Kamen rider Ex-aid & Sword Art Online

ตอนที่ 23 : ความจริงของAlfheim

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

 

พวกคิริโตะที่พอมาถึงอารูนยามค้ำคืนเเสงไฟที่ส่องสว่างสร้างความสวยงามให้กับเมืองไปทั่วคิริโตะทีมองดูเมืองก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นก็ได้เห็นต้นไม้โลกอย่างชัดเจน

 

File:The World Tree at night.png

 

" นะนี่หรอ....ต้นไม้โลกนะ " คิริโตะที่มองดูอย่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง

 

" ไม่ผิดเเน่....ที่นี้คืออารูนยังไงละ "

 

" ไหนที่สุดก็มาถึงสักทีน่า.....ทั้งสองคน " เอมุได้หันไปพูดกับทั้งสองคน

 

" หนูไม่คิดเลยว่าเมืองมันจะใหญ่ขนาดนี้เลยนะค่ะ " ยุยได้บินออกมาจากเสื้อของคิิรโตะเพื่อมาชื่นชมเมืองยามค่ำคืนที่สวยงาม

 

" ฉันเองก็เหมือนกัน " ลีฟาเองก็พึ่งจะมาที่นี้เป็นครั้งเเรกไม่ต่างจากพวกเอมุเลย " แสงเเเหมือนกลุ่มระอองเลย "

 

จู่ๆได้ที่เมืองได้มีเสียงระฆังดังบั่นไปทั่วเมืองทำเอาทั้ง4ตกใจเป็นอย่างมาก

 

" เรียนเพลย์เยอร์ทั้งหลาโปรดทราบเซิร์ฟเวอร์จะททำการปิดตัวลงในวันนี้22มกราคมตั้งเเต่4:00จนถึง7:00เพื่อปรับปรุงตามตารางค่ะขอให้เพลย์เยอร์ทุกท่านล็อกเอาท์ล่วงหน้า10นาทีด้วยค่ะ " เสียงประกาศที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆ

 

" ฮ้าววว....เราก็ลุยมาตลอดทั้งเช้าเลยสินะ...ไปล็อคเอาท์ที่โรงเเรมกันเถอะ "

 

" นั้นสิน่า...ไปหาโรงเเรมกันเถอะ "

 

" ถึงจะพูดแบบนั้นเเต่ขอเอา...แบบถูกๆน่ายุยจัง "

 

" ให้ตายสิก็เพราะพวกนายเลยเเจกเงินทั้งหมดให้พวกซากุยะนิน่า....อย่างน้อยน่าจะเก็บเอาไว้สำหรับค่าโรงเเรมบางนะ "

 

" ฮะๆๆ " คิริโตะที่ได้ยินเเบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา

 

" อย่างที่คุณMพูดฝากด้วยน่ายุยจัง "

 

" ข้างล่างนี้มีที่ทีถูกที่สุดอยู่ค่ะ "

 

" ถะ...ถูกที่สุดหรอ "

 

 

ณ ต้นไม้โลก

 

อาสึนะกับฟิเลียที่หนีออกมจากรงได้สำเร็จเเล้วกำลังวิ่งไปตามทางเดินลงไปเรื่อยๆ

 

" อาสึนะดูนั้นสิ "  ฟิเลียที่เห็นเป็นโพรงที่สามารถเข้าสักอย่างอยู่ข้างหน้าพร้อมชี้ให้อาสึนะดู

 

 

File:Floating city entrance.png

 

ทั้งสองจึงวิ่งเข้าไปดูพบประตูอยู่พร้อมเเท่นสำหรับวางมือลงอาสึนะได้ลองเอามือเเตะดูประตูจึงเปิดออกทำเอาทั้งคู่ตกใจกลัวมาจะมีคนอยู่จึงซ่อนทันทีเเต่พอทั้งสองยื่นหน้าออกมากับไม่มีใครเเละเป็นทางเดินที่เงียบจนขนลุก

 

File:Floating city corridor.png

 

 

" ดูเหมือนว่าจะไม่มีคนนะ "

 

" ไปกันเถอะ....ต้องมีทางทีจะทำให้พวกเราออกไปจากโลกนี้ได้เเน่ "

 

ทั้งสองได้เดินตามทางเดินจนพบกับบางอย่างที่มันติดอยู่ก็คือเเผนที่ของที่นี้

 

 

" อย่าบอกนะว่าเป็นเเผนที่ของที่นี้นะ "

 

" ในนี้ต้องมีสักทีที่ทำให้พวกเราต้องล็ฮกเอาท์ได้เเน่ " อาสึนะที่พยายามมองหาไปทั่วเเผนที่เเต่ก็ต้องไปสะดุดที่ห้องๆนึ่ง " การทดลองหรอ? "

 

ทั้งสองที่ตัดสินใจไปที่ห้องนั้เเต่พอไปถึงก็เต็มไปด้วยเเท่นอะไรไม่รู้มากมาย

 

File:Floating city experiment body storage room.png

 

อาสึนะที่เดินมองดูรอบๆห้องก่อนจะมองไปที่ภาพโฮโลเเกรมที่ฉายอยู่เหนือเเทนก็คือสมอง

 

" นี้มันอะไรกันนะ "

 

( ด้วยการขยายส่วนควบคุมของสมองมันก๋จะสามารถควบคุมได้ทั้งความคิดความทรงจำ )

 

คำพูดของโอเบรอนที่เคยพูดกับอาสึนะได้ดังขึ้นมาในหัวเเต่สีหน้าของอาสึนะได้เปลี่ยนจนใบหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด

 

" โหดร้ายที่สุด.....มากมายขนาดนี้เลยงั้นหรอ....ไมม่ว่ายังไงก็ต้องช่วยให้ได้เลย "

 

ทางด้านฟิเลียที่มองดูไปเรื่อยๆก่อนจะเดินไปเห็นห้องนึงที่เก็บอะไรบางอย่างเอาไว้จึงเข้าไปบนเเท่นที่มีบางอย่างลอยไปมาอยู่นั้นเเต่พอมองดูชัดพบว่ามันคือไฮเปอร์มูเทคิกาชัท

 

" ไฮเปอร์มูเทคิ....ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้กัน " ฟิเลียที่ยังสงสัยเเต่ก็เข้าไปข้างในพร้อมมีโฮโลเเกรมคียืบอร์ดขึ้นมา " เอาล่ะ...ได้เวลาเเสดงฝีมือของโปรเเกรมเมอร์ให้ดูเเล้ว " ฟิเลียที่ลงมือเริ่มพยายามลองเเฮ็คดู

 

ทางด้านนอกนนั้นได้มีสิ่งมีชีวิตสองตัวทีเมหือนเป็นหอยทากสีชมพูกำลังเข้ามาในห้องตรงที่อาสึนะอยู่

 

" เอาล่ะเป็นยังไงบางน่า "

 

" โอ้ะ...ไอเจ้านี้ฝันว่าเป็นสปิก้าจังอีกเเล้ว...ฟิลด์ของB-13กับB-14 ออกสเกลไปเเล้วเหมือนกับเบอร์16น่าตื่นเต้นจัง"

 

" ไม่แปลกไปหน่อยหรอเกิดเเค่สามครั้งเอง "

 

" ไม่หรอก มันขึ้นอยู่กับวงจรอารมณ์ชักจูง..ถ้าเป็นเเบบนี้ก็เลยจุดเริ่มต้นมาเเล้วละ "

 

อาสึนะที่หลบเเอบฟังเจ้าหอยทากสองตัวพูดคุยกันเธอคิดว่าพวกนั้นคงเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ใช่ร่างนั้นเป็นอวตาร์

 

" หลังจากนี้คงต้องเอาใส่ใจลิสต์พวกที่จะสังเกตุการณ์สินะ "

 

อาสึนะได้เเอบหลบไปยังจุดอื่นเพื่อไม่ให้สองตัวนั้นเห็นเเละเเล้วก็หันไปเห็นคิวที่ลอยอยู่ที่เหมือนกับฐานข้อมูลของSAOเธอจึงย่องเข้าไปช้าๆ

 

" ซิสเต็มคอนโซน...ถ้าเป็นเจ้านั้นละก็" อาสึนะได้วิ่งไปที่คอนโซนเเล้วเห็นคีย์การ์ดอันนึ่งที่เสียบอยู่จึงรูดลงปรากฎเมนูการทำงานต่างของระบบขึ้นก่อนจะเลื่อนนิ้วเจอTransportจึงกดเข้าไปเเล้วพบคำสั่งล็อกเอาท์

 

" ทำอะไรของเธออยู่นะ " จู่ได้มีเสียงนึ่งดังมาจากข้างหลังปรากฎเป็นเจ้าหอยทากสองตัวได้ใช่หนวดของมันรัดร่างของอาสึนะเเล้วยกลอยขึ้นกลางอากาศ

 

" เธอเป็นใครกันนะ....มาทำอะไรที่นี้ "

 

ฟิเลียที่กำลังเดินออกพร้อมไฮเปอร์มูเทคิเเต่ก็ต้องหลบกลับเมื่อเห็นอาสึนะถูกจับไปเเล้วซึ่งอาสึนะก็เห็นว่าฟิเลียยังปลอดภัยเลยขยับไปมาบ่งบอกให้หนีถึงตอนเเรกฟิเลียจะส่ายหน้าปฏิเสธเเต่พอมองเห็นเเววตาที่เเน่วเเน่ฟิเลียจึงไม่สามารถปฏิเสธได้จึงค่อยย่องเเล้วออกจาห้องไป

 

" เอาฉันลงนะ...ฉันเป็นเพื่อนของคุณสึโก....เขาให้ฉันมาตรวจดูระบบเดียวฉันก็ไปเเล้วละ "

 

" ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลยนะ...นายรูเรื่องนี้รึเปล่า "

 

" ไม่เลย...เขาคงไม่ให้คนนอกเข้ามาในนี้หรอก "

 

" หืมมม...เธอนะเป็นผู้หญิงของสึโกจังขังไว้บนต้นไม้โลกนิ "

 

" อาๆ...เคยได่ยินมาเหมือนกัน...เรื่องนั้นนะไม่ยุติธรรมเลยนะบอสของเราเนี่ยได้สนุกกับคนน่ารักเเบบบนี้เนี่ย "ระหว่างที่มันคุยกันอยู่นั้นอาสึนะที่พยายามเอาปลายเท้าพยายามเเตะปุ่มเเต่ก็ถูกหนวดดึงตัวยกลอยขึ้นสูงกว่าเดิม " เดียวเถอะๆอยู่นิ่งๆหน่อยสิ "

 

" หยุดนะ...ปลอ่ยฉันนะ เจ้าสัตว์ประหลาด "

 

" ใจร้ายจังน่า...เรากำลังอยู่ท่ามกลางการทดลองทำเเผนที่ทีลึกซึ่งอยู่ "

 

" พวกเเกเป็นนักวิทยาศาสตร์ไม่ใช่หรอไม่ละอายใจบางหรอ...ที่ต้องมาร่วมการทดลองผิดกฎหมายจรรยาบรรณเเบบนี้นะ "

 

" อืมมม...ฉันคิดว่ามันก็มีจรรยาบรรณพอตัวน่า.....เสียบเครื่องตรวจสอบไฟฟ้าไปในสมองสัตว์อีกนะก็เเค่ทำให้พวกนี้ฝันก็เท่านั้นเอง "

 

" ใช่ๆ...บางทีเราก็เเสดงฝันที่ยอดเยี่ยมให้เห็นด้วยล่ะ...อยากมีบ้างจริงๆ "

 

" บ้ากันไปใหญ่เเล้ว "

 

" บอสทรปอยู่ใช่มั้ย?...ช่วยกลับไปอีกด้านเเล้วไปถามให้ทีว่าอยากให้ทำยังไง "

 

" เห้อ....ช่วยไม่ได้ อย่าทำอะไรสนุกๆตอนที่ฉันไม่อยู่ก็เเล้วกัน "

 

ทางด้านฟิเลียที่กำลังวิ่งตามทางเดินก่อนจะหยุดเเล้วปล่อยให้เจ้าตัวหอยทากนั้นผ่านไปก่อนจะวิ่งต่อเเล้วมองดูเเผนที่เพื่อหาทางออกจากที่ตรงนี้

 

" อาสึนะ....ไม่ว่ายังไงฉันจะต้องกลับมาช่วยเธอเเน่ " ฟิเลียที่วิ่งไปตามทางพร้อมมองไฮเปอร์มูเทคิในมือ " ที่ไฮเปอร์มูเทคิอยู่ที่นี้...เเสดงว่าเขาคนนั้นจะต้องอยู่ที่นี้เเน่ "

 

กลับมาทางอาสึนะที่ถูกพาตัวกลับมาที่กรงพร้อมล็อกเปลี่ยนรหัสใหม่

 

" ฉันไม่ยอมเเพ้หรอกคิริโตะคุง.... "  ที่มือของอาสึนะได้มีคีย์การืดที่เอามาจากคอนโซนเมื่อกี้ในมือ " ไม่มีวันเด็ดขาด "

 

ณ โลกเเห่งความจริงซึ่งอยู่ในช่วงฤดูหนาวบ้านทรงญี่ปุ่นหลังนึ่งที่สลักชื่อว่าคิริกายะ

 

 

คิริกายะที่ตื่นนอนเดินออกมาล้างหน้าเเต่เช้าก่อนจะมีเด็กสาวคนนึ่งเดินออกมาสวมเเจ็ตเก็ตสีเเดงกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินผมสั่นถึงติ่งหูออกมาในสภาพพึ่งตื่น

 

" อรุณสวัสดิ์สึกุ "

 

" อารุณสวัสดิ์ค่ะพี่....ฮ้าวววว " เด็กสาวได้ขานตอยก่อนจะเดินเข้าไปหาท่าทียังคงงังเงียอยู่

 

" อะไรกันยังง่วงอยู่อีกหรอ...เมื่อคืนนอนกี่โมงงั้นหรอ? "

 

" อืมม....ประมาณสี่ทุ่มละมั่ง "

 

" เด็กไม่ควรจะอยู่ดึกขนาดนั้นหรอกน่า....แล้วทำอะไรอยู่หรอ? "

 

" เอิ่มมม....เล่นอินเตอร์เน็ต "

 

" หืมม....เอาให้มันพอดีๆละกัน " คิริกายะได้ก้มลงไปพร้อมบิดเปิดน้ำใส่ขันก่อนจะเอามือลงไปจุ่มเเล้วนึกอะไรได้จึงยิ้มมุม " เน่...สึกุหันหลังไปหน่อยสิ "

 

" เอ้.. "

 

" เอาน่าทำเถอะน่า "

 

" แบบนี้งั้นหรอ? " สึกุที่ยอมหันหลังตามทีบอกก่อนที่คิริกายะจะกวักเอาน้ำเเล้วดึงหลังเสื้อเปิดก่อนจะเทน้ำในมือลงไปจนทำเอาสึกุรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อยก่อนทีจะ " อ้ายย!!!! "

 

เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีสึกุที่เปลี่ยนชุดเรียบร้อยเเล้วสองพี่น้องกำลังเตรียมอาหารโดยที่สึกุยังงอนที่คิริกายะเเกล้งเล่นเเบบนั้น

 

" พี่ต้องไปซื้อชาเขียวราสเบอร์รี่ครีมพายมาเป็นการขอโทษเลยด้วย....ต้องซื้อมาด้วยเข้าใจนะ " สึกุที่พูดไปพร้อมเตรียมสลัดไปด้วย

 

" คร้าบบ "

 

" งั้นเป็นอันตกลงนะ....ไปซื้อวันนี้เลยมั้ย "

 

" อืมม...พอดีว่าตอนกลางวันมีธุระนิดหน่อยนะ...เเถมเช้านี้ว่าจะไปโรงพยาบาลหน่อยนะ "

 

" งะ...งั้นหรอ " สึกุที่ได้ยินเเบบนั้นเสียงก็อ่อนลง " นี้พี่ค่ะ...ฉันขอไปด้วยจะได้มั้ย "

 

" เอ้ะ....อ่อได้สิ...อาสึนะจะต้องดีใจเเน่ "

 

 

ณ โรงพยาบาลมหาลัยเซย์โตะ ห้องคนไข้ของทาเคะมิยะ โคโตเนะ

 

เอมุที่ยืนมองดูร่างฟิเลียที่นอนสวมเนิร์ฟเกียร์อยู่ก่อนจะเอามือไปกุ้มมือของเธอเอาไว้


" ฟิเลีย.... " ระหว่างที่บรรยากาศที่กำลังเงียบสงัดอยู่นั้นด้านนอกห้องป็อปี้ที่อยู่ในร่างมนุษย์กับฮิโระทีเเอบมองอยู่ท่าทางเอมุที่ไม่เหมือนปกติเลย

 

" เด็กคนนั้นหรอที่อยู่กับเอมุตลอดเวลานะ "

 

" อ่า...ถ้าจำไม่ผิดชื่อในเกมชื่อว่าฟิเลีย " คิริยะที่เดิยมาพร้อมเเฟ้มข้อมูลที่เข้าเเอบไปเอามาเป็นข้อมูลเกี่ยวกับSAO " เห็นว่าหลังจากที่บริษัทArgusล้มละลายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดของSAOก็ตกไปอยู่ในการครอบครองของของบริษัทREC "

 

" จะบอกว่าบริษัทผลิตอุปกรณ์รายใหม่อาจจะอยู่เบื้องหลังของ300ชีวิตที่ยังไม่ได้สติงั้นหรอ "

 

" ก็...มีเเต่ต้องลองไปดูเท่านั้นเเละ...เดียวจะลองขอให้ประธานเก็นมุคอบเปอร์เรชั่นติดต่อขอพบดู "

 

" คิริยะฝากด้วยนะ "

 

" ได้เลย " คิริยะได้เดินออกไปพร้อมหยิบเเว่นของตัวเองมาสวมพร้อมเเจ็ตเก็ตหลังสีน้ำตาลตัวเก่ง

 

ฮิโระกับป็อปปี้ได้เข้ามาในห้องของหน่วยCRพร้อมป็อปปี้ได้ชงกาเเฟเอามาเสิร์ฟให้

 

" เจ้าหมอฝึกหัด...ดูถ้าว่าจะลำบากใจน่าดู...คิดดีเเล้วละที่ให้หมอนั้นพักงานนะ "

 

" เเต่ว่านะฮิโระพวกเราควรจะทำยังไงดีละ...ฉันไม่อยากให้เอมุต้องเศร้าเเบบนี้เลย "

 

" เรื่องในคราวนี้พวกเราไม่สามารถทำอะไรได้หรอก.....อีกอย่างคิดหรอว่าเจ้าหมอฝึกหัดนั้นนะจะอยู่เฉยๆกัน "

 

" เอ้...หมายความว่าไงนะ "

 

" ถ้าเป็นหมอนั้นละก็....ต้องทำอะไรสักอย่างเเน่ "

 

 

ณ โรงพยาบาลโทโกะโรซาว่า เขต ไซตามะ

 

เอมุที่เข้ามาอยู่ในห้องคนไข้ที่อาสึนะอยู่พร้อมมองดูร่างของเธอที่ไม่ต่างจากฟิเลีย

 

" ขอโทษจริงๆนะ...อาสึนะที่ผมนะไม่สามารถช่วยเธอได้ในตอนนั้นนะ "

 

จู่ๆประตูได้เปิดออกเอมุจึงหันไปหาผมคิริกายะกับสึกุที่เดินเข้ามาในห้อง

 

" อะ....คุณเอมุ...สวัสดีครับ " คิริกายะที่เห็นเอมุก็ทักทายทันที

 

" ไงคิริกายะคุง...ก็มาเยี่ยมอาสึนะด้วยหรอ? "

 

" คุณเอมุก็ด้วยหรอครับ "

 

" พี่รู้จักหรอ? " สึกุที่ยังไม่รู้จักเอมุจึงกระตุกเสื้อคิริกายะถาม

 

" อืม....คนๆนี้คือ ชื่อโฮโจ เอมุ เป็นหมอที่โรงพยาบาลมหาลัยเซย์โตะ...และเป็นคนผู้ที่ติดอยู่ในSAOด้วยเหมือนกัน " คิริกายะที่เเนะนำเอมุให้รู้จักก่อนจะหันไปเเนะนำตัวสึกุให้เช่นกัน " คิริกายะ สึกุ ค่ะเป็นน้องสาวของผมเองครับ "

 

" ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ "

 

" ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ " 

 

เวลาผ่านไปพักใหญ่สายตาของคิริกายะที่ไม่ละสายตาจากอาสึนะเลยเเม้เเต่น้อยไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเเค่ไหนก็ยังจ้องมองอยู่เเบบนั้นสึกุที่เอาเเจกันไปเปลี่ยนน้ำเอมุที่สังเกตุเห็นใบหน้าที่ดูเศร้าใจเเละรู้สึกอึดอัดอย่างมาก

 

" สึกุจัง "

 

" ค่ะ " สึกุที่กำลังเปลี่ยนน้ำอยู่นั้นได้หันไปหาเอมุที่เดินมาตน

 

" เธอหรือว่าจะ.....ชอบคิริกายะคุงสินะ "

 

สึกุที่ได้ยินคำพูดของเอมุก็ตกใจเล็กน้อยที่เดาถูกเเต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรเเถมที่พูดกันนั้นคิริกายะไม่ได้ยินอะไร

 

" ใช่ค่ะ...หนูชอบพี่เขาค่ะ...เเต่ว่าพี่เขานะมีเจ้าของอยู่เเล้วเพราะงั้น "

 

" เอาเถอะ...ถึงผมจะเป็นหมอก็คงจะช่วยอะไรมากไม่ได้เยอะ......เเต่ว่าผมนะเป็นห่วงสภาพจิตใจของเธอมากกว่า "

 

" ขอบคุณที่คุณเอมุเป็นห่วงหนูนะค่ะ...แต่ว่าหนูไม่เป็นไรหรอก....สิ่งที่หนูต้องการคือเป็นน้องสาวที่ดีของพี่เเค่นั้นเเหละ " สึกุที่ยิ้มออกมาเเต่ว่ารอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มของปลอมที่เอาไว้ปลอบใจตัวเธอเท่านั้น

 

เเละเวลาก็ผ่านไปจนต่างฝ่ายต่างเเยกย้ายกันกลับสึกุที่กลับมาที่ห้องก่อนจะมองไปทีหัวเตียงมีอามิวสเฟียร์วางอยู่เธอที่เอาเสื้อโค้ชไปเเขวนพร้อมถอดถุงมือเเล้วนอนลงบนเตียงพร้อมสวมอามิวสเฟียร์

 

" Link Start " สิ้นเสียงเธอก็เข้าสู่โลกเเห่งVRเข้าไปในเกมAlfheim Online เเละลืมตาขึ้นมาในร่างอวตาร์ของลีฟาด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย

 

" ลีฟา เป็นอะไรรึเปล่า " คิริโตะที่มาถึงไม่นานได้เห็นสีฟน้าของเธอที่ตอนนี้กำลังมีน้ำตาไหลออกมา

 

" เอ่อ...คือว่าคิริโตะคุง....คือว่าฉันอกหักมานะ " ลีฟาที่รีบเอามือเช็ดคราบน้ำตาทันทีเมื่อพูดออกไป " ขอโทษทีนะ...มันเสียมารยาทจริงๆที่เอาปัญหาของโลกจริงมาพูดเเบบนี้นะ "

 

" ไม่ว่่าจะที่โลกจริงหรือโลกเสมือน เวลาเจ็บปวดมันก็ต้องร้องไห้ออกมาอยู่เเล้ว " คิริโตะได้เดินไปนั่งที่เตียงของลีฟาพร้อมลูบหัวเธอเพื่อมปลอบ " มันไม่ได้มีกฎที่ห้ามเเสดงความรู้สึกเเค่เพราะเป็นเกมสักหน่อย "

 

" คิริโตะคุง.... "  ลีฟาที่สบไลห่พร้อมโห้ร้องออกมาด้วยความรู้สีกทีอัดอันมานานจนกระทังเวลาผ่านไปไม่นานลีฟาก็ดีขึ้น "ไม่เป็นไรเเล้วละ...เป็นคนดีตริงนะ..คิริโตะคุงเนี่ย "


" ให้ตายสิ...ไม่ว่าใครก็พูดเเบบนี้กันหมดเลย...จะล็อกเอาท์ออกไปก่อนมั้ยที่เหลือฉันน่าจะพอทำอะไรได้บางละ "

 

" ไม่ละ....ไม่เป็นไรมาไกลกันขนาดนี้เเล้ว...อยากไปให้ถึงที่สุดนะ "

 

" เห้.....ระหว่างที่ฉันไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ " เอมุที่ยืนกอดอกยิ้มอยู่พร้อมกับยุยที่ยืนอยู่บนไหล่

 

" อะ...เอ่อ....คือว่า " ลีฟาที่ตอนนี้หน้าเเดงเเจ้จนพูดอะไรไม่ออก

 

" เอาเถอะ....จะทำเป็นไม่เห็นอะไรเเล้วกันเนอะ....ยุยจัง " เอมุที่เเอบหัวเราะก่อนจะมองหน้ากับยุยเเล้วเดินออกจากห้องไปก่อน

 

ด้านนอกที่เต็มไปด้วยเพลย์เยอร์จำนวนมากที่มาเที่ยวเล่นเพื่อชื่นชมต้นไม้โลก

 

" สมเเล้วที่เป็นศูนย์กลางของAlfheim " คิริโตะที่มองไปไหนก็พบเพลย์เยอร์เต็มไปหมด

 

" ที่นี้ทุกเผ่าจากทั่วทวีปจะมารวมตัวกันทั้งหมดเลยค่ะ " ยุยที่อธิบายขึ้นมาระหว่างที่เดินกันลีฟาก็ได้ไปเห็นคู่รักคู่นึ่งนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกก่อนจะเเอบมองคิริโตะเล็กน้อย

 

ระหว่างทีทั้งสามกำลังเดินขึ้นบันไดจู่ๆก็มีอะไรบรรดาลให้พวกเขาเงยหน้าขึ้นไปชื่นชมความอลังการของต้นไม้โลกที่อยู่ใกล้มาก

 

" นั้นนะหรอ...ต้นไม้โลก " คิริโตะที่ยังคงรู้สึกประหลาดใจเเละอึ่งกับความอลังการของมัน

 

" รู้สึก....ถึงความยิ่งใหญ่ของมันจริงๆ " เอมุเองก็ไม่ต่างจากคิริโตะมากนัก

 

" พอมองใกล้ๆเเบบนี้เเละ....รู้สึกสุดยอดไปเลย "  ลีฟาเองก็พึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งเเรก็ไม่ต่างกัน

 

" ด้านบนนั้นจะมีเมืองจริงๆงั้นหรอ......เเถมมีราชาภูติโอเบรอนกับเผ่าAlf "

 

" ปีนขึ้นไปไม่ได้งั้นหรอ? " คิริโตะได้หันไปถามลีฟา

 

" ขอบเขตเเถวลำต้นของมันนอกลิมิต....มันเลยทำให้ปีนไม่ได้ละน่าแถมยังมีลิมิตการบินอีก...ปีกคงจะไม่ไหวก่อนจะไปถึง "

 

"  นี้นายคงไม่คิดว่าจะทำอะไรบ้าสินะ "  เอมุที่หันไปพูดใส่คิริโตะ

 

" เเค่ลองเสนอเท่านั้นเอง "


 

File:Central Alne gate.png


ทั้งสามที่เดินไปตามทางจนมาถึงประตูที่เป็นทางเข้าไปเขตกลางของอารูนระหว่างที่กำลังเดินผ่านเข้าไปยุยก็ได้มุดออกมาจากกระเป๋าเสื้อของคิริโตะ

 

" มาม๋า "

 

" เอ้ะ...ยุย..เป็นอะไรงั้นหรอ? " คิริโตะที่สังเกตุท่าทางผิดปกติของยุยจึงหยุดเดินทันที

 

" มาม๊า...อยู่ที่นี้ค่ะ "

 

" เอ้ะ...จริงหรอ? "

 

" ว่าไงนะ " เอมุที่ได้ยินก็หันไปหายกเว้นลีฟาที่ัยงไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้

 

IDเพลย์เยอร์นี้เป็นของมาม๊าค่ะ....พิกัดก็อยู่เหนือหัวเราค่ะ "

 

"เอมุ...ฉันเองก็รู้สึกได้เหมือนกัน  " เสียงพาราด็อกที่ดังมาจากในหัวได้พูดขึ้น

 

คิริโตะที่ได้ยินเเบบนั้นก็กางปีกออกก่อนบินพุ้งขึ้นไปบนฟ้าเพียงลำพัง

 

" เดียวก่อนสิคิริโตะ " เอมุที่พยายามตะโกนเรียกเเต่กลับไปสนใจเเล้วบินไปเพียงคนเดียว

 

" คิริโตะคุง....คิริโตะคุง!!! "


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #94 Master Zero X Advent (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 20:04

    ตอนนี้ไม่ได้มีอะไร แต่การวางบทก็ยังถือว่าดีอยู๋ครับ แต่ก็ยังมีคำผิดอยู่อีกตามเคย 7/10

    #94
    0