[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 กะตุ่ยของอาเตี่ยวั่ง กับอาเหนียงเซี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    3 ส.ค. 62




     สรุปคือ ในการทดสอบคืนนั้นฉันเป็นคนที่ทำได้แต้มสูงที่สุด และกลับมายังจุดเริ่มต้นเป็นคนแรกทำให้การทดสอบในครั้งนั้นฉันผ่านฉลุยจนพวกที่เก่งแต่ปากถึงกับอ้าปากค้างแล้วพยายามจะค้าน แต่ว่าเมื่อพวกเขาตรวจสอบดีๆแล้ว พลังจินตานที่หลงเหลืออยู่ทั่วนั่นเป็นของฉันซะส่วนใหญ่ เพราะรู้สึกหงุดหงิดด้วย อีกทั้งระหว่างทางกลับไปยังจุดนัดพบ พวกศพเดินได้ก็โผล่มาเหมือนเป็นแม่เหล็กดูดเศษตะปู ถ้าไม่จัดการมันก็วิ่งตามเลยต้องเก็บสายรัดข้อมือเกินมาซะได้


     "ข้าเชื่ออยู่แล้วว่าเจ้าต้องทำได้ ฟูหยาง..."


     "พี่ชมข้ามาสิบครั้งแล้วนะ ข้าไม่ได้อยากให้เป็นเช่นนั้นซะหน่อย" ฉันนั่งกอดเข่ามองทิวทันศ์อย่างปลงตก ได้แต่พูดในใจว่า'ไม่น่าเลย' วนซ้ำๆ ทั้งน้ำตา

     "ทำไมล่ะ? เจ้าไม่เห็นพวกศิษย์คนอื่นเหรอ ฮึ ข้าดูแล้วก็อยากจะหัวเราะ...พวกเขาหงอเจ้ากันหมด ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเจ้าเลยนะ"

     "แต่ก็ยังมีคนนินทาข้าอยู่ดี ถ้าไม่ต่อหน้าก็ลับหลัง" ฉันแย้งพลางหันมามองทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านหลังโขดหินที่ฉันนั่ง ก่อนจะถอนหายใจเบื่อหน่าย

     "เจ้าผ่านการทดสอบแล้วก็ไม่ต้องมีสิ่งใดกังวลหรอก ที่เหลือก็เพียงแค่หมั่นฝึกฝนวิชาก่อนเข้าร่วมการชุมนุมก็พอแล้ว"

     "...พี่ซือจุย พี่จิ้งอี๋ ข้าขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหม?" ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะหันมาพยักหน้าพร้อมกันแล้วยิ้มให้

     "ได้สิ อะไรล่ะ?" มือตบลงที่นั่งข้างๆเพื่อบอกให้ทั้งสองมานั่งเป็นเพื่อน พวกเขาก็กระโดดขึ้นมานั่งข้างฉันแล้วจัดท่านั่งตั้งใจฟัง

     "พี่เคยบอกว่าปีนี้จัดโดยมีตระกูลเจียงเป็นเจ้าภาพใช่ไหม เขาเป็นคนแบบไหนเหรอ?"

     "ประมุขของตระกูลเจียง...เจียงหวั่นอิ๋น หรือ เจียงเฉิง เป็นประมุขคนปัจจุบันของตระกูลเจียง เขาเป็นคนเข้มงวดมาก แต่เขาก็เคยเป็นศิษย์ของที่นี่นะ" 

     "...แล้วพี่โม่จะได้ไปด้วยกันกับเราไหม?"

     "คงได้ไป เพราะว่าเราจะติดตามท่านหานกวงจวินไปน่ะ ฟูหยางเจ้ากังวลอะไรอยู่?" จิ่งอี๋ถามฉันที่ไม่แสดงสีหน้าอะไรใดๆเมื่อได้ฟังเรื่องราว แต่คิ้วก็ดันขมวดเข้าหากันจนอีกฝ่ายดูออกก่อนที่จะถูกนิ้วเรียวของเด็กหนุ่มนวดให้คลายออกจากกัน

     "ไม่ได้มากมายอะไรหรอก พี่จิ่งอี๋ แต่ข้าเป็นเพียงมือใหม่ แล้วก็เป็นหญิงด้วย...กลัวกระทำสิ่งใดที่ขายหน้าสำนักแล้วก็ตระกูลเทียน อีกอย่างหนึ่ง ข้ากลัวท่านประมุขเจียงด้วย..." ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม ริมฝีปากยื่นออกนิดๆเมื่อต้องเจอกับเจียงเฉิงซึ่งๆหน้า

     ถ้าถือแส้จื่อเตี้ยนมาด้วยนี่ ขาฉันได้สั่นเป็นพั่บๆแน่ คนสวยแห่งอวิ๋นเมิ่งช่างน่าหวั่นเกรงเสียจริง

     "ฮึๆ แต่ข้าว่าอาจไม่เป็นเช่นนั้นนะ ฟูหยาง"

     "ทำไมล่ะ? พวกพี่อย่าหัวเราะข้าสิ!" ฉันเริ่มโวยวายเมื่อทั้งสองกลั้นขำจนไหล่นั่นสั่นเทิ้ม นี่ ฉันจริงจังนะ! อย่าเห็นเป็นเรื่องสนุกสิ

     "ข้าว่าพอถึงเวลาจริงๆ เจ้าอาจจะหาญกล้าโต้เถียงประมุขเจียงเข้าก็ได้น่ะสิ แค่คิดข้าก็ตลกแล้ว"

     "พี่จิ่งอี๋!" ใจคอนี่ คิดจะแช่งให้ฉันคอขาดตายหรือไง ใครจะกล้ากันนั่นแส้สายฟ้านะคะ ไม่ใช่ริบบิ้นบัลเล่ต์

     "จิ่งอี๋ หยุดเถอะ อย่ารังแกน้อง" ซือจุยรีบปรามเพื่อนของตัวเองที่ยังคงนั่งหัวเราะกุมท้องน้ำตาปริ่มหางตา เขาก็พยายามที่จะไม่หัวเราะแต่ก็ยังมีหลุดออกมาอยู่ดี

     "ก็ได้ๆ เจ้าฝึกต่อเถอะ พวกข้าจะไปที่อ่านตำราเพิ่มเสียหน่อย" ฉันพยักหน้าก่อนที่ทั้งสองจะลงจากโขดหินแล้วก็เดินจากไป 



     เมื่ออยู่ตามลำพังก็ได้แต่นั่งถอนหายใจ เราไม่ถนัดการอ่านหนังสือทบทวนมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว หรือแม้กระทั่งตอนนี้ที่เป็นเทียนเฟยหงก็ตาม ถ้ามันไม่ใช่หนังสือแนวที่ฉันชอบ หรือสนใจ ก็จะไม่มีวันแตะ อย่างเช่น พวกหนังสือเรียน หรือแนววิชาการยิ่งร้ายเข้าไปใหญ่เลย



     "ไปหาเว่ยอิงดีกว่า..." ฉันเก็บดาบไม้ไว้ที่เดิมก่อนจะเดินขี่กระบี่ลงมาที่ตีนเขา 


     ร่างโปร่งของเว่ยอู๋เซี่ยนกำลังเล่นกับกระต่ายทั้งหลายอย่างสนุกสนาน ฉันก็มองเขาอยู่ไกลๆด้วยความรู้สึกปลื้มปริ่ม เว่ยอิงนี่ไม่ว่าจะร่างไหนก็น่ารักแฮะ ถ้าตอนอยู่ร่างเดิมนั่น...ตอนเป็นปรมาจารย์อี๋หลิงต้องเรียกว่า'สวย'มากกว่าล่ะมั้ง


     "โอ้ หยางหยาง มานี่สิข้ามีอะไรจะให้ดู!" เสียงเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มสดใสดังขึ้นพร้อมกวักมือเรียกให้ฉันเข้าไปมีส่วนร่วม


     ฉันค่อยๆร่อนลงแล้วเดินไปหาเขาที่กำลังนั่งจ้องโพรงไม้อยู่


     "อะไรเหรอพี่เว่ย?" เจ้าตัวไม่ตอบได้แต่หันมายิ้มให้แล้วยกนิ้วทาบริมฝีปากเรียวของตัวเอง

     "ชู่ววว ดูนี่สิ" เขาชี้เข้าไปในโพรงไม้ฉันจึงย่อลงนั่งแล้วมองเข้าไปด้านใน


      ทันทีที่ได้เห็นด้านในนั้น ก็ต้องยกยิ้มกว้างเมื่อลูกกระต่ายสีขาวและดำสี่ห้าตัวกำลังกระโดดไปมาใกล้ๆแม่ของมัน


     "น่ารักจังเลย..."

     "เนอะ ดูแข็งแรงทุกตัวเลยด้วย"

     "แล้วท่านหานกวงรู้รึยัง?" เว่ยอิงส่ายหน้ายิ้มๆก่อนจะเท้าคางมองพวกลูกกระต่ายที่กระโดดออกมาหาเขา ฉันก็แย้งขึ้นทันที

     "ทำไมล่ะ กระต่ายพวกนี้เป็นของพี่กับท่านหานกวงนี่"

     "หยางหยาง เจ้าบอกเขาแทนได้ไหม" คนข้างเอ่ยขอร้องแล้วกะพริบตาเป็นเชิงอ้อนวอน ฉันถามกลับด้วยความไม่เข้าใจ

     "ทำไมต้องเป็นข้าล่ะ พี่เว่ยไปบอกเองไม่ดีกว่าเหรอ?"

     "ถ้าข้าบอก หลานจ้านก็ต้องรู้น่ะสิว่าข้าเป็นเว่ยอู๋เซี่ยน ไม่ใช่โม่เสวียนอวี่" ริมฝีปากสีแดงสดเบะน้อยๆ ดูน่าหมั่นเขี้ยวฉันได้แต่กรีดร้องในใจกับความน่ารักของแม่กระต่ายตัวนี้จริงๆ!

     "ยังไงเขาก็รู้อยู่ดีแหละน่า..." ฉันบ่นพึมพำเสียงเบา

     "เจ้าว่ายังไงนะ?"

     "ไม่มีอะไร! อะ ก็ได้ๆ ข้าจะไปบอกท่านหานกวงให้ก็ได้..." รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นบนใบหน้างามตรงหน้าทันที ก่อนที่เขาจะผุดลุกขึ้นแล้วพยักหน้าหงึกๆ

     เหมือนเด็กสามขวบจริงๆด้วย

     "เจ้ามองหน้าข้าแบบนั้นทำไมอ่ะ หยางหยาง?" คนตรงหน้าเอียงคอถามตาใสก่อนจะกดนิ้วเรียวนวดระหว่างคิ้วของฉันให้คลายออกจากกัน

     "พี่เว่ยเหมือนเด็กเลย" เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มบาง ดวงตาคู่สวยนั้นสั่นไหวเหมือนกับกำลังย้อนรำลึกถึงบางอย่าง

     "อาจจะเป็นเช่นนั้น..."

     "พี่เว่ยคิดถึงใครอยู่ใช่ไหม?" เว่ยอิงมองฉันก่อนจะยกมือใหญ่วางลงบนหัวแล้วโยกไปมาเบาๆ แล้วพยักหน้าเหมือนยอมรับ สายตาของเขาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่เขาคิดถึงนั้น

     คือคนที่อยู่ท่าเรือสัตบงกช และศิษย์พี่หญิงที่เขารักเหมือนพี่สาวแท้ๆคนหนึ่ง...

     "อืม"

     "ข้าว่าพวกเขาก็คิดถึงพี่เหมือนกัน อย่าเศร้าไปเลยนะพี่เว่ย" ดวงตาคู่นั้นทอประกายหม่นแสง หลุบมองต่ำดวงตาคู่นั้นมันแดงก่ำและฉ่ำวาวไปหมด

     "ข้า...ทำเรื่องเลวร้ายลงไปมาก จะยังมีคนคิดถึงข้าอยู่หรือ?"

     "พี่เว่ย ถึงพี่จะไม่อยากนึกก็ไม่เป็นไร...สิ่งที่พี่ได้กระทำไปขอให้ปล่อยผ่าน อย่าได้เอาเก็บไว้เป็นทุกข์ในใจอีกเลย" ฉันวางกระต่ายลงพื้นแล้วยืนขึ้นเพื่อคุยกับเขา

     "..."

     "ไม่ใช่แค่พี่ที่เป็นทุกข์ ทุกๆคนที่พี่รักก็เป็นทุกข์เหมือนกันนะ"

     "หยางหยาง...ถ้าเจ้าจะปลอบข้าอย่างนี้ก็อย่าเลย" ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะมองหากิ่งไม้แล้วก้มลงวาดสัญลักษณ์หยินหยางให้เขาดู

     "พี่เว่ย ดูนี่สิ" ดวงตาสีนิลใสหลุบมามองรูปที่ฉันวาด

     "อะไร?"

     "พี่ไม่รู้จักเหรอ? หยินหยางไง"

     "ข้ารู้...แต่เจ้าวาดขึ้นมาทำไมล่ะ?" ฉันทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะนั่งยองๆแล้วพูดพลางเท้าคางกับเข่าของตัวเอง

     "ข้าคิดว่าสิ่งที่พี่เว่ยทำ ก็ไม่ได้ผิดไปซะทุกอย่างหรอก....ข้าแอบเห็นด้วยกับพี่ ในสิ่งที่พี่เคยถามท่านอาจารย์หลานด้วย" คนที่ยืนอยู่เอียงคอสงสัย ฉันเลยอธิบายเพิ่มเติมแล้วกวักมือเรียกเขาให้นั่งลง

     "เจ้าหมายความว่ายังไง?"

     "พี่ดูนะ...ตรงส่วนสีขาวยังมีจุดดำใช่ไหม?" ร่างโปร่งพยักหน้าหงึกๆอย่างเข้าใจจึงอธิบายต่อพลางเอากิ่งไม้ชี้ที่ส่วนสีดำ "แล้วส่วนสีดำก็มีส่วนสีขาว"

     "แล้วมันเกี่ยวกันยังไงล่ะ?"

     "สัญลักษณ์นี้คือสิ่งที่แสดงถึงความสมดุล แต่อาม่าของข้าบอกว่ามันยังบ่งบอกถึงจิตใจของคนด้วยนะ"

     "จิตใจคน? ข้าไม่เห็นเคยได้ยินเลย"

     "จะอธิบายง่ายๆก็...ประมาณว่าตอนศึกยิงตะวันหลังจากล้มตระกูลเวินได้ พวกเซียนก็วางแผนจะฆ่าล้างบางคนตระกูลเวินทั้งหมด แต่ว่าพี่กลับไม่คิดเช่นนั้น พี่เลือกคนว่าใครดีใครร้าย พี่ไม่ได้มองเขาเป็นคนไม่ดีไปเสียหมด ก็เหมือนตระกูลเวินเป็นด้านสีดำ แต่ว่าคนที่เคยช่วยพี่ และประมุขเจียงไว้ คือ จุดสีขาว ส่วนพี่ที่เป็นสีขาว เพียงแค่ฝึกวิชามารกลับสร้างแต้มสีดำขึ้นมา" ฉันว่าก่อนจะสบมองเว่ยอิงที่นิ่งงันไป ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำคลอน้ำใสจนแทบจะล้นเอ่อ

     "ไม่มีใครเข้าใจข้า พวกเขาต่างกล่าวหาว่าข้านั้นทำให้เหลียนฮวาอู้ต้องล่มสลาย...ไม่มีใครเลย ที่จะอยู่ข้างข้าในตอนนั้น" หยาดน้ำใสร่วงหล่นลงบนพื้นดิน แม้ไร้เสียงสะอื้น แต่ดวงตาแดงก่ำที่มีน้ำใสร่วงหล่นนั้นก็มากพอแล้ว

     "พี่เสียสละเยอะมากเลยนะ ข้าว่าพี่น่านับถือมาก...พี่เห็นแก่ผู้อื่นมาก่อนตัวเองเสมอ"

     "..."

     "หากพี่คิดว่าสิ่งที่พี่ทำมันถูกแล้ว ก็ทำเถอะ ขอแค่พี่อย่ามาเสียใจภายหลังก็พอแล้ว" ใบหน้างามผินมามองฉัน แก้มทั้งสองนั้นเปรอะเปื้อนน้ำตา จนฉันอดเศร้าตามไม่ได้ เขาไม่ได้ฟูมฟาย แต่น้ำตาที่ไหลอาบไม่ยอมหยุด ดวงตาแดงก่ำจนแทบจะเป็นสีเลือดนั่นก็บ่งบอกมากพอแล้ว
     
     "หยางหยาง...ขอบใจเจ้าที่เข้าใจข้า"

     "อือ ไม่ร้องแล้วนะ พี่เว่ยน้าาา เดี๋ยวท่านหานกวงมาเห็นจะคาดโทษข้าว่า----" 

     "ทำอะไรกัน?"

     คำพูดปลอบให้เขาหยุดร้องหายกลับเข้าไปในคอเมื่อเห็นร่างสูงในชุดของคนสกุลหลานเดินมายังพวกเราแต่ไกล แต่ใบหน้าที่มักเฉยชาเสมอของเขานั้นกลับแผ่ไอบางอย่างที่ดูน่ากลัว

     "ฟ ฟูหยาง คารวะท่านหานกวงเจ้าค่ะ" ฉันรีบโค้งคำนับทันทีด้วยความลนลาน ส่วนเว่ยอิงก็รีบยกมือปาดน้ำตาแล้วยกมือถูใต้จมูกเชิดนั้น

     ยังไม่ทันที่จะได้เตรียมใจ ร่างโปร่งตรงหน้าของฉันก็ถูกมือใหญ่ของคนด้านหลังตัวเองจับพลิกให้หันไปสบตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างน้อยๆก่อนจะตวัดสายตาหันมามองฉันเหมือนกับกำลังคาดโทษหนัก แค่มองมาฉันก็หนาวไปทั้งสันหลังแล้ว น่ากลั๊ววววว!!

     "เจ้ารังแกกอะไรเขา?" นั่นไง! เดาผิดที่ไหนล่ะ 

     "ม มิได้รังแกนะเจ้าคะ!"

     "แล้วเหตุใดเขาถึงร้องไห้" หลานจ้านถามฉันเสียงเข้ม จะขอพี่เว่ยอิงช่วยตอนนี้ก็คงไม่ได้...อารมณ์นางยังดิ่งอยู่แบบนี้คงดึงขึ้นมายาก

     "ก กระต่าย"

     "กระต่าย?"

     "กระต่ายของท่านหานกวงมันคลอดลูกเจ้าค่ะ พี่โม่เรียกข้าไปดู แล้วก็ขอร้องให้ข้ามาบอกท่าน...แต่ข้าปฏิเสธคำขอ เขาก็ตื๊อขอร้องข้าจน---" 

     "อย่าว่าหยางหยางนะ!" เสียงสวรรค์ดังขึ้นก่อนที่เว่ยอิง หรือโม่เสวียนอวี่จะผละออกจากอีกฝ่ายแล้วมายืนกำบังให้ฉัน ปลายจมูกเชิดและดวงตายังคงแดงระเรื่ออยู่

     "..."

     "หยางหยางไม่ได้ทำอะไรข้า! อย่าว่านางนะ" คนที่กำบังยืนกรานเสียงแข็งจ้องหน้าหลานจ้านอย่างไม่กลัวว่าจะถูกทำโทษ จนอีกฝ่ายนั้นยอมถอยให้

      ที่จริงเขารู้แล้วแหละ ว่าเป็นพี่...แต่พี่นั่นแหละยังไม่รู้ตัวเอง แม่กระต่ายตัวนี้น่ารักขนาดนี้จะมีอีกไหมก็ไม่รู้ ท่านหานกวงจวินก็ต้องหวงเป็นธรรมดาสิ น่ารักกกก!

     "ข้ากำลังเศร้า นางแค่มาปลอบข้าเท่านั้นเอง...หยางหยางไม่ได้ทำร้ายข้าเลย อย่าลงโทษนางเด็ดขาดนะ!" เว่ยอิงพยายามอธิบายให้ร่างสูงตรงหน้าฟังด้วยความลนลานกลัวว่าฉันจะถูกลงโทษ

     ห้ามรังแกผู้อื่น ฉันคงโดนโบยจนสันหลังหักแน่ถ้าไม่ได้พี่เว่ยมาช่วยอธิบาย ไม้หวายนี่ฉันยังพอทนนะ แต่นี่ไม้ใหญ่เท่าเสาบ้าน หนายิ่งกว่าไม้หน้าสาม หลังฉันได้หักพอดี!

     "จริงหรือ?"

     "ข้าไม่โกหกหรอกน่า! หยางหยางเป็นเพื่อนข้านะ" น้ำเสียงง้องแง้งตามมาด้วยแก้มเนียนพองน้อยๆนี่ฉันแทบอยากจะตายกับความน่ารักธรรมชาติของเขาจัง

      แต่หน้าท่านหานกวงนี่นิ่งสนิทเหมือนรูปปั้นเหมือนเดิม แต่บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลง...ฉันเริ่มจะเข้าใจ หลานซีเฉินที่อ่านสีหน้าเขาออกได้แล้วแฮะ

     "ตามใจเจ้า แล้วลูกกระต่าย"

     "อ๋อ โพรงไม้ตรงนั้นตามข้ามาสิ!" เว่ยอิงวิ่งน้ำหน้าเขาไป โดยที่เขาก็เดินตามหลังมาจนถึงโพรงไม้ที่เป็นรังของกระต่าย ฉันหยุดยืนมองอยู่กับที่มองทั้งสองกำลังเล่นเจ้ากระต่ายรอบตัวที่เข้ามาหา

     ดวงตาเฉยชาของหลานวั่งจีเป็นประกายแม้จะไม่มีรอยยิ้มก็ตาม แต่ว่าสีหน้าของเขาดูผ่อนคลายแต่ที่ฉันสังเกตก็คือดวงตาคู่นั้นไม่ยอมละสายตาจากเว่ยอู๋เซี่ยนในร่างของโม่เสวียนอวี่เลยแม้แต่น้อยอีกทั้งยังทอประกายอบอุ่นยามมองคนข้างกายตลอดเวลา

     รู้สึกมีความสุขจังแฮะ เวลาเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันแบบนี้เนี่ย

     "หยางหยาง! ดูสิ ข้าอุ้มมาให้เจ้าแล้ว! น่ารักมั้ย?" ลูกกระต่ายที่ขดเป็นก้อนกลมเท่าลูกเทนนิสในมือของร่างโปร่งยื่นมาตรงหน้า เจ้าตัวก้อนสีดำๆทำจมูกฟุดฟิดจนฉันอดยิ้มไม่ได้

     "อื้อ! น่ารักมากๆเลย อาเหนียง!...อะ" ฉันรีบยกมือปิดปากมองรอยยิ้มค้างของเว่ยอู๋เซี่ยนตรงหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห้นหลานวั่งจีที่กำลังจะเดินมาหาถึงกับนิ่งอยู่ที่เดิม

     "อ อาเหนียง? ข้าน่ะเหรอ?"

     "ข ข้าไม่ได้ตั้งใจ...แต่ตอนพี่อุ้มกะตุ่ยมาให้ข้า มันเหมือนแม่อุ้มลูกเลย" ร่างโปร่งนิ่งงันเหมือนเป็นหิน ฉันยิ่งอายมากกว่าเดิมอยากจะหาทางหนีก็ไม่ได้ เพราะว่าเสี่ยวเฟยวางไว้ที่ใต้ต้นไม้

     "กะตุ่ย? กระต่าย?" จ้ะ ลิ้นพันเรียกกระต่ายว่ากะตุ่ยไปอีก! เยี่ยมไปเล้ยยยยยยย (T-T) ขอหนีไปกรีดร้องที่หอนอนก่อนละกัน!!

     "ข ข้าต้องไปแล้ว ขอตัวก่อนนะพี่โม่! ฟูหยางขอลาเจ้าค่ะ อาเตี่ย เอ๊ย! ท่านหานกวง" ฉันรีบลาทั้งสองตัวความลนลาน จนลิ้นพันเรียกมั่วไปหมดแล้วรีบวิ่งผ่านพร้อมกับรีบขี่เสี่ยวเฟยกลับไปยังหอนอน



เหนื่อยมากเกินไป จนเรียกคำพูดในใจออกไปซะได้!!




เดือนนี้เตี้ยจะขออัพทุกวัน เสาร์ นะเออ

เพราะว่าเดือนนี้เตี้ยมีสอบทั้งเดือนเลย 

หลังจากพ้นเดือนนี้ไป เตี้ยจะมาอัพทุกวันเสาร์-อาทิตย์ นะคะ







เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

670 ความคิดเห็น

  1. #564 My Angle (@love-w) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 15:57
    ยินดีด้วยกับท่านเว่ยอูเซี่ยนและท่านหานกวงจวิน ท่านได้รับบุตรสาว 1 ea 555555555555
    #564
    0
  2. #373 juiilann (@juiilann) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:22
    สรุปคือน้องให้ตัวเองเป็นลูกกระต่ายไปแล้ว 55555 เอ็นดู
    #373
    0
  3. #369 KilLa (@KiLa1412) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 12:09
    ชงเสร็จชิ่ง
    #369
    0
  4. #332 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 13:17
    555 โอ็ยยย หลานจ้านถูกใจสิ่งนี้! น่าร้ากกก
    #332
    0
  5. #275 Tonfon_nn (@Tonfon_nn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:58

    ร้ายกาจจจจ
    #275
    0
  6. #227 Kim-Gr (@Kim-Gr) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 18:07

    ฉันฟินนน
    #227
    0
  7. #206 BAMBieHANNie (@Rueangpat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 02:38
    น่าร้ากกกกกก เหมือนหลุดเข้าไปในนั้นเลย
    #206
    0
  8. วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:09
    ขอให้น้องคู่กับซือจุยย ขอร้องง
    #76
    0
  9. #75 KazukiRei (@benjarath) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 18:22
    ขำ เราขำไม่หยุดเลย555555555
    เคลียร์กันเอาเองนะคะพี่เว่ย พี่วั่ง
    #75
    0
  10. #72 CHECK224 (@Pear224) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 16:56
    ใจเย็นนนนนน5555 ลิ้นพันหมดแล้ว555
    #72
    0
  11. #71 Arri เงาจืดจาง~ (@Kuraikage_Arri) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 13:04

    อ่านกี่ทีก็เขินเหมือนเดิม///^///

    #71
    0
  12. #70 lokigod2536 (@lokigod2536) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 11:58

    ทำไมฟูหยางถึงเรียกพี่เว่ยว่า อาเหนียงได้ล่ะ

    #70
    1
    • #70-1 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 5)
      5 กันยายน 2562 / 13:12
      น่าจะอารมณ์แบบ คุณแม่อะไรประมาณนี้ มั้ง? 55
      #70-1
  13. วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 03:59

    โอ้ยฟินจนปวดท้อง​ กุมใจแป๊บ....

    #69
    0
  14. #67 akazeyujin (@akazeyujin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 20:32
    แหม~...น่ารักจนข้าต้องแบบยกนิ้วโป้งให้
    ''เยี่ยมจริงๆ''
    #67
    0
  15. #66 nilo. (@Nimu_32196) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:39
    แง้~~น่าร๊ากกกกก
    #66
    0
  16. #65 RAY MII (@Nareesophit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 11:26
    น่ารักเวอรร์ รอน้าค้าา ><
    #65
    0
  17. #64 Unknown^Δ^ (@chompoosudza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:20

    จะรอค่าาาา
    #64
    0
  18. #63 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:20

    หลานจ้าน-อาเตี่ย
    เว่ยอิง-อาเหนียง
    ซือจุย-ลูกชาย
    ฟูหยาง-ลูกสาว
    สำเนาถูกต้องเป๊ะ!!!!
    #63
    0
  19. #62 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:19
    หลานจ้าน กับผญก็ไม่เว้นเนอะ

    หวงเมียเกิน ถ้าเว่ยอิงไม่พูดช่วยนี่โดนโบยแน่ๆ
    #62
    0
  20. #61 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:16
    ว้ายยยยน้องหลุดความในใจ
    #61
    0
  21. #60 Hyperion-kub (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:06
    เอ~อยากให้ประมุขเจียงกินเด็ก(น้องเทียน)จังเลอออ แอร๊ยยย
    #60
    0
  22. #59 Hyperion-kub (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:05

    หลานจ้านถูกใจสิ่งนี้ อาเตี่ยอาเหนียง555
    #59
    0
  23. #58 Maidii (@New48lew41) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 07:32
    อิจฉาน้องจริงๆ ได้เห็นโมเม้นระยะประชิด555
    #58
    0
  24. #57 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 07:24
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #57
    0
  25. #56 marsmahik (@marsmahik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 06:52
    น๊าาาาาารัก
    #56
    0