Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 17 : Chapter 17 : Before Halloween

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    23 พ.ค. 62

Chapter 17 : Before Halloween





คุกใต้ดินคือสถานที่ที่นักเรียนส่วนใหญ่ในฮอกวอตส์ไม่เฉียดเข้าใกล้หากไม่มีธุระ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเด็กกริฟฟินดอร์ มันมีเหตุผลสามข้อที่ทำให้มันเป็นสถานที่ที่ไม่น่าอยู่ที่สุดในฮอกวอตน์รองลงมาจากป่าต้องห้าม



ประการแรก มันคือห้องเรียนวิชาปรุงยา และวิชาปรุงยาที่ว่ามีศาสตราจารย์ประจำวิชาคือศาสตราจารย์สเนป



“หักคะแนนกริฟฟินดอร์ยี่สิบคะแนน คุณพอตเตอร์!”



น้ำเสียงเอ่ยขึ้นมาอย่างชิงชังทำเอาหลายคนมองอย่างไม่พอใจ เฟลิกซ์ไม่ได้ตอบอะไร ดวงตาสีเฮเซลมองหม้อของตัวเองที่ระเบิดออกมา เขาคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะพลาดใส่วัตถุดิบผิด เขานั่งไล่ทวนให้หัว เขากำลังใส่อะไรลงไปนะ นี่เขาพลาดตั้งแต่ตรงไหนกัน ดวงตาสีเฮเซลมองของที่วางบนโต๊ะ


เขาไม่ได้หยิบหนอนฟลอบเบอร์ลงไป แต่กลิ่นที่ออกมาตอนนั้น— มันเป็นกลิ่นเกลือๆ เฟลิกซ์ต้องกระพริบตาพยายามเรียกสติกลับมา เขาพลาดใส่ครีบเมอร์โฟร์คสับละเอียดลงไปแทนได้ยังไง มันไม่ได้เหมือนกันเลยสักนิด และเขาไม่ได้พลาดแบบนี้มานานมากแล้ว


“คุณพอตเตอร์! หวังว่าสมองทื่อๆของคุณคงจะจดจำได้ว่าน้ำยาพองตัวมีกี่ขั้นตอน!?”


ประการที่สอง ศาสตราจารย์สเนปเกลียดเด็กทุกคนที่ไม่ใช่สลิธีริน


เฟลิกซ์ไม่ต้องคิดก่อนตอบ เพราะเขาท่องก่อนปรุงยาเรียบร้อยแล้ว เขาไม่เคยจำพลาด ถึงแบบนั้นก็หดแขนตามสัญชาตญาณเพราะหวาดกลัวอาจารย์ที่เขาไม่ชอบที่สุด ศาสตราจารย์สเนปตัวสูงใหญ่มายืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าตึงบึ้งอย่างหงุดหงิด


“สี่ขั้นตอนครับ ศาสตราจารย์”


น้ำเสียงของเขาขุ่นมัวเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเด็กสลิธีริน เขารู้ว่าพวกนาธานมองมาด้วยสายตาเห็นใจ เดนนิสเองก็เหมือนจะหวาดระแวงศาสตราจารย์อยู่ถึงพยายามปรุงยาของตัวเองมากๆ น้ำเสียงเย็นถัดมาถึงมีความไม่พอใจ


“อ๋อ และคุณคงจะตอบได้ว่าในแต่ละขั้นตอนผลที่ได้ต้องเป็นอย่างไร?”


“ขั้นตอนที่หนึ่งจะต้องได้สีแดงเข้ม ขั้นที่สองเป็นสีขมิ้นและมีไอสีส้ม ขั้นที่สามสีเหลืองออกเขียวและสุดท้ายสีชมพูอ่อนและกลิ่นคล้ายเข็มต้นไพน์—ครับ”


เฟลิกซ์ก้มหน้างุด เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรที่เซเวอร์รัส สเนปจะอาฆาตแค้นเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ ทุกครั้งเขาจะระวังเสมอไม่ให้มีข้อผิดพลาด


ครั้งนี้เขาแค่คิดเรื่องที่อลันบอกมากไป ก็แค่นั้น


“ท่องจำดี และน่าประทับใจมากที่คุณกลับทำผิดพลาดตั้งแต่ขั้นตอนแรก ไม่ทราบว่าดวงตาของคุณกำลังจับจ้องอะไรอยู่กันแน่ ในห้องเรียนของฉันไม่ใช่สถานที่ที่จะมายืนฝันหวาน กลับไปคัดรายงานน้ำยาพองตัวความยาวสองฟุตส่งก่อนวันหยุดและทำความสะอาดหม้อของเธอให้เรียบร้อย คุณพอตเตอร์”


“ครับ”


“บวกสิบคะแนนคุณดอร์แมน สำหรับการจัดการกับปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยม นักปรุงยาที่ดีปกป้องหม้อตัวเองเมื่อหม้อของคนปรุงยาไร้ฝีมือระเบิด”


โนอาร์ ดอร์แมนพยักหน้าสุภาพและยิ้มรับคะแนนท่ามกลางการสรรเสริญของเพื่อนร่วมบ้าน


ข้อสุดท้าย ศาสตราจารย์สเนปไม่เคยยุติธรรม


เฟลิกซ์รู้ว่าดอร์แมนมองมาทางเขาเล็กน้อย เขากรอกตาใส่อีกฝ่าย ดอร์แมนหุบยิ้มที่ให้สเนปและหันไปสนใจการปรุงยาของตัวเอง ดอร์แมนไม่ได้หัวเราะเยาะเย้ยเขาเพิ่ม


นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในวิชาปรุงยาวันนี้เลย


เสียงออดดัง ทุกคนเริ่มเก็บของ เฟลิกซ์เอาหม้อไปขัด ถึงมันจะระเบิดแต่มันไม่ได้พัง มีคราบสีดำแหยะๆอยู่ข้างใน มันใช้เวทย์มนต์ขัดไม่ออก— เขารู้ว่าก่อนออกไปโกลด์สตีนมองเขาอย่างเห็นใจ แต่พอเขามองเธอ ยัยผมบรอนซ์สั้นก็รีบออกไปพร้อมเพื่อนสาวของตัวเองทันที


พวกสลิธีรินเดินออกจากห้องไป ศาสตราจารย์ก็เช่นกัน เฟลิกซ์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาจะไม่เหม่ออีกแล้ว โดยเฉพาะวิชาปรุงยาของศาสตราจารย์สเนป


อลันไม่น่าบอกเขาแบบนี้เลยจริงๆ แต่ก็รู้ดีว่าเพื่อนสนิทตัวเองมีนิสัยอย่างไรจึงทำได้แค่พ่นลมหายใจออกมา ทีเขานี่ยังนับว่าดี เพราะคราวของโกลด์สตีน อลันเล่นพูดออกมาน้ำเสียงง่วงงุนและไม่แยแสจนเหมือนสาปแช่งมากกว่าเตือน


“ฉันช่วย”


เฟลิกซ์สะดุ้งและเอ่ยตอบรับคนที่ทักเขา


“นาธาน”


นาธาน เออร์เนส เข้ามาเอาของใช้อย่างอื่นที่ถูกหม้อระเบิดมาขัด พรีเฟ็คปีนี้ของเขาเป็นเพื่อนผู้มีน้ำใจสูงส่ง



“ไม่ต้องกังวลไปหรอก มันเป็นครั้งแรกที่นายพลาด ไม่มีใครโทษนายเรื่องนี้ พวกเรารู้ว่าศาสตราจารย์สเนปไม่ชอบเด็กกริฟฟินดอร์หน้าไหนทั้งนั้น”


เขาไม่ได้เครียดเรื่องนั้น


เฟลิกซ์ถอนหายใจ เงยหน้ามองคนตัวสูงผิดหลักซีกเกอร์ทีมควิดดิช


“ไม่ใช่ว่าเพื่อนนายรออยู่รึไง?”


“สองสาว” นาธานย่นจมูก “บางทีฉันก็อยากอยู่กับเพื่อนผู้ชายบ้างนะ ออโรร่าน่ะวันๆเอาแต่พูดถึงนิยายรักสุดหวานแหวว ศาสตราจารย์พอตเตอร์หรือไม่ก็เอเลแกนจากฮัฟเฟิลพัฟ ชวนนึกถึงสมัยที่เซดริกยังเรียนอยู่เลย แค่คิดว่าต้องฟังยัยนั่นพร่ำเพ้อถึงพวกเขาเวลาตรวจฮอกวอตส์ด้วยกันตอนทำงานพรีเฟ็คก็ขนลุกแล้ว” นาธานทำท่าราวกับกำลังเล่าเรื่องสยองขวัญ “ส่วนสกาเล็ตน่ะจอมเผด็จการชัดๆ ผู้หญิงอะไรไม่อ่อนหวานเอาซะเลย ยังดีที่ชอบควิดดิช นับว่ายังคุยภาษาเดียวกันอยู่”


“นินทาเจ้าตัวลับหลับแบบนี้จะดีเหรอ?”


“แน่นอน นี่ใคร นาธาน เออร์เนส ถ้าฉันไม่กล้าแล้วใครมันจะกล้า— เอาหม้อมาสิ”


เฟลิกซ์ถอนหายใจยื่นหม้อให้อาสาสมัคร ในเมื่ออยากช่วยงั้นเขาก็จะไม่ขัด


ซ่า ซ่า


เสียงน้ำไหลยังคงดัง


“— เฮ้ สาบานนะว่านายไม่ได้ใส่เมือกของหนอนฟลอบเบอร์ลงไปจริงๆ ทำไมมันถึงเหนียวหนืดขนาดนี้”


“ฉันลืมใส่มันลงไป นายน่าจะรู้ว่าควันกลิ่นเกลือๆพวกนี้มันเกิดจากการที่ฉันใส่คราบมอร์โฟร์คลงไปแทน”


“ล้อฉันเล่นแน่ สองอย่างนี้หน้าตามันไม่ได้เหมือนกันเลยนะ ฉันไม่แปลกใจหรอกนะถ้านายจะใส่ปีกของแฟร์รี่สลับกับปีกของพิกซี่หรือกรงเล็บกริฟฟินสลับกับเขี้ยวของเนเมียน หรืออย่างตับนกฮูกกับ—”



“ฉันรู้น่า” เฟลิกซ์เอ่ยตัดอย่างหงุดหงิด “ฉันเพิ่งด่าตัวเองไป”



“เยี่ยม” นาธานหัวเราะ



ในที่สุดคราบสีดำก็หลุดออกไปจากหม้อได้สำเร็จ นาธานมองหน้าเขาและหัวเราะ เฟลิกซ์รีบเช็ดหน้าตัวเองที่เลอะฟองสบู่ทันที วางหม้อและรีบไปเก็บของที่วางไว้บนชั้นวาง


“นายน่าจะได้เห็นหน้าตัวเองเมื่อกี้ ตลกเป็นบ้า” นาธานว่า “จริงสิ นายคิดไหมว่าศาสตราจารย์พอตเตอร์ก็เหมือนไม่ถูกกับสเนปเหมือนกัน เหมือนบางทีพวกเขาอาจมีปัญหากัน”



เฟลิกซ์เลิกคิ้ว นึกภาพในห้องอาหาร เขาจำได้ว่าแฮร์รี่จะนั่งข้างมาดามฮู้ซและคุยเรื่องควิดดิช หรือไม่ก็คุยกับใครหลายๆคนและไม่หันไปทางสเนปเลย แต่ทำไมเขาถึงไม่คิดนะว่าความสัมพันธ์ทั้งคู่ไม่ดี


หรือเป็นเพราะปกติแล้วศาสตราจารย์สเนปจะแสดงออกมาว่าชิงชังชัดเจน อย่างตอนอยู่ต่อหน้าเขา พ่อหรือซิเรียส ซึ่งกับแฮร์รี่แล้วมัน—ศาสตราจารย์คนนั้นแทบไม่ออกอาการอะไรเลย



หรือเพราะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แค่นั้นน่ะหรือ —แต่บ้าน่า ก็แฮร์รี่หน้าเหมือนพ่อจะตาย


ความสงสัยตีตื้นขึ้นมาเลยได้แต่ตอบส่งๆ



“ไม่น่าหรอกมั้ง”



“สรุปแล้วนายเป็นญาติกับเขาจริงๆสินะ”



พอนาธานทัก เฟลิกซ์ก็กลับมาสนใจตรงหน้า รู้ว่านาธานเอ่ยถามเลียบเคียงถึงแฮร์รี่สองสามครา แต่แน่นอน— เขารู้ว่ายัยออโรร่าคลั่งแฮร์รี่จะตาย ทุกคนในกริฟฟินดอร์รู้เรื่องนี้ เขากระตุกยิ้มล้อเลียน คิดจะล้วงข้อมูลจากเขาน่ะเหรอ ยังเร็วไปสิบปี


“ฉันบอกนายแบบนั้นเหรอ?”


คนผมน้ำตาลดูไม่มั่นใจกับความคิดตัวเอง แน่นอน ไม่ว่าใครก็เดาไม่ได้ เพราะทุกคนรู้ว่าตระกูลพอตเตอร์เหลือแค่พวกเขาสามคน เฟลิกซ์เก็บของยกยิ้มกวนประสาทอย่างสุขใจ



เรื่องดีๆในวันร้ายๆอีกเรื่อง


“ฉันว่าพวกนายหน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ”


“ถ้าแค่นั้นบางทีฉันคิดว่าพวกเซนทอร์ก็คงเป็นญาติห่างๆกับอลัน หรือลูน่าคงเป็นพี่น้องกับโกลด์สตีนได้”


นาธานเหมือนพยายามเปรียบเทียบความเหมือนของเพื่อนตัวเองกับลูน่า และขมวดคิ้วเป็นปม เพราะนอกจากสีผมและผิวขาวๆแล้วทั้งคู่ไม่เหมือนกันเลย


“แต่ว่า—“


“ฮึ เดาว่าออโรร่าให้มาถามข้อมูลศาสตราจารย์พอตเตอร์จากฉันล่ะสิ แต่ฉันคิดว่านายต้องผิดหวังแล้วล่ะ แถมให้ด้วยความหวังดี—” เฟลิกซ์ยกยิ้มกวนประสาท หันไปคว้ากระเป๋าโยนให้เพื่อนชายในบ้านเดียวกัน “นายกำลังไปเรียนวิชาดูแลสัตว์วิเศษสายแล้ว”


นาธานรับกระเป๋าทันทีประหนึ่งมันเป็นลูกสนิช รีบมองนาฬิกาก่อนจ้องเฟลิกซ์ที่ฉีกยิ้มกว้างด้วยสายตาเหลือเชื่อ ท่าทางเหมือนเพิ่งค้นพบว่าเพื่อนร่วมบ้านตัวเองสามารถกลั่นแกล้งคนอื่นได้


“ทำไมนายไม่เตือนฉัน! ให้ตาย!”



เฟลิกซ์ยกยิ้มอย่างขณะมองเพื่อนฝ่ายตรงข้าวสาวเท้ายาวๆออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงโวยอย่างไม่จริงจัง เด็กชายผมแดงหัวเราะแผ่วๆส่งท้าย


นี่ใคร


เฟลิกซ์ พอตเตอร์


พวกตัวกวนเลี้ยงเขามานะ เขาไม่กล้าทำเสียชื่อหรอก



กระทั่งนาธานเดินออกไปแล้วมุมปากก็ค่อยๆตกลงมา ในจังหวะที่กำลังเดินออกไปจากห้องบ้าง เขาเดินผ่านโต๊ะของเด็กสลิธีริน มันมีสมุดโน้ตเล่มหนึ่งถูกวางทิ้งไว้ สายตาเหลือบไปมองมันโดยไม่ได้ตั้งใจ


‘โนอาร์ ดอร์แมน’



นั่นคือชื่อที่เขียนอยู่บนนั้น สมุดปกสีเขียวบ่งบอกความเป็นสลิธีรินของเจ้าตัว เฟลิกซ์หยิบมันขึ้นมาและพลิกไปได้หน้าเดียว เขาไม่แน่ใจว่ามันเกี่ยวกับอะไร แต่มันมีเขียนคำว่า ‘เขตแดน ฮอกส์มี้ด ทะเลสาบและดิสเซนดิอุม’ ตัวอักษรยึกยือเขียนอยู่เต็มหน้า ต่อให้เปิดไปเรื่อยๆก็ไม่เข้าใจนักถึงได้ปิดสมุดลง


บางทีเขาน่าจะเอาไปคืนเจ้าตัว


ค่อยๆหย่อนสมุดลงกระเป๋าตัวเอง


_________


ถึงจะตั้งใจไว้แบบนั้นแต่เฟลิกซ์ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรกับสมุดที่นอนแหมะในกระเป๋าเขามาสองวันติดกัน เขามีเรียนกับสลิธีรินก็จริง แต่เขาคงไม่เดินและเอามันไปยื่นให้อีกฝ่ายตรงๆแน่ และไม่มีทางที่เขาจะคุยกับดอร์แมนกันต่อหน้าชาวกริฟฟินดอร์และสลิธีรินด้วย


เฟลิกซ์เลือกที่จะตามอีกฝ่ายไปก่อนวันหยุด ดอร์แมนแยกตัวจากกลุ่มสลิธีรินและตรงดิ่งไปห้องสมุด


“เฮ้ ดอร์แมน”


ดอร์แมนกำลังทำตัวลับๆล่อๆ เขาสังเกตได้ชัดเจน ถึงจะดูสุภาพตามปกติแต่ก็มีร่องรอยของความกระวนกระวาย เขาเรียกอีกฝ่ายในห้องสมุด ส่งเสียงเบาเพราะไม่ต้องการให้มาดามพินซ์เห็น


ปึก!


หนังสือหล่นลงพื้น เฟลิกซ์ไม่ได้เอ่ยอะไร ดวงตาสีดำสนิทนิ่งมองมาที่เขา เพื่อนสลิธีรินร่วมปีก้มลงช้าๆอย่างเยือกเย็นไปหยิบหนังสือที่ตกลงกางแหมะบนพื้น


“แค่มืออ่อน” ดอร์แมนเอ่ยอธิบายเสียงราบเรียบ “มีอะไร?”


“นายเป็นอะไ— ช่างเถอะ” เฟลิกซ์เอ่ยตัดเพราะรับรู้ได้ถึงสายตาอันตรายจากดอร์แมน ล้วงกระเป๋า แต่แล้วต้องขมวดคิ้วเป็นปมกว่าเดิม


นี่เขาเหม่อจนลืมเอามันออกมาจากหองั้นเหรอ?


“ให้ตาย ฉันลืมไว้ในหอ!” เขาโพล่งออกมา สาปแช่งตัวเองในใจว่าให้เลิกสติหลุดได้แล้ว คำว่าอาจตายได้ของอลันใช่ว่าเขาจะตายสักหน่อย


มาดามพินซ์ส่งสายตาพิฆาตมาให้เขาหุบปากลงอย่างรวดเร็ว เขารีบเอ่ยธุระเสียงกระซิบ


“ฉันเจอสมุดของนายตอนคาบปรุงยา แต่ตอนนี้ฉันลืมมันไว้บนหอ”


“สมุดเล่มสีเขียว?” ดอร์แมนเอ่ยเสียงขุ่นมัวแฝงด้วยอันตราย


“ใช่”


เฟลิกซ์รู้ว่าดอร์แมนไม่ใช้สลิธีรินที่เลวร้าย แต่น้ำเสียงตอนนี้ของอีกฝ่ายมันเลวร้ายสุดๆ เหมือนกับปีศาจจ้องอาฆาตไม่มีผิด


“นาย อ่าน มัน?”


เฟลิกลังเลเล็กน้อยและไม่ทันเอ่ยหรือแสดงท่าทางอะไรออกมาดอร์แมนก็ขัดขึ้นมาก่อน


“ไม่ต้องตอบฉัน ฉันต้องการสมุดคืน เดี๋ยวนี้”


เฟลิกซ์เหลือบมองเวลา พวกเขาเหลืออีกไม่นานก็ต้องกลับหอ


“อีกห้านาทีเคอร์ฟิว บางทีพรุ่งนี้—”


“ฉันต้องการมันคืนนี้ เอามันมา พวกกริฟฟินดอร์ไม่ทำตามกฏเท่าไหร่อยู่แล้วนี่”


ร้อนรน



เฟลิกซ์สังเกตเห็นเส้นเลือดที่ปูดมาบนขมับของสลิธีริน


“โอเค—“ เฟลิกซ์เอ่ยอีกครั้ง “นายกำลังทำอะไรกันแน่?”


“อยู่ให้ห่างจากเรื่องนี้ ถ้านายไม่อยากมีปัญหา เฟลิกซ์”


เฟลิกซ์?



น่าประหลาดใจ เฟลิกซ์พ่นลมหายใจ


“ที่ไหน?”



“ห้องลับชั้นสอง ฟิลซ์ไม่ตรวจตรงนั้น”

_______________



แฮร์รี่เดินออกมาจากห้องสมุด ในมือถือตะเกียง เขาอ่านหนังสือของโซนต้องห้าม ไม่สามารถหาอะไรเกี่ยวกับผลึกแคสซานดร้าได้เลย ไม่รู้ว่าจะต้องเหนื่อยใจกับมันอีกแค่ไหน ไหนจะเรื่องการเชื่อมโยงกับโวลเดอมอร์ที่เหมือนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ


สัปดาห์ที่ผ่านมาเขาฝันทุกคืน ฝันซ้ำๆจนรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียสติ เขากำลังกลายเป็นฆาตกรที่ฆ่ามักเกิ้ล ความฉุนเฉียวไร้ที่มาที่เกิดขึ้นทำให้เขาต้องพยายามกดมันไว้ลึกที่สุด บอกตัวเองว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกของเขา


แฮร์รี่พลิกกระดาษอย่างหงุดหงิด นี่ไม่ใช่คืนแรกที่เขามาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดตอนกลางคืน อัลบัสขออนุญาตมาดามพินซ์ให้เขาเป็นกรณีพิเศษ ไหนจะเรื่องที่ต้องสอนเด็กนักเรียน และสงคราม ทุกอย่างมันวุ่นวายในหัว


เขาหยุดมือที่พลิกหนังสือเมื่อรับรู้ได้ว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เขาเงยหน้าและหรี่ตา สัมผัสเขาไวแม้ในความมืด


“ใคร!?”



เสียงฝีเท้าที่เบาราวตีนแมวขยับเข้ามาใกล้ แฮร์รี่ชะงักเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนที่เขาไม่คาดฝันมากที่สุด


“ศาสตราจารย์” เขาพึมพำ เซเวอร์รัสมาทำอะไรที่นี่ ร่างสูงราวค้างคาวเดินเข้ามาจากทางเข้า มาถึงโต๊ะที่เขาอยู่ ยืนค้ำหัวสักพัก


ครืด



ท่ามกลางแสงสว่างสีเหลืองจากโคมไฟ ดวงตาสีเขียวเหมือนเรืองแสงได้ เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกเลื่อนให้แขกผู้มาเยือนได้มาเข้าร่วมปาร์ตี้ตอนกลางคืน กลิ่นสมุดเก่าๆทำให้แฮร์รี่รู้สึกเหม็นเขียว เขาปิดสมุดลง


“คืนนี้พอแล้ว ผมต้องไปแล้วครับ”


ลุกขึ้นและหันหลังเดินออกจากห้องสมุด


ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ เขารู้แค่ว่าเขาไม่สามารถนั่งอยู่ที่เดิมต่อได้ สมุดสองเล่มในมือถูกกำแน่นจนมันเริ่มเกิดรอยยับยู่ยี่ที่มาดามพินซ์เห็นเข้าจะต้องหวีดร้องเสียงแหลม



เขาทิ้งร่างสูงของเซเวอร์รัสไว้ข้างหลังกับตะเกียงที่ส่องแสงสีส้มอยู่เรืองๆ ปากเอ่ยร่าย ‘ลูมอส’ ให้ลูกแสงสว่างสีขาวนำทางตัวเองออกไปจากความน่าอึดอัด


_________



เฟลิกซ์คืนหนังสือให้ดอร์แมนเรียบร้อย มันราบรื่นเกินไปด้วยซ้ำ ดอร์แมนเป็นพรีเฟ็คเลยออกมาได้ไม่ผิดสังเกต เขาเองก็มีแผนที่ทำให้ออกมาโดยไม่ถูกจับได้ ดอร์แมนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกแม้แต่พยางค์เดียว แค่เอาของ และจากไป เหมือนการแลกเปลี่ยนของอันตรายอย่างไรอย่างนั้นเว้นแต่ว่าเขาไม่ได้อะไรกลับมา


เดินกลับไปที่หอ ปฏิทินบ่งบอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดแรกที่มีการให้ไปฮอกส์มี้ด เขาพยายามข่มตานอนและค้นพบว่าตัวเองนอนไม่หลับ เขานอนแน่นิ่งอยู่นานก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นและคว้าแผนที่ออกมา ไหนๆตอนเอาสมุดคืนมันก็ราบรื่นดี—


อีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร


เขาชั่งใจอยู่มากขณะก้าวขาออกมาจากรูปวาดหญิงอ้วน เขามองบันไดที่เชื่อมไปถึงหอคอย


หอคอยคือสถานที่โปรดของเขาในฮอกวอตส์เสมอ ก้าวขาไปข้างหน้าเกิดเสียง ตึก ตึก อย่างวังเวง พวกรูปภาพหลับกันหมดแล้ว กำชับแผนที่ตัวกวนเดินออกมาตามระเบียง เดินผ่านบันไดวนที่ขยับตลอดเวลาไป ระวังฟิลซ์ไปด้วย


ในที่สุดเขาก็มาถึงที่เดิมที่คุ้นเคย


มองท้องฟ้าตอนกลางคืน สายลมพัดโชยมาให้ความรู้สึกเงียบสงบ เขารู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย ตั้งแต่ที่อลันทักว่าเขาอาจตาย ตั้งแต่ที่คืนสมุดให้ดอร์แมน เขารู้ว่ามาที่นี่เขาจะเจอใคร


“เฮเลน่า”


“—สวัสดี เฟลิกซ์ มันไม่ดีหรอกนะที่จะออกมาเวลาแบบนี้บ่อยๆ”


“ผมรู้”



เฟลิกซ์ตอบส่งๆ นั่งบนยอดหอคอยที่ปีนขึ้นมา จริงๆตอนขามาเขาเกือบถูกพีฟฟ์เจอด้วยซ้ำ แต่เขายังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ เขารู้สึกนอนไม่หลับและเหงา


มองดวงดาวอยู่เงียบๆนานพอควร เฮเลน่าไม่กวนเขาราวกับรู้ว่าเขาต้องการความเงียบ ดาวเหนืออยู่ตรงขอบฟ้า สามเหลี่ยมฤดูหนาวเริ่มปรากฏ ที่ลอนดอนไม่เคยเห็นดาวชัดเท่าที่นี่ หลังจากปรับความรู้สึกให้ผ่อนคลายลงได้สักพักเฟลิกซ์ก็เอ่ยขึ้นเบาๆ


“เฮเลน่า”



“ว่าไงเฟลิกซ์”


“ตอนคุณตาย มันเป็นยังไงหรือฮะ?”



เฮเลน่าเงียบ เช่นเดียวกับเขาที่เงียบรอคอยคำตอบ เฟลิกซ์รู้ว่าเขาอาจจะไม่มีวันได้คำตอบหากเขายังคงรอเงียบๆแบบนี้ นึกถึงวิญญาณอีกตนขึ้นมาได้ เขาสังเกตมาโดยตลอดว่าสองคนนี้เกี่ยวข้องกันบางอย่าง



“มันเกี่ยวกับบารอนเลือดรึเปล่า?”



วิญญาณข้างๆเขาไม่ได้ตกใจ บางทีมันเป็นเรื่องชัดเจนหากสังเกตมากพอ


“ความตายเป็นยังไง มันไม่สำคัญเท่าทำไมฉันถึงตาย” เฮเลน่าเอ่ยในที่สุด “ความรักมันฆ่าคนได้ เฟลิกซ์ โซ่ตรวนที่ขาเขามีไว้เพื่อพันธนาการตัวเองและเขาสมควรได้รับมันแล้ว”


เฟลิกซ์ใช้เวลาทบทวนเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเข้าใจที่อีกฝ่ายสื่อ


“เขาฆ่าคุณ—“



“และเขาฆ่าตัวตายตาม” เฮเลน่าเชิดหน้าเล็กน้อยนัยน์ตาแฝงความพยาบาท


“คุณรู้มาก่อนรึเปล่าว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?”


สตรีสีเทาสบตาเขา ในดวงตาของเฮเลน่าสมกับที่เธอเป็นเรเวนคลอ มันดูลึกซึ้งและผ่านโลกมามาก เฟลิกซ์มองเส้นขอบฟ้า พยายามไม่สนใจดวงตาของวิญญาณข้างๆ


จู่ๆเมฆครึ้มก็ลอยตามลมมาบดบังดวงดาวบนท้องฟ้า เฟลิกซ์รู้ว่าตัวเองใจคอไม่ดี เขาชอบวันที่ฟ้าโปร่งมากกว่า เสียงของเฮเลน่าค่อยๆลอยมาผ่านสายลมเย็นที่ปะทะหน้า เฟลิกซ์รู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มเย็นลง


“ไม่มีใครรู้ว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่และตายอย่างไร เฟลิกซ์ เว้นแต่ว่าเขาหรือเธอจะเดินไปหาความตายนั้นด้วยตัวเอง” น้ำเสียงดูสูงศักดิ์ แฝงไปด้วยความชิงชัง “และฉันไม่ใช่ประเภทหลัง”


เฟลิกซ์เงียบไปนานพอควร รับรู้ได้ว่าหยาดน้ำหยดลงมาใส่ตัวเขาหนึ่งหยด สองหยด สามหยด เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ


ฝนกำลังตกแล้ว


เฮเลน่าเอ่ยเตือน


“เธอควรกลับไปนอน”


“ผมรู้” ขยับตัวลุกทันทีโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายเอ่ยซ้ำ “แล้วเจอกันฮะ เฮเลน่า ขอบคุณที่เล่าเรื่องของคุณให้ฟัง”


เฟลิกซ์ค่อยๆปีนลงจากหอคอย เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่ฟิลซ์จะมาตรวจถึงได้ไม่ระวังอะไรมากมาย ถ้าไม่ติดที่ว่าพอเดินลงจากหอคอยปุ๊บเขาก็ได้ยินเสียงคุ้นๆแต่ติดดุประกาศทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสพื้นหินของฮอกวอตส์ครบคู่


“หักสิบคะแนนกริฟฟินดอร์ และกักบริเวณ คุณพอตเตอร์”


เฟลิกซ์หยุดชะงักงัน เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ เด็กชายหันหลังไปช้าๆด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ สบตาคู่สีเขียวที่มองมา


แฮร์รี่อยู่ในชุดธรรมดา ไม่ได้เป็นชุดนอน ท่าทางเหมือนเพิ่งเดินมาจากห้องสมุดเพราะที่มือของเขามีหนังสือสองเล่ม แว่นกลมบนใบหน้าทำให้นึกถึงพ่อเขาทุกครั้ง เอ่ยทักอีกฝ่าย



“สวัสดียามค่ำฮะ แฮร์รี่—“


“ทำไมเธอถึงออกมาหลังเคอร์ฟิว?”


น้ำเสียงของแฮร์รี่ดูดุ เขาแทบไม่นึกว่าอีกฝ่ายส่งเสียงแบบนี้ออกมาได้เพราะปกติเห็นร่าเริงและทำตัวสบายๆมาตลอด ถึงจะดูดุผิดปกติแต่เฟลิกซ์ก็จับได้ถึงความเป็นห่วงผ่านโทนเสียงถึงตอบกลับทันทีโดยไม่คิดหาข้ออ้างให้เสียเวลา แวบหนึ่งมีความรู้สึกผิดเกิดขึ้นในใจ


“ผมแค่เครียดและนอนไม่หลับฮะ”


แฮร์รี่กระพริบตาเหมือนไม่ค่อยเข้าใจ กรอกตาบ่นงึมงำพอได้ยินว่า ‘แสบ’ หรืออะไรประมาณนั้น แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างออกมาขณะทำท่าทางบอกให้เขาตามไป


“นอนฝันร้ายอีกแล้วหรือ?”


“ประมาณนั้นฮะ”


แฮร์รี่ถือหนังสือไว้ด้วยมือเดียว ท่าทางเป็นกังวลเหมือนกำลังคิดเรื่องน่ากลัวบางอย่าง แฮร์รี่เอ่ยขึ้นมา


“บอกฉันได้นะถ้าเธอต้องการยาสันติหรือน้ำยาไร้ฝัน”


“ไม่ต้องห่วงหรอกฮะ ผมสบายมาก”


ยักไหล่ตอบด้วยความเคยชิน มันคือคำตอบเดียวกับที่เขาใช้ตอบอลัน ลูน่า พ่อแม่ หรือซิเรียสบ่อยๆ เฟลิกซ์รู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครมากังวลเรื่องของเขา


แฮร์รี่ดูไม่มั่นใจกับคำตอบเขา ท่าทางไม่เห็นด้วยเท่าไหร่แต่ก็เดินนำทาง เฟลิกซ์รู้ว่าทางคุ้นเคยนี้จะพาเขากลับบ้านกริฟฟินดอร์ เขาได้ยินแฮร์รี่พึมพำเบาๆบางอย่างอะไรซักอย่างที่มีคำว่า ‘ห่วง’ อยู่ในนั้น


อยู่ดีๆตรงหน้าพวกเขาก็ปรากฏร่างของผีประจำฮอกวอตส์อย่างพีฟฟ์ที่มองมาด้วยสายตาชั่วร้าย มันเริ่มร้องทันทีเป็นเสียงหวีดร้อง


“สองพอตตี้อยู่ด้วยกัน พอตตี้น้อยออกมาเดินเล่นหลังเคอร์ฟิว พอตตี้โตก็หน้าตาน่าโง่—อ๊ะ แอ๊ะๆ”


แฮร์รี่ปัดมือไปด้านข้าง ใบหน้าปรากฏความหงุดหงิดชัดเจน พีฟฟ์เอามือจับคอตัวเองร้องแค่กๆและรีบบินหนีหายไป


“คุณทำได้ไงน่ะ?”


เบิกตาน้อยๆ เห็นสีหน้ารำคาญใจจากแฮร์รี่นิดหน่อยส่งไปทางที่พีฟฟ์จากไปก่อนจะบอกกับเขาว่ารีมัสเคยใช้ให้ดู มันเป็นคาถาที่ทำให้ลิ้นติดกับเพดานปาก


เฟลิกซ์รีบถามต่ออย่างสนใจ ทำไมรีมัสไม่สอนอะไรแบบนี้ให้เขาบ้างนะ


อาจจะเพราะร่าเริงมากเกินไปแฮร์รี่ถึงย้ำอีกครั้งเมื่อพวกเขามาถึงหน้าบ้านกริฟฟินดอร์ น้ำเสียงกลับไปติดดุ


“กักบริเวณเริ่มวันพรุ่งนี้ สิบโมง ลืมเรื่องเที่ยวฮอกส์มี้ดไปได้เลย อย่าลืมล่ะ”


เฟลิกซ์ยิ้มรับ


“ผมไม่ลืมหรอกฮะ”


แต่ยังไม่ทันเดินเข้าไปในบ้าน แฮร์รี่ก็ถอนหายใจกังวล เอ่ยขึ้นมาเสียงอ่อนลง


“ฉันแค่อยากบอกเธอว่า ไม่ว่าเธอจะมีปัญหาอะไร เธอปรึกษาฉันได้นะ”


เฟลิกซ์หันหลังกลับไป รู้ว่าแฮร์รี่ห่วงเขา แต่คาดไม่ถึงว่าแฮร์รี่จะพูดถึงมันอีกครั้ง เรียกว่าดื้อดึงก็คงได้ ต่างกับอลัน รายนั้นถ้าเขาพูดอะไรออกไปแล้วก็จะไม่ถามซ้ำอีกแต่จะมองมาด้วยสายตากังวลหนักกว่าเดิม


เฟลิกซ์ตีหน้ามุ่ย เขาว่าเขาแพ้ทางทั้งสองประเภทนั้นแหละ


สุดท้ายก็พยักหน้าตอบรับไปจนได้


______________


Talk :)


หายไปนาน ยอมรับค่ะ ไม่มีข้อแก้ตัวเพราะกำลังหายไปอีกรอบด้วย พิณเพิ่งสอบเสร็จค่ะทุกโค้นนน ~ และกำลังขึ้นค่ายด้วย จะหายไปอีกครึ่งเดือนกว่าๆเลย


ช่วงนี้บทมันเครียดมากเว่อร์ เหมือนมีอะไรพันๆๆกันอยู่ในหัว มันคือปมใช่มั้ย5555 รอจบฮาโลวีนนะทุกคน ถ้าจุดนี้ผ่านไปเรือ ‘น่าจะ’ แล่น (พิณก็อยากให้มันแล่นไง อืดมามากพอแล้ว)


เป็นเรื่องที่ออริเยอะมากเลยค่ะ ตอนนี้มี 6 คนแล้ว แต่หลักๆจริงๆมีแค่ 3 เอง รีดน่าจะเริ่มเดาได้แล้วว่าใครมั่ง (รึเปล่า)

- เฟลิกซ์ พอตเตอร์ (กริฟฟินดอร์)

- อลัน ริเวอร์บลู (เรเวนคลอ)

- ออโรร่า เจเนซ (กริฟฟินดอร์) *พรีเฟ็ค

- นาธาน เออร์เนส (กริฟฟินดอร์) *พรีเฟ็ค

- สกาเล็ต โกลด์สตีน (กริฟฟินดอร์)

- โนอาร์ ดอร์แมน (สลิธีริน) *พรีเฟ็ค


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #330 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:35
    ชอบๆๆๆ5555
    #330
    0
  2. #320 _suga_ (@_suga_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 23:04
    เเงงงง ชอบเรื่องนี้มากๆเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะะะะ
    #320
    0
  3. #319 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 23:38
    เฟลิกซ์จะตายไม่ได้!!!!!
    #319
    0
  4. #316 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:36
    โนอาร์คือใคร!?

    เมินป๋าอะแฮร์รี่
    #316
    0
  5. #309 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:35
    โนอาร์เป็นใครกันแน่เนี่ย ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นใคร ผู้เสพความตายปลอมตัวมาเหรอ? ขำความเมินใส่สเนปของน้อง5555555 น้องก็หยิ่งนะรู้ยัง
    #309
    0
  6. #302 Zozapink (@Zozapink) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 17:43
    ความเมินป๋าน้านน
    #302
    0
  7. #298 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 14:05
    ชอบความสายสัมพันธ์พี่น้องที่รักกันจริงๆทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อนอ่ะ อบอุ่น
    #298
    0
  8. #297 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 11:40
    โอ๊ยย ชอบเรื่องนี้มากเลยยย
    #297
    0
  9. #296 l3aowan (@new-sureerat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 11:07
    หนู่รี่เมินป๋ามากลูกกกกก~ แต่ทำไมรู้สึกสะใจนิดๆ
    #296
    0
  10. #295 Yodtarn (@Yodtarn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 09:06
    ชอบความเป็นห่วงของแฮร์รี่ ยิ่งอ่านพวกเค้ายิ่งเหมือนพี่น้องกันจริงๆแง้
    #295
    0
  11. #294 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 09:02
    ในที่สุดดดดดด

    เรือจะแล่นแล้ววว

    //ปาดน้ำตา

    ไม่เอาตอนจบที่รี่กลับไปโลกเดิมนะ

    //ดักไว้ก่อน
    #294
    0
  12. #293 Jackalope3305 (@pawidporn-name) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 08:50
    เฟลิกซ์รู้หลบหลีกจังตอนโดนเพื่อนถามเรื่องศจ.พอตเตอร์ เป็นแฮร์รี่โดนถามก็คือเผยไต๋ตั้งกะตอนอ้าปากจะตอบแล้วมั้ง55555
    #293
    0
  13. #292 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 08:47
    คุณพี่ชายห่วงน้องมาก
    เพราะรู้ว่าพ่อแม่รักมาก แม้ไม่มีพื้นที่ตรงนั้น แต่ก็รักเผื่อพ่อแม่ด้วย
    สเนป ทำแฮร์รี่วางตัวไม่ถูกแล้ว
    จะเกิดอะไรต่อไปนะ
    #292
    0
  14. #291 Rains01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 08:30

    เมื่อไหร่ที่เขาจะสวีทกันง่าาา งื้ออออ นี้ปวดหนึบๆ หนูแฮร์จะเมินป๋าไม่ได้นะ
    #291
    0
  15. #290 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 02:46
    หนึบๆชอบกล โอ่ยยยย /กอดพอตเตอร์สองคนแน่น ค่อยๆ หาทางออกกันไปนะ

    ว่าแต่ทำไมแอบสะใจที่นุ้งรี่เมินเนป 5555555
    #290
    0
  16. #289 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 02:29

    แฮรี่เมินป๋าา สงสารป๋าา

    #289
    0