รักจรดใจ

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 10 เธอเป็นของฉัน (รักต้องนอน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    1 ก.ค. 61

อาหารมื้อค่ำถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พลอยโพยมรู้สึกหิวมากขึ้นเมื่อได้กลิ่นของโรสแมรี่ แต่ถึงแม้จะหิวอย่างไรกระเพาะของเธอกลับต่อต้าน เธอรู้สึกเสียดท้องเล็กน้อยแต่เก็บอาการเอาไว้ ด้วยการยิ้ม หญิงสาวออกอาการทึ่งเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเชฟประจำบ้าน

          “เขาไม่ได้เป็นแค่คนขับรถ ทำหน้าที่หลายอย่าง”

          ดลภพยิ้มเปิดเผย เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งถูกเจ้านายเหน็บแนมอย่างแนบเนียน

          “นั่นอะไรหรือคะ”

          “มันฝรั่งอบโรสแมรี่ เมนูนี้อร่อยนะครับ” ดลภพเป็นคนอธิบาย ส่วนชายหนุ่มอีกคนเข้าไปนั่งประจำที่ของตัวเองเงียบๆ ปล่อยให้ทั้งสองคนทำความรู้จักกันเอง

          “เอิงชอบกลิ่นโรสแมรี่ค่ะ สดชื่นดี มีเหลือเก็บไว้สักหน่อยไหมคะ” เธอเอ่ยกับเขาอย่างสนิทสนม

          “คุณเอิงจะเอาไปทำอะไรหรือครับ”

          “เอาไปทำชาค่ะ คุณ...”

          “เรียกภพก็ได้ครับ”

          “คุณภพเคยดื่มชาโรสแมรี่ไหมคะ เอิงเคย...”

          “อะแฮ่ม” เสียงกระแอมดังมาจากคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

          “ผมว่าเราลงมือทานกันดีกว่าครับ” ดลภพขยิบตาให้คนตัวเล็ก เขาดูแลเธอด้วยการเลื่อนเก้าอี้ให้

          “ขอบคุณค่ะ” พลอยโพยมเอ่ยพลางมองหน้าเจ้าของบ้าน อารมณ์ของปฏิรพเปลี่ยนง่าย เมื่อกี้เขายังมีท่าทางสบายๆ อยู่เลย แต่ตอนนี้เขากลับนั่งเคร่งขรึมเหมือนไม่พอใจ

          “ปกติจะกินคู่กับสเต็ก แต่ตอนนี้เนื้อคงหนักไปสำหรับคุณ มันจะทำให้อาหารย่อยยาก” ชายหนุ่มเอ่ยเมื่อดลภพลงมือเสิร์ฟอาหาร

          “แต่เอิงกินได้นะคะ” หญิงสาวอยากกินเสต็ก

          “ข้าวต้มปลา” เขาสั่ง โดยไม่สนใจที่เธอพูดเลย “คุณเป็นหมอน่าจะรู้ดีว่ามันช่วยเรื่องความจำ”

          “ค่ะ” หญิงสาวรับคำด้วยน้ำเสียงแสนเบา

          “กินเสร็จแล้วจะพาไปเดินดูรอบๆ บ้าน” เขาเล่าไม่มองหน้าคนฟัง แต่ก็พอจะนึกออกว่าตอนนี้พลอยโพยมกำลังยิ้ม

          “ค่ะ”

          หญิงสาวไม่อยากอยู่แต่ในห้อง ถ้าได้ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างก็น่าจะสดชื่นขึ้น ไหนๆ ก็ติดแหงกอยู่ที่นี่แล้ว ขอสำรวจบ้านคนรวยดูสักครั้งก็แล้วกัน

 

“หลังนั้นคือเรือนไม้หอม” ปฏิรพชี้มือให้คนตัวเล็กดู

          “ทำไมถึงเรียกว่าเรือนไม้หอมล่ะคะ”

          “เพราะมันมีกลิ่นหอม” เขาอธิบายแค่นั้น และไม่ได้พาหญิงสาวเข้าไปดูด้านใน

          พลอยโพยมมีความอยากรู้อยากเห็น เธออยากรู้ว่าข้างในมีกลิ่นหอมจริงหรือเปล่า แต่ก็ต้องเก็บความสงสัยเอาไว้เมื่อชายหนุ่มเดินนำไปอีกทาง

          “ตรงนี้เป็นสวน ตรงนั้น...”

          “นั่นชิงช้านี่คะ” พลอยโพยมว่ามันดูคุ้นตาเธอมากๆ เลย เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน “ฉันนั่งได้ไหม”

          “ไม่ได้!” กระแสเสียงห้วนสั้น บอกชัดว่าหวงแหนที่ตรงนั้นเกินกว่าจะให้ใครเข้าไปล่วงล้ำได้

          “งั้นฉันขอเดินดูรอบๆ ก็แล้วกันค่ะ” ถ้อยคำเอ่ยอ่อย

          “อย่าสำรวจนาน คุณต้องกลับไปพักผ่อน”

          พลอยโพยมไม่รู้สึกง่วง เธอคิดว่าตัวเองนอนมานานพอแล้ว ขืนกลับไปนอนอีกก็คงไม่มีทางข่มตาหลับลงได้แน่นอน หญิงสาวจึงอ้อยอิ่งเดินสำรวจภายในสวน ชื่นชมมุมนี้ทีก็เปลี่ยนไปเป็นมุมโน้นทีเพื่อยื้อเวลา

          “กลับได้แล้วมั้ง” ปฏิรพมองหญิงสาวที่แอบนั่งเอนหลังพิงต้นไม้ประดับ สายตาทอดไปยังชิงช้าซึ่งมองเห็นอยู่ไกลๆ

          “ฉันว่าฉันเคยเห็น” เอ่ยพลางชี้มือชวนคุย

          “คนที่ไม่เคยจดจำ มักจะคิดว่าตัวเองเห็นภาพแบบโน้นแบบนี้มาก่อน ทั้งที่เคยเห็นแล้ว แต่ในเมื่อจำไม่ได้ก็มักจะย้ำถามตัวเองว่าใช่ไหม จริงหรือเปล่า”

          “ที่คุณพูด หมายความว่ายังไงคะ”

          “ผมแค่อธิบายให้ฟัง การนอนหลับจะทำให้ความจำคุณดีขึ้น”  

          “สรุปคือฉันต้องไปนอนใช่ไหมคะ”

          “อืม”

          “แต่ฉันไม่อยากนอน ขืนนอนก็คงนอนไม่หลับอยู่ดีค่ะ ฉันขอนั่งเล่นตรงนี้ได้ไหม เห็นเขาว่าพรุ่งนี้เป็นคืนจันทร์ดับฉันอยากรู้ว่าคืนนี้จะมีดาวเยอะไหม”

          เพราะมันใกล้จะถึงคืนจันทร์ดับนี่แหละ ปฏิรพจึงต้องพาพลอยโพยมมาที่นี่ ถ้าพูดกันด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ เหตุการณ์นี้ก็เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่หากพูดกันตามหลักไสยศาสตร์ คืนนี้จะเป็นคืนที่มิติเปิดเชื่อมโยงถึงกัน และช่างเป็นวันอันตรายสำหรับ...พลอยโพยม

 

ปฏิรพค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนที่นอนนุ่ม เขาปัดช่อผมซุกไว้ที่ไหล่บอบบาง แล้วละมือออกอย่างเชื่องช้า ใบหน้านี้สลักไว้อย่างงดงาม ไม่มีแม้แต่รอยด่างพร้อย ทว่า...ขอบเขตแห่งหัวใจทำให้ปฏิรพผินหน้าหนีจากภาพสวยงามเบื้องหน้าทันที

          “คืนนี้นายรู้ใช่ไหมว่าต้องเจออะไรบ้าง” เสียงเอ่ยแทรกขึ้นกลางอากาศ

          “ขอแค่นายปิดผนึกบ้านนี้ไว้เป็นอย่างดี หน้าที่ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

          “ผนึกแก้วไม่ได้อยู่นอกเหนืออำนาจของฟ้า เมื่อไหร่มิติถูกเชื่อมโยงกัน นั่นก็หมายความว่าผนึกแก้วจะต้องถูกเปิดด้วย แม้แต่หลวงตาก็ไม่สามารถซ่อนผนึกนี้ได้ นอกจาก...”

          “นอกจากฉัน”

          “ใช่ เพราะนายเป็นเจ้าของ” สิปปะเอ่ยมีความหมายแฝง

          “ไสย์ นายรู้ใช่ไหมว่าฉันกำลังเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน เมื่อไหร่ ความรู้สึกมันก็ไม่เคยลดลงเลย” เขาเอ่ยน้ำเสียงพร่า ด้วยความโหยหาบางอย่างที่ไม่สามารถเป็นไปได้

          “ความรักมันก็ยากอย่างนี้แหละวะ” ผู้รับฟังไม่ค่อยเข้าใจในความรักเท่าไหร่

          “คราวนี้นายมั่นใจใช่ไหมว่าจะไม่พลาดอีกไสย์”

          “ฉันให้พลายศรีเป็นคนเฝ้าผนึกไว้แล้ว ในขณะที่นายหลับ รับรองว่าไม่มีใครหน้าไหนผ่านผนึกของฉันเข้าไปได้แน่นอน จะว่าไปนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนเลยนะเว้ย อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องดีๆ” สิปปะเอ่ยกลั้วหัวเราะ

          “นายกำลังคิดลามกอะไรอยู่”

          “ไม่ได้คิด...นายแหละคิดมาก ฉันไปล่ะ” เสียงเอ่ยสุดท้ายลิบหายไปทันที

          พอสิปปะไปแล้วปฏิรพก็กลับเข้าสู่ความคิดของตัวเองอีกครั้ง การรักษาดวงจิตนี้ไว้ไม่ใช่เรื่องลำบาก แต่เป็นการยากมากที่จะไม่ถูกจิตพิสุทธิ์ดวงนี้ครอบงำ ตอนนี้ปฏิรพรู้แล้วว่าจุดอ่อนของเขาอยู่ที่ไหน

 ตื่นมาอัพแบบงง และหิวข้าวมาก อยากกินราเม็งต้มซุปกระดูกหมู เรื่องกินเชื่อใจได้ อ่านนิยายคลายเหงากันนะจ๊ะ ส่วนเค้าขอตัวไปตลาดแปป ไม่รู้ว่าจะซื้อเล้งทันอาม่าแถวนี้รึเปล่า ถ้าหมดก็อดกิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #34 banidin (@banidin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 17:01
    ไรท์ขา...เข้ามาอ่านแล้วติดหนึบเลยค่ะ จะมีเล่มมั๊ยคะ ชอบมากเลย
    #34
    0