม:(1) (พยายามหน่อยนะเด็กหนุ่ม พวกเราเกิดมาครั้งเดียวมีชีวิตครั้งเดียว เราต้องทุ่มให้สุดและไปให้ถึงจุดสูงสุดของการเป็นชาวฟาร์ม สู้!!!)

          พลังกาย:4

          ระดับปราณ:6.6

          ที่ดินถือครอง:10 ตารางเมตร

          เหรียญชาวฟาร์ม:980 เหรียญ

          อุปกรณ์ทำฟาร์ม:จอบไม้,ฝักบัวรดน้ำ

          ฉายา:ไม่มี

          พรสวรรค์:ไม่มี

          ซึ่งเจียงเทียนจ้องมองค่าสถานะของตัวเองพลางลูบคางไปมาด้วยความพึงพอใจ 

          ด้วยว่าตอนนี้เขาเจอของเล่นใหม่แล้ว เกี่ยวกับการนำเอาความสามารถของค่าสถานะที่ว่ามาใช้ให้เป็นประโยชน์ เพราะเมื่อเขามองไปทางพลังปราณ หรือพลังกาย มันก็ตรงกับสถานะร่างกายที่เขาเป็นอยู่พอดี

          เพราะพลังของเจียงเทียนตอนนี้ก็คือขั้นบ่มเพาะลมปราณขั้น 6 ระดับกลางนั่นเอง พร้อมกันนั้นพลังกายของเขาก็อยู่ในขั้นขัดเกลาระดับ 4 อันเป็นวิชาขัดเกลาร่างกาย ที่เขาเพิ่งได้ฝึกเพียงแค่ 1 เดือน

          และด้วยเหตุนี้หากสามารถเห็นการพัฒนาตัวเองเป็นตัวเลขได้ ก็ง่ายแก่กายฝึกฝนหลายอย่างแล้ว

          ซึ่งในเวลาเดียวกันด้วยการที่เลเวลฟาร์มอัพขึ้น ก็มีหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป เจียงเทียนนึกคิดพลางจ้องมองตัวหนังสือที่แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงเบื้องหน้า

          [ ยินดีด้วยสำหรับชาวฟาร์มที่สำเร็จขึ้นมาได้ถึงระดับที่ 1 ! ]

          [ ได้รับของขวัญ 3 ชิ้น! ]

          [ คุณได้รับโกดังเก็บของขนาดเล็กx1 ,

          ได้รับอากาศเทวะ 5 ตารางเมตร 10 นาที x1

          ได้รับที่ดิน 30 ตารางเมตร ] 

          [ติ๊ง!]

          [ท่านได้เปิดรับของขวัญ ฟาร์มได้ทำการอัพเกรดหน้าต่างระบบใหม่! เพิ่มระบบเควส! เพิ่มระบบตำแหน่งคนงาน!]

          [ฟาร์มได้ทำการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ เป็นอากาศระดับที่ 1]

          เสียงที่นุ่มหูดังขึ้นมาอย่างไม่หยุด ก่อนที่หัวของเจียงเทียนจะมีข้อมูลหลายอย่างไหลเข้ามาในหัว 

          ซึ่งคราวนี้ไม่ต้องเปิดอ่านหนังสือ เจียงเทียนก็สามารถเข้าใจได้ทั้งหมด เกี่ยวกับความสามารถใหม่ของระบบที่มีขึ้นมานี้

          " ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว....ดูเหมือนว่าหากเราจัดการปัญหาทางนี้เสร็จ คงต้องหาคนมาช่วยจริงๆจังๆเสียแล้ว.... "

          เจียงเทียนนึกคิดอย่างพินิจ ก่อนจะมองซ้ายขวา ก็พบว่าสงเหลาเอาสมบัติของตระกูลหมินไปหมดจริงๆ

          " สงเหลา ชายผู้นี้มีจิตใจคับแคบ ตอนเราเอาสมบัติมันไปจนหมด มันเลยเอาคืนกลับเช่นนี้ ตระกูลหมินหากเห็นไม่ปล่อยง่ายเรื่องเงียบแน่ๆ แถมเราได้เงินเพิ่มตระกูลนี้ไปอีก 20000 เหรียญ ดูแล้วมันต้องคิดทำการใดอยู่แน่ถึงได้มีเงินเยอะขนาดนี้ ไอตระกูลนี้วีรกรรมมันเยอะ เราต้องไม่พลาด "

          โดยเจียงเทียนที่จริงก็คิดจะใส่ร้ายตระกูลหมิน หากแต่ว่าพอเขามาถึงห้องคลังนี้ไม่คิดมันจะมีเงินมากกว่า 40000 เหรียญในคลัง ทำให้แผนการใส่ร้ายก็ง่ายกว่าเดิม เขาเพียงเปิดประตูทิ้งไว้ ให้หมินเหิงเข้ามาตรวจดู และพอหมินเหิงตรวจว่าเงินอยู่ครบ และไม่มีอะไรแปลกปลอมจึงออกไปพร้อมกับสั่งผู้คนให้ป้องกันแน่นหนา

          ตรงนี้กลับเป็นจุดบอดทำให้เจียงเทียนที่ไปแอบอยู่ในฟาร์มของตัวเองปรากฎตัวอีกที ขโมยเงินไปอีก 20000 เหรียญทอง จนเหลือเงินในคลังเพียง 20000 พร้อมกับนำเอาตั๋วเงินและสิ่งของที่เป็นเอกลักษณ์ของสงเหลา ที่เขาไม่สามารถไปขายข้างนอกได้มาใส่ร้าย

          แน่นอนทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี 

          และตอนนี้ดวงตาของเจียงเทียนยิ้มเย้ยขึ้นมาพลางกระโดดอ้อมออกไปทางห้องโถงของตระกูลหมินท่ามกลางความมืด

          และตอนนั้นเองด้านในห้องโถง ก็ปรากฎนักสู้หลายร้อยชีวิต แต่งตัวมิดชิดใส่ผ้าคลุมปิดหน้าและร่างกายยืนเรียงแถวกันอยู่

          " ไอพวกสงเหลามันจะได้ใจเกินไปแล้ว! หากเราไม่ทำอะไรเลย มันจะคิดว่าเราเป็นแมวป่วย อยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ! "

          ตอนนั้นเองนักสู้ของตระกูลหมินกล่าวอยากเดือดดาลในที่ประชุมของสาขาตระกูลหมินนี้ เหตุการณ์ตอนเที่ยงวันนี้เป็นความอับอายของตระกูลอย่างแท้จริง

          " นักสู้กว่า 3 ส่วนของเราก็อยู่ที่นี่หมดแล้ว ความเป็นจริงหากเราเปิดสงคราม ทางพวกนั้นยังต้องคิดก่อนซักสองรอบ เหตุใดท่านผู้ผู้อาวุโสไม่คิดสั่งสอนไอแม่ทัพบ้านนอกนี้บ้าง "

          หัวหน้านักสู้ของตระกูลถามกล่าวหมินเหริน ชายผู้ที่ถือคำสั่งเป็นเด็ดขาดขั้นสุดท้ายของตระกูลหมินสาขานี้ 

          ซึ่งหากหมินเหรินสั่ง นักสู้ทุกคนก็พร้อมเข้าไปประหัดประหารคนของสงเหลาอย่างไม่กลัวเกรง

          " ยังก่อน! หากเราเคลื่อนไหวตอนนี้ ก็จะไม่มีคนคอยคุมช่วยเหลือเหมือง....เรื่องนี้ต้องใจเย็นๆ หากขุดเหมืองเสร็จเมื่อไหร่ตอนนั้นเราค่อยเอาคืน.....แต่ก่อนหน้า ต้องหาตัวการที่คิดใส่ร้ายเราก่อน ไอพวกลูกหมูเหล่านั้นช่างกล้าแหย่รังหางเสือ ต้องไปสืบและจับตัวมาให้ได้ แยกย้ายกันออกตามหาข่าวไป! "

          ตอนนั้นการประชุมเล็กๆของตระกูลหมินก็เริ่มลงกันที่รายละเอียดว่าจะทำยังไงต่อ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการขุดเหมือง หรือการปิดปากเผ่าไทเจี่ย ที่ต้องใช้วิธีการฝังกลบเพื่อปิดร่องรอย 

           

           ซึ่งแผนการที่ดี คือแผนการที่เปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์ ไม่ยึดติดกับคติ ด้วยแนวคิดนี้การทำงานของตระกูลหมินนั้นก็ยากจะคาดเดาจากฝ่ายคู่แข่ง แม้หมินเหรินจะสั่งหมินเหิงไปแล้ว เขาก็ยังกำชับนักสู้เพิ่มรายละเอียดการทำงานไปอีกตามที่คิดได้

         " เช่นนั้นข้าจะนำรายละเอียดนี้ไปบอกต่อท่านหมินเหิง ข้าขอตัว "

          หัวหน้านักสู้บอกกล่าว ก่อนที่จะสะบัดชายเสื้อกระโดดขึ้นหลังคาหายไปกับความมืด โดยที่ไม่รู้ตัวว่ามีเงา เงาหนึ่งวิ่งตามตัวเขาอยู่จากทางด้านหลัง

           

           (จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น