แรงแค้นจอมมาร

ตอนที่ 16 : บทที่5 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

วางจำหน่ายทางอีบุ๊กแล้วค่ะ





บทที่5

       ลาออกนั่นคือสิ่งที่แพรแก้วตัดสินใจทำลงไปหลังจากที่กลับมาถึงกรุงเทพฯ เรื่องเลวร้ายนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง เธอทำลงไปได้อย่างไรโดยที่ยังพอมีสติแบบนั้น ไม่มีคำพูดใดๆ เอื้อนเอ่ยออกมาเมื่อสบตากัน ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นผู้หญิงไร้ค่ายอมปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้คนแปลกหน้าเชยชิมอย่างง่ายดาย

       ผ่านไปเกือบอาทิตย์ที่ลาออกแล้ว โชคดีที่ไม่มีใครถามอะไรมีเพียงยายนิ่มที่สงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่ไปทำงาน เธอบอกเพียงแค่เธอไม่สบายจึงขอลาซึ่งทางบริษัทอนุญาต ลองไปสมัครงานที่อื่นๆ ดูบ้างแล้วตอนนี้รอเพียงเขาติดต่อกลับมาก็เท่านั้น

       รติมาโวยวายใหญ่ที่เธอชิงลาออก ไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงออกไปเพราะมันน่าอายเกินกว่าจะรับได้ เพื่อนสาวตัดพ้อเล็กน้อยเพราะเหงาหากเธอไม่ทำงานที่นั่นแล้ว รติมายังเข้ากับใครไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่เธอเชื่อว่าอีกไม่นานหญิงสาวคงมีเพื่อน

       รู้สึกผิด...แต่จะให้เธอทนทำงานเป็นเลขาของแดเนียลต่อไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอทำไม่ได้

       แพรแก้วยืนพิงกำแพงหลับตาลงแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดข้างในเอาไว้สุดชีวิต มือไม้สั่นไปหมดไม่ใช่เพราะความโกรธแต่เพราะเธอกำลังทำตัวไม่ถูกต่างหาก ตอนนี้เธอควรร้องไห้ ดีใจหรือหัวเราะออกมาดังๆ กับความโง่เง่าของตัวเองดี สมองมันเบลอจนมึนไปหมด

       อ้าวคุณแพรอยู่นี่เอง ช่วยไปรับแขกก่อนได้หรือเปล่าคะ วันนี้มีแขกมาหาคุณท่านค่ะ เดี๋ยวยายจะขึ้นไปเรียนคุณท่านก่อน

       ให้แพรขึ้นไปเองดีกว่าไหมคะ ไม่อยากให้ยายนิ่มขึ้นบันไดเลย

       ยายเองดีกว่าค่ะแพรแก้วพยักหน้ารับยิ้มเศร้า เพราะอะไรเธอรู้ดี ยายนิ่มคงกลัวเธอโดนบิดาไล่ออกจากห้องมาเหมือนเมื่อครั้งก่อน ช่วงนี้มีแต่เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นเห็นทีเธอคงต้องไปทำบุญบ้างแล้ว

       พีรวัสเองก็ไม่ได้ติดต่อมาเลย...น่าแปลกที่เธอไม่นึกเสียใจที่ต้องเลิกกับเขา แต่สิ่งที่ทำให้เสียใจมันคงเป็นอีกเรื่องมากกว่า

       สวัสดี ไม่เจอกันตั้งหลายวัน เป็นยังไงบ้างล่ะแขกที่ยายนิ่มว่าทำไมถึงเป็นเขา !

       คุณแดเนียล...

       เขาเหยียดยิ้มเป็นยิ้มที่มองแล้วทำให้คนมองรู้สึกขนลุก เธอกลัวผู้ชายตรงหน้าจนอยากวิ่งหนี เขาเหมือนกำลังโมโหสุดขีดแต่ยังพยายามยิ้มให้เธอ

       กล้ามากนะ !” เสียงเข้มพูดกดต่ำ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน แพรแก้ว !”

       แพร...แพร

       แดเนียล !” เสียงหวานด้านหลังดังขึ้นพร้อมกับเรือนร่างสูงโปร่งตรงเข้าเกาะแขนแกร่งของชายหนุ่ม แพรแก้วก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติมึนงงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

       เขารู้จักกันอย่างนั้นเหรอ ?

       มาได้อย่างไรคะ ไม่เห็นโทรบอกปรางก่อนเลยน้ำเสียงของเฌอปรางออดอ้อนจนแพรแก้วเบือนหน้าหนี ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร

       ทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บแปลบๆ

       ผมมาคุยงานกับคุณพ่อของคุณครับ เห็นว่าวันนี้เป็นวันหยุดเลยไม่อยากโทรกวนปรางแดเนียลส่งยิ้มให้หญิงสาวที่เกาะแขนเขาอยู่ เหลือบมองใครอีกคนที่มองมาทางเขาสายตาตัดพ้อ ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากจนแพรแก้วตัดสินใจหันหลังเดินหนีไป

       ง่าย...ยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก

       ตายแล้ว คุณแพรเป็นอะไรไปคะยายนิ่มตรงเข้ามาคว้ามือคุณหนูของตัวเองเอาไว้แน่น สีหน้าอิดโรยของหญิงสาวทำเอาคนแก่ใจไม่ดี ร้องไห้ทำไมคะคนดี บอกยายสิคะ

       ยายนิ่มเสียงหวานสั่นเครือ เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตาไหลออกมาตอนไหน รู้แค่ว่าตอนนี้ก้อนเนื้อด้านซ้ายมันบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บไปหมด

       มีอะไรจะเล่าให้ยายฟังไหมคะแพรแก้วโถมตัวกอดคนที่รักเธออย่างยายนิ่ม ทั้งชีวิตเธอมีแค่ท่านคนเดียว เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่เลย คุณคนนั้นเขาเป็นใครคะคุณแพรหญิงชราเห็นคุณหนูของตัวเองกำลังยืนคุยกับแขกของบ้าน ตอนแรกไม่ได้สนใจอะไรแต่พอเห็นแพรแก้วร้องไห้แบบนี้ นั่นทำให้รู้สึกไม่สบายใจและสงสัยขึ้นมา

       ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่เกี่ยวกับเขาหรอกค่ะปฏิเสธเสียงขมขื่น ยิ่งนึกถึงหน้าแดเนียลเธอยิ่งอยากร้องไห้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะร้องไห้ทำไม

       ถ้าเป็นอย่างที่พูดจริงๆ แล้วทำไมถึงร้องไห้คะ

       แพร...แพรแค่คิดถึงแม่ค่ะนึกขอบคุณฟ้าที่ยังเหลือยายนิ่มไว้โอบกอดเธอในยามเศร้า หากเธอไม่มีหญิงชราคนนี้แล้วละก็ คงได้แต่กอดตัวเองในยามเศร้าใจ จะหวังให้มีคนมาเหลียวแลคงยาก

       โถ...คุณแพรของยาย เอาไว้พรุ่งนี้เช้าเราไปทำบุญกันนะคะ

       ค่ะหญิงสาวผละตัวออกมา เธอรีบปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ไม่ควรเศร้าหรือเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอผิดเองที่ไม่สามารถต้านทานหรือผลักไสเขาออกไปไม่ยอมปฏิเสธ แดเนียลไม่ได้คิดอะไรกับเธอไปมากกว่านั้น เรื่องที่ผ่านมามันคือความเต็มใจของเธอเอง วัฒนธรรมบ้านเขาคงเป็นเรื่องปกติ

       ผู้หญิงใจง่ายใครเขาอยากจะจริงจังด้วย ไม่ใช่เพราะบรรยากาศแต่เป็นเพราะเธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เขามีให้ต่างหาก ความจริงแล้วแดเนียลไม่ได้ทำกับเธอคนเดียว เขาอาจจะทำแบบนี้กับคนอื่นๆ ด้วย ตัวเธอเองนี่แหละที่หลงคิดว่าพิเศษกว่าคนอื่นๆ เขา

       ช่างน่าสมเพชจริงๆ

       แพรแก้วเช็คสภาพตัวเองจนแน่ใจว่าคงไม่มีใครสงสัยว่าเธอแอบมาร้องไห้ เธอไม่อยากโดนคนเป็นพ่อตำหนิเอาอีก บอกกับตัวเองว่าไม่ควรน้อยใจอะไรท่าน แค่มีที่อยู่ได้กินอาหารครบทุกมื้อก็นับว่ามีบุญมากแล้ว

       แต่เธอกลัว...กลัวว่าหากท่านและเฌอปรางรู้ความจริงว่าเธอกับแดเนียลเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นนั้น ชะตากรรมเธอจะเป็นเช่นไร

       เท่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เธอไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักนิด หากท่านรู้เรื่องนั้นแล้วละก็...ท่านคงจะเกลียดเธอจนไม่อยากเห็นหน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

75 ความคิดเห็น