เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 22 : ไม่ยอมถอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

 

            " อ้อ....งั้นข้าถามหน่อยว่าเจ้าได้ตรวจดูคลังสมบัติไหมว่ามีอะไรหายไป "

           สงเหลาแผ่กระแสสังหาร ดวงตาแสดงความอันตราย

           " ย่อมเปิดดู และสมบัติไม่มีอะไรหายไป "

           หมินเหิงได้ยินอย่างนี้ก็ตอบไปอย่างไร้เรื่องราว

           " ถ้าเช่นนั้นเจ้าคงปฎิเสธไม่ได้ใช่ไหมว่าตั๋วเงินค่าหัว และรูปปั้นสลักแก้วของข้าหลายอย่างนี้เจ้าเห็นแต่ไม่ได้พูด บัดซบทั้งเพ!!! ข้าต้องการคำตอบจากตระกูลหมิน ว่าเหตุใดมันถึงกล้าขโมยของจากคลังข้ากัน ทหาร!!! ยกสมบัติของข้าภายในคลังกลับจวน "

           เสียงสั่งดังของสงเหลากล่าวบอกทหารนับร้อยชีวิตที่เดินตาม และคนเหล่านี้คือหน่วยหมาป่า มีความช่ำชองในการสังหาร เฉกเช่นชื่อหน่วยที่พวกมันเป็นหมาล่าเนื้อของสงเหลา และที่สำคัญระดับปราณของแต่ละคนขั้นต่ำก็บ่มเพาะขั้น 4 แล้ว และยิ่งหัวหน้าหน่วยอาเถา คนสนิทอีกคนของสงเหลาก็อยู่ในขั้นบ่มเพาะขั้น 5 ระดับสูง ก็ไม่ธรรมดา

           " หยุด!! หนักสู้ตระกูลหมินรวมตัว!!ปกป้องคลังสมบัติ ท่านแม่ทัพสง ทุกอย่างมีคนใส่ร้าย!! ดังนั้นข้าว่าเรื่องนี้เราต้องค่อยๆคุยกันก่อน และท่านไม่อาจนำพาสมบัติของตระกูลเราออกไปได้!!! "

           หมินเหิงกล่าวพลางกดเสียงต่ำจริงจัง ตอนนั้นนักสู้กว่าร้อยคนที่พากันยืนอยู่รอบข้าง ต่างก็ระดมคนมายืนด้านหน้าคลังเก็บสมบัติ

             " เจ้ากล่าวบอกว่าสมบัติข้า ตั๋วเงินข้า มันลอยมาอยู่ในคลังของเจ้าเองหรือ? เจ้าบอกว่าเหรียญทองกว่า 20000 เหรียญมีคนพากันยกมาเทใส่คลังเจ้าอย่างที่ตระกูลเจ้าไม่รู้เรื่องหรือ บัดซบ!! "

           สงเหลาบอกกล่าวพลางคำนวณดูสมบัติภายในคลังสมบัติแห่งนี้ ก็พบว่าภายในมีเหรียญทองอยู่พอๆกับที่เขาเคยมีเลยในคลังสมบัติและมั่นใจว่าตระกูลหมินเล่นไม่ซื่อแล้ว

           และด้วยเหตุนั้นสงเหลาและนายกองคนสนิททั้ง 2 ต่างก็ยืนอยู่ด้านในมองการมุงล้อมของนักสู้ตระกูลหมิน ด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยแรงสีสังหารที่เข้มข้น

           " ผายลมชัดๆ!! ตระกูลเรานำเงินมาจากเมืองหลวงมากกว่า 40000 เหรียญทอง จะเหลือ 20000 ได้ยังไง ท่านแม่ทัพ ท่านรังแกผู้คน!! "

           หมินเหิงบอกกล่าว ก่อนที่ตอนนั้นเส้นเลือดปูดโปนแถวหน้าผากของชายผู้นี้อย่างไม่อาจควบคุม เพราะด้วยการก่อสร้าง การขนส่ง ค่าแรงงาน รวมถึงค่าจิปาถะหลายอย่างในการขุดเหมือง ย่อมต้องใช้ทุนมาก ดังนั้นตระกูลหมินจึงส่งเงินมายังที่นี่มากเป็นพิเศษ ดังนั้นอีกฝ่ายจู่ๆมาบอกพวกตนเงินหายไปกว่าอีกครึ่ง และยังเป็นของอีกฝ่าย หากนี่ไม่เรียกรังแกอะไรเรียกรังแก

           " เหิง ให้ข้าดูแลที่นี่ต่อเอง เจ้าเพียงไปเร่งการทำงานของเหมืองแร่หินปราณแทน งานนี้ข้าอยากให้เจ้าทำทุกอย่างให้ไวกว่าเดิมสองเท่า ไป! " 

           ตอนนั้นมีมือชรามาจับไหล่ของหมินเหิงเอาไว้ และเป็นหมินเหริน ซึ่งหมินเหรินกระซิบสั่งงานคนรับใช้เบาๆ ก่อนจะออกหน้าจัดการสถานการณ์นี้เอง

           " ได้ขอรับนายท่าน "

           หมินเหิงรับคำก่อนรีบถอยตัวออกไป

           " ถ้าพวกเจ้ายังไม่ถอยออกไปจากการล้อมข้า หลังจากนี้ 5 วิ จะหาว่าข้าไม่เตือน "

           สงเหลาแห่งนักสู้เหล่านี้กล้าล้อมตัวเขา ก็กล่าวพลางกดเสียงต่ำ ลมปราณภายในเริ่มโพยพุ่ง

           " แม่ทัพสง ข้าบอกแล้วทุกอย่างมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด และมีคนคิดใส่ร้าย เหตุใดเราไม่มานั่งพูดคุยเหตุผลกันเล่า? "

           หมินเหรินกล่าวเสียงเรียบ ทว่าลมปราณระดับบ่มเพาะขั้น 6 ระดับกลางก็เริ่มปรากฎออกมา 

           " คุยมันก็คุยได้ แต่ข้าต้องขนสมบัติพวกนี้กลับจวน!! ข้าจะนับ 1ถึง 5 หากยังไม่ถอย ตาย!!! "

           ไม่รอช้าสงเหลาเริ่มนับทันที

           " 1!! "

           " 2!! "

           " 3!! "

           " 4!! "

           ตอนนั้นคิ้วของหมินเหรินกระตุกไม่หยุด ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าสุดปอดเพื่อเรียกอารมณ์กลับ

           " เปิดทางให้เจ้าเมือง! "

           เป็นหมินเหรินที่ยอมถอย ซึ่งทางสงเหลาก็ได้สั่งทหารมาขนสมบัติใส่หีบออกไป 

           ทางด้านหมินเหรินก็มองอยู่ด้านข้างพร้อมกับดวงตาที่ดำขลับด้วยรังสีสังหารที่เข้มข้นไม่น้อยไปกว่าสงเหลา 

           " ท่านเจ้าเมือง ข้าจะบอกท่านไว้ว่าคราวนี้ท่านตกหลุมพลางคนที่ต้องการใส่ร้ายแล้ว ทางเราตระกูลหมินไม่เคยปล้นผู้ใด "

           หมินเหรินกล่าวเสียงกดต่ำ

           " ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปหาคนร้ายมา ตอนนั้นข้าถึงจะเชื่อ "

           สงเหลากล่าวตอบ ก่อนมันจำนำทหารกลับไปยังจวน และสั่งให้เพิ่มกำลังคนดูแลคลังสมบัติให้หนาแน่นยิ่งขึ้น

           ซึ่งหมินเหรินจ้องมองทหารของสงเหลาขนสมบัติของเขากลับออกไป ไฟโมโหก็โหมสะพือขึ้นในจิตใจ 

           " สงเหลา เจ้าหาเรื่องผิดคนแล้ว "

           หมินเหรินกล่าวเสียงเบา ก่อนจะบอกให้สายลับของตัวเองส่งข่าวนี้ไปแจ้งต่อตระกูลต้นที่เมืองหลวง 

           และระหว่างที่ทั้งสงเหลาและตระกูลหมินเริ่มเขม่นกัน 

           ภายในคลังเก็บสมบัติของตระกูลหมิน ตอนนั้นปรากฎร่างสูงของหนุ่มหล่อผู้หนึ่งขึ้นมาจากอากาศเปล่า

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น