เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 24 : ข่มขู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

 

           เขตชายแดนแคว้นเหลียงเลยพื้นที่ชายแดนไป 30 ลี้ ณ ป่าอสูร ทางด้านทิศใต้

           ตรงด้านผู้เขาใหญ่คู่ลูกหนึ่ง เวลานั้นมีกลุ่มนักสู้จำนวน ร้อยกว่าชีวิต กำลังคุมเกณฑ์ชายฉกรรจ์จากชาวบ้านเดินตรงไปยังปากถ้ำด้านใกล้ 

           ที่ตอนนี้ใบหน้าของชาวบ้านแต่ละคนนั้นซีดเผือก ด้วยว่าความโหดร้ายของนักสู้เหล่านี้ ที่หากมีคนขัดขืนก็จะถูกทรมาณ ตัดเฉือนเนื้อในที่แจ้ง และโรยด้วยเกลือ ทรมาณจนไม่มีใครกล้าขัดขืนแล้วในตอนนี้

            " เอาไอพวกแข็งแรงๆไปขุดเหมือง ส่วนไอพวกไร้ประโยชน์อย่างพวกเด็ก ผู้หญิงและพวกคนแก่จับมันมัดรวมกันไว้ที่ลานกว้างที่นี่ "

           หมินเหิงสั่ง ระหว่างที่ชาวบ้านกว่า 500 ชีวิต ที่เป็นเด็กเล็ก ผู้หญิง และคนแก่มารวมตัวกัน 

           " พวกเจ้าดูไว้นะ นี่คือครอบครัวพวกแก หลังจากนี้หากมีใครอู้ มีใครบ่น มีใครกล้าแม้แต่จะหลบหนี หนึ่งการกระทำนั้นคือชีวิตของคนพวกนี้ 1 คน "

           หมินเหิงพูดกล่าวพลางชักกระบี่ข้างเอวออกมาแล้วจิกหัวหญิงสาวชาวบ้านวัยกลางคนขึ้นมา

           " อาจี้!! ปล่อยอาจี้ไปนายท่าน นางคือภรรยาข้าได้โปรด!!! "

           

           ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ในกลุ่มชายฉกรรจ์ตะโกนออกมาทันทีเมื่อเห็นอย่างนี้ และคาดเดาล่วงหน้าได้เลยว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

           " โอ้ หญิงแก่ผู้นี้มีสามีแล้วหรือ? งั้นดีเลย ข้าจะเลือกคนนี้แล้วกันเป็นตัวอย่าง "

           ตอนนั้นรอยยิ้มเย็นชาของหมินเหิงปรากฎขึ้น ก่อนจะนำปลายดาบจรดคอของหญิงสาวชาวบ้าน แล้วปาดคอทันที

           ซึ่งการปาดคอครั้งนี้หมินเหิงเหมือนปาดคอไก่ ใบนี้มีแต่เพียงรอยยิ้ม พลางจ้องมองเลือดสาดกระเส็นไปโดนชาวบ้านคนอื่นๆ ทั้งที่ดวงตาของทุกคนแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

           " อาจี้!!!!!!! ไอบัดซบ แกตาย!!! "

           ชายร่างล่ำที่เป็นหญิงสาวชาวบ้านเมื่อกี้ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง ระหว่างที่ดวงตาแดงก่ำจากความโกรธ มันยกพลั่วที่ได้รับวิ่งตรงไปคิดจะประหัดประหารกับหมินเหิง

           " หึ!! ไอคนไม่รู้จักรปรมาณตน! "

           นักสู้ที่ยืนอยู่ใกล้แสยะยิ้มเย็นชา เคลื่อนกายคล้ายเงา เพียงวูบเดียวปรากฎอยู่ตรงหน้าของชายผู้นี้ กำหมัดต่อยไปที่ท้องของเขาทันที

           " ค่อก! "

           เลือดที่กระอักออกปาก ก่อนที่จะล้มนอนแน่นิ่งไปกับพื้นในทันที

           โดยนี่ทำให้ความกลัวยิ่งเกาะกินใจของชาวบ้านทุกคนมากกว่าเดิม จะสู้ก็สู้ไม่ได้ จะหนีไปก็หนีไม่ได้ 

           " เวรกรรมใดที่ชาวเผ่าไทเจี่ยเช่นพวกเราถึงต้องเจอคนอำมหิตต่ำทรามต่างมนุษย์เช่นนี้ "

           ตอนนั้นหญิงชราที่ใช้ชีวิตในหมู่บ้านมานานอดไม่ได้ที่จะกล่าวตัดพ้อ

           เพราะพวกเขาเพียงใช้ชีวิตอยู่ใกล้ถ้ำ จู่ๆวันหนึ่งมีคนพบว่าถ้ำมีหินประหลาดที่ทำให้ฝึกยุทธได้ไว จู่ๆคนโหดร้ายพวกนี้ก็เข้ามาสังหารพวกตนเป็นผักปลา แถมยังให้ทำงานให้ฟรีๆอีก

           ซึ่งแน่นอนพวกเขาไม่อาจปฎิเสธ ด้วยการบังคับครั้งนี้ถูกนำเอาชีวิตของคนรักไว้เป็นเดิมพัน เหล่าชายฉกรรจ์ที่ถูกเกณฑ์ตัวเริ่มถูกโยกย้ายไปขุดเหมือง พร้อมด้วยชาวบ้านคนอื่นๆที่ไม่มีแรงได้แต่นั่งรวมตัวกันตรงลานหมู่บ้านเพื่อเป็นตัวประกัน

            " ในคราแรกนายท่านบอกให้สังหารคนเสีย เหลือแค่คนงาน แต่ว่าตอนหลังเปลี่ยนแผนเพราะต้องเร่งขุดแร่ ทำให้ต้องมีตัวประกัน รีดเรี่ยวแรงพวกมันให้ถึงที่สุดค่อยฆ่าทิ้ง เช่นนี้ชีวิตพวกมันย่อมเกิดประโยชน์สูงสุด นายท่านช่างมีสายตากว้างไกลจริงๆ "

           หมินเหิงนึกคิดพลางเลิกใส่ใจชาวบ้านพวกนี้เดินเข้าไปในกระโจมผ้าขนาดใหญ่หลังหนึ่ง ที่เป็นที่พักชั่วคราวของมัน พลางนั่งลงบนเก้าอี้ยกขาพาดโต๊ะ และหยิบชาขึ้นมาจิบดื่ม ระหว่างจ้องมองรายงานที่มีนักสู้ที่คุมเหมืองข้างใต้รายงาน

           " นายท่าน ข้าพบปัญญาบางอย่างอยากให้ท่านช่วยดูให้หน่อย "

           ตอนนั้นมีนักสู้หนุ่มผู้หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเดินเข้ากระโจมมาพลางยกมือคำนับและทำท่าทางหยิบกระดาษจากในเสื้อ

           " เจ้าเป็นใคร? เด็กใหม่หรือดูไม่คุ้นหน้า.. ไหนดูซิเจ้าเจอปัญหาสิ่งใด "

           หมินเหิงสงสัย แต่พบอีกฝั่งใส่เสื้อตระกูลจึงสงสัยไม่นานถามหาปัญหาทันที

           " นี่ขอรับ "

           นักสู้ผู้มาใหม่กล่าวพลางเดินเข้าไปใกล้ และยืนกระดาษด้านในชายเสื้อไป

           ฉึบบ!!! ฉึบบบ!! ฉึบบบ!!!!

           พอสายตาของหมินเหิงจ้องไปยังกระดาษในมือของชายหนุ่ม เสียงแทงเบาๆดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง 

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น