ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 14 : บทที่ ๗ ใกล้ชิด ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    4 พ.ค. 63


บทที่ ๗ ใกล้ชิด


ตอนที่ ๑


ท่ามกลางม่านราตรีคลี่คลุมราวกับจะกลืนเรือนเจิ้นหู่(พยัคฆ์)ให้จมหายไปในความมืด ขณะเดียวกันสายลมด้านนอกพัดโชยชายหอบเกล็ดหิมะหมุนวนในอากาศ ส่งผลให้เปลวไฟในเตาอุ่นซึ่งตั้งอยู่กลางห้องวูบไหวสะท้อนร่างสูงปรากฏเงาทะมึน ภายใต้ใบหน้าเย็นชาดวงตาสีดำพลันเข้มขึ้น ถึงกระนั้น ท่าทางสุขุมเยือกเย็นความจริงแล้วสามารถสังหารคนได้โดยไม่กะพริบตา


เข้ามา


หลังจากได้ยินเสียงทุ้มต่ำของผู้เป็นนาย พ่อบ้านหวงเดินนำเข้ามาขณะที่อู่เจียนรอพบท่านอ๋องอยู่ก่อนหน้านั้น ส่วนโม่ฮวนหลังจากนำของกำนัลไปมอบยังจวนเจ้าเมืองก็รีบรุดกลับมารายงานผู้เป็นนายโดยไม่รั้งรอ


ทั้งสามติดตามรับใช้ท่านอ๋องมานาน พ่อบ้านหวงแม้จะมิใช่ผู้ฝึกยุทธ แต่ก็พอมีฝีไม้ลายมืออยู่บ้าง เพราะติดตามรับใช้ใกล้ชิดท่านอ๋องมานานจึงสัมผัสได้ถึงไอทมิฬแผ่ซ่านกำจายอยู่ในอากาศ ขณะที่อู่เจียนกำลังรายงานเรื่องที่ท่านอ๋องให้ติดตามสืบคดีเกลือเถื่อนพร้อมทั้งส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ผู้เป็นนายก่อนจะถอยร่นไปด้านหลัง แล้วปล่อยให้โม่ฮวนเย็นสันหลังวาบอยู่เพียงผู้เดียว


โม่ฮวนถลึงตามองสหายทีหนึ่งในใจก่นด่าไม่หยุด พลางลอบปาดเหงื่อที่ขมับแล้วก้มหน้าประสานหมัดเอ่ยรายงานผู้เป็นนายไม่มีตกหล่นแม้แต่ครึ่งคำ เอ่ยจบก็เหลือบตาขึ้นมอง แต่พอสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทแลดูลึกลับและทรงอำนาจ แม้แต่ยามเผชิญหน้าศัตรูนับหมื่นสีหน้าแววตากลับเย็นชาไม่เปลี่ยน ทำเอาร่างสะท้านเฮือกอกสั่นขวัญสะท้านวิญญาณแทบปลิว


หึ! บิดาเป็นเช่นไรบุตรย่อมเปรียบดังลูกไม้ที่หล่นใต้ต้นหลิงชินอ๋องแค่นเสียงเย็น น่าเสียดายเสนาบดีหม่ามีบุตรีเพียงผู้เดียว ซ้ำร้ายนางยังเป็นสตรีตาบอดหูดับ ทั้งยังโง่เขลายิ่งนัก


“...” โม่ฮวน


ไม่ง่ายเลยที่โม่ฮวนจะฝืนกลืนลมหายใจกลับลงไปในท้องได้ อันที่จริงเขาแทบไม่เชื่อสายตาว่าคนผู้นี้คือหลิงชินอ๋องผู้ไม่ยินดียินร้ายต่อผู้อื่นจริงหรือ ไม่เพียงความคิดของโม่ฮวนที่เตลิดไปไกล พ่อบ้านหวงพลันก้มหน้าครุ่นคิด มิใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างเสนาบดีหม่านับวันยิ่งตึงเครียดขึ้น แม้แต่คุณหนูหม่าก็มิได้สร้างความประทับใจมาตั้งแต่ต้น เวลานี้ยังคิดตีสุนัขไม่ดูเจ้าของ เห็นทีแผนการของเสนาบดีเฒ่าจะล้มเหลวเพียงเพราะมีบุตรสาวโง่เขลาแน่แท้แล้ว ครั้นพอคิดได้เช่นนี้แล้วพ่อบ้านหวงก็ยืดตัวตรง แสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป


แน่นอนว่า โม่ฮวนและอู่เจียนติดตามรับใช้ท่านอ๋องมานานเช่นกัน มีหรือจะคาดเดาโทสะในใจของท่านอ๋องมิได้ ครั้นพอสิ้นเสียงทุ้มต่ำประตูห้องพลันเปิดออก สององครักษ์คนสนิทค้อมศีรษะประสานหมัดรับคำสั่งจากท่านอ๋องอย่างแข็งขัน พากันถอยหลังออกไปอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องจึงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง


ในช่วงเหมันตฤดูเวลาเข้าไต้เข้าไฟม่านหมอกราตรีจะคลี่คลุมทุกพื้นที่จนถ้วนทั่ว ไม่เว้นแม้กระทั่งค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวง ในเวลานี้ แสงไฟในตะเกียงและโคมถูกจุดวาบขึ้นไล่เรียงลำดับสูงต่ำตามทางเดินและกำแพงทอดยาว กอปรกับแสงสีเหลืองนวลสาดส่องกระทบเกล็ดหิมะพลันเกิดประกายแวววาวคล้ายอัญมณีงดงามล้ำค่าละลานตา


ยามพลบค่ำกลิ่นของดอกกุ้ยฮัวจะหอมตลบอบอวลกำจายทั่วทั้งเรือนเจิ้นหู่ ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจวนและเป็นที่พำนักส่วนตัวของหลิงชินอ๋อง เดิมทีท่านอ๋องไม่อนุญาตให้สตรีใดล่วงล้ำเข้ามา ทว่าสิ่งที่ผู้อื่นไม่คาดคิดราวกับมองเห็นดวงตะวันขึ้นทางทิศตะวันตก


ในห้องนอนกว้าง ไม่ว่าเหลือบตามองไปยังทิศทางใดล้วนมีแต่สิ่งของล้ำค่าประดับประดาเอาไว้อย่างงดงามสมฐานะของผู้เป็นเจ้าของจวน แต่ถึงอย่างนั้น หลิงชินอ๋องพบว่า กระทั่งฉากไม้กั้นโบราณราคาแพงลิบลิ่วถึงขั้นซื้อม้าพันธุ์ดีได้ถึงสองตัวยังไม่อาจปิดกั้นสายตาสอดรู้ของบ่าวรับใช้ที่ยังตกตะลึงไม่ยอมคลาย ครั้นแสงจากดวงจันทร์ทาบผ่านร่างบอบบางประหนึ่งบุปผางามท่ามกลางแสงดวงจันทราหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงอุ่นที่ปูเอาไว้ด้วยขนจิ้งจอกสีขาว ยิ่งทำให้เขารู้ว่า แท้จริงแล้วภายใต้หน้ากากความรู้สึกสามารถซ่อนความรู้สึกส่วนลึกได้ แต่ไม่อาจซ่อนแววตาชื่นชมยินดี เช่นเดียวกับที่เขาไม่อาจซ่อนเร้นโฉมงามเอาไว้เชยชมแต่เพียงผู้เดียวได้


หากแต่ในเวลานี้เท่านั้น...


หลิงชินอ๋องทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มข้างคนตัวเล็ก แววตาดุดันพลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนยามจับจ้องมองใบหน้างาม เมื่อนึกถึงดวงตากระจ่างใสแฝงเร้นความเฉลียวฉลาดเอาไว้ในดวงตาคู่งาม และเขาพบว่าลึก ๆ แล้ว ตนเองรู้สึกชื่นชมหญิงสาวที่มีปัญญาซุกซ่อนแต่ไม่อาจหลบเร้นสายตาดุจเหยี่ยวคู่นี้ของเขาไปได้


กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุ้ยฮัว กอปรกับสายลมพัดโชยชายผ่านช่องหน้าต่างหอบอากาศหนาวกระทบร่างเล็กก็พลันขยับตัวขยุกขยิกคล้ายลูกแมวขี้เซา ถึงกระนั้น ความน่ารักขี้อ้อนคงมีให้เห็นในยามที่นางหลับใหลเท่านั้น เขายกมือใหญ่ขึ้นปัดเกลี่ยเส้นผมดำขลับหลุดรุ่ยร่ายเก็บทัดไว้หลังใบหู สัมผัสนุ่มนิ่มยามปลายนิ้วลากผ่านผิวขาวเนียนละเอียดข้างแก้มนวลมีสีแดงระเรื่อคล้ายผลท้อสุก ก็คล้ายมีกระแสไฟบางอย่างแล่นปราดเข้าสู่กลางหัวใจ จนเผลอสูดหายใจลึกเขาปอดโดยไม่รู้ตัว ครั้นยิ่งปล่อยให้ตนเองเข้าใกล้นางก็คล้ายว่ามีความรู้สึกประหลาด ราวกับมีกระแสความรู้สึกบางอย่างไหลบ่าเข้ามาทำให้รู้สึกกระวนกระวาย


นางมารน้อย ข้าควรทำอย่างไรกับเจ้าดี


อื้อ...เสียงพึมพำในลำคอ คิ้วเรียวขมวดมุ่น ร่างเล็กกระสับกระส่ายพลางยกสองมือเล็กยกขึ้นไขว่คว้าในอากาศ หลิงชินอ๋องขมวดคิ้วเข้มพลางรวบร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขน ดวงตาของนางมีหยดน้ำใสบริสุทธิ์ดุจน้ำค้างกระจ่างท่ามกลางแสงของดวงจันทร์พลันเกิดประกายวาววับ ร่างเล็กสั่นเทิ้มราวกับลูกแมวเปียกฝนขณะที่มือเล็กยังกำขยุ้มสาบเสื้อของเขาเอาไว้แน่น


หลิงชินอ๋องโน้มศีรษะลงเล็กน้อย ปลายคางเหลี่ยมคมอยู่เสมอศีรษะของคนตัวเล็ก เขาจ้องมองดวงตารื่นรินน้ำตาหลั่งไหลอาบสองแก้มขาวนวลแนบชิดแผ่นอกแกร่งจนเปียกชื้น แล้วกระชับท่อนแขนพลางใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบแผ่นหลังของนางแล้วโยกเบา ๆ คล้ายปลอบประโลมลูกแมวน้อยที่กำลังตื่นกลัว


ชู่ว์...ไม่เป็นไร อย่าได้กลัวข้าอยู่ตรงนี้แล้ว


เสียงปลอบประโลมอ่อนโยน ขับกล่อมร่างเล็กหลับใหลลึกสู่ห้วงนิทรา


เถียนชิงหรูรู้สึกคล้ายตนเองจมดิ่งอยู่ใต้ทะเลสาบลึก ขาทั้งสองข้างถูกพืชน้ำรัดเกี่ยวจนแน่นและดึงรั้งร่างให้จมดิ่งลึกลงสู่ใต้ทะเล ทั้งที่พยายามตะเกียกตะกายไม่ให้ร่างจมดิ่งสู่ใต้ทะเลสาบอันหนาวเหน็บ กลับไม่อาจทำได้ ร่างเล็กเหน็บหนาวสั่นเทิ้ม ดวงตาคู่งามเปียกชุ่มน้ำตาหลั่งรินออกมาเป็นสายอาบสองแก้ม สองมือเล็กยกขึ้นปัดป่ายไขว่คว้าอากาศ ร่างสั่นเกร็งคล้ายลมหายใจเฮือกใกล้ปลิดปลิว


นางสูดลมหายใจเฮือกเข้าปอด แต่กลับรู้สึกว่าหายใจไม่ออก เมื่อรู้สึกสิ้นหวังถึงขีดสุดก็ได้แต่ปล่อยให้ร่างจมดิ่งลงใต้ทะเลอย่างไร้ทิศทาง ชั่วขณะที่สติเสี้ยวสุดท้ายกำลังถูกพรากไปด้วยมือของมัจจุราชสู่ดินแดนอันดำมืด จู่ ๆ ใบหน้าของบุรุษที่นางเกลียดชังพลันปรากฏขึ้นพร้อมกับเงาของสตรีผู้หนึ่งค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นเบื้องหลังคนผู้นั้น


หญิงใจอำมหิตแสยะยิ้มชั่วร้าย พร้อมทั้งยื่นมือออกมาคล้ายกำลังจะผลักนางให้ตกลงในทะเลสาบอีกครั้ง น่าขัน! ที่คนผู้นั้นกลับไม่คิดยื่นมือเข้ามาช่วยนางแม้แต่น้อย นอกจากขยับริมฝีปากเบาอย่างไร้เสียง


อภัยให้ข้า ...


อภัยให้พวกเจ้า! ฝันไปเถอะ


ถึงขั้นนี้แล้วเขายังคิดว่านางจะมีใจเมตตาประหนึ่งพระโพธิสัตว์ได้อยู่อีกหรือ เมื่อคิดว่าตนเองคงไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตะวันขึ้นอีก ในใจล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เคียดแค้นและชิงชังคนสารเลวพวกนั้น ทว่าทันใดนั้นเองกลับมีมืออันแข็งแกร่งทรงพลังข้างหนึ่งโอบรัดร่างของนางเอาไว้


เป็นเขา...


เถียนชิงหรูรู้สึกว่าแผ่นอกอันกว้างใหญ่ของเขาอบอุ่นและปลอดภัย ยามมือใหญ่ทรงพลังเอื้อมมาคว้าร่างเล็กโอบรัดเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแกร่ง นางคล้ายลูกนกที่ได้รับการปกป้องขณะเดียวกันแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้างกางออกแล้วกอดรัดเอวสอบของเขาเอาไว้พลางซุกตัวอยู่ภายใต้ปีกอันแข็งแกร่งด้วยความรู้สึกวางใจในอ้อมกอดของคนผู้นี้


นางมารน้อย


นางสะลึมสะลือปรือตาขึ้นน้อย ๆ จากความฝันอันโหดร้าย ความมึนงงทำให้นางแทบไม่รู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตนเองได้ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นแล้ว กระทั่งได้ยินเสียงกระซิบข้างใบหู สติที่เตลิดก็พลันแจ่มแจ้งขึ้นฉับพลัน


เมื่อครู่ เป็นเพียงความฝัน นางหาได้จมน้ำจริง ๆ ไม่


*****************************
 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #549 1988yongsi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 20:46

    ยิ้มแก้มแตกแทน
    #549
    0
  2. #415 NiyadaJetinai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 18:06
    รอๆๆค่ะไรท์
    #415
    0
  3. #414 NiyadaJetinai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 18:05
    รักนางท่านอ๋อง
    #414
    0
  4. #413 Koy-goi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:07
    เสียงจะน่าฟังซักเพียงใดเนอะ

    "นางมารน้อย " คิดว่าตัวเองเป็นคนโดนกระซิบ
    #413
    1
  5. #412 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 10:07
    ไม่ได้จมน้ำจริง แต่กิดจริงนะแม่นางน้อย
    #412
    1
  6. #47 hapusrwydd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 17:09
    เบะปากรัวๆใส่ยัยคุณหนู หรูเอ๋อร์ลูกกก หนูสู้ๆน้าา
    #47
    0
  7. #46 hapusrwydd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 17:09
    เบะปากรัวๆใส่ยัยคุณหนู หรูเอ๋อร์ลูกกก หนูสู้ๆน้าา
    #46
    1
  8. #45 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 15:33

    ยัยคุณหนูนิ สมองกลวงหรืออย่างไร

    ไม่ประมาณตัวเลย พ่อแกนะรายต่อไป

    #45
    1
  9. #44 nanoha_fete (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 15:02
    รอตอนต่อไปค่าาา
    #44
    1
  10. #43 RatanaDokkhaoram (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 14:51
    รักท่านอ๋อง
    #43
    1