Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 23 : สิ่งที่มองเห็นในตาของเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 มี.ค. 63

ณ ศูนย์วิจัยของหน่วยMAR 

 

ฮารูเอะที่มองดูภาพวอลเปเปอร่ที่เธอนั้นได้ถ่ายรูปกับพวกมิซากะพร้อมรอยยิ้มก่อนที่ประตูห้องที่เธออยู่จะเปิดพร้อมเทเลสทีน่าจะเดินเข้ามา 

 

" คุณฮารูเอะ มีเพื่อนมาหานะ " เทเลาทีน่าได้พาตัวฮารูเอะไปยังห้องพักรักษาตัวห้องนึ่งซึ่งระหว่างทางเธอก็ได้ถามกับเทเลสทีน่าไปด้วย 

 

" เพื่อนที่ว่า ไม่ใช่พวกคุณอุยฮารุเหรอ? " 

 

" นั้นสิน่า.....เอาไว้ไปเจอเองดีกว่าน่า " เทเลสทีน่าที่อุบอิบไม่ยอมบอกจนมาถึงห้องC-3พอเทเลสทีน่าเปิดประตูและเดินเข้าไปก็พบเตียงคนไข้ทั้ง10เตียง 

 

ฮารูเอะที่เดินเข้าไปพร้อมมองหน้าคนที่อยู่บนเตียงไล่ไปเรื่อยๆจนมาหยุดที่เตียงๆนึ่งซึ่งเธอพอเห็นก็ถึงกับตกใจพูดอะไรไม่ออกเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่เธอพยายามตามมามาโดยตลอด เอดะซากิ บันริที่นอนพร้อมสวมเครื่องหายใจเอาไว้อยู่ 

 

" บันริจัง ไม่จริงนะ บันริจังจริงๆงั้นเหรอ " ฮารูเอะได้รีบเข้าไปพร้อมจับมือของ อดะซากิ บันริเอาไว้พร้อมร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ " จริงสิต้องรีบติดต่อพวกคุณอุยฮารุแล้ว " 

 

เทเลสทีน่าที่ยืนมองฮารูเอะที่กำลังีดใจอยู่นั้นก็ได้ฉีกยิ้มออกมาไม่ใช่รอยยิ้มที่คนปกติจะยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่าง 

 


ณ สำนักงานจัสเม็นท์ สาชาที่177 

 

" งั้นเด็กทั้ง10คนตอนนี้อยู่ในการดูแลของหน่วยMARแล้วสินะ " โคโนริได้ฟังเรื่องจากปากของฟิลิปที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมหันไปมองมิซากะและโชทาโร่ด้วย 

 

" ค่ะ " 

 

" เจอตัวแล้วเหรอเนี่ย " อุยฮารุที่ยังคงตกใจจนทำตัวไม่ถูกก่อนที่ซาเต็นจะจบหลังเธอเบาๆ 

 

" ดีแล้วนี่อุยฮารุ " 

 

" ค่ะ " 

 

" ไม่คิดเลยว่า คิยาม่าจะเป็นผู้เกี่ยวข้องกับคดีในครั้งนี้ด้วย " 

 

" ตั้งใจทำให้พวกเด็กๆตื่นขึ้นมา ทั้งในสภาพที่พลังจิตอาละหวาดโดยไม่สนใจเมืองแบบนั้น จะบ้าไปถึงไหนกันนะคะ " 

 คุโรโกะได้บ่นออกมาลอยๆ 

 

" ถ้างั้นคุณเทเลสทีน่าจะหาวิธีปลุกให้พวกเอดะซากิสินะคะ " ซาเต็นได้พูดออกมาทำให้มิซากะที่สะดุ้งเล็กน้อย 

 

อะ.....อื้มก็คงงั้นแหละ " มิซากะที่ตอบแบบนี้กระตุกเล็กน้อยพร้อมแอบเล่ห์มองไปที่โชทาโร่ที่ได้แต่นั่งเงียบไปพูดอะไรก่อนจะหยิบกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆโดยที่สีหน้าทีี่ยังคงรู้สึกผิดไม่ต่างจากเธอแม้แต่น้อย 

 

" เท่านี้ก็จบไปอีกคดีแล้วสินะคะ " คุโรโกะพูดออกมาด้วยสีหน้าโล่งใจก่อนจะหันไปเห็นสีหน้าของมิซากะก็ได้ถามออกมา " เป็นอะไรเหรอคะท่านพี่ " 

 

"เปล่าหรอก " 

 

" โกหกไม่เนียนเลยนะ มิซากะ มิโคโตะ " ฟิลิปที่ดูออกก็ได้พูดขึ้นมาลอยทำให้มิซากะสะดุ้งไปเล็กน้อย " คงกำลังกังวลเรื่อง คิยาม่า ฮารูมิอยู่ใช่มั้ยละ " 

 

" เรื่องนั้น " 

 

" นายเองก็เหมือนกับโชทาโร่ " ฟิลิปที่หันไปพูดกับโชทาโร่เช่นกันก่อนที่เจ้าตัวจะวางแก้วกาแฟลงก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา 

 

" อ่า.....ฉันคิดว่าที่พวกเราทำมันถูกแล้วจริงๆรึเปล่า ที่พรากเหล่านักเรียนอันเป็นที่รักของเธอไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้นป่านนี้คิยาม่าคงอาลัยตายยากแน่ เห้อ..... " 

 

" งั้นเองเหรอคะถ้าเป็นคุโรโกะละก็คเครียดเหมือนกันกับท่านพี่กับคุณโชทาโร่แน่นอนคะ " 

 

อื้ม " 

 

" แต่ทว่า.....กรุณาเลิกทำแบบนี้สะทีเถอะคะ แอบเข้าไปสถานที่ทีอันตรายแบบนั้นนะ " 

 

" อ่า เลิกเกาะแกะซะทีสิยะ คุโรโกะ! " 

 

ซาเต็นทีเห็นมิซากะกับคุโรโกะที่ร่าเริงขึ้นก่อนจะหันไปหาอุยฮารุที่ยังเหม่อลอยก่อนที่เธอจะเรียกสติ 

 

เน่ อุยฮารุ มั่วเอาแต่เหม่ออะไรอยู่ได้" 

 

" อ่า....เปล่าค่ะ  

 

" เอาล่ะรีบไปหาคุณฮารูเอะได้แล้ว.....คุณฮารูเอะต้องดีใจแน่ " 

 

" ค่ะ เอ่อ แต่ว่า " 

 

เอ้าเร็วเข้าๆๆ " ซาเต็นได้ดึงอุยฮารุลุกขึ้นและดันร่างของเธอไปที่ประตู  

 

" ยะ....แย่าผลักแบบนี้สิคะ " 

 

เอ้าๆๆๆ เร็วเข้ากว่าเร็วกว่านี้หน่อยสิ "  

 

หลังจากที่อุยฮารุได้โดนซาเต็นลากออกไปข้างนอกระหว่างทางที่กำลังเดินไปที่หอเพื่อจะเตรียมของและชุดให้ฮารูเอะก็บ่นกับตัวเองไปเรื่อยๆ 

 

" ใบหน้าที่ดีใจของคุณฮารูเอะ งั้นเหรอ "  อุยฮารุที่ลองจินตนาการตามดูก็ทำให้เธอนั้นอยากเห็นใบหน้าแบบนั้นของฮารุเอะจึงรีบกลับไปที่หอทันทีเพื่อเตรียมของ " อื้ม ขนม เกม การ์ตูน อะไรอีกนะ อ่าเสื้อผ้าสำหรับเปลียน " 

 

อุยฮษรุเดินที่ตู้กำลังจะหยิบชุดของฮารูเอะจู่ๆยูกาตะของฮารูเอะก็ได้ตกลงมาทำให้เธอนั้นนึกถึงคำพูดของฮารูเอะขึ้นมา 

 

( เอาแต่รอไม่ได้หรอก ต้องเป็นฝ่ายตามหาเองด้วย ) 

 

" คุณฮารูเอะ.....ดีจังเลยนะ " อุยฮารุที่ยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะนึกถึงคำพูดของคิยาม่าที่เคยบอกเอาไว้ 

 

( ถ้าเพื่อช่วยเด็กพวกนั้นแล้วละก็ ฉันจะทำทุกอย่าง ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับเมืองนี้ก็ตาม!? ) 

 

อุยฮารุที่คิดถึงคำพูดนั้นก็รู้สึกเศร้าและสงสารตัวของคิยาม่า 

 

ทางด้านของคิยาม่าที่นั่งจ้องที่คาดผมของเอดะซากิ บันริ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอนั่นเก็บเอาไว้ก็ได้แต่นั่งจ้องมันอยู่บนเก้าอี้โดยไม่ขยับไปไหนเลยแม้แต่น้อยก่อยท่จะได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามา 

 

" โทษทีนะค่ะ คุณหมอตอนนี้ฉันไม่ " 

 

อะ....เอ่อ คือว่า " 

 

คิยาม่าที่พอได้ยินเสียงเป็นเด็กผู้หญิงก้ได้หันไปหาพบว่าคนที่มาหาเธอไม่ใช่หมอกบแต่เป็นอุยฮารุ 

 

" เธอเองงั้นเหรอ " 

 

ไม่นานทั้งสองคนก็ได้ยืนจ้องมองห้องที่นักเรียนของคิยาม่าเคยอยู่รวมถึงเอดะซากิ บันริเช่นกัน 

 

" ฉันมีเพื่อนที่ชื่อว่า คุณฮารูเอะนะคะ ฉันพึ่งรู้จักกับเธอได้ไม่นานก็จริง แต่ว่าเธอเป็นเพื่อนกับเอดะซากิ บันริจังตอนเด็กๆนะ  คุณฮารูเอะเป็นผู้ใช้พลังเทเลพาธี เวลาที่เกิดPoltergeistเธอจะได้ยินเสียงของคุณเอดะซากิ เพราะแบบนั้นก็ทำให้เธอตกเป็นผู้ต้องสงสัย ถึงอย่างนั้นเธอพยายมฟังเสียงของคุณเอดะซากิอย่างเต็มที่ แต่เมื่อตอนนี้ได้เจอกับุณเอดะซากิแล้ว " 

 

" เพราะเอจตัวแล้วเหรอ...... " คิยาม่าที่พูดสั้นก่อนจะหันไปมองอุยฮาร 

 

" ฉันคิดว่า....คุณฮารูเอะคงจะดีใจมากแน่ค่ะ " 

 

" ตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่ " 

 

" ไม่รู้ค่ะ แต่ว่า " 

 

หึ.... " คิยาม่าได้หัวเราะกัตัวเองก่อนจะหันหลังพิงกับกระจกก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้น " อีกนิดเดียวแท้ๆวัคซีนก็จะเสร็จสมบรูณ์เหลือเพียงแค่ ข้อมูลของFirst sampleเท่านั้น ถ้าหากได้มันมาละก็จะสามารถระงับพลังจิตที่อาละหวาดได้และปลุกพวกเด็กๆตื่นขึ้นมาได้แล้วแท้ๆทั้งๆที่เป็นแบบนั้นแล้วแท้ๆ " 

 

อุยฮารุที่ได้ยินแบบนั้นน้ำตาของเธอก็ได้ไหลออกมาให้กับคิยาม่าแต่เธอก็ปาดน้ำตาและกลั้นเอาไว้ก่อนจะเข้าไปหาคิยาม่า 


 


" อาจารย์คิยาม่า เอาข้อมูลนั้นให้กับทางMARเถอะคะ จะต้องมีประโยชน์อย่างแน่นอนคะแล้วก็ขอพบกับุณเอดะซากิด้วย " 

 

" เรื่องแบบนั้นนะมัน " 

 

" ไปขอพบด้วยกันเถอะค่ะ " อุยฮารุที่พยายามดื้อดึงให้คิยาม่าไม่ให้ยอมแพ้จนเจ้าตัวที่เห็นบหน้าของอุยฮารุก็ถึงหัวเราะออกมา 

 

" ให้ตายเถอะ สู้เธอไม่ได้จริงๆ "   

 

หลังจากนั้นทั้งสองได้มุ่งหน้ามาที่ศูนย์วิจัยหน่วยMARพร้อมขอพบเทเลสทีน่าซึ่งเจ้าตัวก็ได้เข้ามาพบก่อนที่คิยาม่าจะมอบเอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับวัคซีนและข้อมูลทั้งหมดให้ 


 


" แหม เลยอุตส่าห์เอาเอกสารการวิจัยมาให้เชียวเหรอเนี่ย " 

 

" แล้วก็ เอ่อ คือว่าให้พวกเราเข้าพบคุณเอดะซากิได้รึเปล่าคะ? " 

 

" น่าเสียดายแต่คงไม่ได้หรอก พวกเด็กถูกส่งตัวไปที่อื่นแล้วละ ไปโณงพยาบาลที่มีอุปกรณ์เพียบพร้อมกว่าที่นี่ " 

 

" ที่ไหนงั้นเหรอคะ " 

 

" ฉันคงจะบอกไม่ได้หรอก ปล่อยพวกเราดูแลเด็กพวกนั้นเองดีกว่า MARจะรับผิชอบรักษษพวกเขาเอง อ่อจริงคุณฮษรูเอะเองก็ไปด้วยนะ " 

 

" เอ้ะ ทำไมเหรอคะ " 

 

" ก็แม้....เธอได้เจอเพื่อนที่ตามหามาตั้งนานทั้งที คงอยากอยู่ด้วยกันละมั้ง " 

 

" แต่ว่า " 

 

" ถ้างั้นก็เลือกสิ " เทลสทีน่าได้หยิบกระบอกลูกอมขึ้นมาอีกครั้งเพื่อใช่ดวงในการตัดสิน 

 

" เอ่ะ.....คือว่า "  

 

" ถ้างั้นฉันเลือกให้แล้วกัน เอาเป็นสีเหลืองเหมือนเดิมแล้วกันยื่นมือมาสิ " เทเลสทีน่าได้เขย่าไปมาก่อนจะจะเปิดฝาออก " ถ้าหากว่าเป็นสีเหลืองฉันจะให้พวกเธอพบกับคุณฮารูเอะกับพวกเด็กแล้วกัน " 

 

เทเลสทีน่าได้เทออกมาแต่กลับไม่ใช่สีเหลืองแต่เป็นสีน้ำตาลแทน 

 

" อ่า.....แย่จังสีน้ำตาลละ " 

 

" เลิกล้อเล่นแบบนี้สะทีเถอะคะ " 

 

" อาระ นี่ฉันจริงจังนะ " เทเลสทีน่าที่ทำท่าทางเล่นใส่และตั้งใจทำเอกสารที่เหน็บอยู่ที่แขนหล่นต่อหน้าคิยาม่าและยังเหยียบแฟลชไดร์ที่มีงานวิจัยของคิยาม่าอยู่จนพังด้วย " อุ้ยโทษทีน่า "   

 

" คุณเทเลสทีน่า " 

 

" ยังไงซะข้อมูลพรรค์นี้ก็ไม่จำเป็นกับพวกเราอยู่แล้ว " 

 

" ใกล้ถึงเวลาแล้วครับ ประธานคิฮาระ " 

 

" งั้นเหรอเข้าใจแล้ว จะไปเดี๋ยวแหละ" 

 

คิฮาระ " 

 

" อ่าวไม่รู้เหรอ....ชื่อกลางของฉันเองแหละ เทเลสทีน่า คิฮาระ ไลฟ์ไลน์นะ " 

 

" นี่แก!! "คิยาม่าที่รู้ความจริงก็ฉุนขาดวิ่งเข้าจะชกใส่แต่ก็ถูกเทเลสทีน่าจิกหัวดึงออกและเอาเข่าแทงเข้าที่ท้องคิยาม่าเต็มก่อนจะผลักร่างจนเธอล้มลงไปนอนกับพื้น 

 

" อาจารย์คิยาม่า ไม่เป็นไรนะคะ อาจารย์คิยาม่า! " 

 

"พอดีว่าพวกเรากำลังยุ่ง ช่วยออกไปจะได้มั้ย " เทลสทีน่าได้เผยธาตุแท้ออกมาก่อนจะโยนเส้นผมที่ของคิยาม่าที่ติดมากับมือตอนกระชากทิ้งและเดินจากไปก่อนที่จะเดินจากไป 

 


ณ สำนักงานจัสเม็นท์สาขาที่ 177 

 

" นี่ชาคะ " ซาเต็นที่ได้เดินมาเสิร์ฟชากับโคโนริที่กำลังทำงานอยู่พร้อมฟังเพลงเจ้าตัวเลยถอดหูฟังออกมา 

 

" เอ้....ดูอารมณืดีจังน่าคุณซาเต็น " 

 

"ก็แม้คดีจบลงแล้วทั้งที่นิคะ พวกเราจะได้ไปเที่ยวกันเหมือนทุกทีอย่สงที่เคยใช่มั่ยละคะ " 

 

" นั้นสินะหมู่นี่พวกเธอทำตัวแปลกกันไป จะได้กลับมาเป็นปกติสักที ใช่ไหมค่ะคุณชิราอิ" 

 

" ดิฉันก็ทำตัวปกติอยู่แล้วนะคะ " 

 

" ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงดีไม่น้อยเลยละ " ฟิลิปได้พูดลอยก่อนท่ซาเต็นจะเดินมาเสิร์ฟชาให้กับฟิลิปแล้วเดินเข้าไปเสิร์ฟให้กับโชทาโร่ 

 

" นี่ค่ะ " 

 

" แต้งกิ้วนะ " 

 

" จริงสิลองโทรหาอุยฮารุดูดีกว่าส่าคุณฮารูเอะจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร " ซาเต็นได้วางถาดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรไปหาอุยฮารุ    

 

" หน้าร้อนที่แท้จริงกำลังจะเริ่มแล้วสินะ ต้องสนุกให้เต็มทีละ " 

 

" นั้นสินะคะ " 

 

" ฮัลโหลๆ อุยฮารุตอนนี้อยู่ไหนแล้ว? " 

 

" ฮึก....ฮึก....คุณ....ซาเต็น " 

 

" เป็นอะไรไปนะอุยฮารุ " 

 

" ฮึก....อึก.....ฮึก " 

 

" เดียวสิเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ฉันก็ไม่เข้าใจนะสิ เน่ อุยฮารุ "  

 

 

ณ สำนักงานแอนตี้สกิล   

 

โยมิคาว่าที่วางหูโทรศัพท์อย่างแรงก่อนที่เท็สโซจะแบกกองเอกสารมาตั้งข้างโต๊ะของโยมิคาว่า 



 

" เอา....ฮึบ ฮ่าห์ รวบรวมเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวกับPoltergeistเสร็จแล้วคะ " 

 

" เอาไปทิ้งซะ " 

 

" เอ้ะ? " 

 

" เมื่อกี้MARพึ่งติดต่อมาว่าไม่ต้องสำรวจPoltergeistแล้วละ " 

 

" เอ้!? แล้วกันอุตส่าห์พยายมแทบตาย ทำไมละคะ " 

 

" ไม่รู้....พวกนั้นบอกว่าจบแล้วนะ " 

 
" แบบนั้นไม่แปลกไปหน่อยเหรอคะ " 

 

อื้มมม " 

 

กลับมาทางด้านอุยฮารุที่กลับมาหลังจกาที่โชทาโร่ออกไปรับตั้งแต่กลับมาเธอก็ร้องไห้ไม่หยุดพร้อมเล่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับตัวจริงของเทเลสทีน่าทั้งหมด 


 


" เทเลสทีน่า คิฮาระ พูดแบบนั้นงั้นเหรอคะ แล้วคิยาม่า ฮารูมิละ?" 

 

" มะ....ไม่รู้ค่ะ " 

 

" ใจเย็นก่อนนะ อุยฮารุ " 

 

" งานนี้ชักไม่สวยแล้วละ " ฟิลิปที่ได้ออกมาจากโลกหนังสือด้ยวสีหน้าที่ตกใจจนเห็นได้ชัด 

 

" หมายความว่าไงนะฟิลิป " 

 

"เทเลสทีน่า คิฮาระ ไลฟ์ไลน์ มีความเกี่ยวข้องกับคิฮาระ เก็นเซย์โดยตรงคือหลานสาว " 

 

" ว่าไงนะ? " 

 

" ไม่ใช่แค่นั้นเทลเสทีน่า นั้นยังเป็นผู้ช่วยของวิจัยของคิฮาระ เก็นเซย์และที่น่าตกใจกว่าคือเธอคือผู้รับการทดลองผลึกประกอบพลังจิตคนแรก " 

 

" ไม่จริงน่า " 

 

" เรื่องแบบนั้นมัน " 

 

" ระ....รอเดี่ยวก่อนนะคะ จะบอกว่าคิฮาระ เก็นเซย์ใช้หลานสาวตัวเองเป็นหนูทดลองงั้นเหรอคะ? แล้วหลานคนนั้นก็ช่วการทดลองมันยังไงกันแน่คะเนี่ย? " 

 

" แถมยังใช้ฮารุเอะ เอริกับวกเด็กๆChild Errorเพื่อที่จะสร้างเลเวล6ขึ้นมาอีกด้วย " 

 

" ฮึก....อึก....ทะ....ทำยังไงดีละค่ะ เป็นเพราะฉัน!? เป็นเพราะฉันแท้!? " 

 

" หยุดร้องเถอะนะ อุยฮารุ " 

 

" ก็มัน....ก็มันทั้งคุณฮารูเอะ ฮึก!? ทั้งพวกคุณเอดะซากิ ฮึก ฉันควร....ฮึก....จะทำยังไงดี " อุยฮารุที่ร้องไหฟุ่มฟายไม่หยุดก่อนที่คุโรโกะจะเดินเข้าไปหาก่อนจะตบเข้าไปที่หน้าของอุยฮารุเพื่อเรียกสติ 

 

" จะร้องไห้อีกนานแค่ไหนกันค่ะ..... "  

 

" คุณชิราอิ.... " 

 

" ยังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่อีกไม่ใช่รึไงกันค่ะ.....เมื่อไรจะกลับมาเป็นอุยฮารุจัสเม็นท์คนเดิมสักที " คุโรโกะที่พูดเพื่อดึงสิตก่อนที่อุยฮารุจะกลั้นน้ำตาและไปที่คอมของเธอ 

 

" ฮึก....สถานที่ทีพวกคุณฮารูเอะอาจจะถูกส่งตัวไป "  

 

คุโรโกะที่กุ้มมือที่ตบหน้าอุยฮารุอย่างทรมาณซาเต็นกับโคโนริที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาเพื่อเป็นการปลอบใจ 

 

" ว่าแต่มิซากะ มิโคโตะหายไปไหนแล้วละ " ฟิลิปที่เห็นว่มิซากะไม่อยู่คนอื่นๆก็มองหาก็ไม่เจอเหมือนกัน 

 

" หรือว่า.....ยัยนั้นจะ " โชทาโรี่ที่พอจะเดาออกก่อนจะรีบคว้าหมวกกันน็อคและวิ่งออกไป 

 

  

ณ ศูนย์วิจัย MAR รถพ่วง2คนที่กำลังขับออกจากศูนย์แต่ว่มิซากะก็ได้มายืนขว้างเอาไว้ทำให้คนขับรถนั้นจะเบรดหยุดมองหน้ามิซากะที่ยืนอยู่ประตูทางเข้า

 

" ขับต่อไปไม่ต้องสนใจ " เทเลสทีน่าที่ติดต่กับคนขับซึ่งก็ทำตามคำสั่งขับออกมิซากะที่ปล่อยให้จับไปโดยไม่แม้แต่จะห้ามรถเอาไว้และเดินตรงเข้าไปหาเทเลสทีน่าที่อยู่ในชุพาวเวอร์สูทรุ่นใหม่อยู่ 




" พวกเด็กๆอยู่รถบรรทุกเมื่อกี้ไม่ตามไปจะดีเหรอ " 

 

" หลอดพวกเรางั้นสินะ " 

 

หึหึๆ โกรธงั้นเหรอ " 

 

" วางแผนอะไรไว้กันแน่ หลานสาวคิฮาระ เก็นเซย์ และยังเป็นหนูทดลองผลึกประกอบพลังจิตคนแรก ทั้งๆที่ถูกปู่ตัวเองจับทดลองแท้ๆแล้วยังช่วยการทดลองอีกทำไมกัน" 

 

" เห้....หึหึ.....ฮ่าห์!?~ หาข้อมูลมาดีเลยนิ แม่หนูฉลาด ไอ้โง่ที่ไหนเข้าจะบอกกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่หรอกนะ! ยัยโง่ถ้าอยากรู้ขนาดนั้นละก็ใช่กำลังถามเอาเองสิ" เทเลสทีน่าที่พูดยั่วยุใส่และก็ได้ผลทำให้มิซากะนั่นโกรธจนเลือดตาแถบกระเด็นปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อมีเสียงสูงเข้ารบกวนจนทำให้กระแสไฟฟ้าหายไปพร้อทรุดลงกับพื้น 

 

" อึก.....เสียงนี่้มัน...หรือว่าCapacity Down  " 

 

" เห้.....รู้จักด้วยงั้นเหรอ? " 

 

" ทำไมเธอถึง.... " 

 

" ก็คนทีสร้างเจ้านี้คือฉันเองยังไงละ! " เทเลสทีน่าได้เดินตรงเข้าไปหาก่อนจะชกเข้าใส่แต่ก่อนที่หมัดของเธอจะโดนตัวมิซากะนั่นแต่เจ้าตัวที่ยังคุมสติเอาไว้และดีดตัวหลบออกมาก่อนที่หมัดของเทเลสทีน่าจะโดนตัว 

 

ร้างงั้นเหรอ? " 

 

" ใช่แล้ว....ฉันได้ปล่อยตัวทดลองให้กับพวกสกิลเอาท์เอาไปใช่ ทำให้ได้ข้อมูลมาเพียบเลยละ ก็เลยเพิ่มความสามารถไปเยอะพอตัว แต่ดูเหมือนจะเสียงดังไปหน่อยละมั้ง "  เทเลสทีน่าที่พูดไปพร้อมเล่ห์มองเสาส่งสัญญาณด้านหลัง " พวกสกิลเอาท์นะ ถ้าใช้งานเป็นก็มีประโยชน์เหมือนกัน ฮ่าห์ๆๆ ฮ่าห์!~ " 

 

อย่ามาล้อเล่นน่า " 

 

ห๊า? " 

 

" พวกสกิลเอาท์นะ..... ไม่ใช่หนูทดลองสะหน่อย!!! " มิซากะที่ได้ยินแบบนั้นก็โกรธเลือดหน้าก่อนจะมือทั้งสองทุบลงพื้นพร้อมปล่อยกระแสไฟฟ้าออกไปแต่มันก็เฉียดผ่านเทเลสทีน่าไป 

 

โห้ววว....โกรธงั้นเหรอ? " เทเลสทีน่าได้หยิบปืนระเบิดที่อยู่ข้างเอวออกมาก่อนจะยิงออกไปแต่กระสุนได้ยิงเฉียดร่างของมิซากะไปโดนรถบรรทุกของMARข้างหลังก่อนจะระเบิดจากด้านหลังด้วยแรงระเบิดทำให้มิซากะกระเด็นไปตามแรงของมัน " อะไรกันเนี่ย ปรับแต่งไม่ได้เรื่องเลย.....แต่ก็เอาเถอะแบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกัน " 

 

เทลสทีน่าได้กระหน้ำยิงเข้าใส่ไม่หยั่งจนมิซากะได้แต่วิ่งหลบกระสุนเท่านั้นก่อนจะหันไปพร้อมพยายามตั้งสมาธิรวมกระเเสไฟฟ้าไว้ที่มือทั้งสอง 

 

" หน่อยแน่....แก!! " มิซากะได้ยิงกระแสไฟฟ้าออกไปแต่ก็ไม่ถึงเทเลสทีน่ากระแสไฟฟ้านั้นกระจายออกข้างไปสะก่อน 

 

"  อ้าวๆเป็นอะไรไปไม่เห็นโดนสะนิดเลน่า~ " เทเลสทีน่าที่พูดจากวนๆใส่ก่อนจะกระหน้ำยิงต่อทำให้มิซากะที่ไม่มีทางอื่นนอกจากวิ่งหนีเท่านั้น 

 

" อ้ากกก! " 

 

เอ้าๆๆ วหนีเข้าไปๆๆ แม่หนูเลเวล5 " 

 

มิซากะได้แต่กัดฟันอย่างเจ็บใจและค่อยวิ่งหนีไปเรื่อยๆก่อนจะโดนแรงระเบิดจากกระสุนระเบิดจนซัดนร่างของเธอกระเด็นกระดอยไปมาแต่เทเลสทีน่าที่่ไม่ปล่อยให้มิซากะพักก็ยังคงกระหน้ำยิงต่อจนเกิดเสียงดังระเบิดสะเทือนไปทั่วศูนย์วิจัย 

 

คองโกที่นั่งอ่านนิยายอยู่ในห้องอย่างสงบก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจนเริ่มรู้สึกสงสัย 

 

" เสียงดังะไรกันนักน่านะ "่ คองโกได้ลงจากเตียงก่อนจะเปิดม่านออกมมองดูข้างนอกก็เห็นสภาพที่เละเทะจนเธอเองยังตกใจ " อะไรกัน.....เกิดอะไรขึ้นนะเดียวนะ นั่นมัน " คองโกที่หันไปเห็นมิซากะที่สภาพสะบักสะบอมเกาะเสาตึกอยู่ 

 

" คุณมิซากะ? " 

 

กลับมาทางด้านของมิซากะที่พยายามจะใช่พลังแต่ด้วยความล้าและCapacity Down ที่ยังคงทำงานอยู่ทำให้ไม่สามารถควบคุมพลังได้ก่อจะยกร่างมิซากะและบีบคออัดร่างของเธอกับเสาตึก   

 

" อัก! " 

 

" คนอย่างเธอเนี่ยช่างวิเศษอะไรอย่างนี้ เปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม และความพยายามเพราะเธอและเพื่อนๆทำให้ฉันเจอตัวพวกเด็กๆได้เร็วแบบนี้ เพื่อเป็นการขอบคุณฉันจะบอกให้เป็นรางวัลแล้วกัน.....เป้าหมายของฉันก็คือการทำให้ผึกประกอบพลังจิตสมบรูณ์ยังไงละ และก็จะไม่ให้ใครมาขัดขว้าง " เทลเสทีน่าที่บอกเป้าหมายของเธอให้กับมิซากะที่กำลังดิ้นไปมาก่อนจะที่หมดอากาศให้ใจและสลบไปก่อนที่เทเลสทีน่าจะปบ่อยมือทำให้ร่างของมิซากะล้มลงกับพ้น 

 

" พวกเราจะเป็นหยุดเอง " 

 

หื้ม " 

 

TRIGGER MAXIMUM DRIVE 

 

" ทริกเกอร์ ฟูลเบิร์ส!! " ดับเบิ้ลที่ได้ปรากฎตัวออกมาพร้อมยิงกระสุนของลูน่าเข้าใส่แต่กระสุนทั้งหมดที่ยิงเข้าใส่ร่างของเทเลสทีน่านั้นกับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย 

 

" เป็นไปไม่ได้กระสุนของลูน่าทำอะไรเธอไม่ได้เลยงั้นเหรอ " 

 
โห้วววว....ในที่สุดก็ปรากฎตัวออกมาจนได้นะคุณมาสไรเดอร์ " 

 

เทลสทีน่า คิฮาระ ไลฟ์ไลน์ ยอมจำนนสะอย่าว่าไม่เตือน " ดับเบิ้ลได้ยกทริกเกอร์แม็กนั่มใส่เทลทีน่าที่ดูท่าทางจะไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย 

 

" คิดงั้นเหรอ.....ไอ้เจ้าเศษเดนเอ๋ย " เทเลสทีน่าได้พูดด่าท้อก่อนจะเปิดให้Capacity Down ทำงานอีกครั้งทำให้เกิดเสียงสูงได้ถูกปล่อยออกมา 

 

Capacity Down งั้นเหรอแต่ว่ามันใช้กับพวกเราไม่ได้หรอก " ดับเบิ้ลที่ยังคงก้าวเดินตรงเข้าไปแต่จู่ก็ชะงักไปพร้อมร่างทรุดลงไปกับพื้น " เห้.....ฟิลิปเป็นอะไรไปนะ? " 

 

อะ.....อึกหัวมัน....อะ....อัก โชทาโร่.....อ้ากกกก! " ฟิลิปที่จู่ได้ร้องออกมาอย่างทรมาณจทำให้ดับเบิ้ลคืนร่างทันทีก็ทำให้โชทาโร่ที่ไม่เป็นอะไรก็"ด้แต่งง 

 

" นี่มันหมายความว่าไงกันเนี่ย? เน่ ฟิลิป!! "  

 

Capacity Down ที่ฉันปรับปรุงไม่ได้แค่ใช้จัดการกับผู้ใช้พลังจิตหรอกน่า.....รวมถึงใช่จัดการกับซีกขวาของดับเบิ้ลด้วยเหมือนกันเนอะ พ่อนักสืบฮาฟบอย   

 

" คุณนะ.....รู้เรื่องของพวกเราอยู่แล้วนะ.....และยังหลอกใช้พวกเราอีก " 

 

ฮ่าห์ๆ.....ขอบคุณสำหรับความร่วมมือแล้วกันไอ้พวกหน้าโง่....เอ๋ย " เทเลสทีน่าได้ควักปืนยิงระเบิดออกมาก่อนจะยิงเข้าใส่โชทาโร่ทันทีแต่เสี้ยววินั้นโชทาโร่ได้ถอดดับเบิ้ลไดรฟเวอร์ออกมาและสวมลอสไดรฟเวอร์แทน 

 

JOKER 

 

" แปลงร่าง! " 

 

JOKER 

 

โชทาโร่ได้แปลงร่างเป็นโจ๊กเกอร์ก่อนที่กระสุนระเบิดจะยิงถึงทำให้ร่างกระเด็นจากแรงระเบิดจนร่างอัดกับรถบรรทุกMARด้านหลังจนข้างหน้ายุบ 

 

" อัก.....โอ้ย อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลย.....ยัยผู้หญิง " โจ๊กเกอร์ได้ยันตัวลุกขึ้นมาก่อนที่กระสุนระเบิดลูกใหม่พุ้งเข้ามาอีกนัดจนระเบิดอัดเข้าหน้าอีกครั้งจนทำให้รถที่โจ๊กเกอร์อยู่ใกล้ก็เกิดระเบิดเสริมเข้าไปอีก 

 

" อะไรกัน ไม่คิดว่ามาสไรเดอร์ที่เข้าล้ำลือ ว่าเป็นฮีโร่จะอ่อนปวกเปียกแบบนี้ " 

 

" อย่าได้ใจเกินไปหน่อยเลย.....คุณประธาน " โจ๊กเกอร์ได้เดินสะบักสะบอมออกมาจากควันระเบิด " พอดีว่าฉันมันอึดทนตายยาก " 

 

โจ๊กเกอร์ได้พูดจบก่อนจะวิ่งพุ้งออกไปเทลสทีน่าได้หันปืนและกระหน้ำยิงออกไปแต่คราวนี้โจ๊กเกอร์สามารถวิ่งหลบกระสุนระเบิดได้ทั้งหมดจนเข้าถึงตัวของเทเลสทีน่าได้สำเร็จ 

 

" ได้ตัวละ! " 

 

JOKER MAXIMUM DRIVE 

 

" ไรเดอร์พันส์ " โจ๊กเกอร์ได้รวมพลังไว้ที่หมัดขวาแล้วชกออกไปแต่ก่อนที่หมัดจะถึงตัวเทเลสทีน่าก็ต้องชะงักเมื่อเทเลสทีน่าได้คว้าเอาร่างของมิซากะที่สลบไปแล้วขึ้นมาบังจนทำให้โจ๊กเกอร์นั้นชกหมัดเฉียดใบหน้าของมิซากะไปเล็กน้อย " มิซากะ? " 

 

เอ้าๆ พ่อฮีโร่ทำไมถึงหยุดการโจมตีซะละ " 

 

" หน่อย.....ยัยสารเลวเอ๋ย " โจ๊กเกอร์ที่ได้แต่มองก่อนจะถูกเทเลสทีน่าเตะเข้าที่กลางอกจนกระเด็นกลิ้งลงไปกับพื้นก่อนที่เทเลสทีน่าจะเดินเข้ามาเหยียบกลางอกซ้ำ 

  

ฮ่าห์ๆเอ้าๆๆๆลุกขึ้นมาสิ ลุกขึ้นมาคุณมาสไรเดอร์!! " เทเลสทีน่ากระหน้ำกระทืบร่างโจ๊กเกอร์ไปเรื่อยๆก่อนที่โจ๊กเกอร์จะใช่มือทั้งยันเท้าของเทเลสทีน่าเอาไว้ " ยังมีแรงเหลืออีกงั้นเหรอ แย่างกับหมาที่ดิ้นรนจนตัวตายเลย " เทเลสทีน่าได้เร่งกำลังของพาวเวอร์สูทของเธอสูงขึ้นและยันร่างของโจ๊กเกอร์จนแทบจะจมดิน 

 

" อ่า.....จะแสดงให้ดูความน่ากลัวของหมาที่จนตรอกนะ ฮ้ากกกก! "โจ๊กเกอร์ได้ใช่แรงทั้งหมดสู้กำลังขับของพาวเวอร์สูทจนผลักร่างของเทเลสทีน่าจนแทบล้มพร้อมกับร่างของมิซากะได้หลุดจากมือโจ๊กเกอร์จึงรีบลุกวิ่งเข้าไปรับร่างเอาไว้ "ฮึบ.....ฉิวเฉียด " 

 

" ไม่เบาเลยนิ.....ถ้างั้นละก็จะแสดงเจ้านี้ให้แกเห็นเป็นบุญตาแล้วกัน " เทเลสทีน่าได้ขึ้นก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาเป็นไกอาเมมมโมรี่สีเทาอักษรตัวRลักษณะแบบเดียวกับเมมโมรี่ของโจ๊กเกอร์ที่มีอยู่ 

 

"ไกอาเมมโมรี่นั้นมันอะไรกันนะ " 

 

" จงลิ้มลองพลังของวิทยาศาสตร์สะเถอะ มาสไรเดอร์เอ๋ย " เทเลสทีน่ายิ้มด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายก่อนจะหยิบปืนกระบอกนึ่งที่คล้ายกับทริกเกอร์แม็กนั่มแต่เป็นสีเทาสลับดำและกดให้ไกอาเมมโมรี่ทำงานใส่ลงไปปืน 

 

RAILGUN 

 

RAILGUN MAXIMUM DRIVE 

 

ปลายกระบอกปืนที่รวบรวมประจุพลังงานกระแสไฟฟ้าที่ปล่อยออกมาจากเมมโมรี่ที่ใส่เข้าไปชาร์จเป็นกระสุนเรลกันขึ้นมา 

 

" พลังแบบนี้เหมือนกับเรลกันของมิซากะเลยไม่ใช่รึไงนะ " 

 

ไม่นานเทเลสทีน่าได้เหนียวไกยิงกระสุนเรลกันออกไปโจ๊กเกอร์ที่หันไปมองด้านหลังว่ามีมิซากะอยู่ก็ได้แต่กัดฟันรับกระสุนเรลกันเข้าอย่างจังโจ๊กเกอร์ที่รับการโจมตีเข้าเต็มๆจนร่างนั้นปลิวกระเด็นไปไกลจากแรงของเรลกันจนร่างอัดกับตัวตึกของศูนย์วิจัยจนกำแพงเป็นรูขนาดใหญ่และข้างในก็มีร่างของโชทาโณ่ที่บาดเจ็บสาหัสนอนอยู่ 

 

เทเลสทีน่าได้เดินเข้าไปหาร่างของมิซากะที่ยังนอนสติอยู่ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วติดต่อไปที่คนของเธอ 

 

" เห้ยพวกแกได้หนูทดลองดีๆมา รีบมาขนไปซะ " 

 

หลังจากนั่นไม่นานก็ได้มีเจ้าหน้าที่ที่สวมพาวเวอร์สูทได้เข้ามาแบกร่างของมิซากะขึ้นมาและอีกคนที่แยบกร่างของโชทาโร่กำลังพาเข้าไปในศูนย์สิจัยก่อนจะมีร่างนึ่งได้เข้ามาขว้างเอาไว้ก่อน 

 

" หยุดเดี๋ยวนี้ค่ะ รู้ว่าคนที่พวกคุณกำลังพาตัวไปนั่น " คองโกที่เป็นคนมายืนดักเจ้าหน้าที่MARเอาไว้ก่อนจะสะบัดเปิดพัดขึ้นมาเปนนิสัยพร้อมด้วยแววตาที่อาฆาตใส่ " คือเพื่อนของดิฉัน คองโก มิทสึโกะแลวยังกล้าที่จะประทุษร้ายอีกเหรอคะ? "  

 

เวลาเดียวกันนั้นทางด้านของเทเลสทีน่าที่ได้เข้ามาอยู่ในห้องควบคุมนึ่งที่ที่เชื่อมต่อกับพาวเวอร์สูทของเธอ 

 

" ทุกหน่วยรายงานสถานะ " 

 

เยลโล่ว มาร์เบิลปกติ " 

 

" บราวน์ มาร์เบิลปกติ " 

 

" ทุกหน่วยดำเนินการตามแผนต่อไป "  

 

บลู มาร์บิล รายงาน! เป้าหมายได้หนีไปแล้วครับ " 

 

" ว่าไงนะ! " 

 

" ขอประทานโทษด้วยครับ จะรีบค้าหาโดยเร็วที่สุด จะหาตัวให้พบอย่าง.... " 

 

" ช่างมัน พวกแกไปแขวนคอตายที่ไหนก็ไปซะ " 

 

ณ โรงพยาบาลแห่งนึ่งในเขตเมืองแห่งการศึกษาที่ 7 

 

อะ.....อึก " โชทาโร่ที่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆและพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆแล้วทำให้เขารู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในโรงพยาบาลก่อนจะมองตามตัวที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลไม่ว่าจะเป็นแขนทั้งสองข้างที่ตัวแก้มซ้าย " นี่เรา....อึก " 

 

โชทาโร่ที่พยายามลุกขึ้นก่อนที่อากิโกะและเทรุิอิจะเข้ามาในห้องพอดี 

 

อะ....โชทาโร่คุง เดียวก่อนสิอย่างพึ่งขยับตัวตอนนี้สิ " 

 

" นี่ฉันทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ " 

 

ฟิลิปได้ติดต่อมาหาฉัน ฉันเลยไปที่เกิดเหตุก็พบว่านายถูกเด็กที่ชื่อว่าคองโก มิทสึโกะช่วยเอาไว้ " 

 

" งั้นเหรอเพื่อนของมิซากะสินะ.....แล้วมิซากะละ " 

 

" มิซากะจังละก็ปลอดภัยแล้วละ ฟิลิปคุงไปเยี่ยมอยู่นะ " 

 

ด้านห้องของมิซากะที่เจ้าตัวก็ได้รู้สึกตัวแล้วเช่นกันทำให้พวกคุโรโกะได้รีบเข้าไปหาทันที 

 

" ท่านพี่ " 

 

" ไม่เป็นอะไรนะคะ คุณมิซากะ " 

 

" ไม่บาดเจ็บตรงไหนนะคะ " 

 

" นี่ฉัน..... " 

 

" ช่างบูมบ่ามซะจริงที่บุกเข้าไปหา เทเลสทีน่า คิฮาระ ไลฟ์ไลน์เพียงคนเดียวแบบนั้น " ฟิลิปได้เดินเข้ามาในห้องทำใหมิซากะนั่นหันไปหา 

 

" คุณฟิลิป " มิซากะที่พอได้ยินแบบนั้นก็จำได้ถึงสิ่งที่เทเลสทีน่าได้บอกกับเธอก็ได้พลีพล่ามลุกจากเตียงทันที " ยัยผู้หญิงคนนั้น " 

 

" ท่านพี่คะ จะรีบร้อนยับตัวตอนนี้ไม่ได้นะคะ " 

 
" หลีกทางไปซะคุโรโกะ นี่ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมานอนในที่แบบนี้ต้องรีบไปช่วยพวกคุณฮารูเอะ " 

 

" ก็เข้าใจนะคะแต่ว่า " 

 

" ไปแล้วเธอจะทำอะไรได้ มิซากะ มิโคโตะ เธอได้แอบบุกเข้าไปศูนย์วิจันยของMAR แต่แทนทีเธอจะหยุดรถบรรทุกที่มีพวกฮารูเอะ เอริ แต่กลับโกรธจนขึ้นหน้าทำให้เด็กๆพวกนั้นหายไปไหนก็ไม่รู้ มิหนำซ้ำเพราะความบ้าบิ่นของเธอต้องทำให้โชทาโร่บาดเจ็บสาหัสไปด้วย " 

 

" นี่ฉัน.....นี่ฉัน " มิซากะที่พอได้ยินแบบนั้นก็ตกใจก่อนจะมองมือที่ตัวเอง " เป็นเพราะฉันงั้นเหรอ " 

 

 " ผิดแล้วละ.....อัก " โชทาโร่ที่ฝืนสังขารตัวเองเข้ามาในห้องโดยที่ตามตัวเต็มไปด้วยผ้าพันแผล 

 

" โชทาโร่ " 

 

" เดียวสิ โชทาโร่คุงอย่าพึ่งลุกเดินตอนนี้สิ " อากิโกะกับเทรูอิที่รีบตามมาก่อนที่เทรูอิจะเข้าไปพยุงร่างเอาไว้ 

 

" เป็นเพราะฉันงั้นเหรอที่ทำให้คุณโชทาโร่บาดเจ็บหนักขนาดนี้นะ " มิซากะที่มองสภาพของโชทาโร่ที่แทบจะยืนไม่อยู่ก่อนที่เธอจะเอามือมือกุ้มหน้าผากตัวเอง " นี่ฉันสร้างปัญหาให้ทุกคนอีกแล้วสินะ "  

 

" ไม่ใช่ปัญหาสักหน่อย.....ถ้าหากว่ามีเรื่องทุกข์ใจละก็ลองมองรอบๆห้องนี้สิ " โชทาโร่แนะนำก่อนที่มิซากะจะมองไปรอบๆห้องที่เต็มไปด้วยเหล่าเพื่อนของเธอ " เธอนะยังมีเพื่อนที่ค่อยช่วยเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ " 

 

" เพื่อนงั้นเหรอ? " 

 

" อย่างที่คุณโชทาโร่พูดนั้นแหละ เพื่อนต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันไม่ใช่เหรอคะ? " ซาเต็นที่เห็นด้วยกับคำพูดของโชทาโร่ซึ่งทุกคนเองก็เหมือนกัน 

 

" ชะ....ใช่แล้วคะพวกเราก็อยู่ด้วยนะคะ " อุยฮารุเองก็ได้พูดออกมาทำให้มิซากะหันไปมองก่อนจะหันไปมองคุโรโกะที่พยักหน้าให้กับเธอด้วยทำให้เธอนั้นรู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด 

 

" อื้อ.....ขอบคุณนะทุกคน " 

 

" คำพูดสมกับเป็น ฮาฟบอยจริงๆ " อากิโกะได้หันไปแซวโชทาโร่เล่น 

 

ห๊าา! ฮาฟสะที่ไหน ฮาร์ดบบอยต่างหากละ " 

 

" ให้ตายสิสภาพแบบนั้นยัจะฝืนตัวเองมาเพื่อพูดเท่ห์แบบนี้ สมแล้วที่เป็นฮิดาริ  " 

 

" เอาล่ะ งั้นต่อไปก็อุยฮารุ ขอโทษคุณชิราอิสะ " 

 

" เอ้ะ.... " 

 

"พูดสิว่า ขอโ?ษที่ทำตัวไม่ดีมาโดยตลอดนะ " ซาเต็นได้ชี้ไปที่อุยฮารุและบอกให้ขอโทษคุโรโกะ  

 

" ดะ.....เดียวสิคุณซาเต็น " 

 

" คุณชิราอิก็ด้วย ขอโทษที่ตบหน้า อุยฮารุด้วย " 

 

อะ....เอ้ะ "  

 

คุโรโกะกับอุยฮารุได้หันไปมองกันและกันก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะมีท่าทางเกร็งก่อนที่จะเป็นฝ่ายอุยฮารุกล่าวขอโทษก่อน 

 

" ขอโทษด้วยนะคะ คุณชิราอิ " 

 

" ดิฉันเองก็ขอโทษด้วยคะ " 

 

" ในที่สุดก็คืนดี