คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 12 : บทที่ ๙ : เปลี่ยนแปลง


     อัพเดท 3 ส.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 12 : บทที่ ๙ : เปลี่ยนแปลง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1663 , โพส : 30 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 บทที่ ๙

เปลี่ยนแปลง


            แมรี่โกลด์สะลึมสะลือตื่นเพราะเสียงฟ้าร้อง เมื่อคืนเธอหลับสนิทดีไม่ฝันเพราะเข้านอนดึกมาก พอหัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ย

            ฝนตกตอนเช้าทำให้อากาศหนาวจนไม่อยากออกจากผ้าห่ม แมรี่โกลด์ดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปงเตือนตัวเองให้ตื่นได้แล้ว แต่เธอรู้สึกนอนไม่อิ่ม ยังไม่อยากลุกจากเตียงเลย เธอรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายก่อนกลั้นใจสลัดผ้าห่มลงจากที่นอนจนได้ เด็กหญิงรีบจัดที่นอน อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงาน

            ปกติงานของแมรี่โกลด์มีไม่มาก ช่วงเช้าจะติดตามท่านหญิงลีเดียไปนู่นไปนี่ในหมู่บ้าน ช่วงบ่ายถึงเย็นเป็นเวลาเรียน แมรี่โกลด์จึงอยู่แต่กับท่านหญิงเกือบตลอดทั้งวัน

            เมื่อวานท่านหญิงป่วยนี่นา ไม่รู้อาการจะเป็นอย่างไรบ้าง ขณะที่เธอกำลังเดินไปที่ห้องนอนใหญ่ก็ได้ยินเสียงเอ็ดตะโรจากข้างล่าง

            "บังอาจมาก!" เสียงกาวินนั่นเอง "ปากอมอะไรกันอยู่ ท่านแม่ป่วยทำไมไม่รีบบอก"

            แมรี่โกลด์ชะโงกหน้ามองจากระเบียงทางเดินชั้นสอง เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงเดินกระทืบเท้าออกมาจากห้องครัวด้วยใบหน้าถมึงทึงแทบฆ่าคนได้ โดยมีแม่บ้านและสาวใช้วิ่งตามออกมา ตัวสั่นด้วยความกลัวราวกับลูกนก

            แมรี่โกลด์รอหน้าประตูห้องนอนใหญ่อยู่ก่อนแล้ว เธอมีสีหน้าเรียบเฉยเมื่อกาวินถลึงตาใส่ แม้คิดว่าส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดของเธอ แต่เธอมีเหตุผลมากพอจะอธิบาย

            กาวินไม่พูดอะไร เขาไม่ตะคอกหรือใส่อารมณ์แค่เอ่ยขอทางเปิดประตู

            แมรี่โกลด์ตามกาวินเข้าไป ท่านหญิงยังนอนอยู่บนเตียงใหญ่สี่เสา ดวงตาปิดสนิทแต่คิ้วชิดขมวด ใต้ตาคล้ำเขียวเป็นรอยช้ำ ริมฝีปากแห้งตกสะเก็ด เม็ดเหงื่อผุดพรายทั่วใบหน้าสีซีด

            ทุกคนในห้องตกใจ ไม่คิดว่าท่านหญิงอาการทรุดหนักขนาดนี้ แมรี่โกลด์หันไปหาแม่บ้าน "เมื่อคืนไม่ได้มาเช็ดตัวให้ท่านหญิงหรือ"

            "ข้าทำหมดแล้ว ท่านหญิงตัวร้อนแต่เมื่อวาน ปลุกเท่าไรก็ไม่รู้สึกตัว ข้าจึงคิดว่าเดี๋ยวท่านหญิงตื่นคงเรียกเอง" หญิงร่างท้วมตอบเสียงสั่น

            "เตรียมผ้ากับน้ำเย็นมา รีบไปทั้งคู่เลย"

            เมื่อแม่บ้านกับสาวใช้ไปแล้วจึงเหลือกาวินกับแมรี่โกลด์สองคน กาวินยืนอยู่ข้างเตียงท่านหญิง มือของเขาเอื้อมไปจับมือมารดาที่ยังไม่รู้สึกตัว

            "นางเป็นอะไรมากไหม" กาวินพยายามข่มเสียงตัวเองไว้

            "ท่านหมอบอกว่าแค่ไข้ธรรมดาค่ะ"

            แมรี่โกลด์ตอบตรงๆ ไปไม่ได้หรอก ขนาดหมอยังไม่รู้เลยว่าท่านหญิงป่วยเป็นโรคอะไร มีเธอคนเดียวที่รู้ว่าท่านหญิงเป็นมากกว่าไข้หวัด คนเป็นไข้ไม่ได้มีอาการอย่างนี้ นางไอเป็นเลือด แต่เมื่อท่านหมอตรวจกลับไม่พบเลือดในเสมหะเลย

            น่าแปลกกว่านั้นคือผ้าเช็ดหน้าของท่านหญิงก็ไม่มีรอยเลือดเปื้อนสักนิดเดียว แมรี่โกลด์ไม่รู้จะยื้อให้ท่านหมอตรวจต่อไปอย่างไร

            "ไม่ใช่ไข้หวัดหรอก"

            กาวินเอ่ยเสียงแผ่วเบา แมรี่โกลด์จึงเกิดความอยากรู้ขึ้นมา จริงสิ เขาเป็นลูกชาย เขาน่าจะรู้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือ ทำไมเธอจึงไม่คุยกับเขาตั้งแต่แรก

            "ท่านหญิงไอเป็นเลือด" เธอรีบบอก "ข้าเห็นอย่างนั้นแต่ท่านหมอตรวจไม่พบอะไร ข้าไม่มีหลักฐาน ไม่รู้จะบอกอย่างไรดี"

            ท่านชายรับฟังเงียบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยหลายความรู้สึกเหม่อมองท่านแม่ของตน ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้ของแมรี่โกลด์นัก

            "ท่านทราบอะไรบ้าง" เด็กหญิงทนไม่ไหว "บอกข้าบ้างได้หรือไม่ ข้ารักท่านหญิงไม่ต่างจากท่าน นางเป็นผู้มีพระคุณ ข้าทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้หรอก"

            "เจ้าคิดว่าตลอดมาข้าอยากทนเฉยอย่างนั้นหรือ" ท่านชายย้อนกลับ "คิดว่าข้าพยายามอ่านตำรามากมายไปทำไม ข้าไปเรียนในเมืองเพื่ออะไร ทั้งที่รู้แก่ใจว่าท่านแม่เป็นโรคประหลาดอันไม่มีปรากฏในตำราแพทย์"

            "ข้า..." แมรี่โกลด์ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อพบความจริง แท้จริงกาวินไม่ได้จากไปเพราะเธอเข้ามา แต่เพราะเขาต้องการไปค้นหาวิธีรักษาโรคของมารดาอย่างนั้นเอง แมรี่โกลด์รู้สึกอับอายในความคิดเข้าข้างตัวเองของตน "ท่านกาวิน ข้าขอโทษ"

            "โรคของนางเกี่ยวกับเวทมนตร์" กาวินแสร้งทำไม่ได้ยิน "ข้ารู้ว่านางทรมาน แต่ต่อหน้าพ่อนางมักทำตัวเข้มแข็ง... ต่อหน้าข้าก็ด้วย พ่อบอกว่าแม่สุขภาพไม่แข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไร เขาคิดเสมอว่าเป็นเพียงโรคประจำตัว แต่หลังจากเกวนตายแม่ก็อาการหนักขึ้น พ่อสนใจแต่งานไม่สนอะไรเลย แม่ให้ข้าปิดเรื่องไว้ด้วย

            เวทมนตร์เป็นเรื่องต้องห้าม ข้าไม่รู้ว่าแม่เกี่ยวข้องได้อย่างไร นางไม่ยอมเล่าอะไรทั้งสิ้น เมื่อรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ข้าจึงอยากปกป้องแม่แทนพ่อที่บ้างาน แต่การรอบรู้เพียงตำราไม่พอหรอก ต้องฝึกฝนร่างกายด้วย ข้าจึงตั้งใจจะเป็นอัศวิน เผื่อสักวันสามารถสู้รบกับพวกใช้เวทมนตร์อัปรีย์จนสิ้นซากให้ได้"

            ทั้งพูดทั้งหมดพรั่งพรูออกมาราวกับสายน้ำ ล้วนแต่เป็นสิ่งอัดอั้นในใจท่านชายที่ต้องการหาทางระบาย เมื่อได้ฟังอย่างนั้นแมรี่โกลด์จึงเข้าใจทะลุปรุโปร่ง เหตุใดเขาจึงต่อต้านฟิลลิเป เหตุใดเขาจึงยอมทิ้งบ้านทิ้งมารดาเพื่อไปเรียนไกลถึงเมืองหลวง สิ่งที่เขาทำไม่ได้ทำเพื่อตัวเองเลย ท่านชายกาวินเป็นคนน่ายกย่องนัก

            แต่คนน่ายกย่องถึงกับหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธเมื่อพูดจบ เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง เวลาพูดจะรวบรัดตรงประเด็น ไม่เคยพูดยืดยาวออกมามากมายเพียงนี้มาก่อน เมื่อเงยหน้าพบว่าเด็กหญิงนิ่งอึ้งและมีแววตาเสียใจ

            "ท่านกาวิน" แมรี่โกลด์พูดก่อนโดยไม่สบตา "ข้าเคยคิดว่าท่านเป็นเด็กไม่ดีชอบทำให้ฟิลลิเปเสียใจ ท่านมีเหตุผลของท่าน แต่ท่านกาวินคะ ข้าเพิ่งมาอยู่ถึงอย่างนั้นยังรู้ว่าฟิลลิเปรักท่านหญิงมาก ไม่รู้ว่าต่างคนต่างลำบาก ข้าคิดว่าช่วงที่เขาบ้างานน่าจะเป็นเรื่องการตายของลูกสาวมากกว่า แล้วท่านหญิงที่ข้ารู้จักไม่เคยทำให้ฟิลลิเปกังวลกับเรื่องส่วนตัวของนางเลย"

พลันแม่บ้านก็มาเคาะประตู พร้อมกับนำผ้าและถังน้ำเย็นเข้ามาด้วย กาวินจึงขอตัวออกไปรอข้างนอก ปล่อยให้พวกผู้หญิงอยู่จัดการโดยไม่พูดอะไร

เมื่อฟังคำโต้ตอบของอีกฝ่ายก็ทำให้ท่านชายเริ่มคิดเป็นครั้งแรก เขาห่วงท่านแม่จนไม่ยอมรับรู้เรื่องการงานของพ่อเลยไม่เคยเข้าใจ ช่วงเวลาที่แม่ป่วยหนักแต่ฟิลลิเปกลับทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง นั่นเพราะเขาหาเบาะแสฆาตกรอย่างนั้นหรือ ถึงกับรวบรวมทหารและชาวบ้านเข้าป่าอาถรรพ์ไปจัดการอย่างที่ได้ยินพวกคนรับใช้พูดกันจริงหรือ ท่านชายปิดตัวเองอยู่แต่กับห้อง คิดแต่ว่าตนเป็นคนเดียวที่สนใจเรื่องในครอบครัว ...เขาช่างโง่เขลา

            ครู่หนึ่งแมรี่โกลด์เปิดประตูออกมา เธอบอกว่าท่านหญิงตัวเย็นลงแล้วแต่ยังน่าเป็นห่วง ท่านหญิงไม่รู้สึกตัวเลย ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ตอนนี้สั่งสาวใช้ไปตามหมอ หวังว่าหมอพอมีทางทำให้อาการทุเลาลงบ้าง แต่กาวินยังสงบใจไม่ได้

            แมรี่โกลด์กับกาวินอยู่หน้าห้องนอนใหญ่แค่สองคน ทั้งคู่ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี ต่างฝ่ายต่างคิดทบทวนคำพูดของตน

            "ขอโทษนะคะ" แมรี่โกลด์ตัดสินใจพูดขึ้น "ข้าเป็นเพียงคนนอก..."

            "ข้าไม่ได้โกรธ" กาวินตอบในทันที

            ปกติแล้วกาวินจะหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลา แม้แต่ตอนที่บอกว่าไม่ได้โกรธ สายตายังทำให้คนมองรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ได้ แมรี่โกลด์จึงไม่แน่ใจนักว่าเขาคิดจริงหรืออยากให้เธอหยุดพูด

            เกิดความเงียบอีกครั้ง น่าอึดอัดกว่าเดิม...

            "เฮ้อ!" เด็กหญิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ จงใจให้อีกคนรู้ตัว "ข้าไม่ชอบบรรยากาศอึมครึมแบบนี้"

            กาวินหันมาจ้องเธอ แม่ของเขาป่วยจะให้เขาเริงร่าได้อย่างไรกัน

            "ท่านกาวิน" แมรี่โกลด์ทำเป็นไม่เห็น "ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าตลอดสามปีที่ท่านจากไปพ่อแม่คิดถึงท่านมากแค่ไหน คนเป็นพ่อเป็นแม่ต่างก็อยากเห็นลูกมีความสุขทั้งนั้น หากท่านหญิงฟื้นมาเห็นหน้าท่านตอนนี้ข้าว่าคงไม่พ้นสลบอีกรอบแน่ๆ อย่าทำให้ท่านหญิงหรือฟิลลิเปต้องเป็นห่วงอีกเลยนะคะ"

            เมื่อเห็นว่าท่านชายไม่โต้แย้งอะไร เธอก็พูดต่อ

            "พ่อแท้ๆ ของข้าสอนข้าเสมอว่าให้เข้มแข็ง แต่คำว่าเข้มแข็งมีความหมายสูงมาก ต้องใช้เวลาเป็นสิบปียี่สิบหรือจนข้าแก่ชราก็ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นจะเป็นคนที่เข้มแข็งอย่างแท้จริงได้หรือเปล่า แต่ข้าสัญญากับพ่อไว้ว่าเมื่อไหร่ที่ข้ากลายเป็นคนเข้มแข็งจะกลับไปหา ท่านกาวินโชคดีนะมีทั้งพ่อและแม่คอยดูแล เชื่อข้าเถอะ ไม่ใช่เราคนเดียวหรอกที่มีความทุกข์"

            แมรี่โกลด์พูดความในใจออกมาหมดจนลืมไปเลยว่าจุดประสงค์คืออยากให้ท่านชายหายกังวล แม้จะเป็นคนพูดเก่งแต่เธอไม่ค่อยได้ปลอบใครนัก คำปลอบโยนล้วนมีแต่โกหก ยิ่งเธอพูดความจริงออกไปมีแต่จะแย่ จึงมักสงบปากสงบคำไว้

            นี่เห็นเป็นคนรุ่นเดียวกันหรอก เธอถึงกล้าพูด(บ่น) ให้ฟัง

            กาวินยังเงียบอยู่ แมรี่โกลด์คิดว่าคงเป็นนิสัยของเขาแล้วกระมัง แต่เขาไม่พูดอย่างนี้เธอก็ไม่รู้ว่าคำของเธอสื่อไปถึงเขาบ้างหรือเปล่า

            "ขอบคุณ" เขาพึมพำเบาแทบไม่ได้ยิน แมรี่โกลด์ยิ่งงงหนัก

            "อะไรคะ"

            "ข้าขอบคุณในความห่วงใยของเจ้า" ท่านชายพูดดังขึ้นนิดหนึ่ง "ถ้าได้รู้จักกันก่อน ข้าคงไม่หนีไป... เพราะกลัวถูกจับหมั้น"

            แมรี่โกลด์สะดุ้ง ตกลงเขาหนีไปเพราะไม่อยากหมั้นกับเธอจริงหรือนี่

            "ข้าก็ยินดีที่ได้รู้จักท่าน" เธอยิ้มแห้งๆ ตอบไป

            มุมปากของท่านชายกระตุกเล็กน้อย แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้แมรี่โกลด์รู้ว่าวิธีปลอบใจอันพิศดารของเธอนั้นได้ผล และยิ่งได้ใจ

            "ข้าอยากให้ท่านไม่ต้องกังวลไป" เธอพูดต่อ "ท่านหญิงจะไม่ปลอดภัยแน่นอน"

            ไม่ใช่แค่กาวินหรอกที่ตกใจ แมรี่โกลด์ซึ่งเป็นคนพูดประโยคนั้นไปก็ตกใจไม่น้อยกว่ากัน เธอรีบยกมือปิดปาก ทว่าไม่ทันเสียแล้ว

            "เจ้าพูดอะไร" ท่านชายแทบคำราม "เหตุใดจึงพูดพล่อยๆ ออกมา"

            ความกลัวเริ่มครอบคลุมใจของเด็กหญิง เธอรู้ว่าเพราะเหตุใด สิ่งที่ปกปิดมาเนิ่นนานได้เกิดขึ้นอีกครั้งแล้ว ตลอดมาเธอคิดว่าสามารถควบคุมได้ แต่คำสาปร้ายไม่เคยปราณีใคร

            แมรี่โกลด์กระชากประตูและถลาเข้าไปให้ห้อง พบแม่บ้านนั่งคุกเข่า ร้องไห้สะอึกสะอื้นกับพื้นอยู่ข้างเตียงสี่เสา


            ท่านหญิงลีเดียยังคงอยู่ตรงนั้น จมสู่ห้วงนิทราและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

++++ 

จบสิ้นซะทีบทนึง = . =
มีข้อสงสัยข้อติชมอะไรโพสบอกได้ค่ะ รับฟังทุกความเห็น
ขอบคุณนักอ่านทุกท่านทั้งมีตัวตนและนักอ่านเงาที่เฝ้าติดตามถึงบทนี้ด้วยนะคะ

? Free theme mouse. naru 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 12 : บทที่ ๙ : เปลี่ยนแปลง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1663 , โพส : 30 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 30 : ความคิดเห็นที่ 3394
เราอ่านแล้วขำอะ ตอนแรกนึกว่าพิมพ์ผิด 55555
Name : PsychEros < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PsychEros [ IP : 223.204.249.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2558 / 18:11
# 29 : ความคิดเห็นที่ 3385
เวรกรรม ทำไมเราอ่านเเล้วรู้สึกมันตลกๆอ่ะ -.-"
PS.  better to be hated for who I am , than loved for who I am not.
Name : InwBring < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InwBring [ IP : 171.7.26.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ธันวาคม 2557 / 21:22
# 28 : ความคิดเห็นที่ 3365
เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย ท่านหญิงงง
ฉันชอบท่านหญิงอ่าาา
เรื่องเล่าของท่านหญิงเป้นไงง
บอกก่อนเด้
Name : cherryme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cherryme [ IP : 180.180.31.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มกราคม 2557 / 15:22
# 27 : ความคิดเห็นที่ 3323
ตอนแรกกะว่า จบบทนี้จะไปนอนแล้ว(โดนแม่ไล่ Y.Y) แต่ช่วงท้ายๆ คำบรรยายมันดึงเอาไว้...
อ่านต่ออีกซักหน่อย คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...
----> แง้มเปิดอ่านบทต่อไป 

Name : Derasterz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Derasterz [ IP : 180.183.114.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2556 / 21:53
# 26 : ความคิดเห็นที่ 3212
เอิ๊กกกกกก พลาดในนาทีสุดท้ายจนได้!

แต่กาวินนี้น่ารักจังเลยน๊าาาาาาา

PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.3.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 04:01
# 25 : ความคิดเห็นที่ 3181
แมรี่โกลล์โกหกไม่ได้

ตั้งใจจะบอกว่า ท่านหญิงต้องปลอดภัย แต่ความจริงคือ ท่านหญิง..แน่ๆ  คำพูดจึงบิดเบือน

แล้วแบบนี้กาวินจะเข้าใจผิดมั้ยเนี่ย!?
PS.  มาเป็นเพื่อนกันนะเมี๊ยวววววววว
Name : ลูกแมวน้อยสีคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีคราม [ IP : 49.49.102.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 15:22
# 24 : ความคิดเห็นที่ 3125
ท่านหญิง... QmQ
PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.44.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2556 / 09:40
# 23 : ความคิดเห็นที่ 3060
แย่แล้ว!!!
แบบนี้กาวินจะเข้าใจแมรี่ผิดหรือเปล่า
ท่านหญิงลีเดีย ใยท่านจากไปเร็วนัก
เจอกันแค่สองสามตอนเองนะ = =^
ยังไม่รู้เลยท่านเป็นอะไร 
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:44
# 22 : ความคิดเห็นที่ 2696
ตายแล้วๆๆๆ
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 22:56
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2548
แย่แล้วๆๆๆๆๆๆ(ดิ้น) ก่อนหน้านี้อ่านแล้วยิ้มไม่หุบ ตอนนี้ก็ยิ้ม(ค้าง) แมรี่ต้องโดนเข้าใจผิดแหงเลย T^T
PS.  รักนิยายแฟนตาซี 
Name : MarshMalloW KinG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MarshMalloW KinG [ IP : 27.130.84.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 สิงหาคม 2555 / 17:26
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2510
 คำสาปร้ายกาจจัง
PS.   รักกทุกคน
Name : ROLLY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ROLLY [ IP : 115.87.240.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2555 / 22:16
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2436
มีจุดนึงที่งงๆนะคะ 'ท่านหญิงตัวเย็นตั้งแต่เมื่อวาน'
แล้วทำไมแมรี่โกลด์ยังจะเอาน้ำเย็นไปเช็ดตัวอีกล่ะคะ
อาการไม่หนักกว่าเดิมเหรอ?
อ่านแล้วสางสารแมรี่โกลด์ตอนท้ายอ่ะ TT
PS.  Nothing in this world that we do not.
Name : Texiora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Texiora [ IP : 110.49.235.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 17:28
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1922
 อ่านตอน 9 เปลี่ยนแปรง (ดีมาก เราควรเปลี่ยนทุกสามเดือนนะค้า)
แมรี่โกลด์ ชั้นเข้าใจจ้ะ ชั้นเข้าใจ การลุกจากที่นอนเป็นเหมือนสมรภูมิรบอบ่างหนึ่ง เพราะฉะนั้น สองย่อหน้าแรกนี่ ชั้นเข้าใจเทอม๊ากมาก เหอๆๆ
กาวิน เท่มากอ้ะ จะเป็นอัศวินเพื่อช่วยแม่เหรอ (เริ่มหลง)
คำว่าเข้มแข็งมีความหมายสูงมาก ชอบคำนี้จัง กินใจ
คำปลอบโยนล้วนมีแต่โกหก ถ้าพูดความจริงจะยิ่งแย่
คมอ้ะ ชอบจังเลย
ท่านหญิง ม่ายยยยยยยยยยยยยย

PS.  โซ่ตรวนบางอย่างช่างล้ำค่า สำหรับผู้ที่รู้จักมัน และผู้ที่รู้จักมันจะหันมายิ้มให้คุณ แล้วพูดว่า "นี่คือสิ่งที่ฉันเลือกด้วยทั้งหมดที่ฉันมี"
Name : Channa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Channa [ IP : 202.44.135.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2555 / 16:01
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1860
ท่านหญิงลิเดีย!!! เพิ่งจะดีกันเอง เจ็บช้ำอ่ะ
เป็นกำลังใจให้พี่นาวล่ะกันค่ะ สู้
เม้นอีเมนเดส ( อ่านในมือถือค่ะ เลยมาตามเก็บค่ะ)
ชอบค่ะ
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 124.120.206.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2555 / 13:39
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1795

คำสาปแผลงฤทธิ์จนได้


PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 125.25.50.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 16:40
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1700
 เห้ยย แม่รี่โกหกอะไรอ้ะ ถึงกลายเป็นแบบนั้น -0-
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 22:41
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1569
อ๊ากกก กาวินอย่าเข้าใจเเมรี่โกลด์ผิดน้าา (เชียร์คู่นี้เต็มที่ ชาฮาร์หลบบบ >.<~)
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.67.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2555 / 20:36
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1515

วรรคต่อจาก เวทมนต์เป็นเรื่องต้องห้ามนะคะ
ทั้งพูดทั้งหมด น่าจะเป็น คำพูดทั้งหมดหรือเปล่าค่ะ
วรรคที่สองจากสุดท้ายนะคะ แมรี่โกลด์กระชากประตูและถลาเข้าไปให้ห้อง ใน นะคะ
แอร๊ย อย่าบอกนะว่า คำพูดของแมรีโกลด์เป็นจริง
กาวินเพิ่งจะรู้สึกดีกับนางเอกแท้ๆ
แต่ดันมาเสียตรงที่เธอพูดโกหก
โอ๊ย คำสาปบ้า


PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 110.77.234.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2555 / 20:10
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1464
 ไม่น้าาาา ท่านหญิง ชีวิตแมรี่พลิกผันอีกแล้ว T  T
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 58.11.185.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2555 / 09:54
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1423
ข้าเจ้าชอบการบรรยายในตอนนี้มากทีเดียว

PS.  มาจะกล่าวบทไป...ถึงเรื่องเล่าที่เจ้าบรรยาย
Name : ~AMA~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~AMA~ [ IP : 115.67.96.104 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2555 / 01:29
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1402
ตอนนี้พลิกอารมณ์จากตอนที่แล้วมากเลย บรรยากาศตรึงเครียดแถมท่านหญิงก็จากไปแล้วอีกTT

PS.  ขอฝากนิยายเรื่อง "How To Find A Dragon : ตามล่าหามังกรที่สาบสูญ" ด้วยนะจ๊ะ
Name : Equinox < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Equinox [ IP : 180.183.27.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2555 / 00:53
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1334
ห๊ะ ?!?
เกิดอะไรขึ้น O0O
PS.  ไม่มีคำว่าสาย ถ้าคิดจะเริ่มต้น
Name : Money_salapao < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Money_salapao [ IP : 223.206.75.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2555 / 14:11
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1323
ห่ะ อะไรยังไง ?
Name : ?SINCERE' < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ?SINCERE' [ IP : 223.206.122.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2555 / 18:25
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1305

น่าสงสารครอบครัวนี้จัง


PS.  จากวันนี้...ไปถึงทุกวัน จะมี "กัน" ตลอดไป
Name : doGNow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ doGNow [ IP : 125.27.135.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 11:15
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1181
อัพต่อเลยค่ะ เย้ๆ แมรี่จะทำไงต่อไปอยากรู้ๆ
Name : แก้วค่ะ [ IP : 49.49.194.157 ]

วันที่: 24 มกราคม 2555 / 18:07
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android