คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 8 : บทที่ ๖ : บ้านหลังใหม่


     อัพเดท 5 มิ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 8 : บทที่ ๖ : บ้านหลังใหม่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1939 , โพส : 30 , Rating : 98% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๖
บ้านหลังใหม่


          ขี้ขลาด... ไอ้หมาขี้ขลาด


            ชาฮาร์ คานิดาล์ยกำลังด่าตัวเองในใจเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย เด็กชายหมาป่ารู้ตัวดีว่าตนขี้ขลาดเพียงใด ข่าวร้าย...ทั้งที่ไม่รู้จริงหรือเปล่า แต่เขากลับเลือกจะหนีไปให้ไกลเพื่อไม่ต้องรับรู้ความจริง

            เขาวิ่งมาตลอด ทั้งเหนื่อยทั้งล้าแต่ไม่ยอมหยุด เกรงว่าหากหยุด... ความเป็นจริงจะตามมาทัน ทว่ามันช่างโง่เขลา เพราะยิ่งหนี...ความเจ็บปวดกลับยิ่งรุนแรง ชาฮาร์เติบโตมากับความรัก มีชีวิตอยู่ในสังคม ห้อมล้อมด้วยเพื่อนและญาติพี่น้อง เขาไม่มีวันลืมช่วงเวลาเหล่านั้นได้


          ‘ความสูญเสียนำพาซึ่งความแค้น พวกเขาคิดแค่ต้องจัดการ ตอนนี้คงตายหมดแล้ว...ทั้งเผ่า’


            ถ้อยคำและน้ำเสียงนั้นไม่มีความล้อเล่นเจืออยู่เลย คำว่าทั้งเผ่า... หมายถึงเผ่าของเขา... หมายถึงพี่น้องทุกคนตายหมดแล้ว ครอบครัวที่เคยเห็นหน้ากันทุกวัน ไม่เหลืออีกแล้ว

            น้ำใสเอ่อล้นดวงตา รินอาบแก้มจนภาพที่เด็กชายเห็นพร่าจาง เขายังคงวิ่งหนีต่อไป เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้

            ในที่สุดชาฮาร์ก็วิ่งพ้นเขตป่าสีดำ เขาพบทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลสีเหลืองอร่ามของช่วงฤดูใบไม้ร่วง เด็กชายไม่เคยเจอพื้นที่โล่งกว้างเช่นนี้มาก่อน มีบ้านเรือนหลังน้อยใหญ่ตั้งอยู่ไกลออกไปจากนี้ เขาพ้นป่าดำมาแล้ว แสดงว่านี่คือดินแดนของพวกมนุษย์อ่อนแอ... พวกที่ขับไล่บรรพบุรุษของเขาออกไป

            ไอ้พวกอ่อนแอทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี

            ชาฮาร์รู้สึกถึงไฟร้อนรุ่มอยู่ในอก เขายังคงร้องไห้ แต่บัดนี้น้ำตาไม่ได้ไหลเพราะความเสียใจ มันแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น...

            ขณะที่เด็กชายยังคงยืนดูแผ่นดินอันน่าสมเพชอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงดนตรีบรรเลงลอยมา ชาฮาร์จำได้ว่าคือเสียงปี่ เพราะได้ยินบ่อยในบางคืนที่จัดงานเลี้ยง นักดนตรีมาเล่นเพลงด้วยเครื่องดนตรีหลากหลายอย่าง มนุษย์หมาป่าชอบเพลงเล่นเร็วและสนุกสนาน แต่ทำนองของเพลงที่ได้ยินนี้เขาไม่คุ้นเสียเลย มันเป็นเพลงเฉื่อยช้าน่ารำคาญ

            เมื่อทนฟังนานเข้าอารมณ์กลับสงบลงอย่างน่าแปลก ชาฮาร์เริ่มมองหาต้นเสียง มีคนเคยบอกว่าดนตรีช่วยบำบัดจิตใจ ชาฮาร์เคยฟังแต่เพลงเร็วมาตลอดจึงแปลกใจที่เพลงช้าก็ช่วยให้หายเศร้าได้

            ห่างออกไปจากนี้ ชาฮาร์พบมนุษย์อ่อนแอคนหนึ่งกำลังนั่งเป่าปี่อยู่บนตอไม้แห้ง เขาเห็นจังหวะพรมนิ้วสอดคล้องการระบายลมเป่าอย่างชำนาญ เพลงนี้ไม่ใช่เพลงเร็ว ชาฮาร์กลับเห็นว่าบทเพลงนี้ยากแต่นักดนตรีบรรเลงได้ไพเราะมากทีเดียว

            ชาฮาร์เดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว แต่นักดนตรีรู้ เมื่อเห็นว่าเด็กชายเข้ามาใกล้เขาก็หยุดเป่า

            นักดนตรีแต่งกายด้วยชุดมีสีสันและหลวมโคร่งรุ่มร่าม เขามองมายังชาฮาร์แล้วส่งยิ้ม

            “ท่านเองคือผู้โศกเศร้า”

            ชาฮาร์หันซ้ายแลขวา ไม่พบใครที่นักดนตรีกำลังพูดด้วย นักดนตรียิ้มกว้างขึ้นด้วยความเอ็นดู เด็กชายจึงรู้ว่านักดนตรีพูดกับตน หน้าเริ่มร้อนผ่าว

            “ไม่ได้เศร้านะ” ชาฮาร์แก้ตัวน้ำขุ่น

            นักดนตรีเลิกคิ้วสูง ท่าทางขบขัน “แล้วร้องไห้ทำไมเล่า”

            “วิ่งมา ฝุ่นเลยเข้าตา” เมื่อเห็นว่ายิ่งพูดยิ่งไม่เข้าทาง ชาฮาร์รีบเปลี่ยนเรื่อง “เพลงที่ท่านเป่าชื่อเพลงอะไร”

           
“ข้าไม่รู้หรอก” นักดนตรีบอก “ข้าสัมผัสถึงความเสียใจของท่านได้ จึงอยากมอบเพลงบทนี้ให้ ขอเพียงท่านได้ฟังแล้วรู้สึกดีสักนิดก็พอ”

            ชาฮาร์ฟังแล้วรู้สึกดีอย่างเขาบอกจริงๆ

            “ท่านเป็นใคร” เด็กชายเริ่มระแวง “รู้ได้อย่างไรว่าข้าเศร้า”

            “ก็ท่านร้องไห้”

            เด็กชายนึก เขาร้องไห้เสียงดังขนาดนั้นเชียวหรือ... โดยไม่รู้ตัวเนี่ยนะ

            “ไม่ ข้าหมายถึงท่านเป่าปี่ก่อนจะเห็นตัวข้าเสียอีก ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามีคนกำลังเศร้าอยู่”

            นักดนตรีเอียงคอเล็กน้อย ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้มเดิม “ไม่รู้สิ”

            “แต่ท่าน...”

            “ข้าอธิบายไม่ได้เพราะตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่สายลมพัดมาบอก บอกว่ามีคนกำลังเศร้าและยังทำให้ข้ารู้สึกเศร้าตามไปด้วย สายลมอยากให้ข้าเป่าเพลงให้คนเศร้านั้นฟัง ข้าจึงเป่าเพลงเพื่อไล่ความเศร้าออกไปเท่านั้น... ท่านฟังแล้วรู้สึกดีไหมเล่า”

            “เอ้อ...” ชาฮาร์ไม่ใคร่เข้าใจนัก “ข้ารู้สึกดี”

            นักดนตรียิ้ม “ดีแล้วล่ะ”

            แล้วเขาก็ยกปี่ขึ้นเป่า เพลงนั้นไม่ใช่เพลงเศร้าอีกแล้ว แต่เป็นเพลงเร็วฟังแล้วดูสนุก เสียงปี่ร้องโทนสูงต่ำนุ่มหูจนคนฟังแล้วตลกดี ชาฮาร์หัวเราะคิก ตัดสินใจนั่งลงกับพื้นใกล้ๆ พลางตบมือให้เข้าจังหวะ

นักดนตรีนิสัยประหลาดเป็นใครไม่สำคัญ ชาฮาร์ว่าเขาไม่มีพิษภัย อาจจะเป็นความคิดของเด็ก แต่นักดนตรีทำให้เขาคิดถึงเด็กหญิงหมวกแดง คนที่คิดถึงหัวใจคนอื่นก่อนเสมอ ชาฮาร์จึงเรียนรู้ว่าการจมอยู่กับความทุกข์ไม่เหมาะกับเขาเลย เสียงหัวเราะและรอยยิ้มต่างหากที่เหมาะกับเขา ในเมื่อนักดนตรีไม่ถามว่าเขาคือใครมาจากไหน ไม่ถามถึงหูสุนัขที่ประหลาดสำหรับมนุษย์ ชาฮาร์ก็จะไม่สงสัยอะไรนักดนตรีอีก



            ถึงอย่างนั้น ชาฮาร์ใช้เวลานานมากทีเดียวเพื่อลืมอดีตเลวร้ายให้หมดไป


++++

            นั่นคือเรื่องราวมิตรภาพของสาวน้อยหมวกแดงกับมนุษย์หมาป่า

            แน่นอน ท่านคงสงสัยว่าเหตุใดเหล่ามนุษย์หมาป่าจึงอ่อนแอเพียงนี้ เป็นถึงมนุษย์หมาป่ากลับพ่ายแพ้ให้มนุษย์อ่อนแอธรรมดาง่ายดายนัก เนื่องจากภาพลักษณ์ของมนุษย์หมาป่าที่ท่านเคยรู้จักเป็นสัตว์ร้ายน่าสะพรึง แข็งแรงเก่งกาจเหนือมนุษย์

            ข้าอยากให้ท่านลองนึกถึงความเป็นจริง มีเหตุผลอะไรเราถึงสาปให้พวกมันมีกำลังมากกว่าเพื่อย้อนกลับมาทำร้ายมนุษย์เองด้วย หากอสูรกายบนโลกมีอิทธิฤทธิ์มากมายเช่นได้ยินมา ป่านนี้มนุษย์ผู้อ่อนแออย่างเราคงสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ไปนานแล้ว

            ดังนั้นขอให้ท่านโปรดปรับความเข้าใจเสียใหม่ มนุษย์หมาป่าเป็นมนุษย์ต้องคำสาปมาแต่โบราณกาล นอกจากต้องทุกข์ทรมานตกอยู่ใต้อำนาจของพระจันทร์ ยังมีรูปลักษณ์ดุร้ายน่ากลัว ต้องดำรงชีวิตท่ามกลางความลำบากเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน ไม่เป็นที่ยอมรับในสังคมบนโลก ...นี่สิ จึงจะเรียกว่าคำสาปอย่างแท้จริง

            ทว่าบทเรียนชีวิตของชาฮาร์เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย เพราะอาหารจานหลักนั้นคือเรื่องราวของสาวน้อยหมวกแดงต่างหาก หนึ่งในนิทานของพี่น้องตระกูลกริมม์อันเลื่องลือไปทั่วโลก โดยไม่มีใครรู้หรอกว่าเรื่องจริงของสาวน้อยหมวกแดงผู้นี้เป็นอย่างไร

            แมรี่โกลด์คือสาวน้อยหมวกแดง เพราะนางชอบสวมเสื้อคลุมติดหมวกสีแดงอยู่เสมอ ท่านได้รู้ถึงอุปนิสัยในวัยเด็กของนางมาบ้างแล้วว่านางเป็นหนึ่งในมนุษย์ต้องคำสาป แม้คำสาปจะดูเหมือนไม่หนักหนาสาหัสสากันอะไร ถึงอย่างนั้น ข้ากลับคิดว่าหากแมรี่โกลด์ใช้ชีวิตในป่า ยังดีเสียกว่าต้องออกมาเผชิญโลกภายนอก

            เพราะความลับคือสิ่งที่ทุกคนพึงมี มันอาจเป็นเรื่องสุขสันต์หรือความหม่นหมอง แต่เมื่อใดที่เราเริ่มมีความลับย่อมรู้สึกหนักราวกับกำลังแบกก้อนหินก้อนใหญ่

ท่านลองคิดดูว่าจะเป็นอย่างไรเมื่อคนเราพูดโกหกไม่ได้ โลกนี้คงมีศีลธรรมมากขึ้น เพราะทุกคนต้องพูดตามความคิดของตนออกมา จะไม่มีการหน้าไหว้หลังหลอก พูดอะไรไปก็ต้องทำ สัญญาอะไรก็ต้องรักษาสัญญา คงมีแต่ความจริงใจไม่หลอกลวง ทว่า... ลองคิดในทางกลับกัน การพูดคำตรงเกินไปก็เป็นข้อเสีย บางครั้งเราไม่ควรพูดความในใจออกมาเสียหมด เพราะหากมันเป็นเรื่องไม่ดี ก็อาจนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเราเองได้

แมรี่โกลด์ถูกเลี้ยงดูให้เป็นคนตรง นางไม่เคยเจอใครนอกจากบิดาและเด็กชายหมาป่า ดังนั้นจึงมีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่รู้ว่าเธอพูดโกหกไม่ได้ แมรี่โกลด์เป็นเพียงเด็กหญิงผู้ไม่รู้ประสีประสา ไม่รู้ว่าการอยู่ในสังคมจำเป็นต้องเก็บความลับเอาไว้บ้าง เพราะความไม่รู้อย่างนั้นจึงทำให้การเข้าสังคมเป็นเรื่องยากมากสำหรับแมรี่โกลด์

ถึงเวลามาฟังเรื่องของสาวน้อยหมวกแดงกันบ้างดีกว่า จากนี้คงเรียกได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นและจุดผันเปลี่ยนของนิทานทั้งหมดเลยก็ว่าได้

++++

            แมรี่โกลด์ไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรเมื่อมาอยู่ในบ้านหลังใหม่ ตลอดจำความได้คนที่เธอรู้จักมีแค่นายพรานอาเบลคนเดียว(ไม่รวมมนุษย์หมาป่า) เด็กหญิงจึงจินตนาการถึงแม่และพี่ชายคนแรกของเธอว่าเป็นคนใจดีเหมือนฟิลลิเป

            “ผมทอง” คำแรกของหญิงนางหนึ่งทัก “โง่”

            แมรี่โกลด์ไม่พอใจคำสบประมาทนั้นมาก ตอนแรกเธอแทบจะพุ่งเข้าไปทำร้ายหญิงสาวอยู่แล้วถ้าไม่มีฟิลลิเปห้ามไว้ก่อน หลังจากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านก็แนะนำแมรี่โกลด์ และบอกเด็กหญิงว่านี่คือท่านหญิงลีเดียภรรยาของเขา ต่อแต่นี้ไปจะเป็นแม่ของเธอ

            หญิงสาวมองลูกเลี้ยงด้วยสายตาเหยียดหยาม แมรี่โกลด์คิดว่าดวงตาคมสีเข้มนั้นสวยดีอยู่หรอกแต่กลับไม่น่าพิศมัย ฟิลลิเปบอกให้เธอเรียกหล่อนว่าแม่ เด็กหญิงได้รู้คำว่าแม่เรียกยากกว่าพ่อมากนัก

            “ลำบากนักก็เรียกท่านหญิง” แม่เลี้ยงบอก “ฟิลลิเป ท่านรับมาก็เลี้ยงเองเถิด ลูกสาวของข้ามีแค่กวินนีเวียคนเดียว”

            “เด็กคนนี้น่าสงสารนะท่านหญิง เธอเจอเรื่องเลวร้ายมามาก ข้าอยากให้เธอมีชีวิตที่ดี”

            ท่านหญิงลีเดียมีสีหน้าลำบากใจ ตวัดตาคมสีดำสนิทตรวจดูเด็กหญิง ครั้นแล้วก็ถอนหายใจ “ก็ได้ค่ะ แต่ท่านสัญญากับข้าก่อนว่าจะไม่ให้เด็กคนนี้เป็นตัวแทนลูกของเรา กวินนีเวียมีเพียงคนเดียวบนโลก”

            “ข้าสัญญา” ฟิลลิเปยิ้มให้ภรรยา แล้วจับมือลูกสาวบุญธรรม “มาเถอะแมรี่โกลด์ พี่ชายของเจ้าอยู่ข้างบน ไปพบเขากัน”

            แมรี่โกลด์เห็นท่านหญิงไม่ละสายตาจากเธอเลย มันอึดอัด เธอไม่ชอบให้ใครมองเธอแบบนี้ แล้วพี่ชายจะมองเธอเหมือนแม่ของเขามองไหม จะยอมรับเธอเป็นน้องหรือเปล่า

            ฟิลลิเปจูงมือแมรี่โกลด์ขึ้นมาบนชั้นสองของบ้าน และหยุดหน้าประตูห้องหนึ่ง เขาเคาะสองสามครั้ง “กาวิน นี่พ่อเอง”

            ไม่มีเสียงใดตอบ...

            หัวหน้าหมู่บ้านผูกคิ้ว แล้วเคาะอีกครั้งแรงขึ้น “กาวิน เปิดประตู”

            เงียบ...

            “กาวิน!”

            แมรี่โกลด์สะดุ้งเพราะเธอไม่เคยเห็นเวลาฟิลลิเปโมโห สักพักประตูห้องก็แง้มออก มีเด็กชายคนหนึ่งโผล่มาแค่ใบหน้า

            คนชื่อกาวินเป็นเด็กหน้าตาดี มีผมสีน้ำตาลอ่อน มีดวงตาสีเข้มคมเหมือนท่านหญิง เขาไม่สังเกตเห็นแมรี่โกลด์ ความจริงเขาไม่มองใครทั้งนั้นนอกจากบิดา ใบหน้าบูดบึ้งยิ่งบึ้งหนักด้วยความไม่พอใจ ก่อนปิดประตูดังปัง

            “เจ้าลูกบ้า” ฟิลลิเปกัดฟันกรอด

            “กาวินคงกำลังอ่านหนังสือ ใกล้สอบแล้วอย่าเพิ่งรบกวนเขาเลย” ท่านหญิงแก้ตัวให้

            “มันควรรู้จักเวลาบ้าง ไม่ใช่...” เมื่อภรรยาส่งสายตาปรามไม่ให้พูด ฟิลลิเปจึงรีบเปลี่ยนเรื่องหันมาคุยกับเด็กหญิง “แมรี่โกลด์ เจ้าชอบแกะไหม”


            เห็นทีแมรี่โกลด์ต้องพยายามปรับตัวกับครอบครัวใหม่ของเธอโดยเร็วเสียแล้ว


++++

            “แกะคืออะไร”

            ตอนนั้นแมรี่โกลด์เห็นท่านหญิงหัวเราะในลำคอ เธอจึงนึกได้ว่าถามคำถามน่าอายออกไปเสียแล้ว โถ่เอ้ย ในป่าสีดำมีแต่ต้นไม้นี่ แถมพ่อให้เธออยู่แต่ในบ้าน ออกไปได้ไกลสุดแค่ริมแม่น้ำ เจอสัตว์เล็กสัตว์น้อยแต่ไม่มีตัวไหนที่พ่อเรียกมันว่าแกะ

            แม้แต่ฟิลลิเปก็หัวเราะ เขาขออนุญาตแมรี่โกลด์กับท่านหญิงว่าจะพาเธอออกไปข้างนอก ท่านหญิงซึ่งเหมือนอารมณ์เกือบดีทำแค่พยักหน้าจากนั้นก็ปลีกตัวไปทำธุระ

            ฟิลลิเปพาลูกสาวบุญธรรมมาถึงฟาร์มเลี้ยงแกะ เป็นอาณาบริเวณกว้างขวางพอสมควร ฟิลลิเปชี้ไปยังพื้นที่ส่วนหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์มีขนเป็นปุยหนา ขนของมันนวลไปกับสีของหญ้าในฤดูใบไม้ร่วง

            “นั่นคือแกะ แกะตัวขาวๆ พอฤดูหนาวเราจะตัดขนมาทำเป็นเสื้อคลุม”

            แมรี่โกลด์นึกถึงเสื้อคลุมขนสัตว์ที่ฟิลลิเปให้เธอในวันแรกที่พบกัน เสื้อตัวนั้นอุ่นมาก ขนสัตว์นุ่มนิ่มนั้นคือขนของแกะนี่เอง

            “ข้าชอบแกะ เป็นเสื้อแล้วอุ่นดี” เด็กหญิงตอบ “แต่...ตอนท่านตัดขนของมัน...มันเจ็บไหม”

            ไม่เคยมีใครถามคำถามแบบนี้มาก่อน ฟิลลิเปอึ้งเล็กน้อยและนึกเอ็นดูเด็กหญิงมากขึ้น เขาลูบผมเธอเบาๆ “เด็กดี อยากลองเล่นกับมันไหม”

            “เล่นได้เหรอ”

            “เล่นได้หรือคะ” ฟิลลิเปทวนเน้นคำลงท้าย “พรานอาจไม่มีเวลาสอนเรื่องมารยาท ต่อไปเจ้าต้องพบปะผู้คนมากมายควรเรียนรู้ไว้ พรุ่งนี้จะให้ท่านหญิงลีเดียสอน”

            แมรี่โกลด์ไม่รู้การใช้หางเสียงกับมารยาทในสังคมเกี่ยวกันอย่างไร แต่พอคิดว่าต้องไปเรียนมารยาทกับท่านหญิงก็รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อย่างไรชอบกล เด็กหญิงปั้นหน้างอ

“ท่านหญิงไม่น่ากลัวหรอกแมรี่โกลด์ นางแค่ยังเสียใจเรื่องกวินนีเวีย หากรู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดีอย่างนี้นางต้องรักเจ้ามากแน่อยู่แล้ว” ฟิลลิเปหัวเราะ “ตกลงอยากไปเล่นกับแกะไหม”

“อยาก” แมรี่โกลด์ร้องดีใจ “เอ้อ... อยากเล่นค่ะ ข้าอยากไปเล่นกับแกะขนฟู”

“อย่างนั้นไปกันเถอะ”

ฟิลลิเปพาลูกสาวบุญธรรมเดินไป โดยมีแมรี่โกลด์วิ่งนำ

ฟิลลิเปใจดีเหมือนพ่อ อาจจะมากกว่าพ่อด้วยซ้ำเพราะเขาตามใจแมรี่โกลด์หลายอย่าง ส่วนพ่อห้ามเธอเกือบทุกอย่างที่อยากทำ บางทีต่อจากนี้หากฟิลลิเปรักเธอเหมือนลูกสาวอีกคนได้ เธอก็คงรักเขาเหมือนพ่ออีกคนได้เหมือนกัน

แกะไม่ได้ขาวมากอย่างแมรี่โกลด์คิด เมื่อฟิลลิเปให้เธอลองลูบขนมัน แค่วางมือลูบไล้ตามเส้นขนปุกปุยก็หยุดมือไม่ได้ ขนของแกะนุ่มมาก ลูกแกะตัวหนึ่งเบียดเข้ากระแซะราวกับเล่นด้วย

“น่ารักจัง”

“ตัวนี้เพิ่งเกิดได้ไม่นาน เป็นเพศเมีย” ฟิลลิเปบอก “ตั้งชื่อให้มันสิแมรี่โกลด์”

“ให้ข้าตั้งหรือ” แมรี่โกลด์ทำตาโต

“ตัวนี้ยกให้เจ้านะ”

ดวงตาสีทองยิ่งโตมากขึ้น เด็กหญิงดีใจยิ่งนัก “จริงหรือ ท่านไม่หลอกข้านะ”

“ไม่หลอก แล้วอยากให้มันชื่ออะไรบอกข้าได้ไหม”

“มันชื่อ...” เด็กหญิงคิดสักครู่ “...ชื่อหมายเลขหนึ่งได้ไหมคะ”

ฟิลลิเปอยู่ในช่วงเห่อลูกสาวคนใหม่จึงไม่กล้าขัดใจ ทั้งที่ชื่อนั้นออกพิลึกพิลั่นอยู่มาก เขาทำเพียงยิ้มให้เด็กหญิงแล้วบอกว่าตามแต่ใจเธอ หลังจากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านปล่อยให้ลูกสาวเล่นกับลูกแกะ ส่วนตนถอยออกมายืนทอดมองกิจการอยู่เงียบๆ

ตระกูลของฟิลลิเปสืบทอดกิจการฟาร์มเลี้ยงแกะมารุ่นต่อรุ่นแล้ว ญาติพี่น้องก็กระจัดกระจายกันไปต่างเมือง จึงมีแต่เขาซึ่งเป็นบุตรคนโตที่รับช่วงต่อ หมู่บ้านไร้ชื่อแห่งนี้ตั้งอยู่ในชนบทใกล้เมืองฮาเนา แคว้นเฮสเซน ด้วยความที่ใกล้กับป่าดำอาถรรพ์ทำให้ไม่มีใครใคร่อยากอยู่นัก ถึงอย่างนั้นพื้นที่แห่งนี้ก็อุดมสมบูรณ์ มีดินดี มีทุ่งกว้าง คุ้มค่าพอให้ชาวนาชาวไร่ไม่ย้ายหนีไปจนหมด

ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านได้มาเพราะความเป็นตระกูลเก่าแก่และมีผู้คนนับหน้าถือตา และเพราะเป็นบุตรคนโตจึงต้องรับภาระหน้าที่นี้ควบไปด้วย ความตั้งใจของฟิลลิเปแค่อยากดูแลหมู่บ้านให้พ้นจากรุ่นของเขา แม้ภรรยามีศักดิ์เป็นถึงท่านหญิง แต่ท่านหญิงลีเดียกลับสุขภาพอ่อนแอ ความฝันว่าอยากมีลูกสักโหลหนึ่งก็เป็นไปได้ยาก ดังนั้นเมื่อกาวินถือกำเนิด ฟิลลิเปจึงตั้งความหวังไว้มาก

พอนึกถึงลูกชาย ฟิลลิเปก็ถอนหายใจ

กาวินเป็นเด็กฉลาด เขามักทำเรื่องน่าภูมิใจให้กับครอบครัวเสมอ ทว่าความภาคภูมิใจนั้นไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ กาวินสอบได้อันดับหนึ่งในชั้นเรียน ทุกคนยกย่องว่าเขาเป็นอัจฉริยะ แต่ภายหลังกาวินมาเล่าให้ท่านหญิงลีเดียฟังว่าเขาไม่ได้ต้องการจะเป็นที่หนึ่ง เขาไม่อยากทำตัวให้โดดเด่น พอท่านหญิงถามว่าเพราะอะไร คำตอบนั้นก็กลายเป็นจุดแตกหักในครอบครัว

กาวินไม่อยากเป็นผู้นำหมู่บ้าน

เมื่อนั่นคือเหตุผล จึงเกิดการทะเลาะกันครั้งยิ่งใหญ่ของพ่อกับลูก ด้วยนิสัยหัวรั้นสืบมาจากสายเลือด พอไม่มีใครยอมใครย่อมเกิดปัญหาตามมา

หลังจากนั้นกาวินก็พยายามมากขึ้น ไม่ใช่พยายามในทางร้าย แต่เขาเลือกใช้ความสามารถให้ดีในทางอื่น ไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจการของครอบครัว ไม่ลงรอยกับบิดา เกลียดการทำฟาร์ม และพาลเกลียดแกะ เกลียดวัว อะไรที่บิดาชอบ กาวินจะไม่ชอบ อะไรที่บิดาไม่ชอบ กาวินจะชอบ

เมื่อเห็นว่ากาวินเริ่มตั้งใจเล่าเรียน ฟิลลิเปก็เกิดสงสัย เขาจึงถามภรรยาเพราะเป็นคนเดียวที่ลูกชายยอมคุยด้วย แต่ท่านหญิงลีเดียก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าลูกตั้งใจทำอะไร

เพราะคิดว่าลูกชายพึ่งพาไม่ได้แน่แท้แล้ว แถมยังต้องสูญเสียกวินนีเวียไป ฟิลลิเปก็ไม่เหลือใครให้สืบทอดกิจการและตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านสักคนเลย

 ถึงอย่างนั้นฟิลลิเปไม่ได้คิดจะรับแมรี่โกลด์มาเพื่อยกมรดกให้ ครั้งแรกที่เห็น เธอเป็นเด็กหญิงน่ารักไร้เดียงสา มันไม่ดีนักถ้าให้เธอใช้ชีวิตในป่ากับนายพรานแค่สองคน อีกอย่างสำคัญ ฟิลลิเปไม่คิดว่าแมรี่โกลด์เป็นลูกแท้ๆ ของนายพราน เขาว่าพรานอาจเก็บเธอมาเลี้ยงไว้ทำประโยชน์ภายหลัง ฟิลลิเปแค่อยากช่วยเธอ

เสียงร้องของแมรี่โกลด์ทำฟิลลิเปหลุดจากภวังค์ พอเห็นลูกสาวบุญธรรมเล่นปล้ำกับแกะหกล้มหกลุกเสียจนมอมแมมทั้งคนทั้งสัตว์จึงอดอมยิ้มไม่ได้ เขามองแมรี่โกลด์เป็นลูกสาวคนนึงแทนกวินนีเวีย อาจรับเลี้ยงเธอเพื่อบรรเทาจิตใจอย่างที่ท่านหญิงเป็นกังวลจริงๆ ไม่ผิดไม่ใช่หรือหากจะทำเพื่อความสุขของตัวเองบ้าง แมรี่โกลด์ชอบแกะถึงเพียงนี้ ต่อไปนางอาจช่วยงานเพื่อตอบแทนเขาได้

“แมรี่โกลด์” ฟิลลิเปเรียก “กลับบ้านไปทานอาหารเย็นกันเถอะ”

            เด็กหญิงหิวแล้วเช่นกัน “หมายเลขหนึ่งไปกินด้วยได้ไหม”

            “ไม่ได้หรอก”

            “แล้วหมายเลขหนึ่งกินอะไร ข้าอยากกินกับมัน”

            “ไม่ได้ อาหารสัตว์กับคนไม่เหมือนกัน ทานร่วมกันไม่ได้”

            “แล้วอาหารคนกับอาหารสัตว์อะไรอร่อยกว่ากัน” เด็กหญิงไม่ยอมแพ้

            “อาหารคนสิ” ฟิลลิเปเริ่มปั้นหน้าดุ “ถ้าไปช้าท่านหญิงจะตีเจ้านะ”

            ไม่ยุติธรรมเลย แมรี่โกลด์ได้แต่คิดในใจ เพราะไม่แน่ใจว่าพูดออกไปจะเป็นคำจริงหรือเปล่า ทำไมคนได้กินอาหารอร่อย แล้วแกะถึงไม่ได้กินอาหารดีแบบนั้นบ้าง

            “เย็นมากแล้ว อีกเดี๋ยวคนงานจะมาต้อนแกะเข้าคอก พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นกันใหม่นะ”

            แมรี่โกลด์พยักหน้า และยอมเดินตามฟิลลิเปกลับบ้าน

            มื้อเย็นของวันนั้นเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่แมรี่โกลด์จดจำไปอีกนาน

ท่านหญิงลีเดียเริ่มสอนหลักสูตรมารยาทในสังคม ทันทีที่เห็นสภาพของแมรี่โกลด์ ท่านหญิงกรีดร้องแล้วรีบไล่เธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เธอถูกแม่บ้านจับใส่ชุดใหม่ ทาแป้งแต่งหน้ารวบผมติดโบว์ให้สมเกียรติลูกบุญธรรมผู้นำหมู่บ้าน เวลาก็ล่วงเลยจนค่ำ พอถึงเวลาอาหารเย็น อาหารอร่อยจริงแต่แมรี่โกลด์ไม่สามารถทานให้อร่อยเหมือนเคยทานกับพ่อที่บ้านในป่าได้ ท่านหญิงเอ็ดทุกครั้งตั้งแต่ที่จับช้อนกระทบจาน ตักอาหารมากเกินคำ ไม่ผูกผ้ากันเปื้อน เคี้ยวอาหารไม่ปิดปาก และพูดจาไม่มีสัมมาคารวะ แมรี่โกลด์รู้สึกว่าเธอทำผิดเสียหมด จนกับข้าวอร่อยก็รสเฝื่อนไปเลย


ข้างท่านหญิงมีจานว่างเปล่าวางเตรียมไว้ให้ใครสักคน หลังจากสิ้นสุดหลักสูตรมารยาทในการรับประทานอาหาร สุดท้ายที่ว่างข้างท่านหญิงกลับไม่มีใครมา




กว่าจะครบ (ถอนหายใจ)
ขออภัย บทที่ถ้าเขียนต่อคงย๊าวยาว เลยตัดแค่นี้ไปก่อน
ตัวละครใหม่มาแล้ว ดัดแปลงชื่อนิดหน่อยตามความชอบ
พอจะเดาได้บ้างมั้ยนะ ชื่อเมือง ชื่อแคว้น ชื่อป่า อิอิ
ไม่รู้ว่ามีคนได้ของขวัญปีใหม่กันบ้างหรือเปล่า แต่ก็ช่างเถอะ อัพแล้วนะคะ 
ช่วงนี้งานเยอะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และคะแนนโหวต ถ้าไม่รู้จะเม้นอะไรก็โหวตให้คนละจึ๊กๆก็ยังดี >_<

สวัสดีปีใหม่นะคะ ยิ้มละไมกันทุกคนนะ
 +❥ Free theme mouse.naru


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 8 : บทที่ ๖ : บ้านหลังใหม่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1939 , โพส : 30 , Rating : 98% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 30 : ความคิดเห็นที่ 3361
เกวนแน่เลย
เรื่องนี้ต้องมีเกวนโผล่มาแน่เลย!

แมรี่โกลด์รีบหนีกลับไปอยู่กับพ่อเถอะะะ
อยากให้กาวินดูแลแมรี่โกลด์จัง
แบบพี่ชายน้องสาวอ่ะ
Name : cherryme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cherryme [ IP : 180.180.31.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มกราคม 2557 / 14:59
# 29 : ความคิดเห็นที่ 3208
เงิบกับครอบครัวใหม่!
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.3.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 04:00
# 28 : ความคิดเห็นที่ 3191
จบตอนที่ 8
ชอบบทบรรยายช่วงกลางเรื่องมาก  อ่านแล้วเหมือนตัดฉากเข้าสู่เบื้องหลังของนิยายก่อนมาเล่าที่บทของแม่หมวกแดง

"หมายเลขหนึ่ง"...  ชั้นกุมขมับกับเซนส์ในการตั้งชื่อของเธอจริง ๆ!!!!!!

ตอนนี้อ่านแล้วอบอุ่นมากครับ  โดยเฉพาะชาฮาร์  ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าลูกหมาจะไร้เดียงสาถึงเพียงนี้
อ่านตอนต่อไป --->
Name : myu_immi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ myu_immi [ IP : 182.52.77.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2556 / 16:19
# 27 : ความคิดเห็นที่ 3121
ทุกคนเริ่มมีชีวิตใหม่กันแล้ว :)
อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกนึกถึงนิทานตอนเด็กๆ.. คุ้นๆชอบกล -w-?

PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.33.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มีนาคม 2556 / 15:27
# 26 : ความคิดเห็นที่ 3057
เอ่อ...
พรานคือพ่อของเด็กหญิงจริงๆ ไม่ใช่หริฟิลิเป?
ตอนแรกแจนคิดนะว่าแมรี่โกลด์คือคำสาปของแม่มด
แล้วก็เรื่องฟิลิเปคงหายห่วง
เขาต้องเป็นคนดีสิน่า...
ลุ้นตอนต่อไป
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:16
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2973
คำผิด

ย่อหน้าที่หกสิบห้า
     - บรรทัดแรก         คำว่า 'โถ่เอ้ย' เปลี่ยนเป็น 'โธ่เอ้ย'



PS.  อย่าเสียใจภายหลัง กับสิ่งที่คิดและลงมือทำไปแล้ว
Name : กฤษฏิ์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กฤษฏิ์ [ IP : 61.7.236.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2555 / 16:09
# 24 : ความคิดเห็นที่ 2753
ชอบบทบรรยายตอนนักดนตรีเล่นเพลงให้ชาฮาร์ฟังจัง  แม้ไม่ได้ยินเสียงแต่บรรยายได้มีจังวหะจะโคน  เหมือนตัวหนังสือพริ้วไหวขึ้นลงไปตามเสียงเพลงเลย
PS.  คำวิจารณ์ดีๆจากคนที่อ่านนิยายของเราทำให้ยิ้มได้ไปสามวันเลย
Name : ปากกาและหยดหมึก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปากกาและหยดหมึก [ IP : 58.11.234.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2555 / 13:17
# 23 : ความคิดเห็นที่ 2692
สงสารฟิลิปจัง
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 22:36
# 22 : ความคิดเห็นที่ 2542
นักเป่าปี่แห่งฮาเมลินรึเปล่าหว่า...ไม่ใช่หรอกเนอะ?
PS.  รักนิยายแฟนตาซี 
Name : MarshMalloW KinG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MarshMalloW KinG [ IP : 171.7.229.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2555 / 18:46
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2433
แมรี่โกลด์คงต้องปรับตัวอีกนาน
ส่วนคนเป่าปี่ ใครละนั่น -__-
PS.  Nothing in this world that we do not.
Name : Texiora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Texiora [ IP : 110.49.235.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 16:47
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1981

จากบทที่ 6 บ้านหลังใหม่

           ที่เรียก ซาฮาร์ นั้นเพราะชื่อนี้มันคุ้นกว่านะทั่นม้านาว
           นักดนตรีที่ ชาฮาร์ เจอนี่เป็นใครกัน อยู่ดีมานั่งเป่าปี่ทอดฮุย
อยู่ริมป่า ติสนะหมอนี่
           อะ อะ ยัยแมรี่โดนจับสอนมารยาท หุหุ สม ิิ
           กาวิน เนี่ยมาติสอีกคนแระ เรื่องนี้มีแต่คนติสๆ 
นี่อาจจะแสดงถึงนิสัยของคนเขียนด้วยป่าวไม่รู้ ( อะ เค้าแซวเล่นน้า ม้านาว)
           อ่านตอนนี้ นึกถึงนิทานอีก 2 เรื่อง เด็กเลี้ยงแกะ กะ ซินเดอเรลล่า
           ว่าด้วยนิทานของ พี่น้องตระกูลกริมม์ นั้น ตำนานดั้งเดิมก่อนเป็นนิทาน
ก่อนนอน เต็มไปด้วยเรื่อง ฆาตกรรมและการนองเลือด เรียกว่าเป็นเรื่องสยอง
ขวัญเสียมากกว่า แต่ก็นั่นล่ะ ที่ทำให้มันมีมนต์ขลัง

อ่านต่อไป>>>>>>>>>>
           
          


PS.  เราจะถมทะเลให้เต็มได้อย่างไร เราจะเติมเต็มชีวิตได้อย่างไร ถ้าใจไร้รัก
Name : Sb.kit กวีผู้นอบน้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sb.kit กวีผู้นอบน้อม [ IP : 110.77.163.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤษภาคม 2555 / 09:43
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1856
คิดถึงตอนเด็กๆมากเลย. นิทานอยากอ่านอีกเลย
พอเจอเรื่องนี้ค่อยหายคิดถึง
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.157.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2555 / 19:27
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1792

นักดนตรีคนนั้นคือใครหว่า


PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 125.25.50.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 16:27
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1696
 สงสารแม่รี่โกลด์ T^T
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 21:43
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1682
เรารู้สึกว่าแมรี่โกลด์ไม่ค่อยมีลุคแบบสาวน้อยหมวกแดงเท่าไหร่ (เหมือนคุณนาวไม่ค่อยเน้นอ่ัะ)
PS. แต่เราชอบเรื่องนี้นะ
Name : K.E.bullet < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ K.E.bullet [ IP : 58.11.237.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 15:17
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1565
เเม่เลี้ยงของเเมรี่โกลด์คงไม่ใจร้ายเหมือนที่เเลดงออกไปหรอก... ใช่มั้ย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.67.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2555 / 19:51
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1510
วรรคที่ขึ้นต้นว่า นักดนตรีแต่งกายด้วยชุดมีสีสัน หลวมโคร่งลุ่มล่าม  ต้อง รุ่มร่าม แบบนี้นะคะ
มีแค่นี้เองค่ะคำผิด
ฟิลลิเปสงสัยว่าแมรี่โกลด์ไม่ใช่ลูกนายพราน ก็นะ ลูกกับพ่อ หน้าตาไม่เหมือนกันเลย
แต่ถ้านายพรานอาเบลโกนหนวดอาจจะมีเค้าเหมือนก็ได้

PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 110.77.250.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 15:15
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1455
 จะได้เจอกับชาฮาร์อีกป่าวอ่ะ ถ้าชาฮาร์เข้าเมืองคงต้องเก็บหูให้มิดชิด ลำบากแย่เลย
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 58.11.162.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 17:19
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1415
บอกได้คำเดียวว่า สนุกสุดยอด!!!
PS.  P.S. ขอฝากนิยายเรื่อง Mirror ด้วยนะค่ะทุกท่านนน
Name : Night Fury < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Night Fury [ IP : 182.53.34.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2555 / 19:28
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1398
โดดจากการแต่งนิยายตัวเองมาอ่านนิยายของนาวต่อดีกว่า อิอิ แปลว่าเพิ่งเข้าสู่เนื้อหาหลักใช่ไหม? ตอนนี้สนุกมากๆเลย แต่เราสังเกตหลายรอบละว่านิยายของนาว เราชอบมาอ่านตอนกลางคืน เพราะ มันได้อารมณ์ดี สงสัยจะเป็นอยู่คนเดียว 555

PS.  ขอฝากนิยายเรื่อง "How To Find A Dragon : ตามล่าหามังกรที่สาบสูญ" ด้วยนะจ๊ะ
Name : Equinox < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Equinox [ IP : 180.183.27.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2555 / 00:20
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1320
สุดยอดดดด !
Name : ?SINCERE' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ?SINCERE' [ IP : 223.206.122.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2555 / 18:04
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1298

อ่านต่อๆๆ


PS.  จากวันนี้...ไปถึงทุกวัน จะมี "กัน" ตลอดไป
Name : doGNow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ doGNow [ IP : 125.27.133.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 02:33
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1241
 เหมือนกำลังหลงยุคในเทพนิยายเลย
มันช่างอัศจรรย์ และวิเศษ
PS.  Nobody Lie... Me Too.
Name : D-E-M-O-N < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ D-E-M-O-N [ IP : 171.4.201.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:54
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1205
 มาอ่านแล้ว
หนูน้อยหมวกแดงสูตรนิทานกริมม์นี่เป็นยังไงเหรอจ๊ะ ไม่รู้ง่ะ
ว่าแต่ บรรยายได้เศร้ามากเลยนะ ชอบนักดนตรีจังเลย
เรื่องอัพเนี่ย พี่ว่ากำหนดเป็็นวันมันก็ดีในแง่ความสม่ำเสมอแต่มันก็จะกดดันตัวเอง บางทีไม่มีอารมณ์ อาจทำให้งานไม่ดี 
เพราะฉะนั้น ตามใจจ้า (พี่ก็เป็นคนหนึ่งที่พยายามกำหนดวันอัพนิยายอาทิตย์ละครั้ง)


PS.  และคนที่จะบอกว่าฉันบ้าได้นั้นก็มีแต่ตัวฉันคนเดียวเป็นผู้กำหนด
Name : ทีมสตาร์ไลท์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ทีมสตาร์ไลท์ [ IP : 110.77.137.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:57
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1164
แล้วอย่างนี้จะได้เจอกับเจ้าหมาป่าอีกไหมน๊าาาาาา
Name : NuN_NooN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NuN_NooN [ IP : 58.8.75.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2555 / 20:11
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android