แรงแค้นจอมมาร

ตอนที่ 17 : บทที่5 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

วางจำหน่ายทางอีบุ๊กแล้วค่ะ




ร่างบางสูดหายใจเข้าปอดลึก ในเมื่อแดเนียลทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เธอก็ควรทำเช่นนั้นเหมือนกัน สองมือถือถาดที่มีน้ำสามแก้วไว้แน่น พยายามไม่สบตาแขกของบ้าน เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองชอบแสดงความรู้สึกออกมาทางสายตา ดังนั้นหากหลีกเลี่ยงการมองหน้าเขาได้คงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

       น้ำค่ะ

       ทำไมมาช้าจังแพร รอนานแล้วนะ คุณแดเนียลคอแห้งหมดแล้วเฌอปรางบอกเสียงเรียบ ปรายตามองน้องสาวไม่ชอบใจสักเท่าไร่ ยิ่งเห็นสายตาที่แดเนียลมองไปที่แพรแก้วยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด จริงอยู่ที่ว่าชายหนุ่มมองด้วยสายตาปกติแต่ภายในใจของเธอกลับร้อนรน

       แพรแก้วเป็นคนสวย เธอแค่กลัวว่าผู้ชายคนนี้จะหลงชมชอบเหมือนอย่างพีรวัส กลัวว่าแพรแก้วจะแก้แค้นที่เธอแย่งแฟนมาก่อนหน้านี้ ทั้งคู่ไม่ได้ติดต่อกันแล้วเฌอปรางรู้ และนั่นทำให้เธอรู้สึกหมดสนุกเอาดื้อๆ

       ขอโทษค่ะ

       ไม่เป็นไรหรอกครับปราง ผมไม่ได้กระหายน้ำขนาดนั้นแดเนียลบอกเสียงนุ่มก่อนจะส่งยิ้มให้เฌอปราง สร้างความปวดร้าวให้กับแพรแก้วที่หันไปมองพอดี

       จะไปไหนก็ไปเถอะแพรแก้ว มีงานทำต่อหรือเปล่าเราดนัยสั่งแกมบังคับซึ่งเจ้าของร่างบางรู้ตัวเป็นอย่างดี รีบก้มหน้าก่อนจะขอตัวออกไป โดยที่มีสายตาคมเข้มมองตามไม่ขาดสาย

       ลูกสาวคนเล็กเหรอครับแดเนียลถามขึ้น

       ครับ แต่ชอบปลีกวิเวก ชอบทำงานบ้านเจ้าของบ้านรู้สึกตงิดๆ ไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่อีกฝ่ายถามถึงแพรแก้วทั้งที่ตอนนี้มีลูกสาวคนโตอย่างเฌอปรางนั่งอยู่ข้างๆ แท้ๆ

       จริงค่ะดอน ยัยแพรเขาชอบพวกงานบ้านงานเรือน ขอโทษแทนน้องด้วยนะคะที่เสียมารยาท เอาน้ำมาเสิร์ฟช้าแบบนั้น

       ปกติก็เชื่องช้าแบบนี้ล่ะครับ โดนผมเอ็ดบ่อยเหมือนกันแต่ที่ช้าเพราะไม่ใช่ว่าเธอบกพร่องต่อหน้าที่หรอก เป็นเพราะ อย่างอื่นต่างหาก

       หมายความว่าอย่างไรครับดนัยถามอย่างสงสัย พูดเหมือนรู้จักกันมาก่อนหน้านั้น

       เธอไม่ได้บอกเหรอครับ ว่าผมเป็นเจ้านายของเธอ

       ว่าไงนะคะเฌอปรางหน้าซีด ถ้าอย่างนั้นแพรแก้วก็มีโอกาสได้อยู่ใกล้ๆ กับแดเนียลน่ะสิ หญิงสาวข่มความไม่พอใจเอาไว้ในส่วนลึก บอกตัวเองในใจว่าไม่จำเป็นต้องแคร์ เพราะถึงอย่างไรผู้ชายคนนี้ก็เป็นของเธอ ไม่มีอะไรที่เธออยากได้แล้วจะไม่ได้ ขนาดพีรวัสเธอยังได้มาแล้วเลย

       แพรแก้วทำงานเป็นเลขาของผมครับ

       จะเป็นไปได้ยังไงครับ ในเมื่อยัยแพรเพิ่งจะเรียนจบ น่าจะได้ทำงานตำแหน่งธรรมดาๆแดเนียลได้ยินถึงกับเหยียดยิ้มเล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้ดนัยไม่ชอบใจสักเท่าไหร่

       เธอสอบผ่านครับ มีคุณสมบัติครบถ้วน ความจริงผมว่าคุณน่าจะดีใจนะครับที่มีลูกสาวเก่งแบบนี้คนเป็นพ่อหน้าตึงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา

       เปล่าหรอก ผมก็แค่แปลกใจที่ยัยแพรไม่ได้บอกผมว่าทำงานที่ไหน

       ผมก็ว่ามันแปลกๆ ที่คนเป็นพ่อจะไม่รู้ว่าลูกทำงานที่ไหน ทำงานกับใคร แต่ก็อย่างว่าแหละครับ คุณคงงานยุ่งๆแสดงว่าข่าวที่ได้รับมามันคือความจริงดนัยนั้นรักลูกคนเดียวนั่นคือเฌอปราง

       ส่วนแพรแก้วนั้นไร้การดูแลเอาใจใส่ มันน่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่า เอาไว้ค่อยไปเค้นถามสาวเจ้าอีกที มันง่ายกว่ามานั่งปะทะคารมกับศัตรูตรงหน้า มองแล้วเกิดความรำคาญ

       เอ่อ ปรางว่าเราพักเรื่องยัยแพรเถอะค่ะ มาคุยเรื่องของเราต่อดีกว่า

       ทางด้านแพรแก้วนั้นเดินหลบฉากมายังสวนหย่อมเล็กๆ เป็นสถานที่พักผ่อนของเธอในวันหยุดเธอชอบมานอนอ่านหนังสือตรงนี้ วันไหนฝนตกบรรยากาศจะเพิ่มความเหงามากขึ้นไปอีก เธอมักจะหลบอยู่ในห้องกระจกนั่งมองหยาดฝนที่ตกลงมาไม่วางตา พอฝนตกค่อยกลับเข้าบ้านและบอกกับทุกคนว่าติดฝน

       เดี๋ยวเถอะค่ะ ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะว่ายังไง รู้ทั้งรู้ว่าฝนจะตกแต่ก็ไม่รีบเข้าบ้าน

      หญิงสาวอมยิ้มเมื่อนึกถึงคำบ่นของยายนิ่ม เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะคว้าหนังสือมานั่งอ่าน มันคงช่วยทำให้เธอเลิกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง การที่เอาใจมาจดจ่อกับหนังสือคงช่วยลืมผู้ชายคนนั้นไปได้บ้าง แค่ครึ่งชั่วโมงก็ยังดี กว่าเธอจะอ่านหนังสือจบไปเล่มหนึ่งป่านนั้นแดเนียลก็คงกลับไปแล้วกระมัง แต่ถ้ายังไม่กลับเธอก็จะอ่านต่อไปเรื่อยๆ

       แม้จะรู้ว่าถึงอย่างไรก็หลีกหนีไปไม่ได้ วันจันทร์ก็ต้องเจอกันอยู่ดี      แต่เมื่อมันคือสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นดังนั้นเธอจะยังไม่คิดถึงมัน ก็แค่ลืม ๆ มันไป ทำตัวเป็นปกติ

       มันคงไม่ยาก...

       เอ๊ะ...

       แพรแก้วเดินออกมานอกเมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องเงยหน้ามองฟ้า         ปากเรียวบางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นจากเม็ดฝน 

       ร่างบางเดินกลับเข้าไปในห้องกระจกขยับหมอนให้เข้าที่ เตรียมนอนอ่านหนังสือ เวลาแบบนี้จะไม่มีใครรบกวนเธอ ไม่มีใครอยากออกมาตามเพราะเขาไม่อยากเปียกฝนกัน ใจจริงเธออยากจะย้ายของมานอนที่นี่ด้วยซ้ำ แต่เพราะมันไม่มีห้องน้ำหากจะเข้าก็ต้องไปเข้าในบ้าน ซึ่งมันลำบากเลยต้องตัดใจ ครั้นจะขออนุญาตให้บิดาทำห้องน้ำให้นั้นก็ควรล้มเลิกความคิดไปได้เลย

       ฝนเทลงมาอย่างหนักชนิดที่ว่าไม่ลืมหูลืมตา โชคดีที่ไม่มีพายุพัดโหมกระหน่ำไม่อย่างนั้นพวกกระถางต้นไม้เล็กๆ คงล้มระเนระนาด เดือดร้อนเธอต้องจัดใหม่อีก

       ตัวหนังสือตรงหน้าเริ่มพร่าเบลอเมื่อดวงตากลมโตหรี่ลงเรื่อยๆ จนในที่สุดร่างบางก็หลับใหลไปพร้อมกับหนังสือในมือที่กำลังตกใส่หน้า แต่ทว่ากลับมีมือของใครบางคนคว้าเอาไว้เสียก่อน

       หยดน้ำที่กระทบใบหน้าทำให้แพรแก้วสะดุ้งตื่นขึ้นมา ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าหนังสือของเธออยู่ในมือใครอีกคน เธอรีบคว้ามันกลับมาเพราะมือของเขากำลังเปียก แน่นอนว่าทำให้หนังสือเล่มโปรดเปียกไปด้วย

       เปียกหมดเลยเสียงหวานพูดขึ้นเบาๆ เธอรักหนังสือปานชีวิต อีกอย่างที่เอาแต่สนใจหนังสือก็เพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับคนตรงหน้า แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายก็ตาม

       ทำไมแดเนียลถึงมาที่นี่ได้ ทำไมเขาถึงไม่อยู่กับเฌอปราง มาแบบนี้ไม่กลัวคนอื่นสงสัยเอาหรือไง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

75 ความคิดเห็น