คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 11 : บทที่ ๘ : การกลับมาของท่านชาย


     อัพเดท 12 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 11 : บทที่ ๘ : การกลับมาของท่านชาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1737 , โพส : 49 , Rating : 98% / 13 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



บทที่ ๘

การกลับมาของท่านชาย


            สุดท้ายท่านหญิงลีเดียและแมรี่โกลด์ก็ไม่ได้ไปงานเลี้ยง แม่บ้านตามหมอประจำหมู่บ้านมาตรวจดูอาการของท่านหญิงแล้ว แต่กลับไม่ทราบว่าป่วยเป็นอะไรนอกจากไข้หวัดธรรมดา ทั้งที่แมรี่โกลด์ยืนยันว่าท่านหญิงลีเดียอาการหนักกระทั่งไอเป็นเลือด แต่ท่านหมอยังยืนยันว่าแค่ทานยาแก้ไข้เดี๋ยวคงหาย

            หลังจากส่งตัวท่านหมอกลับไปแล้วแมรี่โกลด์ไม่รู้จะทำอะไรต่อ กว่างานเลี้ยงจะเลิกก็ค่ำมืด คืนนี้ฟิลลิเปคงอยู่พักที่เมืองหลวง หากเป็นเมื่อก่อนแมรี่โกลด์คงเสียใจไม่น้อยที่อดตามไปงานเพื่อเปิดตัวตนเอง ทว่าหลายสิ่งหลายอย่างที่ได้เรียนรู้มาก็ทำให้เธอเติบโตไม่น้อยทีเดียว

            คืนนั้นแมรี่โกลด์นอนไม่หลับ เธอจึงออกไปเล่นกับฝูงแกะ

            แกะหลายตัวหลับกันหมดแล้ว คอกหนึ่งแบ่งแกะเป็นสิบสองตัว แมรี่โกลด์เดินไปยังคอกที่อยู่ด้านในสุดเพื่อไปหาเจ้าหมายเลขหนึ่ง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นแม่พันธุ์แล้ว เมื่อมันเห็นเธอก็ถลาเข้ามาริมรั้ว

            “ไง” แมรี่โกลด์ทักยิ้มๆ ไม่ได้เจอกันมานานมากแล้วมันยังจำเธอได้

            สามปีแล้วกระมังที่เธออยู่บ้านหลังนี้ ได้รู้จักครอบครัว ได้รู้จักผู้คน ได้เรียนรู้วิธีอยู่ร่วมกับคนอื่นโดยปิดบังคำสาปของตนไว้ ทั้งที่สามปีมาแล้วแต่แมรี่โกลด์ก็ยังไม่ชินกับการใช้ชีวิตอยู่กับคนจำนวนมากเลย ยังไม่ชินกับการพูดคุยที่ต้องเสแสร้ง ต้องรักษามารยาท ต้องสำรวมทุกกิริยา

            แต่หากไม่มีท่านหญิงลีเดียเธอคงลำบากมากกว่านี้

            แมรี่โกลด์ยิ้มให้กับอดีต อากาศยามค่ำคืนหนาวจนผ้าคลุมขนแกะเริ่มทานไม่อยู่ ดึกแล้วเธอควรจะรีบเข้านอน หากท่านหญิงรู้เข้าต้องดุเธอเป็นแน่

            “ไปก่อนนะ ถ้าว่างจะมาหาอีก” เธอบอกลาเจ้าหมายเลขหนึ่งเบาๆ ก่อนกระชับผ้าคลุมและตรงกลับบ้าน

            คอกแกะอยู่หลังบ้านของฟิลลิเป จำเป็นต้องผ่านสะพานไม้ข้ามธารน้ำเสียก่อนจึงจะถึง ในระหว่างนั้นเองเธอก็สวนทางกับชายคนหนึ่งบนสะพาน

            แมรี่โกลด์เป็นคนความจำดีเลิศ กับคนที่เคยพบกันแทบนับครั้งได้หากจะพบกันอีกเธอก็ยังจำหน้าได้ ยิ่งเป็นบุคคลสำคัญของท่านหญิงลีเดียด้วยแล้วล่ะก็เธอจะจำหน้าของเขาตรึงใจทีเดียว และแม้เวลาผ่านไปเกือบสามปี แมรี่โกลด์ก็จำได้

            “ท่านกาวิน”

            จะเรียกว่าชายหนุ่มอาจผิดไปสักหน่อย เพราะเมื่อเขาหันหน้ากลับมา แมรี่โกลด์จึงเห็นเต็มตาว่าคนๆ นี้ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่มีร่างสูงสง่าและแข็งแรงราวกับอัศวิน ผิดกับใบหน้าซึ่งยังคงความอ่อนเยาว์ตามอายุ

            กาวินเปลี่ยนไปมากทีเดียว เขาสูงขึ้นมาก ร่างกายมีกล้ามเนื้อไม่ผอมแห้งแบบเด็กชายเมื่อก่อนแล้ว จึงทำให้แมรี่โกลด์เผลอเข้าใจว่าเป็นชายหนุ่มเมื่อแรกเห็น ดวงตาสีเข้มคู่คมนั้นมองหลุบต่ำเช่นคนถือศักดิ์และหยิ่งทะนงแลคล้ายท่านหญิงลีเดียอยู่ไม่น้อย ยังดีที่เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นเองที่ลดความดุดันบนใบหน้านั้นลงบ้าง

            คิ้วเข้มขยับเข้าหากันระคนสงสัย แมรี่โกลด์จึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีโอกาสแนะนำตัวเองเลย

            “ข้าชื่อแมรี่โกลด์” เด็กหญิงโค้งศีรษะ “เมื่อสามปีก่อนฟิลลิเปพาข้ามา”

            “อ้อ” ในที่สุดใบหน้าคมก็คลายความสงสัย “เจ้านั่นเอง”

            “ท่านมาหาท่านหญิงหรือคะ”แมรี่โกลด์ยังคงเป็นคนมีมารยาท แม้อายุห่างกันไม่มากแต่เขาถือเป็นลูกชายของเจ้าบ้าน

            “ใช่ ข้ามาบอกข่าวเรื่องการสอบ แต่แม่บ้านบอกว่าท่านแม่หลับอยู่”

            แมรี่โกลด์ตีหน้านิ่ง เธอไม่อยากบอกว่าท่านหญิงลีเดียไม่สบายให้เขากังวล จึงคิดว่าควรเปลี่ยนเรื่องคุย

            “ข้าได้ยินใครต่อใครกล่าวถึงท่านมากมาย ว่าท่านชายกาวินรูปงามแล้วยังเรียนดี เป็นคนฉลาด ท่านสอบอะไรหรือคะ”

            เมื่อถูกสาวงามชม ต่อให้เป็นคนแข็งกร้าวเย็นชาแค่ไหนก็ต้องรู้สึกหวั่นไหวกับคำชมเชยนั้นเป็นธรรมดา กาวินหน้าแดงระเรื่อแต่พยายามรักษาภาพพจน์ไว้ เขากระแอมเบาๆ

“ก็ไม่ได้ดีมากขนาดนั้นหรอก แค่สอบทหาร”

            แมรี่โกลด์ทำตาโต “ทหารหรือ ท่านอายุถึงเกณฑ์แล้วหรือคะ”

            “ข้าอายุสิบหก” กาวินตอบอย่างสงบ “ปกติจะเกณฑ์ทหารต้องสิบแปดขึ้นไป แต่ข้าสอบผ่านหมดแล้วจึงได้สิทธิพิเศษ”


            “ท่านหญิงลีเดียคงภูมิใจในตัวท่าน” แมรี่โกลด์ยิ้ม

            รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้อุณหภูมิในร่างกายเด็กหนุ่มเพิ่มสูงขึ้น “ไม่... ไม่หรอก”

            “สามปีมานี้ท่านไม่ติดต่อกลับมา ที่แท้ท่านตั้งใจเล่าเรียนจนสอบเป็นทหารได้ หากข้าเป็นท่านหญิง นี่คงเป็นข่าวดีที่สุดเลยกระมัง”

            หลังจากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันอยู่นาน แมรี่โกลด์เป็นคนใฝ่รู้ มีเรื่องมากมายในเมืองหลวงที่เธอไม่สามารถศึกษาผ่านตำราได้ และกาวินก็เป็นคนวัยใกล้เคียงกันเธอจึงกล้าคุยกล้าถาม ว่าในเมืองหลวงเป็นอย่างไร มีห้องสมุดที่มีหนังสือเป็นพันเล่มจริงหรือไม่ คนที่นั่นเป็นมิตรดีหรือเปล่า แล้วการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนที่ไม่ใช่ครอบครัวลำบากมากไหม รวมถึงกว่าจะสอบเป็นทหารเขาทำอย่างไรบ้าง

            ทว่าสำหรับกาวิน เนื่องจากไม่ค่อยคุ้นกับการพูดคุยกับผู้หญิงจึงทำให้ระหว่างสนทนา กาวินรู้สึกว่าแก้มของเขาร้อนผ่าวตลอดเวลา จนคิดว่าคงโดนลมหนาวมากไป(ทั้งที่เป็นคนร่างกายแข็งแรง) แต่ก็ยินดีที่จะตอบคำถามเกี่ยวกับชีวิตในเมืองหลวงของเขาให้เด็กหญิงฟัง แม้ขณะที่เล่านั้นเขาจะเสมองท้องฟ้าหรือธารน้ำ เพื่อเลี่ยงการสบตากับดวงตาสีทองคู่สวยนั้นโดยตรง

            ในที่สุดแมรี่โกลด์เพิ่งรู้ตัวว่าดึกมากแล้ว นานแล้วที่ไม่ได้เจอเพื่อนวัยเดียวกัน เธอเองคงเสียมารยาทที่ชวนคุยมากเกินไปและกาวินก็เพิ่งเดินทางมาถึงคงต้องการพักผ่อนมากกว่า

            “ข้าจะไปบอกแม่บ้านเตรียมห้องนอนให้นะคะ”

            แต่เด็กหนุ่มยกมือห้าม “ไม่เป็นไร ข้าจองห้องพักที่โรงแรมแล้ว”

            “บ้านท่านก็อยู่นี่จะไปพักโรงแรมทำไม” เด็กหญิงพยายามจะให้เขาพักที่บ้าน กาวินจึงเร่งอธิบาย

            “ไม่อยากนอนบ้านเดียวกับพ่อน่ะ”

คำสรุปสั้นๆ ทำให้เธอหัวเราะคิก

            “ขอโทษค่ะ” แมรี่โกลด์รีบแก้ แต่เมื่อเห็นหน้าฉงนของเด็กหนุ่มก็ยิ่งหยุดหัวเราะไม่ได้ “วันนี้ฟิลลิเปไม่อยู่บ้านหรอก ท่านไปเรียนในเมืองตั้งสามปีทำไมถึงไม่หายโกรธฟิลลิเปเสียทีเล่าคะ”

            “ไม่ใช่เรื่องของเจ้านี่” กาวินเริ่มตีหน้าดุอีกครั้ง

            “ไม่ใช่เรื่องของข้าหรอกค่ะ แต่มันเป็นเรื่องที่ทำให้ท่านหญิงและฟิลลิเปลำบากใจมาตลอดเชียวนะ ข้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่สนความรู้สึกของพวกเขาไม่ได้หรอก ท่านเองก็ควรนึกถึงความรู้สึกของคนเป็นพ่อเป็นแม่บ้าง”

            “นี่เจ้ากาวินขึ้นเสียง แต่ความดุในน้ำเสียงนั้นยังน้อยกว่าท่านหญิงนัก แมรี่โกลด์จึงไม่เกรง “ไม่มีใครบอกเจ้าหรือไง”

            “บอกอะไรหรือ”

            “ที่ข้าหนีไปเรียนเมืองหลวงก็เพราะพ่อให้เจ้ากับข้าหมั้นหมายกันอย่างไรล่ะ”

            แล้วทั้งแมรี่โกลด์และกาวินก็นิ่งไป 





++++


            เมื่อกลับมาถึงห้องแมรี่โกลด์นอนเอามือก่ายหน้าผาก ไม่เคยคิดเลยว่าฟิลลิเปจะจับเธอหมั้นกับลูกชายของเขา

            แต่กาวินไม่น่าใช่คนโกหก มีความเป็นไปได้สูงที่ฟิลลิเปบอกเขาจริงอย่างนั้น ใครเล่าจะอยากหมั้นกับคนไม่รู้จัก ไม่เคยแม้แต่พูดคุยสักคำ หากตัวเธอถูกพ่อแม่จับคลุมถุงชนอย่างนี้ก็คงไม่ยอมเช่นเดียวกัน หนำซ้ำเราอายุยังน้อยด้วยกันทั้งคู่ด้วย

            บางทีฟิลลิเปคงไม่คิดจริงจัง อย่างไรเสียถ้าจะหมั้นหมายลูกชายกับลูกสาวคนอื่นก็ต้องบอกพ่อที่แท้จริงของเธอก่อน ฟิลลิเปเอ็นดูในตัวเธอคงพูดเล่นเฉยๆ แต่กาวินซึ่งเป็นคนหัวดื้อ(ตามที่ฟิลลิเปเล่าให้ฟัง) พอได้ยินเข้าย่อมไม่พอใจ เป็นเหตุผลให้เขาเลือกจะไม่อยู่บ้านและหนีไปเรียนในเมือง

            แมรี่โกลด์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ อีกประมาณสองสามวันกว่าฟิลลิเปจะกลับ เธออยากคุยกับเขาให้รู้เรื่องแต่คงต้องอดทนรอไปก่อน

            พอนึกถึงกาวิน เมื่อรู้ว่าฟิลลิเปไม่อยู่บ้านเขาจึงตกลงยอมนอนที่บ้าน ห้องของกาวินอยู่ถัดไปจากห้องของกวินนีเวียซึ่งปัจจุบันฟิลลิเปยกให้เธอ แน่นอนตอนแรกท่านหญิงไม่พอใจมาก นางไม่เคยเข้ามาในห้องเลยจนกระทั่งเมื่อตอนกลางวัน

             สุดท้ายแมรี่โกลด์ก็คิดเรื่อยเปื่อยจนนอนไม่หลับ เธอลุกจากเตียงไปหยิบผ้าแพรมาคลุมไหล่ แล้วออกไปสูดอากาศข้างนอกที่ริมระเบียงห้อง

            ขณะผลักประตูออกไปนั้นเอง ก็เกิดเสียงโครมครามดังมาจากข้างห้อง

            “โอ้ย” กาวินร้อง และเมื่อแมรี่โกลด์หันไปก็พบร่างสูงของเด็กหนุ่มล้มพับอยู่ตรงพื้นระเบียงในฝั่งห้องของเขา มีกระถางดอกไม้แตกระเนระนาดอยู่ใกล้ๆ

            “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” แมรี่โกลด์ชะเง้อมองและถามอย่างจริงใจ ดูท่าเด็กหนุ่มจะเจ็บไม่น้อย

            กาวินหน้าขึ้นสี เขาลุกขึ้นพลางเตะเศษกระถางไปไว้มุมพื้น “ไม่เป็นไร แค่ตกใจนิดหน่อย”

            ตกใจนิดหน่อย... แมรี่โกลด์คิด รู้สึกขบขันกับท่าทางประหม่าของเขา

            “ไม่นอนอีกเหรอ” กาวินถามแก้เขิน ใบหน้าของเด็กหนุ่มเป็นสีจัดแต่ยังรักษาภาพพจน์อันสุขุมเอาไว้

“ท่านเองทำไมยังไม่นอนล่ะคะ” แมรี่โกลด์ถามกลับ “อากาศหนาวแบบนี้มายืนตากลมเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

            “ข้านอนไม่หลับ” ท่านชายตอบสั้นๆ คิดว่าประโยคนั้นเขาควรเป็นคนพูดมากกว่า

            “ขออภัยด้วยนะคะ ไม่รู้ว่าท่านจะมาเลยเตรียมห้องไม่เรียบร้อยดี พรุ่งนี้ข้าจะทำความสะอาดให้ใหม่”

            “ไม่ใช่อย่างนั้น” กาวินนิ่วหน้า “ข้าหมายถึง ข้า... เอ่อ นอนไม่หลับ ไม่เกี่ยวอะไรกับห้องสะอาดหรอก”

ถึงอย่างนั้นเมื่อแมรี่โกลด์ได้พูดแล้วว่าพรุ่งนี้เธอจะทำความสะอาดห้องของเขา เธอก็ต้องทำจริงตามคำพูด นั่นเพราะคำสาปไม่เพียงสาปให้พูดโกหกไม่ได้ แต่เมื่อเธอพูดสิ่งใดออกไปจะเป็นเสมือนคำสัญญาที่ต้องทำให้สำเร็จลุล่วง

แมรี่โกลด์อยู่กับคำสาปมาสิบสามปี เธอพอระวังกับการใช้คำพูดแล้วบ้าง ในเวลานี้คำสาปจึงไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอมากนัก

“ข้ามีวิธีทำให้หลับนะคะ หลับฝันดีด้วยล่ะ” แมรี่โกลด์ยิ้มให้กาวิน “ถ้าท่านอยากรู้ข้าจะบอก”

แน่นอน กาวินไม่มีทางพูดตรงๆ ว่าเขาอยากรู้ แต่ลึกๆ แล้วเด็กหนุ่มก็สนใจวิธีนั้นไม่น้อย เขาจึงทำเพียงเชิดคางพยักหน้าในแบบเป็นตัวเอง

“อย่างแรกท่านต้องเลิกขมวดคิ้วก่อน” แมรี่โกลด์ใช้นิ้วชี้จิ้มหว่างคิ้วแล้วนวดวนไปมา “หลังจากนั้นท่านหลับตา เวลานอนไม่หลับข้าจะนึกถึงพวกแกะ จินตนาการตอนที่พวกมันกำลังเดินเล่นบนทุ่งหญ้า มีแกะหมายเลขหนึ่งกระโดดข้ามรั้ว แกะหมายเลขสองกระโดดข้ามรั้ว นับต่อไปเรื่อยๆ ท่านก็จะหลับไปเอง แหะๆ แกะของข้าชื่อหมายเลขหนึ่งน่ะ เวลาฝันถึงมันข้าถือว่าเป็นฝันดี”

แล้วกาวินก็หัวเราะ แมรี่โกลด์เห็นดังนั้นจึงรู้สึกดีที่ทำให้ท่านชายหน้าบึ้งอารมณ์ดีได้เป็นครั้งแรก เธอหัวเราะคิกคักไปกับเขาด้วย

“เจ้าตลกดี” เขาว่า “ไม่คิดว่าจะมีใครตั้งชื่อแกะได้ประหลาดพิศดารแบบนั้น”

เด็กหญิงเอะใจ “ท่านหลอกว่าข้าหรือ”

“แล้วแต่จะคิดนะ”

ท่านชายยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้ใบหน้าคมคายดูหล่อเหลาน่ามองขึ้นมาก แมรี่โกลด์รู้สึกว่าแก้มของตนเริ่มร้อนโดยไร้สาเหตุ

“กาวิน ท่านจะอยู่กี่วันคะ” แมรี่โกลด์ตัดบท “ข้าหมายถึงหากท่านอยู่ที่นี่ท่านหญิงลีเดียคงยินดีมากทีเดียว”

“คงอีกสักพัก รอพ่อกลับมาด้วย อย่างน้อยก็อยากให้เขารู้ข่าวจากปากของข้าเอง”

เมื่อเอ่ยถึงบิดา เด็กหนุ่มกลับมาหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง เขาไม่อยากพูดเรื่องเครียดกับเด็กหญิงนัก ตลอดเวลาที่ไปเรียนมีเรื่องให้เครียดมากพอแล้ว เขากลับมาบ้านจึงอยากผ่อนคลายบ้าง และการได้พูดคุยกับแมรี่โกลด์ก็เป็นทางเลือกที่ดี

            แต่ท่านชายไม่ใช่คนคุยเก่งเลย แต่ไหนแต่ไรเขาเป็นคนเก็บตัวอยู่กับหนังสือ ไม่ใคร่พูดคุยกับใครนัก

“นี่” กาวินร้องเรียก “เล่าเรื่องของเจ้าให้ฟังหน่อยสิ อยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง”

เมื่อถูกขอให้เล่าเรื่องราวของตัวเอง แมรี่โกลด์แปลกใจอย่างมาก เธอเคยแต่ขอให้คนอื่นเล่านู่นเล่านี่ให้ฟังเพราะความอยากรู้อยากเห็น ฟิลลิเปมีงานต้องทำมากมาย ส่วนท่านหญิงสอนมารยาทให้อย่างเดียว ไม่เคยมีใครสนใจเรื่องของเธอจึงไม่มีใครเคยถาม กาวินเป็นคนแรก

แมรี่โกลด์รู้สึกตื้นตันอยู่ข้างใน ยินดีที่กาวินอยากรู้เรื่องของเธอ จึงเล่าให้เขาฟังตั้งแต่วันที่ฟิลลิเปพามาอยู่บ้าน เล่าว่ารู้สึกอย่างไรกับฟิลลิเปและท่านหญิงลีเดีย บรรยายถึงความใจดีของฟิลลิเปแต่ยิ่งพูดแมรี่โกลด์ก็เห็นว่ากาวินทำหน้าไม่ชอบใจ จึงเปลี่ยนไปเล่าเรื่องแม่ของเขา เล่าว่าเมื่อแรกเธอกลัวท่านหญิง แต่เวลาผ่านไปความรู้สึกย่อมเปลี่ยนแปลง กลายเป็นความผูกพัน แม้ท่านหญิงไม่ได้อ่อนโยนกับเธอเหมือนฟิลลิเป แต่ท่านหญิงก็คือท่านหญิง เป็นคนน่ายกย่องนับถืออย่างยิ่ง

 

เรื่องเล่าทั้งหมดของแมรี่โกลด์ล้วนเป็นความจริงจากใจ แมรี่โกลด์เป็นคนช่างพูดช่างเจรจา เล่าเรื่องไม่น่าเบื่อและไม่มีคำโกหกเกินจริง

กาวินตั้งใจฟังเรื่องราวเหล่านั้น ตัวเขาฝึกเป็นทหาร เขาเองก็เป็นคนตรง จึงชื่นชมความจริงใจของเด็กหญิงคนนี้ และเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมแม้แต่คนใจแข็งอย่างท่านแม่ยังยอมรับในตัวเธอ

แต่เพราะระหว่างเล่าไปเรื่อยไม่มีคนขัด แมรี่โกลด์รู้สึกว่าเธอพูดอยู่คนเดียวมากเกินไปหรือเปล่า เธอเล่าจนไม่รู้จะเล่าอะไรต่อ เห็นกาวินยังตั้งอกตั้งใจฟังอยู่จึงรู้สึกขัดเขิน

เมื่อทำตัวไม่ถูก แมรี่โกลด์เอ่ยก่อนเขาจะจับได้ “ข้าต้องขอตัวแล้วล่ะ”

และดูเหมือนกาวินเพิ่งนึกได้ว่าดึกมากแล้ว เขาพยักหน้าให้เด็กหญิง แต่ก่อนแยกย้ายกันท่านชายก็เรียกเธอ

“แมรี่โกลด์”

เด็กหญิงหน้าแดงระเรื่อหันกลับไป กาวินไม่รู้เหมือนกันว่าเรียกเธอทำไม เขาอ้ำอึ้งอยู่ขณะหนึ่ง ตากวาดมองพื้นเผื่อจะเจอตัวช่วย


“เอ่อ...” ท่านชายยกมือลูบหลังคอ “ไว้ข้าจะลองนับแกะดูนะ”

นั่นทำให้แมรี่โกลด์ถึงกับยิ้มกว้าง “ถ้าฝันดีก็บอกข้าบ้างนะคะ”

ทันใดนั้นท่านชายก็รีบปิดประตูเข้าห้องไปด้วยใบหน้าแดงก่ำราวกับมะเขือเทศ

คืนนั้นกาวินไม่ได้นับแกะ เขาพยายามแล้วแต่เพราะตนไม่คุ้นกับแกะจึงจินตนาการไม่ได้ และภาพที่มาทับแทนกลับเป็นรูปหน้าของเด็กหญิงผมสีทอง ตาสีทอง กำลังยิ้มน่ารักราวกับเทพธิดา กาวินไม่รู้ว่าเขาฝันอยู่หรือเปล่า หากใช่ความฝัน เขาคิดว่ามันเป็นฝันที่ดี



+++


กาวินมาแล้ว เรตติ้งชาฮาร์จะตกไหม?
(บทนี้มีแต่จีบกัน!)
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์และคะแนนโหวต ขอบคุณมากจริงๆนะคะ

อัพบ่อยไปมั้ยอะ แต่ไฟแรงอะ อิอิ =,,=
กลัวคนอ่านจะลืม ถ้าคิดถึงใครก็มาเยี่ยมกันได้บ่อยๆนะคะ

ตอนนี้รูปโปรไฟล์มี แมรี่โกลด์ แล้วค่ะ
สามารถคลิกเข้าไปดูได้ในตอนที่๙นะจ๊ะ

ใครอยากวาดแฟนอาร์ตวาดได้เลยนะคะ >___< อิอิ ไม่ต้องอายย
ศิลปะไม่มีคำว่าผิดอยู่แล้ว

ยิ้มละไมกันทุกคนค่ะ
ใครคอมเม้นท์ใครโหวตขอให้ได้เกรด4เกรดAกันทุกคน จ๊วบบบ




  +❥ Free theme mouse. naru


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 11 : บทที่ ๘ : การกลับมาของท่านชาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1737 , โพส : 49 , Rating : 98% / 13 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 49 : ความคิดเห็นที่ 3393
กาวินนน
Name : PsychEros < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PsychEros [ IP : 223.204.249.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2558 / 18:02
# 48 : ความคิดเห็นที่ 3364
อย่าน้าาาาา
พี่ชายน้องสาวเท่าน้านนนนนนนนนนนนนนน

ชาฮาร์เถิดดดดดดดดดดดดดด
Name : cherryme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cherryme [ IP : 180.180.31.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มกราคม 2557 / 15:17
# 47 : ความคิดเห็นที่ 3322
ซาฮาร์กลับมานะเรายังรอนายอยู่!
แม้ว่าจะเริ่มหันใจไปทางกาวินแล้วก็เถอะ (อ้าว 55+)
---> อ่านต่อเช่นกัน
Name : Derasterz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Derasterz [ IP : 180.183.114.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2556 / 21:40
# 46 : ความคิดเห็นที่ 3292
จบตอนที่ 11

เจ้าหมาน้อยเรตติ้งตกแน่  บทนี้น่ารักกุ๊กกิ๊กหวานเวอร์เชียว



ปล. เชียร์กาวิน!

อ่านตอนต่อไป --->
Name : myu_immi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ myu_immi [ IP : 125.27.5.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กรกฎาคม 2556 / 15:32
# 45 : ความคิดเห็นที่ 3211
อ้าวๆๆๆ ต้องเก็บหัวใจไว้เพื่อชาฮาร์นะหนู!
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.3.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 04:01
# 44 : ความคิดเห็นที่ 3180
น่ารักทุกคนนนนนน
PS.  มาเป็นเพื่อนกันนะเมี๊ยวววววววว
Name : ลูกแมวน้อยสีคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีคราม [ IP : 49.49.102.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 15:10
# 43 : ความคิดเห็นที่ 3124
ท่านชายน่าร้ากกกก
แต่เราเชียนซาฮาร์สุดหัวใจ >A
PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.44.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2556 / 09:39
# 42 : ความคิดเห็นที่ 3059
กาวินนนนน -////-
ใยเจ้าจึงน่ารักเช่นนี้เล่า
อยากรู้ว่าฟิลลิเปบทำอะไรให้กาวินนักเขาจึงไม่ชอบใจ?
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:36
# 41 : ความคิดเห็นที่ 3037
ชาฮาร์รีบมาทำคะแนนด่วน
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.6.6 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:19
# 40 : ความคิดเห็นที่ 2903
แอร๊ยยย >< เขิน น
Name : Un YoNG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Un YoNG [ IP : 49.0.107.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤศจิกายน 2555 / 21:34
# 39 : ความคิดเห็นที่ 2838
เริ่มไม่แน่ใจ ให้แมรี่โกลด์คู่ท่านชายดีมั้ยเนี่ย 55
PS.  ความหวาน... ในใจฉันนั้นมันต่ำไป กลับมารักกันทีได้ไหม??
Name : It will rain < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ It will rain [ IP : 113.53.185.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2555 / 20:22
# 38 : ความคิดเห็นที่ 2834
จบบทน้ี กาวินน่ารักแฮะ

เร่ืองนี้ชอบแมร่ีท่ีสุดเลย เป็นตัวเอกหญิงท่ีมีเสน่ห์สุดๆ ส่วนตัวละครชายยังเลือกไม่ถูก ชาร์ฮาเล่นหายไปเลย คิดถึงแล้ว

เร่ืองค่อนข้างดราม่าเหมือนกันนะ อ่านแล้วมีบรรยากาศอบอุ่นสลับเครียด
บรรยายเลิศ พ่ีชอบมาก
ต่้องไปละ ไว้จะมาอ่านต่อนะ ^^
Name : iSnow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ iSnow [ IP : 27.55.0.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤศจิกายน 2555 / 19:10
# 37 : ความคิดเห็นที่ 2755
แล้วทั้งเเมรี่โกลด์และกาวินก็นิ่งไป
คนอ่านก็นิ่งไปเช่นกัน
เเอบสับสนว่าจะเชียพระเอกคนไหน
PS.  คำวิจารณ์ดีๆจากคนที่อ่านนิยายของเราทำให้ยิ้มได้ไปสามวันเลย
Name : ปากกาและหยดหมึก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปากกาและหยดหมึก [ IP : 58.11.234.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2555 / 13:40
# 36 : ความคิดเห็นที่ 2695
ฉันชอบชายทั้งสองคนเลยอะ ฮ่าๆ
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 22:50
# 35 : ความคิดเห็นที่ 2509
อยากเห็นอิมเมจกาวินง่ะ
PS.   รักกทุกคน
Name : ROLLY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ROLLY [ IP : 115.87.240.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2555 / 22:09
# 34 : ความคิดเห็นที่ 2493
ชาฮาร์หายไปไหน
กลับมาเดียวนี้
Name : โคลว์ [ IP : 223.207.131.101 ]

วันที่: 11 สิงหาคม 2555 / 20:13
# 33 : ความคิดเห็นที่ 2442
กาวินเอาใจไปเลย ! ชอบคู่นี้กาวินเป็นพระเอกเถอะ >O<
Name : MIU'Q < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MIU'Q [ IP : 61.90.53.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 18:52
# 32 : ความคิดเห็นที่ 2435
เอาใจไปเลยท่านชาย >//<
น่ารักอ่ะคู่นี้ ชาร์ฮาไปไหน
เรตติ้งตกหมด เสียคะแนนนะเรา
PS.  Nothing in this world that we do not.
Name : Texiora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Texiora [ IP : 110.49.235.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 17:18
# 31 : ความคิดเห็นที่ 2019

จากบทที่ 8 การกลับมาของท่านชาย
        
          ในที่สุด เราก็ได้รู้วัตถุประสงค์ของฟิลิปเป้ เลี้ยงต้อย!!
แต่ไว้ให้ลูกชายสุดหล่อ อันนี้ก็พออภัยให้ได้ อย่างนี้นางเอก
เราได้มีเนี้อคู่เป็นคนในเครี่องแบบนะสิ หุหุ คนเขียนต้องอิจฉา
แหงๆ รู้ นะ รู้ อิอิ ^ ^
          เลิกพูดถึงคนมีสีดีกว่า (จิงเราก็มีนะ สีชมพู) ทำยังไง
แมรี่ ถึงจะหายจากคำสาปซะทีนะ ยัยเจ้แม่มดที่สาป ก็ไม่รู้
หายหัวไปไหน เที่ยวสาปคนโน้นคนนี้แบบนี้มันใช้ไม่ได้นะ
รู้มั้ย เกิดโตขึ้นอีกหน่อยอยากเป็นนักการเมืองขึ้นมา จะทำไง
โกหกไม่ได้แบบเนี่ย จะไปโกงกินได้ไง (เค้าเปล่าว่าใครเป็น
พิเศษนะ) อ่ะ โทษที เผลอเอาปัญหาสังคมมาใส่ (เผอิญแถว
บ้านได้ค่าช่วยเหลือน้ำท่วมไม่ครบกันนะ) 
          แหม บทนี้อ่านแล้วมัน จึ้กกะดึ๋ยย.. แบบว่า โตมาด้วยกัน
แล้วมาแอบชอบกันตอนโตน่ะ แหมเหมือนชีวิตเราเลย ///เหมือนชีวิตแก
ตอนไหนว่ะ มั่วนิ่ม////  - -"

ปล.ต้องประทานอภัย ทำไมวันนี้เม้นท์ไร้สาระไม่รู้ สงสัยเจอแต่เรื่อง
เครียดๆน่ะช่วงนี้ เลยใกล้บ้า oO 
         


PS.  เราจะถมทะเลให้เต็มได้อย่างไร เราจะเติมเต็มชีวิตได้อย่างไร ถ้าใจไร้รัก
Name : Sb.kit กวีผู้นอบน้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sb.kit กวีผู้นอบน้อม [ IP : 110.77.162.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤษภาคม 2555 / 16:23
# 30 : ความคิดเห็นที่ 1879
อ๊าาา
คู่แข่งชาฮาร์มาแรงที่เดียว 5555
Name : Ning'gie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ning'gie [ IP : 113.53.27.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2555 / 18:07
# 29 : ความคิดเห็นที่ 1859
ตอนนี้กาวินมาแรงแซงโค้งมากค่ะ
ชาฮาร์ ตอนนี้คอเถใจไปให้ท่านชายกาวินก่อนนะ
พี่นาว (ขอเรียกว่าพี่นาวล่ะกันค่ะ.)
ชอบ ๆๆจะโหวตให้นะค่ะ
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.206.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2555 / 13:36
# 28 : ความคิดเห็นที่ 1794

กาวินน่ารัก แต่หมั้น?! แล้วชาฮาร์ล่ะ!


PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 125.25.50.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 16:37
# 27 : ความคิดเห็นที่ 1745

กาวินเหมือนจะหล่อนะ ><


PS.  This is my dream and in my dream have you floating in a dream every night and I'm happy every time I dream about you.
Name : lจ้าหญิงน้ำแข็ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lจ้าหญิงน้ำแข็ง [ IP : 101.109.1.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2555 / 12:59
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1699
 รู้สึกว่าเกวินน่ารักมากก ><
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 22:17
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1568
อ๊างงงง อ่านบทนี้เเล้วยิ้มอย่างกับคนบ้าา ~~~ หลงรักกาวินเข้าเต็มเปา~~ ^/ / /^
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.67.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2555 / 20:20
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android