Teacher you’re my love ปิ๊งรักครู(หนุ่ม)หน้าใสหัวใจเย็นชา

ตอนที่ 16 : ไม่มีเหตุผล (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ส.ค. 59

14

***ไม่มีเหตุผล***

 


 ...ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษ ไม่ใช่ผู้ชายในฝันอย่างที่ผู้หญิงหลายคนเข้าใจ 

 ฉันตบผู้หญิงได้หากหล่อนทำให้ฉันโกรธ’...

 

                ร่างบางของผู้หญิงสูงเพียง 168 เซนติเมตรถูกฟาดด้วยฝ่ามือจนล้มลงหมอบคาพื้นหลังคำพูดนั้นจบลง แรงจากผู้ชายแค่ฉาดเดียวสามารถทำให้ผู้หญิงบอบบางอย่างบิวตี้สลบไปอย่างง่ายดาย 

                      แต่มันจะมีผู้ชายสักกี่คนที่กล้าตบผู้หญิงให้หลับได้แบบนั้น


                ทัพหลัง แกมันเป็นผู้ชายนิสัยแย่ที่สุด ต่อให้มันจะอ้างว่าทำไปเพื่อปกป้องหญิงที่มันรัก ผมว่านั่นเป็นเหตุผลที่ทุเรศ อ้างให้ตัวเองดูดีเพื่อปกปิดความเลวทราม แทนที่จะได้ปรับความเข้าใจกับเปียโนให้จบๆ ไปผมกลับต้องรับผิดชอบเรื่องที่บิวตี้ถูกทำร้ายร่างกายจนต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะมัน ใจหนึ่งอยากจะลากคอไอ้เลวนั่นเข้าคุกให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่เพราะเปียโนขอไว้ทุกอย่างเลยคาราคาซัง

                ผมช่วยไม่ให้แฟนเก่าเธอติดคุก ในขณะเดียวกันที่มันได้คะแนนทุกอย่างจากเธอไป แล้วผมก็กลายเป็นคนหลายใจที่ไม่ยอมทิ้งแฟนเก่า เพราะถ้าผมทิ้งทางนั้นมา เรื่องมันไม่จบแค่นี้หรอก


                เปียโนให้ผมเลือกระหว่างเธอกับบิวตี้...


                ผมยังเลือกใครไม่ได้ตอนนี้เพราะยังมีเรื่องที่ต้องทำ เหมือนฟ้าหมั่นไส้ผมเต็มทนเลยสั่งให้ทัพหลังจัดการผมจนสาแก่ใจ เพื่อไถ่โทษกับความผิดที่ทำกับผู้หญิงคนนั้น


                “แน่ใจนะว่าจะไม่ไปโรงพยาบาล?” เสียงจากเจนัสดังหลังจากช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ผมเสร็จ ผมปรายตามองเพื่อนที่มองผมด้วยความเป็นห่วงพร้อมปฏิเสธเพื่อนทางสายตา ก็ขืนผมไปในสภาพนี้มีหวังโดนจับนอนโรงพยาบาลแน่ แล้วทีนี้เรื่องก็ไม่จบง่ายๆ รู้กันทั้งตระกูลล่ะทีนี้ ว่าแล้วก็เซ็งเลยหยิบน้ำรสชาติเฝื่อนตรงขึ้นมาซดซะหมดแก้ว

                “เฮ้ยๆๆ แกดื่มไปเยอะแล้วนะเว้ย เดี๋ยวเมากลับบ้านไม่ได้ขึ้นมาที่บ้านแกได้มาอาละวาดที่บ้านฉันแน่ ไหนแกเป็นคนบอกฉันเองไม่ใช่หรอว่าไม่ควรเอาอารมณ์ลงกับเหล้าน่ะ” เฮลเชียลใส่ผมเป็นชุด แต่ไม่ทันแล้ว

                “คีย์ ถ้าแฟนเก่าน้องทำให้แกต้องเจ็บตัวขนาดนี้ ฉันว่าแกถอยดีกว่ามั้ยวะ” เจนัสว่าพลางเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกล่อง ถึงจะไม่ได้สั่งสอนผมถึงขั้นเลือดตกยางออกแต่เชื่อว่าอวัยวะภายในก็บอบย้ำไม่น้อย ที่ผมยังทรงตัวอยู่ได้ไม่ใช่อะไร ฤทธิ์เหล้าทั้งนั้น ที่เพื่อนพูดมันก็ถูก แต่...

                “ฉันรักเขา”

                “ไม่เข้าใจเว้ย! ถามจริงเหอะเพื่อน ตกลงแกรักน้องโนหรือรักบิวต์วะ ถ้ารักน้องทำไมไม่ปล่อยบิวต์ล่ะ ทำไมต้องง้อ ทำไมต้องทำเหมือนเป็นแฟนกันทั้งๆ ที่บิวต์กับไอ้ชอลก็....” เฮลเชียลหยุดคำพูดไปแค่นั้น ผมรู้ว่ามันอยากพูดต่อ แต่ไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดยังไง 

                      “ฉันงงกับพวกแก คือจะอยู่ด้วยกันแบบสี่ห้าคนผัวเมียแบบนี้ไปตลอดหรอ?”


                “แกกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่วะ”


                ไม่ว่าใครก็ต่างยิงคำถามใส่ผม ทำแบบนั้นทำไม ทำแล้วได้อะไร ณ เวลานี้เหตุผลอะไรก็ฟังไม่ขึ้นหรอก และผมก็คงไม่มีเหตุผลมากพอที่จะทำให้ตัวเองดูดีขึ้นไปกว่านี้ด้วย

 

 



PIANO PART

 


หลังสอบเสร็จวันสุดท้าย

 

                เรื่องราวอันบั่นทอนจิตใจได้จบลงไปแค่นั้น มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น หรือทำให้รู้สึกแย่ไปกว่านี้แล้ว ผู้ชายคนนั้นหายไปแถมยังปิดช่องทางการสื่อสารกับฉัน เขาใช้อำนาจเก่งและเผด็จการกับทุกเรื่อง หากแต่กับเรื่องแบบนี้เขากลับเงียบหาย ไม่ว่าฉันจะติดต่อไปก่อน หรือแม้ส่งข้อความ แต่เขาก็ยังเงียบเหมือนเดิม


                ผ่านมา 7 วันฉันจึงมั่นใจแล้วว่า เขาเลือกที่จะอยู่ฝ่ายไหน


                “ไปนะพวกแก แล้วพรุ่งนี้เจอกัน”

                พวกเราทั้งสี่โบกมือลาโอปอที่เดินแยกออกไปกับแฟนหนุ่มของหล่อนด้วยความรู้สึกยินดี หลังจากที่คีย์บอร์ดประกาศทำสงครามกับพี่ชอลลีไป เขาก็เปลี่ยนโหมดความสนใจไปที่โอปอ รุกหน้าจีบเธอจนได้เป็นแฟนกัน ไอ้ฉันที่กะจะเก็บเขาไว้เป็นตัวสำรองก็ต้องกลับมาซดน้ำแห้วตามธรรมเนียม เฮ้อ...แต่ก็ช่างเถอะ เพื่อนได้คนที่ชอบมาเป็นแฟน เราก็ควรจะแสดงความยินดีกับเพื่อนไม่ใช่หรอ


                “เมื่อไหร่พี่เจนัสจะจีบฉันซักทีเนี่ย ฉันไม่รู้จะอ่อยยังไงแล้วนะ” ยัยเกรซเผยความในใจขณะที่เรากำลังเดินไปหาอะไรทานกัน

                “ถ้าอ่อยก็แล้ว หยอดก็แล้วเขายังไม่สนใจอ่ะ หล่อนต้องกลับมาพิจารณาหนังหน้าตัวเองแล้วแหละเกรซ” เบนต้าร์ที่กำลังแชทอยู่กับเมนหล่อขาแร๊พของนางหันไปให้คำตอบเพื่อน แล้วก้มหน้าแชทต่อ

                “ฉันไม่สวยหรอ หน้าตาฉันแย่ขนาดนั้นเลยหรอเปียโน” เกรซจับแขนฉันเขย่า ขณะที่ฉันกำลังพิจารณาหนังหน้าหล่อนอยู่

                “ก็ไม่ได้แย่นี่ ใจเย็นๆ น่ะพี่เจนัสเขาอาจยังไม่กล้าจีบแกก็ได้” ก่อนที่น้ำอิงที่แอบฟังอยู่จะหันมาชักสีหน้าใส่พวกเรา

                “ทำไม อยากมีแฟนเป็นพวกนั้นมากเลยหรอ ก็เห็นๆ กันอยู่ว่านิสัยเป็นยังไง น่าเอาไปเป็นพ่อพันธุ์ซักคนมั้ยคิวท์บอยส์ของพวกแกน่ะ” คำพูดของหล่อนเล่นเอาผู้ชายคนข้างๆ สะดุด

                “แล้วคนที่แกคบอยู่ไม่ใช่หนึ่งในคิวท์บอยส์รึไง”

                “นี่คนสวนที่บ้านฉัน ไม่ใช่คิวท์บอยส์ ฉันไม่ถือว่าเขาอยู่ในแก๊งนั้น” น้ำอิงเถียงเกรซเป็นฟืนเป็นไฟ จะว่าไปก็ถูกของหล่อน หล่อนไม่เคยบอกฉันว่าพี่ดราก้อนเป็นคิวท์บอยส์ ก็แค่คนสวนหน้าตาดีที่บังเอิญูถูกชักชวนเข้าแก๊งหล่อของโรงเรียนแค่นั้นเอง ซึ่งตอนนี้หล่อนยอมรับแล้วนะว่าเป็นแฟนกับพี่ดราก้อนจริง

                “ถึงยังไงแกกับโอปอก็มีแฟนแล้วอ่ะ เบนต้าร์ก็กำลังจีบพี่เฮลเชียน สงสัยงานนี้เราสองคนคงต้องโหนคานรอคอยกันแล้วล่ะเปียโน ฮือ...” เกรซซบหน้าลงบนไหล่ฉันคร่ำครวญ ถามว่ารู้สึกดีมั้ยที่ถูกหล่อนจัดให้อยู่กลุ่มสาวโสดด้วย ไม่! ฉันไม่โอเคกับสถานะนี้เลย ถ้าฉันจะโสดฉันต้องเป็นคนเลือกเองสิ ไม่ใช่ถูกหมอนั่นยัดเยียดให้แบบนี้

                “อยากมีแฟนสิท่า บอกไว้ก่อนเลยนะว่ามีแฟนแล้ว มันไม่อิสระ จะทำอะไรที่อยากทำก็ไม่ได้ ไหนจะต้องปรับตัวเข้าหากันอีก แคร์เขา กลัวว่าเขาจะไปมีคนอื่นอีก มีแฟนเท่ากับมีภาระเพิ่ม ง้อแง้งอย่างแกฉันว่าไม่เหมาะกับพี่เจนัสหรอก โหนคานเล่นรอคนที่ชอบนิสัยแกจริงๆ ดีกว่า” ประโยคยาวๆ ของน้ำอิงเป็นส่วนที่ทำให้ฉันฉุกคิด ...ทำอะไรที่อยากทำก็ไม่ได้ ไหนจะต้องปรับตัวเข้าหากันอีก แคร์เขา กลัวว่าเขาจะไปมีคนอื่นอีก... มันใช่ทุกอย่างที่เธอพูด ทำไมการมีความรักต้องทรมานแบบนี้ แล้วทำไมคนเราถึงยังอยากมีความรัก

                “คุณกลัวผมจะทิ้งคุณไปจริงๆ หรอ?”

                “มันใช่เวลาถามมั้ยดราก้อน ฉันพูดกับเพื่อนอยู่” แล้วคนที่น้ำอิงทำหน้ายุ่งใส่ไม่ใช่เกรซอีกต่อไป

                “แกก็นะ โหดใส่พี่ดราก้อนอีกแล้ว เบนอยากรู้จังค่ะพี่ทนกับยัยนี่ได้ยังไง ปากร้ายใจแข็ง ว่าก่อนหน้านี้นางใช้อำนาจแล้วนะ เป็นแฟนกันนี่ข่มพี่หนักกว่าเดิมอีกอ่ะ”

                “เพราะพี่รักน้ำอิงไงครับ แค่รักคำเดียว มันทำให้เราทุ่มเทเพื่อเขาได้ทุกอย่างแหละ... แม้บางครั้งเขาอาจทำให้เราเสียความรู้สึกไปบ้าง แต่คำว่ารักมันทำให้เราอยากให้อภัยเขาเสมอ

                คำตอบของพี่ดราก้อนเหมือนเหล็กแหลมรนไฟที่พุ่งมาแทงหัวใจฉัน ใช่เลยค่ะพี่ดราก้อน เพราะรัก เพราะคำๆ นี้คำเดียวที่ทำให้เราจมปักอยู่กับเขา ให้อภัยเขาได้ทุกอย่าง ถามว่าแค้นคีย์บอร์ดแค่ไหนที่ทำกับฉันแบบนี้ บอกเลยว่าเกินร้อย แล้วถามว่าถ้าเขากลับมาขอคืนดีล่ะ บอกเลยว่ากลับไปแน่นอน...


                เขาไม่ใช่แฟนคนแรกก็จริง แต่เป็น... แฟนคนแรกที่รักมากที่สุด

 

 

 ........


วันต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

 

                หลังการสอบสุดเคร่งเครียดผ่านไปเมื่อวาน วันนี้ก๊วนเราเลยชวนกันมาดูหนังผ่อนคลาย ต่อด้วยหาอะไรทานกันเหมือนสมัย ม.ต้น แต่อย่างว่ายุคสมัยเปลี่ยนไป ผู้คนก็เปลี่ยนไปด้วย จากที่เกาะกลุ่มกันเที่ยว 5 คน ในตอนนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัว

                แน่นอนว่า 2 ผู้ติดตามคงหนีไม่พ้นพี่ดราก้อนกับพี่ชอลลี และพวกเขาก็ไม่ลืมที่จะชวนสมาชิกที่เหลือมาร่วมหล่อด้วย หัวใจเต้นแรงมากเมื่อรู้ว่าพวกเขาจะมา แต่มันก็กลับเต้นเป็นปกติเมื่อคนที่มาด้วยคือพี่เจนัส ส่วนแฟนเก่าฉันกับพี่เฮลเชียนติดสัมภาษณ์สอบ เขาไม่มา ฉันเลยคิดปลอบใจตัวเองง่ายๆ ว่า

     ...เขาไม่ได้สนใจเรา ฉะนั้นเราก็ไม่ควรจะไปสนใจเขา...


                อีกอย่างตอนนี้ฉันก็มีพี่ชายที่แสนดีอยู่เคียงข้าง ฉันจะยังต้องการอะไรอีก


                “พี่ยังจำได้ตอนนั้นได้นะที่เราขอให้พี่สั่งช็อกโกแลตบราวนี่มาอีกถ้วยเพื่อที่จะแย่งบราวนี่พี่กิน เราตักกินแต่บราวนี่แล้วก็เหลือไอศกรีมไว้ให้พี่” ยินน้ำเสียงนุ่มทุ้มเล่าความหลัง รอยยิ้มก็กลับคืนสู่ใบหน้าฉันอีกครั้ง กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้มานั่งทานไอศกรีมกับพี่ทัพหลัง

                “พี่ทัพหลังก็ยังชอบไอศกรีมรสสตรอเบอร์รี่เหมือนเดิมอยู่นะคะ”

                “เพราะพี่รักเดียวใจเดียวไง” นั่นไง เจอเข้าไปดอกหนึ่งนี่จุกเลย

                “ใจอ่อนซักทีเถอะ น้าฉันตามง้อแกมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ยังไงหมอนั่นก็ไม่กลับมาแล้ว ให้โอกะ...อะไรของนายเนี่ย!” น้ำอิงที่นั่งอยู่ข้างๆ น้าทัพหลังหันไปตะคอกแฟนหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังจากแนะนำฉันได้ไม่กี่คำ ถึงจะขึ้นสังกัดอยู่กับแก๊งเหนือสุริยา แต่เขาก็ยังได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนของคีย์บอร์ด ไม่แปลกที่เขาเลือกเข้าข้างเพื่อน

                “มีปัญหาอะไรดราก้อน” พี่ทัพหลังหันไปถามลูกน้อง

                “เปล่าครับ ผมก็แค่ไม่อยากให้คุณหนูออกความคิดเห็นกับเรื่องนี้”

                “แล้วทำไมฉันจะออกความเห็นไม่ได้ ฉันอยากให้เปียโนกลับไปคบกับน้าฉัน เพราะถึงยังไงน้าฉันก็ไม่ได้นิสัยเสียเหมือนเพื่อนของนาย” พี่ดราก้อนไม่ทันเถียง เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างเคียงก็แทรกขึ้น

                “แต่พี่ว่าให้เปียโนตัดสินใจเองดีกว่า”


                พี่ทัพหลังแสยะยิ้มที่มุมปาก เขาไม่โต้ตอบอะไรกับของพี่ชอลลี ณ ที่นี้เขาเป็นผู้ใหญ่ที่สุด และฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากอารมณ์เสียกับพวกเด็กๆ ที่กึ่งจะประกาศตัวเป็นศัตรูของเขา เบนต้าร์กับเกรซที่นั่งเงียบอยู่เลยหาเรื่องอื่นคุยเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศไปมากกว่านี้ ส่วนคนที่ยังทำใจไม่ได้อย่างฉันก็โซ้ยไอศกรีมตรงหน้าต่ออย่างไม่สนใจใคร

                ต่อให้คีย์บอร์ดไม่กลับมา ฉันก็คงกลับไปคบกับพี่ทัพหลังไม่ได้ เขากลับมาที่นี่แค่หนึ่งเดือนเพื่อมาสะสางภารกิจบางอย่าง เขาเป็นมาเฟียขาโหดซึ่งแน่นอนว่าเราไปกันไม่ได้ ตอนนี้เขารักฉัน แต่ไม่แน่ว่าอยู่เมืองนอกเขาจะรักคนอื่นด้วยหรือเปล่า ลำพังเจ็บกับคีย์บอร์ดฉันก็เจียนตายอยู่แล้ว ถ้าต้องเจ็บกับพี่ทัพหลังอีกคนฉันคงทนไม่ไหวแน่

                แม้จะหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมต้องรักผู้ชายเย็นชาอย่างเขามากขนาดนี้ แต่ฉันก็ยังดึงดันจะรักเขาต่อไป และรอคอยวันที่เขากลับมา โดยแอบแช่งให้เขามีปัญหากับผู้หญิงนั้น และกลับมาหาฉันไวๆ

 


                “ชอล ร้านนี้ชื่อร้านว่าอะไรนะ” พี่เจนัสที่นั่งเงียบอยู่นายเอ่ยถาม ก่อนที่คนที่ไม่ได้ถูกถามจะหันไปตอบแทน

                “ร้านสวีทตี้ไอซ์ แอนด์เบเกอรี่ช็อปค่ะ” คนถูกถามได้แต่พยักหน้าตามคำตอบเกรซ

                “ขอบคุณครับ” พี่เจนัสส่งยิ้มให้เกรซแล้วพูดกับคนในสายต่อ “สวีทตี้ไอซ์แอนด์เบเกอรี่ช็อป ใช่ๆ อยู่ชั้นสองอ่ะ นายล่ะอยู่ไหนแล้ว?” ประโยคที่สนทนากับคนในสายทำหัวใจฉันหวั่น

                ฉันมองตามพี่เจนัสที่ลุกขึ้นเหลียวซ้ายมองขวา ทำตัวเป็นจุดเด่นให้คนในสายสังเกตเห็น เขายังไม่ทันที่ก้าวขาออกจากโต๊ะ สองบุคคลที่ว่าก็ก้าวเข้ามาในร้าน

                “เฮล คีย์ทางนี้” 

                      พี่ชอลลีที่ยืดตัวเต็มความสูงโบกมือช่วยเพื่อนอีกแรง รอยยิ้มจากคนตัวเล็กกว่าในชุดเครื่องแบบนักเรียนปรากฏขึ้น พี่เฮลเชียลดูแฮปปี้ที่เจอเพื่อนๆ แต่คนตัวสูงกว่าคนข้างๆ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาเพียงเดินตามเพื่อนเข้ามาด้วยสีหน้าและแววตาที่เย็นชาตามบุคลิก


                หัวใจฉันเต้นแรงในรอบ 1 สัปดาห์ ฉันร้อนวูบเหมือนร่างกายทำงานหนักทันทีที่เจอหน้าเขา เขายังมีชีวิตอยู่ และยังไม่หายไปจากโลกนี้ แต่ทำไมนะ ทำไมเขาถึงได้เย็นชาและไม่ใช้สายตามองมาทางนี้เลยล่ะ

 

................................



 Teacher you’re my love 

ปิ๊งรักครู(หนุ่ม)หน้าใสหัวใจเย็นชา

  

-ตริวเตอร์หนุ่มสุดเย็นชา ปะทะ ยัยศิษย์บ๊องจอมทะลึ่ง-

คีย์บอร์ด & เปียโน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น