คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 7 : บทที่ ๕ : นายพรานแห่งป่าสีดำ


     อัพเดท 12 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 7 : บทที่ ๕ : นายพรานแห่งป่าสีดำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2178 , โพส : 36 , Rating : 100% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 บทที่ ๕

นายพรานแห่งป่าสีดำ


            ว่ากันว่าคนเราได้พันธุกรรมจากพ่อแม่ โดยเรียกลักษณะทางพันธุกรรมที่มีโอกาสแสดงออกมาว่า ลักษณะเด่น และเรียกส่วนที่แสดงออกมาได้น้อยกว่าว่า ลักษณะด้อย ...นี่คือสิ่งที่ชาฮาร์เคยเรียนมา

            สำหรับชาฮาร์ตอนนี้อายุสิบปีเต็ม เขามีร่างกายพัฒนาเติบโตรวดเร็วเช่นเดียวกับบิดาร่างใหญ่ยักษ์ผู้เป็นหัวหน้าเผ่า ได้รูปโฉมจากมารดาซึ่งเล่าลือกันว่างดงามกว่าหญิงคนใด สิ่งที่เกิดขึ้นข้างหน้าจึงทำลายความรู้เดิมของชาฮาร์จนหมดสิ้น

            นายพรานมีหน้าตาน่ากลัวจนแม้แต่ชาฮาร์ซึ่งเป็นมนุษย์หมาป่ายังไม่กล้ามองเต็มสองตา ดูมุมไหนชายคนนี้ก็ไม่มีส่วนที่เหมือนหรือคล้ายกับแมรี่โกลด์สักนิดเดียว เมื่อเห็นชายฉกรรจ์ยกตัวบุตรสาวขึ้นนั่งบนกล้ามแขน ไม่ต่างอะไรกับยักษ์อุ้มตุ๊กตา ...ชาฮาร์เริ่มคิดถึงพ่อ

            ถ้าต้องสู้กับชายคนนี้ คงมีแค่แซคคาร์เท่านั้นถึงจะสูสี

            “ข้าโดนหมาป่าจับตัวมา” แมรี่โกลด์รีบฟ้อง “หมาป่านิสัยไม่ดีเหมือนพ่อบอกจริงๆ ด้วย”

            “เคยเตือนแล้วว่าอย่าไปไหน เด็กโง่ ข้าจะตีเจ้า” นายพรานดุลูกสาวและยกมือตีแปะลูกสาวเบาๆ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนผิดกับหน้าตา

            “พ่อบอกเองว่าหมาป่าสัญญาจะไม่ทำร้ายเรานี่ ข้าไม่กลัวพวกมันหรอก” เธอพูดต่อ “ตอนแรกข้าถูกปล่อยตัวแล้ว แต่เขาจะฆ่ากระต่ายน้อยข้าเลยเข้าไปห้าม พอกระต่ายน้อยหนีไปไอ้หมาป่าตัวที่จับข้ามาก็บังคับให้ข้าเป็นเครื่องสังเวย พ่อรู้จักเครื่องสังเวยไหม”

            นายพรานยิ้มบางให้ลูกสาว “ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วแมรี่โกลด์ เราจะกลับบ้านกัน”

            “พ่อมาที่นี่ได้อย่างไร เร็วจัง” เด็กหญิงยังสงสัย “พ่อเจอหมาป่าหรือเปล่า”

            “เจอ” เขาตอบเพียงสั้น

            แมรี่โกลด์เสียขวัญ ชาฮาร์ที่แอบฟังอยู่ก็เหมือนกัน “แล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง พ่อจ๋า ข้าอยากรู้”

            นายพรานมองลูกสาวด้วยสายตาลำบากใจ รู้ดีว่าเธอเป็นเด็กหัวรั้นไม่ยอมแพ้ใคร ความผิดของเขาเองที่สอนลูกให้เป็นแบบนี้ แม้พรานป่ามีนิสัยห่ามแต่ลูกสาวน่ารักเพียงคนเดียว มีหรือจะไม่ใจอ่อน ยิ่งเธอเห็นพ่อลังเลก็รีบออเซาะ

            พรานอาเบลถอนหายใจ แล้วเริ่มเล่าความจริง

“เมื่อไม่นานมานี้ที่หมู่บ้านมีคนตายโดยไม่รู้สาเหตุ ตอนแรกชาวบ้านสันนิษฐานว่าเป็นฝีมือของสัตว์ในป่าสีดำก็ไม่ติติงเอาความ แต่หลายวันผ่านไปกลับมีคนตายมากขึ้น ชาวบ้านทนไม่ไหวจึงรวมคนมาหาพ่อที่บ้าน บอกลักษณะศพแล้วถามว่าเป็นฝีมือสัตว์ชนิดไหน จะจ้างให้นำทางพาไปหาที่อยู่ของสัตว์ร้ายนั้น ...แมรี่โกลด์ ความจริงนั้นเป็นสิ่งโหดร้าย ลูกยังอยากฟังหรือเปล่า”

แมรี่โกลด์รู้ว่าพ่อไม่ได้โกหก ด้วยความใคร่รู้เธอจึงพยักหน้า

“พ่อพอรู้ว่านั่นเป็นฝีมือของหมาป่า และต้องไม่ใช่หมาป่าธรรมดาเพราะมันไม่ได้กินเนื้อเหยื่อ หมาป่าจะล่าเหยื่อเมื่อมันหิว ในป่ามีเหยื่อมากมายให้เลือก แต่นี่เป็นมนุษย์ทั้งที่อยู่นอกเขต แถมศพถูกฉีกเป็นชิ้นเหมือนของเล่นจึงกล้าฟันธงว่าฆาตกรนี้ต้องเป็นมนุษย์หมาป่าอย่างแน่นอน ข้าเคยเล่าเรื่องสัญญาของมนุษย์หมากับพรานให้เจ้าฟัง แต่ยังไม่เคยเล่าเรื่องมนุษย์หมาป่ากับมนุษย์ธรรมดา

สมัยก่อนมีชนเผ่าหนึ่งทำผิดกับพระจันทร์ทำให้ถูกสาป สาปให้ต้องเจ็บปวดทรมานทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง อยู่มาวันหนึ่งมีพ่อมดเดินทางไปหาพวกเขา ใบ้วิธีแก้โดยการให้หาสิ่งล้ำค่าเพื่อทำการขอขมาพระจันทร์ แน่นอนไม่มีใครรู้ว่าสิ่งล้ำค่าที่พ่อมดหมายถึงคืออะไร ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาทุกคืนเดือนเพ็ญมนุษย์หมาป่าก็เริ่มออกล่า ด้วยความไม่รู้ พอมันถูกใจสิ่งใดแม้ไม่ใช่ของตนก็ทำการแย่งชิงมา สร้างความเดือดร้อนมากมายทั่วอาณาจักร เมื่อพระราชาผู้มีเชื้อสายของผู้วิเศษทรงทราบถึงความเดือดร้อน จึงเอ่ยวาจาสิทธิ์เนรเทศชนเผ่าอมนุษย์ทั้งหมดให้อาศัยอยู่ในป่าดำแห่งชวาร์ซลาล์ด ห้ามยุ่งเกี่ยวกับแผ่นดินมนุษย์อีกต่อไป

เวลาล่วงเลยมานาน ไม่มีใครรู้ว่าหากมนุษย์หมาป่าฝ่าฝืนกฎนั้นจะเป็นอย่างไร โชคยังดี หลายร้อยปีมานี้พวกเขารักษากฎ จนปัจจุบันผู้คนลืมเลือนไปแล้วว่ายังมีชนเผ่าต้องคำสาปอาศัยอยู่บนแผ่นดิน แม้แต่ลูกหลานของมนุษย์หมาป่าก็อาจลืมกฎข้อนี้ด้วยเช่นเดียวกัน”

“ทำไมมีหมาป่าออกมาได้ล่ะ ก็โดนคำสาปแล้วไม่ใช่หรือ”

พรานอาเบลส่ายหน้า “เวทมนตร์ไม่ใช่สิ่งคงทนถาวร เวลาผ่านไปคำสาปอาจจะเสื่อม แต่เมื่อพวกเขาฝ่าฝืนกฎย่อมต้องได้รับโทษ ข้าเคยสอนเรื่องนี้แล้วจำได้ใช่ไหม”

แมรี่โกลด์พยักหน้าหงึกหงัก เธอกอดรอบคอพ่อเหมือนเด็กกำลังฟังนิทานที่เล่าถึงตอนโหดร้าย

“เมื่อเจ้าหายตัวไป พ่อจึงรีบไปบอกพวกชาวบ้านว่าจะนำทางไปหามนุษย์หมาป่า คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ในช่วงแรกที่มันเริ่มอ่อนแอจะเป็นโอกาสดีที่เราจะฆ่ามัน ถ้าปล่อยให้เลยเที่ยงคืนเราจะกลายเป็นเหยื่อเสียเอง”

“พวกเขาจะฆ่ามนุษย์หมาป่าหรือ” เด็กหญิงร้อง “ไหนพ่อบอกว่าฆ่าคนเป็นสิ่งไม่ดี”

“ยกเว้นเมื่อจำเป็น” นายพรานปลอบ ลูบผมเธอเบาๆ “มนุษย์ฆ่าเพื่อปกป้อง ฆ่าเพื่อความอยู่รอด เพื่อความสมดุลของโลก แต่เจ้าเป็นผู้หญิง ข้าจึงไม่อยากให้มือของเจ้าเปื้อนเลือด”

“พ่อก็ฆ่าหรือ...” เมื่อรู้ความจริงเด็กหญิงออกจะผิดหวัง เธอเฝ้าฝันว่าบิดาเป็นบุคคลที่ประเสริฐกว่าใครและโกรธมากเมื่อเด็กหมาป่าหาว่าพ่อของเธอเป็นฆาตกร แต่เธอก็กล่าวหาพ่อของเขาเป็นฆาตกรเหมือนกัน เด็กหญิงจึงเริ่มสำนึกผิด

เมื่อคิดถึงชาฮาร์ แมรี่โกลด์ก็นึกได้ว่าเขายังซ่อนตัวอยู่ แสดงว่าได้ยินเรื่องที่พ่อเล่ามาทั้งหมดด้วย โชคดีที่พ่อไม่ถามว่าเธอหนีมาได้อย่างไร เด็กหญิงรีบหันไปหาเด็กชาย เห็นหูแหลมๆ โผล่พ้นพุ่มไม้พอสังเกตได้ คงไม่ดีแน่ถ้าพ่อเจอชาฮาร์ตอนนี้

ในคืนที่พบเด็กชายหมาป่าครั้งแรก แมรี่โกลด์ตื่นเต้นกับเพื่อนคนใหม่ของเธอมาก เธอเล่าทั้งหมดให้พ่อฟังหลังกลับถึงบ้าน บอกว่าเขาเป็นมนุษย์หมาป่าอ่อนโยนน่ารัก ใจดีกับเธอมากด้วย พ่อฟังตอนแรกก็ตกใจและติเตียนเธอเสียยกใหญ่ จากนั้นพ่อก็เล่าเรื่องสัญญาของพรานกับมนุษย์หมาป่าให้ฟัง มนุษย์หมาป่านั้นไม่มีทางทำอันตรายสายเลือดของพรานได้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ควรไว้ใจ

แมรี่โกลด์ไม่รู้ว่าหลังจากพ่อส่งเธอเข้านอน พ่อแอบไปไล่ชาฮาร์หรือเปล่า พ่อกำชับหนักหนาว่าห้ามยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าอีก เด็กหญิงเสียใจที่ต้องเสียเพื่อนคนแรกของเธอไป ดังนั้นตอนเช้าขณะที่พ่อยังไม่ตื่น เธอก็รีบไปหาชาฮาร์เพื่อจะบอกลา ทว่าพอถึงริมแม่น้ำเขาก็จากไปแล้ว แต่คนที่เธอเจอกลับเป็นหมาป่าโครามแทน

ตอนนี้แมรี่โกลด์ลืมความโกรธที่มีต่อชาฮาร์หมดแล้ว เด็กหญิงรีบถามผู้เป็นพ่อ

“พ่อ ตอนนี้ชาวบ้านอยู่ที่ไหน”

นายพรานขมวดคิ้ว “ข้าแยกตัวออกมาเพื่อตามหาเจ้า พวกชาวบ้านคงรออยู่ที่เผ่ามนุษย์หมาป่า”

“แล้วพวกมนุษย์หมาป่าล่ะ พวกเขาฆ่ามนุษย์หมาป่าหรือเปล่า”

ในเวลานั้นชาฮาร์กลั้นหายใจ เขาไม่อยากรู้คำตอบของคำถามนั้น ไม่อยากอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำแต่ออกจากที่ซ่อนไม่ได้ ความกลัวกำลังเหยียบเขาอยู่ เด็กชายรับรู้เรื่องที่ไม่เคยรู้จากการแอบฟัง ตำหนิตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นถึงลูกชายหัวหน้าเผ่าแต่กลับโง่เขลา แถมยังขี้ขลาดตาขาว

เด็กชายนั่งกอดเข่า คิดโทษตัวเองหูดีเกินไป คำตอบของนายพรานที่ไม่อยากฟังก็ได้ยินเต็มสองหู

“ฉิวเฉียดทีเดียว แต่ยังไปทัน”

“พ่อ” แมรี่โกลด์เร่งเร้า เมื่อเห็นพ่อเลี่ยงคำถาม

“ห้ามไม่ได้หรอกแมรี่โกลด์ ความสูญเสียนำพาซึ่งความแค้น” แต่พอเห็นลูกสาวถลึงตาใส่นายพรานก็ต้องจำยอม “พวกเขาคิดแค่ต้องจัดการ ตอนนี้คงตายหมดแล้ว...ทั้งเผ่า”

พุ่มไม้สั่นทำใบไม้ร่วงหล่นพื้น สองพ่อลูกจึงหันไปมองเป็นตาเดียว แมรี่โกลด์เห็นเงาของเพื่อนหมาป่าหายไปอย่างรวดเร็ว

 

            “นั่นมนุษย์หมาป่า” นายพรานอุทาน หันไปมองลูกสาว “ใช่เด็กที่เจ้าบอกหรือเปล่า”

            แมรี่โกลด์ไม่กล้าโกหกพ่อ ไม่กล้าแม้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่อยากตอบเพราะกลัวพ่อจะตามชาฮาร์และฆ่าเขาเหมือนกับมนุษย์หมาป่าตัวอื่น เมื่อเห็นลูกสาวไม่ตอบอาเบลแตะไหล่ลูกสาวเบาๆ

            “พ่อไม่ทำอะไรหรอก” เขาบอก “แต่ชาวบ้านน่ะไม่แน่”

            “ทำอย่างไรดี” เด็กหญิงน้ำตาคลอ “พ่อจ๋า เขาตายไม่ได้นะ เขาเป็นเพื่อนข้า”

            “ต้องไปเตือน ขึ้นม้ามาแมรี่โกลด์ หมาป่าถ้าวิ่งแล้วจะไวกว่าม้า”

            เด็กหญิงไม่รอช้า รีบจับมือพ่อและกระโดดขึ้นนั่งข้างหน้า นายพรานใช้เท้ากระตุ้นม้าและเร่งทะยานออกไป

            แมรี่โกลด์รู้สึกเจ็บปวดแทนชาฮาร์เหลือเกิน เธอฟังเรื่องของเขาทั้งหมดนั่นแหละ แต่ตอนนั้นเพราะยังโกรธจึงต้องเสแสร้ง เธอเห็นด้วยว่าตอนเขาเล่าถึงครอบครัวชาฮาร์มีความสุขเพียงใด แต่จากนี้ความสุขนั้นจะไม่มีอีกแล้ว ชาฮาร์อายุเท่ากับเธอ...คือเด็ก แมรี่โกลด์คิดว่าเรื่องไม่ดีที่เธอเคยเจอยังเทียบไม่เท่าเรื่องของชาฮาร์เลย


            โดยเฉพาะเวลานี้เขายังอ่อนแอ...



++++

            เมื่อไปถึง แมรี่โกลด์พบเผ่าของมนุษย์หมาป่าแตกต่างไปจากเดิมมาก พื้นดินนองไปด้วยน้ำเหนียวสีดำ ส่งกลิ่นเหม็นคาวโชยจนแมรี่โกลด์อยากอาเจียน บ้านแต่ละหลังกำลังลุกไหม้ ชาวบ้านช่วยกันตักน้ำดับไฟ พ่ออุ้มเธอลงจากม้า เมื่อเท้าแตะพื้น เด็กหญิงคิดว่าน้ำสีดำบนพื้นนั้นอาจเป็นเลือดมากกว่า

            ตรงกลางกองไฟซึ่งเคยเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรม มีคนกลุ่มใหญ่ชุมนุมกันอยู่

ทั้งหมดเป็นผู้ชายทั้งหนุ่มและสูงอายุ มีทั้งคนสวมเกราะแวววาวถือดาบอยู่บนหลังม้าและคนสวมเสื้อผ้าธรรมดาคล้ายกับพ่อแต่ดูสกปรกกว่าเพราะเต็มไปด้วยคราบเลือดและเขม่าดำ แมรี่โกลด์รีบค้นหากลับไม่เจอใครมีหูตั้งแบบสุนัข เธอจึงคิดว่าเขาไม่ได้มาที่นี่

ดีแล้ว...คนเหล่านี้น่ากลัว... ถึงเป็นมนุษย์หมาป่า พวกเขาฆ่าโดยไม่ลังเลเลย

เธอดึงชายเสื้อพ่อขณะที่เขากำลังจะเดินไปหาคนกลุ่มนั้น ...แมรี่โกลด์อยากกลับบ้าน

“พรานกลับมาแล้ว” มีชายคนหนึ่งร้องทักเมื่อเห็นนายพราน อาเบลก้าวไปหาพวกเขา โดยมีแมรี่โกลด์เดินตามอยู่ข้างหลัง “เด็กนั่นใครกัน”

“ลูกสาวของข้า” พรานตอบ “ถูกหมาป่าจับตัวมา”

ชายคนแรกที่ทักเขยิบเข้ามาใกล้เด็กหญิง แมรี่โกลด์ไม่คุ้นกับคนแปลกหน้าจึงหวาดระแวง เธอรีบหลบด้านหลังนายพราน

“ข้าเพิ่งเสียลูกสาวไป โชคดีแล้วที่รอดมาได้” ชายแปลกพูดกับเด็กหญิงด้วยเสียงอ่อนโยน “จากนี้ไปไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีหมาป่าอีกแล้ว”

 “ท่านทำอะไรพวกมัน” เด็กหญิงรีบถาม

แมรี่โกลด์ไม่เห็นศพมนุษย์หมาป่าซึ่งสิ้นชีวิตทั้งหมดเพราะชาวบ้านจัดการเก็บศพไปไว้ด้านหลัง อาเบลและพวกชาวบ้านมาถึงเผ่าหลังจากที่ชาฮาร์พาเธอหนีไป การต่อสู้เกิดขึ้นทันควัน แต่คำสาปของพระจันทร์ทำให้มนุษย์หมาป่าอยู่ในสภาพไม่พร้อมรบ ชาวบ้านจัดการใช้ไฟจุดเพลิงเผาบ้าน ลงมือสังหารพวกมันด้วยอาวุธเงินและไม้ตามคำบอกของพราน สุดท้ายมนุษย์ก็เป็นฝ่ายชนะ ซากศพของหมาป่าถูกย้ายไปกองรวมที่หลังหมู่บ้านและเผาไฟ

ชายแปลกเหลือบมองนายพรานเป็นเชิงถาม อาเบลส่ายหน้าก่อนรีบเข้าประเด็น “ฟิลลิเป มีมนุษย์หมาป่าหนีไปได้ จงรีบบอกชาวบ้านอย่าเพิ่งวางใจ”

บุรุษนามฟิลลิเปหน้าถอดสี เขาผงกหัวและรีบตะโกนบอกชาวบ้านที่เหลือ ทุกคนก็เริ่มส่งเสียงฮือฮาไม่พอใจ บางคนรีบหยิบอาวุธอันประกอบด้วยมีด ดาบ ค้อน ขวาน และท่อนไม้ใหญ่ซึ่งต่างมีสภาพแทบใช้งานไม่ได้แล้วขึ้นมาเตรียมพร้อม

อาเบลยกมือห้าม “มันหนีไปไกลแล้วตามไม่ทันหรอก แถมยังเป็นแค่ลูกหมา”

“จะปล่อยมันโตแล้วย้อนกลับมาฆ่าลูกหลานเราอีกอย่างนั้นเหรอ!” คนหนึ่งในกลุ่มชาวบ้านตะโกน ตามด้วยเสียงโวยวาย

“พวกท่านจงฟังข้า!” นายพรานตะโกนตอบด้วยเสียงดังกว่า ทุกคนจึงรีบปิดปากทันที “ป่าสีดำแห่งนี้มีอมนุษย์มากมายซึ่งน้อยคนจะรู้จัก มนุษย์หมาป่าไม่ได้มีเพียงเผ่าเดียว ลึกเข้าไปในป่าทั้งหมดนี้พวกมันกระจัดกระจายอยู่มากจนข้าระบุไม่ได้ พวกท่านกำจัดมันไม่หมดหรอก เราฆ่ามันไปฝูงหนึ่งแล้ว พวกมันคงไม่กล้าเหิมเกริมอีกนาน เพราะอย่างนั้นอย่าทำบาปอีกเลย ตอนนี้กลับบ้านไปบอกข่าวดีกับครอบครัวเถิด”

คำของนายพรานดูน่าเชื่อถือมาก แมรี่โกลด์ยินดีที่เห็นพ่อสามารถปรามคนได้มากมายขนาดนี้ ชาวบ้านปรึกษากันครู่หนึ่งแล้วฟิลลิเปซึ่งเป็นตัวแทนของชาวบ้านก็ตอบตกลง ขอให้นายพรานนำทางกลับหมู่บ้านด้วย

ระหว่างเดินทางนายพรานให้แมรี่โกลด์นั่งบนหลังม้า ส่วนเขาจูงม้าเดินนำชาวบ้านไป อากาศเย็นแทรกเข้ามาใต้ผ้าคลุมสีแดงจนเด็กหญิงตัวสั่น ฟิลลิเปซึ่งเดินอยู่ข้างม้าอีกด้านหนึ่งสังเกตเห็นจึงปลดเสื้อคลุมของตนแล้วยื่นให้

เด็กหญิงไม่คุ้นกับคนแปลกที่สูงวัยกว่ามากนัก เธอไม่รู้จะทำอย่างไรแต่ก็รับเสื้อคลุมนั้นมาห่มโดยดี มันเป็นเสื้อคลุมขนสัตว์นุ่มหนา ให้ความอบอุ่นมากกว่าเสื้อหนังของพ่อเสียอีก

“เห็นเจ้าแล้วคิดถึงลูก” เขาบอกยิ้มๆ “ลูกสาวข้าอายุไล่เลี่ยกับเจ้า นางมีผมสีเข้มเหมือนข้า หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนแม่”

แมรี่โกลด์ฟังก็เห็นใจ “นางชื่ออะไรหรือ”

“กวีนนีเวีย เป็นชื่อที่ดีนะ แต่นางชอบให้เรียกเกวน บอกว่ากวีนนีเวียยาวเกินไป ไม่ชอบ” เขาตอบแล้วหัวเราะ

แมรี่โกลด์เข้าใจดี เธอรู้ว่าพ่อรักเธอมาก ฟิลลิเปเองก็คงรักลูกสาวและเสียใจมากที่ต้องสูญเสียลูกสาวไป แต่เด็กหญิงปลอบคนไม่เก่ง เพราะไม่เคยเห็นพ่อเศร้าเลยสักครั้ง จึงคิดว่าเงียบไว้เสียดีกว่า

สักพักใหญ่คณะเดินทางมาถึงธารน้ำ นายพรานบอกให้ทุกคนพักก่อน ทุกคนเหนื่อยล้ากับค่ำคืนนี้มาก ต่างคนต่างจัดแจงหาที่หลับนอน ไม่นานก็เหลือคนที่ยังพอมีแรงนั่งผิงไฟเฝ้ายามได้แค่สองคน คือนายพรานอาเบลกับฟิลลิเป

แมรี่โกลด์นอนอยู่ข้างๆ พ่อ เธองัวเงียแต่ยังไม่ถึงกับหลับเพราะบทสนทนาของคนสองคน

“ท่านอยู่กับลูกสองคนหรือ” เสียงฟิลลิเปถาม

“ใช่”

“ป่าดำอันตรายนักสำหรับเด็กผู้หญิง”

“ข้าดูแลนางมาสิบปีแล้ว ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็เห็นว่านางเป็นเด็กดี”

“แต่ยังไม่ดีพอ” หัวหน้าหมู่บ้านค้าน “นางควรได้รับการเลี้ยงดูที่ดีกว่า นางสมควรได้รับการศึกษาเล่าเรียนเหมือนเด็กคนอื่น”

“หมายความว่าอย่างไร” เสียงของพรานเริ่มเข้ม

“ท่านบอกจะนำทางให้เราโดยไม่รับค่าตอบแทน” ฟิลลิเปรีบเสนอ “เช่นนั้นยกนางให้ข้าดูแลได้หรือไม่ ข้าจะส่งนางเรียนหนังสือ ได้มีการศึกษา ได้มีความรู้ มีบ้านดี ข้าสัญญาว่าจะดูแลนางอย่างดีเหมือนลูกของข้าเอง แต่หากนางไม่ต้องการอยู่บ้านข้าจริงๆ ค่อยให้กลับมา”

แมรี่โกลด์ไม่ได้ยินเสียงของพ่อตอบในทันที นายพรานกำลังคิด เธอเองคิดว่าฟิลลิเปเป็นคนใจดี ก็เขาให้ผ้าคลุมกันหนาวกับเธอนี่ เขาน่าสงสารนะ เสียลูกสาวไปตั้งคนคงเหงา แต่เธอยังอยากอยู่กับพ่อ เธอรักพ่อมากกว่าใครในโลก คงไม่ดีนักถ้าให้พ่ออยู่บ้านคนเดียว

“ท่านแน่ใจหรือว่าจะเลี้ยงนางเหมือนเป็นลูกของท่านคนหนึ่งได้”

“ข้ารับรอง” ฟิลลิเปตอบเฉียบขาด “ภรรยากับลูกชายของข้าก็จะช่วยดูแลนางเช่นกัน”

เด็กหญิงได้ยินเสียงถอนหายใจหนักของพ่อ “พักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ขอข้าคุยกับนางก่อน”

หลังจากนั้นแมรี่โกลด์ก็ผล็อยหลับ คิดว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงฝันไป

พ่อรักเธอ พ่อไม่มีทางยกเธอให้ใครหรอก ไม่มีทาง...


++++


            “พ่อเบื่อข้าแล้วหรือ” เสียงเด็กหญิงโอดครวญ “ข้าเป็นเด็กไม่ดีใช่ไหม พ่อถึงยกข้าให้คนอื่น”

            “พ่อรักเจ้า แมรี่โกลด์” นายพรานพูดคำสัตย์

แม่รี่โกลด์ร้องโวยวายทันทีหลังพ่อเรียกเธอมาคุยแล้วบอกว่าต่อจากนี้เธอต้องไปกับฟิลลิเป ให้คิดเหมือนเขาเป็นพ่ออีกคน ฟิลลิเปเป็นคหบดีในหมู่บ้าน มีปัญญาเลี้ยงดูเธอให้ปลอดภัยมากกว่า และเธอสมควรได้รับการศึกษาหากต้องการเป็นคนเข้มแข็ง

“ข้าไม่เข้มแข็งก็ได้ ข้าอยากอยู่กับพ่อ”

“หยุดร้อง เด็กโง่” เขาขยี้ผมเธอ “เจ้าไม่ได้ไปไหนไกล พ่อก็ยังอยู่บ้านเดิม เจ้าคิดถึงก็มาเยี่ยมบ้าง”

“จริงนะ ข้ามาหาพ่อได้จริงนะ”

“ไว้โตกว่านี้ ฉลาดกว่านี้ ค่อยมาก็ไม่สายหรอก” ชายฉกรรจ์อมยิ้ม “พอเจ้าไปแล้วข้าจะได้ออกไปทำงานอย่างสบายใจเสียที”

“พ่อ” แมรี่โกลด์ร้องเสียงอ่อย พรานอาเบลหัวเราะเบาๆ

แค่นี้ก็พอแล้ว แมรี่โกลด์คิด การไปอยู่กับฟิลลิเปไม่ได้หมายความว่าพ่อไม่รักเธอเสียหน่อย ถ้าได้เรียนหนังสือเธอจะฉลาดสินะ เธอจะเป็นคนเก่ง เป็นคนกล้าหาญเหมือนพ่อใช่ไหม พ่อไม่มีทางโกหกเธอ เพราะคำสาปเชื่อมสัมพันธ์เราเอาไว้ พ่อยังอยู่บ้านเสมอ รอวันที่พบเธอเมื่อเธอกลายเป็นคนเข้มแข็ง ถึงตอนนั้นพ่อจะต้องภูมิใจมากเป็นแน่

            ฟิลลิเปจับมือแมรี่โกลด์ไว้ ตอนนี้พวกเขาออกจากป่าแล้ว พ่อมาส่งเธอแค่หน้าหมู่บ้าน เธอมองหน้าพ่อ จดจำทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ในจิตใจ และหวังไว้ได้เจอในเร็ววัน


++++

คุยกันสักนิดสำหรับเด็กอายุ10ขวบ?
จริงๆแล้วเด็ก10ขวบยังอยู่ในวัยไร้เดียงสา ใช่ค่ะ แต่ลองมองย้อนกลับไปถึงตอนที่เราอายุ10ขวบดูมั้ย
ตอนนั้นเรามีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว ใครป้อนอะไรมาเราก็
สามารถแยกแยะที่จะเชื่อหรือไม่เชื่อได้แล้วจริงๆนะ
หลายๆคนอาจคิดว่าแมรี่โกลด์พูดเกินเด็ก 10ขวบนะทำไมพูดเหมือนเด็กโตๆเลย

ไรท์เตอร์จึงอยากให้ลองมองให้ลึกนะคะ
เรา10ขวบอยู่ป.5-6 ตอนนั้นเองเราเริ่มมีสังคมกันแล้ว รู้จักทำนู่นทำนี่ เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง
ขณะที่ไรท์เตอร์10ขวบนั้น ไรท์เตอร์มีความรักแล้วด้วยซ้ำ ส่วนเพื่อนก็เริ่มมีแฟนกันวัยนี้แหละ :D

ดังนั้นจึงอยากให้ลองสังเกต มีแค่แมรี่โกลด์ที่พูดจาเกินเด็ก เพราะเธอไม่เคยรู้จักใคร จึงแอบคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น รู้มากกว่าคนอื่น ขณะที่ชาฮาร์มีความเป็นเด็กเต็มตัว สังคมของเขาชะลอความเป็นเด็กในตัวเอาไว้ค่ะ
"คนที่มีเพื่อนเยอะ มักจะโตช้ากว่าคนที่อยู่กับตัวเองคนเดียว"


++++

สวัสดีปีใหม่ 2555
ขอให้ยิ้มแย้มเยอะแยะตลอดปีนะคะ


แหะๆ >__< มีอะไรก็คอมเม้นต์ได้นะคะ ไรท์เตอร์ไม่กัด ขอกำลังใจก็พอ
เห็นว่าสอบกันเยอะ ยังไงสอบเสร็จค่อยมาอ่านก็ได้ค่ะ สู้ๆนะคะ
ให้เม้นขอให้ได้เกรด4 เกรดA 
ถ้าตอบไมได้ก็ขอให้เดาถูก สมองปลอดโปร่งเวลาสอบกันทุกคนนะคะ

ยิ้มละไม กันทุกคน ^O^

+❥ Free theme mouse.naru


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 7 : บทที่ ๕ : นายพรานแห่งป่าสีดำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2178 , โพส : 36 , Rating : 100% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 36 : ความคิดเห็นที่ 3360
ฮือออออออออออออออออออออออออออออ
ชาฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาร์ เป้นไงบ้างอ่าาา
เฮ้ยยย ไม่อยากให้แซคคาร์ตายเลยยย
พ่อของชาฮาร์อ่ะะะ แล้วโครามเป้นอะไร?
โดนแม่มดส่งมาป่ะเนี่ยยยย
คือตอนแรกชอบโครามอ่ะ แบบชื่อก็โอดี 
นิสัยก็ใช่แบบ ที่ใจดีๆ
ฮืออออ แมรี่โกลด์รีบๆเลิกน่าถีบซะ

ชาฮาร์อ่าา สงสารร
Name : cherryme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cherryme [ IP : 180.180.31.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มกราคม 2557 / 14:49
# 35 : ความคิดเห็นที่ 3207
แมรี่โกลด์จากป่าไปเรียน
ส่วนชาฮาร์นั้นก้อน่าสงสารกลายเป็นเด็กกำพร้าไปซะแล้ว

PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.132.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 18:45
# 34 : ความคิดเห็นที่ 3178
จบตอนที่ 7
อ่านตั้งแต่บทนำ คิดว่านิยายเรื่องนี้เป็นนิยายใส ๆ สำหรับเด็ก เพราะยึดธีมหนูน้อยหมวกแดงมาเป็นตัวเดินเรื่อง

แต่เอาเข้าจริง  กลับมีความดราม่าซับซ้อนในเนื้อเรื่องมาก  โดยเฉพาะตอนนี้ให้แง่คิดหลายอย่างเลยทีเดียว  นับว่ายากมากในการผสานเนื้อเรื่องจริงจังเข้ากับตัวละครแบบแฟนตาซี (โดยเฉพาะตัวเอกที่เป็นเด็ก)

เก่งมากครับ
อ่านตอนต่อไป --->
Name : myu_immi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ myu_immi [ IP : 110.49.235.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 14:52
# 33 : ความคิดเห็นที่ 3117
ซาฮาร์ยังไม่เป็นอะไรสินะ
แต่ว่าคงเจ็บปวดน่าดูเลย Y_Y

PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.67.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มีนาคม 2556 / 18:26
# 32 : ความคิดเห็นที่ 3056
รู้สึกเหมือนยังมีพิมพ์ตกๆ หล่นๆ อยู่บ้างนะคะ
อ่านแล้วงงๆ
ตรงแถวๆ ชายแปลก น่ะค่ะ น่าจะตกคำว่า หน้า ไป
---
ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าฟิลลิเป้อาจจะไม่ใช่คนดี?
หรือแจนคิดมากไป?
ค่อยอ่านต่อพรุ่งนี้ :)
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.96.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:32
# 31 : ความคิดเห็นที่ 2972
คำผิด

ย่อหน้าที่ห้าสิบห้า
     - บรรทัดแรก          ประโยคที่ว่า 'ชายแปลกพูดกับเด็กหญิง' ตกคำว่า 'หน้า' หลังคำว่าชายแปลก

ย่อหน้าที่ห้าสิบแปด
     - บรรทัดแรก          ประโยคที่ว่า 'ชายแปลกเหลือบมอง' ตกคำว่า 'หน้า' หลังคำว่าชายแปลก

ย่อหน้าที่หกสิบห้า
     - บรรทัดแรก         ประโยคที่ว่า 'เด็กหญิงไม่คุ้นกับคนแปลกที่สูงวัยกว่า' ตกคำว่า 'หน้า' หลังคำว่าคนแปลก

ชอบจังครับ ตรงประโยคสุดท้าย 'คนที่มีเพื่อนเยอะ มักจะโตช้ากว่าคนที่อยู่กับตัวเองคนเดียว' มันเป็นความจริงเลยล่ะ..



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ธันวาคม 2555 / 15:45

PS.  อย่าเสียใจภายหลัง กับสิ่งที่คิดและลงมือทำไปแล้ว
Name : กฤษฏิ์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กฤษฏิ์ [ IP : 61.7.236.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2555 / 15:37
# 30 : ความคิดเห็นที่ 2929
ชาร์ฮาร์ไปไหนแล้วนะ
Name : Fie [ IP : 118.172.245.140 ]

วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 09:59
# 29 : ความคิดเห็นที่ 2749
ไม่รู้จะสงสารใครดีเลย งื้อ
PS.  เคยไหม…? ที่เจ็บปวดจนแม้แต่น้ำตาก็ไม่อาจหลั่งริน เคยไหม…? ที่จะค้นหาความสุขด้วยหัวใจที่แตกร้าว
Name : Azalea (อาซาเลีย) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Azalea (อาซาเลีย) [ IP : 115.67.229.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 10:28
# 28 : ความคิดเห็นที่ 2691
หมาป่าน้อย หายไปไหนแล้ว
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 22:27
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2541
โค...โค อะไรนะ นั่นโดนปีศาจเข้าสิง(มั่ว) 555 ว่าแต่ต่อไปจะเป็นซินเดอเรลล่ารึเปล่า?โดนฟิลิเปใช้งาน...(เพ้อเจ้อ)
PS.  รักนิยายแฟนตาซี 
Name : MarshMalloW KinG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MarshMalloW KinG [ IP : 171.7.229.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2555 / 18:22
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2432
ชาร์ฮาไปไหนนะ แล้วจะอยู่กับใครอะไรยังไง TT

PS.  Nothing in this world that we do not.
Name : Texiora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Texiora [ IP : 110.49.235.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 16:33
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2035
เด็กสิบขวบ...

อือ นั่นสินะ ตอนผมสิบขวบก็คิดว่าตัวเองโตสุดๆ แล้วเหมือนกัน

ซาฮาร์น้อยน่าสงสาร  ถ้ายังไงจะพาไปวิ่งเล่นกับพุดเดิ้ลที่บ้านผมเป็นการปลอบขวัญดีกว่า  (...)

PS.  วันนี้ไม่รู้เหตุของวันพรุ่งนี้ "คิดมากไปทำไม"
Name : Snake's Eye < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Snake's Eye [ IP : 180.183.181.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤษภาคม 2555 / 16:56
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1965

จากบทที่ 5 นายพราบแห่งป่าสีดำ
           
            นี่เป็นปัญหาของสังคมปัจจุบันจริงๆ คนกลุ่มมากรังแก คนกลุ่มน้อย
หรือไม่ก็คนที่มีอำนาจรังแกผู้น้อย ในนิยายเรื่องนี้มนุษย์รังเกียจเผ่าหมาป่า
ได้โดยไม่ต้องมีเหตุผลด้วยซ้ำ ดันซ้ำร้ายมามีคดีลักพาตัวแมรี่ โกลด์ เลย
โดนลงทัณฑ์ แต่การฆ่าล้างเผ่าพันธ์นี้มันเป็นอะไรที่โหดร้ายจริงๆ อ่านตอน
นี้แล้วอิน แหะ รู้สึกสงสารเผ่าหมาป่า มีการกระทบกระเทียบปัญหาจริง
ในสังคมให้ดู
ปล.เขียนได้น่าติดตามดีครับ

อ่านต่อไป>>>>>>>>>



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 พฤษภาคม 2555 / 12:38

PS.  เราจะถมทะเลให้เต็มได้อย่างไร เราจะเติมเต็มชีวิตได้อย่างไร ถ้าใจไร้รัก
Name : Sb.kit กวีผู้นอบน้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sb.kit กวีผู้นอบน้อม [ IP : 110.77.169.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2555 / 12:36
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1964

จากบทที่ 5 นายพราบแห่งป่าสีดำ
           
            นี่เป็นปัญหาของสังคมปัจจุบันจริงๆ คนกลุ่มมากรังแก คนกลุ่มน้อย
หรือไม่ก็คนที่มีอำนาจรังแกผู้น้อย ในนิยายเรื่องนี้มนุษย์รังเกียจเผ่าหมาป่า
ได้โดยไม่ต้องมีเหตุผลด้วยซ้ำ ดันซ้ำร้ายมามีคดีลักพาตัวแมรี่ โกลด์ เลย
โดนลงทัณฑ์ แต่การฆ่าล้างเผ่าพันธ์นี้มันเป็นอะไรที่โหดร้ายจริงๆ อ่านตอน
นี้แล้วอิน แหะ รู้สึกสงสารเผ่าหมาป่า มีการกระทบกระเทียบปัญหาจริง
ในสังคมให้ดู
ปล.เขียนได้น่าติดตามดีครับ

อ่านต่อไป>>>>>>>>>


PS.  เราจะถมทะเลให้เต็มได้อย่างไร เราจะเติมเต็มชีวิตได้อย่างไร ถ้าใจไร้รัก
Name : Sb.kit กวีผู้นอบน้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sb.kit กวีผู้นอบน้อม [ IP : 110.77.169.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2555 / 12:36
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1963
กวีนนีเวีย ชื่อเพราะจังง่ะ
PS.  ฉันเบื่อตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย
Name : เจ้าแห่งความอมตะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าแห่งความอมตะ [ IP : 202.28.17.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2555 / 14:35
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1855
แมรี่น่าสงสารจัง
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.157.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2555 / 19:23
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1791
ไม่นะชาฮาร์ ห้ามตาย เดี๋ยวอดแย่งบทพระเอก
PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 125.25.50.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 16:20
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1695
 ชอบที่ไรต์เตอร์บอก เรื่องเด็ก 10 ขวบ

บทนี้แอบโหดร้าย T^T แล้วแมรี่โกล์ดจะต้องไปจริงๆหรอ
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 21:25
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1564
ชาฮาร์คุงงงง~~ T^T ทำใจดีๆไว้นะจ๊ะ ทุกปัญหามีทางเเก้ มาซบอกพี่สาวเถอะ มาม๊ะ 555
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.67.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2555 / 19:29
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1509
บทนี้ไม่มีคำผิดเลย ฮา
น่าสงสารชาฮาร์มากๆ อยู่ตัวคนเดียว
แมรี่โกลด์ก็ไม่อยู่ ป่านี้คงเงียบเหงามากๆเลยนะคะเนี่ย
หวังว่าสองคนนี้จะมาเจอกันเร็วๆอีกครั้งนะคะ
PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 110.77.250.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 14:54
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1454
 สงสารชาฮาร์ มนุษย์โหดร้าย ฆ่ายกฝูง เลย
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 58.11.162.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 17:10
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1378
ตอนนี้ดราม่ามาก โดยเฉพาะซาฮาร์ น่าสงสารสุดๆเลยTT โดนฆ่ายกฝูงซะงั้น

สิ่งมีชีวิตที่มีมันสมองมากๆนี่คิดไปก็น่ากลัวนะคะ คิดมากเกินไป มีกิเลสมากไป

จนต้องฆ่ากันไปฆ่ากันมา โหดร้ายมากจริงๆ ส่วนแมรี่โกลด์ก็น่าสงสารต้องแยกกับพ่อTT

PS.  ขอฝากนิยายเรื่อง "How To Find A Dragon : ตามล่าหามังกรที่สาบสูญ" ด้วยนะจ๊ะ
Name : Equinox < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Equinox [ IP : 180.183.26.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2555 / 22:15
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1319
โดนมาก น่ารักอ้ะ !
Name : ?SINCERE' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ?SINCERE' [ IP : 223.206.122.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2555 / 17:41
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1297
จะเป็นยังไงต่อไปนะ ??
PS.  จากวันนี้...ไปถึงทุกวัน จะมี "กัน" ตลอดไป
Name : doGNow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ doGNow [ IP : 125.27.133.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 02:23
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1278
มาอ่านต่อค่ะ > <
ไม่มีอะไรจะเม้นนอกจากชอบชาฮาร์มากกกกกกกกกกกก T^T
เหมือนตัวละครทุกตัวมีคาแรกเตอร์เหมาะกับตัวเองดี  อ่านแล้วหลุดเข้าไปในโลกนั้นได้ง่ายๆเลยค่ะ
ฉากหลังของชาวบ้านคิดไปถึงเรื่อง van helsing ผสมๆกะทไวไลท์อ่ะ  ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า แหะๆ -0-
....เป็นนิยายที่สวยจริงๆ =W= 555

PS.  Anything will pass!!!
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 171.97.19.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2555 / 16:03
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android