รักจรดใจ

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 10.1 เธอเป็นของฉัน (รักต้องนอน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 ก.ค. 61

รอบข้างช่างมืดมิด พลอยโพยมรู้สึกหนาวจนต้องกอดตัวเองไว้แน่น กลิ่นหอมเอียนเหมือนเมื่อกลางวันโชยมาเข้าจมูกจนแสบไปหมด หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นช้าลง

         “ช่วยด้วย!” ร่างเล็กหมุนคว้าง มองไปทางไหนก็ไม่เห็นทางออก ไม่มีแสงสว่าง อากาศตอนนี้ก็ไม่สดชื่น หายใจลำบากมากขึ้นทุกที ราวกับถูกขังไว้ในห้องลับที่ลึกที่สุด

         “มานี่สิ” เสียงเอ่ยนำทางจากความมืดมิด

         ความอยากรู้อยากเห็นทำให้พลอยโพยมก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวๆ ความเย็นที่พื้น เย็นเฉียบจนต้องหยุดชิดเท้าไว้ด้วยกัน

         “คุณเป็นใครคะ”

         ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับ

         “ฉันหนาวค่ะ หนาวมาก หนาวจนก้าวขาไม่ออกแล้ว ช่วยฉันด้วย” หญิงสาวยืนสั่น

         “ยื่นมือของเธอมาสิ” กระแสเสียงอบอุ่น ประโลมใจคนฟังยิ่งนัก

         หญิงสาวยื่นมือฝ่าความมืดออกไป ในตอนนี้มีทั้งความอยากรู้อยากเห็น และความกลัวปะปนกันไปหมด ทว่าเมื่อความอุ่นแตะลงบนผิวเนื้อ ร่างเล็กก็ถูกฉุดลอยลิ่วไปข้างหน้า

 

“คุณคามภีร์!” พลอยโพยมแปลกใจไม่น้อยที่เป็นเขา “คุณมาทำอะไรที่นี่” หญิงสาวมองสิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัว เธอหลุดพ้นจากความมืดมิดมาสู่อีกที่ที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่า

         “วันนี้ดูแปลกไปนะ มีพูดคุณนำหน้า เป็นอะไรมากรึเปล่าเราน่ะ”

         “คะ...” พลอยโพยมเอียงหน้าครุ่นคิดกับตัวเอง วันนี้คามภีร์ก็ดูแปลกๆ ยังไงชอบกล พูดจาอย่างกับรู้จักกันมานานแสนนานอย่างนั้นแหละ

         “ยังจะมาทำหน้างงอีก วันนี้เรามีงานที่สวนรักใจ ไปเร็วเข้า เดี๋ยวคนไข้รอนะ” คามภีร์ฉุดมือคนตัวเล็กให้ไปด้วยกัน

         พลอยโพยมอยู่ในอาการงงงวยเกินกว่าจะขัดขืนอีกฝ่าย จึงได้แต่ยอมตามไปเงียบๆ อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่ากลับไปที่เดิมซึ่งมีแต่ความมืดมิด

         “หอมจังเลย” กลิ่นของโรสแมรี่ พลอยโพยมจำได้ว่ามันเป็นกลิ่นประจำของสวนรักใจ ร่างเล็กก้าวตามไปยังประตูทางเข้า เธอตามคามภีร์ไปติดๆ ทว่า!

         เขาหายไปแล้ว...ร่างเขาหายวับไปกับตา ฉับพลันเหมือนมีแรงฉุดมหาศาลจากที่ใดก็สุดรู้ได้ ในความประหลาดใจพลอยโพยมต้องหลับตาไว้ และแล้ว...

         “เรากลับมาที่เดิม” ความตื่นกลัวทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้าน ที่นี่ทั้งหนาวทั้งเย็น “ใครก็ได้ช่วยเอิงด้วย” ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมถึงหายใจไม่ออก แรงบีบอัดที่หัวใจทำให้เธอร้องคราง

         “ปวดหัว ปวดหัวเหลือเกิน” ปวดจนน้ำตาไหลพราก “พี่โอ่ง ช่วยเอิงด้วยค่ะ”

         “หลับตาซะพลอยโพยม มันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น”

         เสียงใครกัน “นั่นใครคะ”

         “หยุดถามผมเสียที แล้วนอนหลับไปซะ”

         “ถ้ามันเป็นแค่ความฝัน แล้วทำไมมันถึงเหมือนความจริงเลยล่ะ”

         “เด็กดื้อ...จะไม่สงสัยสักเรื่องได้ไหม”

         “ฉันไม่ได้ดื้อ แค่ต้องการเหตุผลเท่านั้นเอง โอ๊ย ปวดหัวเหลือเกิน”

         “หลับตาซะ อย่าต่อต้านผม”

         พลอยโพยมสั่นศีรษะ แต่เธออยากหายจากอาการปวดหัวเต็มทีแล้ว ตอนนี้ไม่สนอะไรแล้ว ดวงตาหวานค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ “ถ้าคุณบอกว่านี่คือความฝัน ก็เท่ากับว่าฉันกำลังนอนอยู่ เรา...นอนในความฝันได้หรือคะ”

         “เธอนี่มัน...ดื้อ”

         นั่นคือเสียงสุดท้ายที่พลอยโพยมได้ยิน สรรพสิ่งรอบตัวจากที่ว่างเปล่าอยู่แล้วกลับยิ่งดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด ในขณะที่ลมหายใจผ่อนคลายขึ้นจนเป็นจังหวะคงที่สม่ำเสมอ

กรุณากดแอดติดตามหมอปุ่น เพราะมันจะเจ้มจ้นขึ้นเรื่อยๆ 

ตอบเม้นท์คุณ banidin จ้ะ

นิยายเรื่องนี้จะเข็นให้เป็นเล่มอยู่จ้ะ ต้องดูก่อนว่าจะมีที่ไหนรับไปพิมพ์ไหมเฮอๆ ขอบคุณมากนะคะ ที่ชอบหมอปุ่นกับยายเอิงตาหวาน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #35 banidin (@banidin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 15:25
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ หนังสือทำมือก็ดีเนาะไรท์เนาะ อิอิ มีความอยากได้เล่ม
    #35
    0