Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 16 : Chapter 16 : Complicated

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

Wm16 new


สารภาพก่อนค่ะ พิณกลับไปอ่านตอนที่แล้วค้นพบว่าเราพิมพ์ผิด!

ต้อง แก้ ‘อลัน ดอร์แมน’ เป็น ‘โนอาร์ ดอร์แมน’ ค่ะ

ตอนนี้แก้ไขเรียบร้อยแล้ว ขออภัยนักอ่านทุกคนไว้ตรงนี้นะคะ



Chapter 16 : Complicated





ท้องฟ้าโปร่งไม่มีเมฆ อากาศค่อนข้างอบอุ่น มองดูการแข่งขันควิดดิชรอบแรก สลิธีรินกับกริฟฟินดอร์ ดูเหมือนเฟลิกซ์จะไม่ได้เป็นตัวจริงในการแข่ง นักกีฬาควิดดิชทั้งสิบสี่คนแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับสงครามขนาดย่อมๆ



“เวซีย์จากสลิธีรินได้ลูกควัฟเฟิลไปแล้ว คราวก่อนเขาทำพลาด ชุดของเขาท่วมเหงื่อไปทั้งตัวแล้ว เห็นไหม เขากำลังเถียงกับกัปตันทีมสลิธีรินที่ชื่อ—ชื่ออะไรนะ เอิร์กอาร์ก ไม่— เออ็อก ไม่— ฉันคิดว่าฉันจำชื่อเขาไม่ได้”



เขามองข้างสนามเมื่อได้ยินเสียงพากษ์การแข่งที่คุ้นเคย



แม้คิ้วจะขมวดแต่น้ำเสียงยังคงล่องลอยประหนึ่งเสียงเพลงเป็นเอกลักษณ์เจ้าตัว แฮร์รี่มองใบหน้าเฉยเมยของลูน่า เด็กสาวผมบรอนซ์ยาวมองการแข่งคล้ายไม่ใส่ใจทั้งๆที่ปากก็ยังพากษ์ต่อไปเรื่อยๆ



“เขาเสียควัฟเฟิลไปแล้ว ลูกบลัดเจอร์ไล่เอิร์กอาร์กไปด้วย ท่าทางมันคงรู้ว่าพวกเขาเถียงกัน — ฉันรู้บางทีเขาอาจไม่ได้ชื่อเอิร์กอาร์ก ฉันจำชื่อเขาไม่ได้หรอก แต่น่าจะชื่อนี้นะ”



แฮร์รี่มั่นใจว่าเขาได้ยินเสียงตะโกนจากฝั่งสลิธีรินว่ากัปตันทีมของพวกเขาชื่อเอิร์กฮาร์ทต่างหาก เขาหลุดหัวเราะ



“ดูนั่นสิ จินนี่ วิสลีย์ กัปตันทีมของกริฟฟินดอร์ได้ลูกควัฟเฟิลแล้ว จริงๆแล้วฉันชอบเธอนะ และเธอทำคะแนนได้แล้ว เท่าไหร่แล้วนะ ฉันรู้สึกว่าหกสิบแล้ว—”



“หกสิบต่อหกสิบ! กริฟฟินดอร์ทำคะแนนได้!”



แฮร์รี่หัวเราะลั่นอย่างไม่เกรงใจใครเมื่อเห็นศาสตราจารย์ประจำบ้านเขาอย่างศาสตราจารย์มักกอนนากัลร้อนรนใจดึงไมค์ไปเอ่ยประกาศคะแนนคล้ายอดใจไม่อยู่ มีเด็กบ้านกริฟฟินดอร์มองเขาอย่างแปลกใจ



“อ้อ ใช่แล้ว คิดว่านะ คราวก่อนกริฟฟินดอร์ตามอยู่ใช่ไหม” น้ำเสียงของลูน่ายังคงเอื่อยเฉื่อย เธอขยับมองสนามและเอ่ยต่อ



“บลัดเจอร์พุ่งเข้าไปทางสกาเล็ต โกลด์สตีน แต่ฉันรู้ พวกเธอก็รู้ เธอไม่โดนมันหรอก— เห็นไหม ตีลังกาสามครั้ง ฉันเพิ่งเคยเห็นเนี่ยแหละ ฉันชอบชุดคลุมทีสะบัดของเธอตอนตีลังกาจริงๆนะ แน่นอน มันไม่เกี่ยวกับฝีมือควิดดิชหรอก บลัดเจอร์ไปไหนต่อ อ๋อ อยู่ที่ดอร์แมนนี่เอง ซีกเกอร์ของสลิธีริน แต่เขาก็หลบได้นะ คงเพราะเขาตัวเล็กน่ะ เขาไม่สนใจมันเลย อืม ฉันคิดว่าเขาน่าจะเห็นลูกสนิช”



แฮร์รี่มองลีลาการเล่นควิดดิชของสกาเล็ต คล้ายพวกแฝดวิสลีย์ไม่น้อยทีเดียว เว้นแต่ว่าไม่ได้อยู่เป็นแพ็คคู่ เขามองการแข่งอย่างจริงจัง นั่งอยู่รวมกับกองเชียร์ฝั่งกริฟฟินดอร์เพราะศาสตราจารย์มักกอนนากัลไปอยู่ประจำสนามข้างโฆษก มองตรงไปที่ซีกเกอร์ของสลิธีรินปีนี้ โนอาร์ ดอร์แมน



หรี่ตาเล็กน้อย แฮร์รี่สังเกตเห็นลูกสนิชบินอยู่หลังหัวดอร์แมนพอดี เขารู้ว่าเขาไม่ใช่คนเดียวที่สังเกตเห็นมัน



“ตัวรูนเจอร์คงกินสมองเขาไปแน่ๆ ฉันคิดว่าเขาอาจหวังให้ตัวเองมีตาหลัง— นาธาน เออร์เนสรู้ตัวแล้ว เขาพุ่งตัวเข้าใส่ดอร์แมน ”



แฮร์รี่เห็นฝั่งกริฟฟินดอร์พุ่งตามลูกสนิชไป คนนั้นคือนาธาน เออร์เนส พรีเฟ็คชายปีห้าของกริฟฟินดอร์ แฮร์รี่หรี่ตาไล่ตามลูกสนิช มันขยับมาอยู่ตรงกลางระหว่างบัลฟอร์ธกับดอร์แมน แฮร์รี่เห็นว่าทั้งคู่มองหน้ากันคล้ายหาเรื่อง



“ฉันไม่คิดว่าเขาจะทะเลาะกันหรอกนะ แต่พวกเขาเป็นกริฟฟินดอร์กับสลิธีรินนี่สิ—“ ลูน่ายังคงเอ่ยน้ำเสียงร้องเพลงขณะที่ลูกสนิชพุ่งไปบนท้องฟ้า



“เห็นไหม พวกเขาไม่ได้ตีกันหรอก ทั้งคู่ตามลูกสนิชไปแล้ว บนท้องฟ้า มันน่าจะถึงสี่สิบไมล์ได้ พวกพิกซี่บินไม่สูงขนาดนี้ ถ้าพวกเธออยากหลบพิกซี่จอมก่อกวนบางทีการขี่ไม้กวาดอาจเป็นตัวเลือกที่ดีนะ ฉันคิดว่าดอร์แมนถึงก่อน น่าเสียดายนะ รู้สึกเสียใจแทนเขาจริงๆ แต่เขาคว้าลูกสนิชไม่ได้ มันดิ่งลงมา ตัดหน้านาธานไปแล้ว ฉันคิดว่าวันนี้สกาเล็ตคงอยากเป็นซีกเกอร์มากกว่าเชสเตอร์แน่ๆ ลูกสนิชอยู่ใกล้ตัวเธอมาก” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเล่าต่อไป “จริงๆแล้วเธอเป็นเพื่อนกับนาธานด้วย น่าเสียดายที่กฏของควิดดิชให้สลับตำแหน่งกันไม่ได้ ดอร์แมนตามลงมาแล้ว แต่ยังอยู่หลังนาธานอยู่”



แฮร์รี่มองสนามที่เป็นเหมือนนาทีลุ้นระทึก นาธาน เออร์เนสกับโนอาร์ ดอร์แมนเหมือนมีฝีมือควิดดิชใกล้เคียงกัน แต่แฮร์รี่คิดว่าดอร์แมนสมาธิไม่ค่อยอยู่ที่ควิดดิชเท่าไหร่ พวกเขาพุ่งตรงดิ่งไปหาลูกสนิช เขาเหมือนเห็นภาพตัวเองตอนแข่งซ้อนทับกับเออร์เนส ลูกสนิชใกล้ถึงพื้น ดอร์แมนคว้าลูกสนิชพลาดในขณะที่เออร์เนสไปเฉียดพื้นอย่างน่าหวาดเสียว มือสะกิดลูกสนิชได้



ใช่ แค่สะกิด เขายังคว้าไม่ได้



แฮร์รี่รู้สึกโล่งอกที่ไม้กวาดของนาธาน เออร์เนสไม่ได้ชนพื้น แต่หักชี้ขึ้นมา และพุ่งตรงไปที่ลูกสนิชต่อทันที มันพุ่งมาทางเขา— แสตนด์เชียร์ฝั่งกริฟฟินดอร์ เสียงเชียร์ดังกระหน่ำ ลูกสนิชบินเลียบสนาม เขาเห็นบเออร์เนสส่งเสียงขัดใจก่อนจะหักหลบออกจากคนดู พุ่งไล่ลูกสนิชต่อไป



จู่ๆลูน่าก็เอ่ยต่อ



“ฉันคิดว่า ดอร์แมนดักทางเขานะ”



แฮร์รี่เลิกคิ้วมองดอร์แมนที่พุ่งตรงไปหาลูกสนิชจากอีกฝั่ง มองภาพของสนามก่อนจะชะงัก หลุดอุทานเบาๆ



“เฮ้ ไม่นะ—“



เห็นว่าเออร์เนสไม่ได้ลดความเร็วไม้กวาดลงเลย ลูกสนิชอยู่ใกล้เออร์เนสมาก แต่ดอร์แมนกลับพุ่งเข้าหาลูกสนิชจากอีกทาง ทั้งคู่ยื่นมือไปข้างหน้า และแฮร์รี่คิดว่าไม้กวาดของทั้งคู่น่าจะชนกัน



โครม!



แฮร์รี่มองภาพตรงหน้า เขาเดาผิดที่ไหน!



เกิดความวุ่นวายรอบๆ แฮร์รี่เห็นว่าทั้งคู่ล้มลงมา ดอร์แมนตกจากไม้กวาดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด หดแขนขาตัวเองบนพื้นสนาม แฮร์รี่มั่นใจว่าตัวเองได้ยินเสียง ‘กร็อบ’ แว่วออกมา ในขณะเดียวกันเออร์เนสก็หัวคะมำพื้น แต่เหมือนจะลงมาท่าดีกว่าดอร์แมนถึงดูดีกว่าเล็กน้อย



และมือของนาธาน เออร์เนส ชูขึ้นสูง



แสงแดดส่องเห็นแสงสะท้อนสีทอง



ลูกสนิชอยู่ในมือของเขา



ทุกคนเหมือนจะอึ้งไปก่อนที่เสียงประกาศจากศาสตราจารย์มักกอนนากัลดังขึ้น



“จบการแข่งขัน! คะแนนสองร้อยสิบต่อหกสิบ! กริฟฟินดอร์เป็นฝ่ายชนะ!!”



____________


แฮร์รี่รับการบ้านจากนักเรียนปีห้า เขาไม่แปลกใจเลยที่วันนี้เขาไม่เห็นหน้านาธาน เออร์เนสกับโนอาร์ ดอร์แมนในห้องเรียนของเขา ถอนหายใจเมื่อได้รับการบ้านของเออร์เนสจากโกลด์สตีนที่คงเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่ได้อะไรจากฝั่งสลิธีรินเลย



แฮร์รี่เลิกคลาสเรียนก็ตัดสินใจเดินไปห้องพยาบาล เขาทักทายมาดามพอมฟรีย์ เจ้าหล่อนมองมาที่เขาด้วยแววตาสงสัย



“มาทำอะไรหรือคะ ศาสตราจารย์พอตเตอร์”



“ผมคิดว่าจะมาตามการบ้านกับนักเรียนสักหน่อยน่ะครับ —ที่ได้รับอุบัติเหตุจากควิดดิช”



“แค่สิบนาที” มาดามพอมฟรีย์หน้าตึงทันที แต่ก็ยอมให้เขาเข้าห้องพยาบาล “ฉันบอกพวกเขาหลายรอบแล้วว่าให้เลิกกีฬาอันตรายพวกนี้เสียที ทุกๆปีมีแต่นักเรียนบาดเจ็บเพราะมัน เด็กๆน่ะแค่ขี่ไม้กวาดเป็นก็เพียงพอแล้วแท้ๆ”



แฮร์รี่ได้ยินเสียงบ่นจากมาดามพรอมฟรีย์ก็ได้แต่ยิ้มแห้ง



ก็เขานี่แหละ นักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บจากควิดดิชจนต้องมานอนห้องพยาบาลอยู่ทุกๆปี



มาดามพอมฟรีย์ให้เวลาเขา แฮร์รี่เจอหน้าดอร์แมนก็พินิจเล็กน้อย เด็กชายมีสภาพที่เหมือนครุ่นคิดบางอย่าง แขนและขามีผ้าพันแผลพันรอบ แฮร์รี่คิดว่าเขาน่าจะแขนหักเพราะมันเข้าเฝือกอยู่



“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์”



แฮร์รี่กระพริบตาเมื่อเด็กชายทักเขาก่อน


“สวัสดี คุณดอร์แมน” แฮร์รี่ไม่รู้ว่าเขาต้องทำตัวยังไงเมื่อปะทะกับสลิธีรินที่เขาไม่รู้จัก แต่เขาแค่มาตามงานเพราะเขาต้องรู้คาถาที่นักเรียนเขาเลือกเพื่อจะได้เอามาสอนอย่างถูกต้อง “ฉันคิดว่าคุณลืมส่งงานวิชาของฉันนะ”



“ผมไม่ได้ลืม” ดอร์แมนขยับตามองข้างตัวใช้มือข้างขวาที่อยู่ปกติดีหยิบม้วนกระดาษข้างเตียงมาให้เขา “ผมแค่ไม่อยากฝากใครส่งมัน”


แฮร์รี่ขมวดคิ้วรับม้วนกระดาษที่ค่อนข้างยาวมา เขาเหลือบสายตามองข้อความบนนั้น แฮร์รี่รู้ว่าเขาชะงักกับตัวอักษรที่เห็น และเขารู้ว่าดอร์แมนก็เหมือนจะระวังอยู่ไม่น้อย


“—เจอกันคาบเรียนหน้า คุณดอร์แมน” แฮร์รี่เอ่ยในที่สุด สอดม้วนกระดาษเก็บในชุดเอกสาร เขามองไปที่ดอร์แมน เด็กชายกระตุกยิ้มเล็กน้อยตามฉบับสลิธีริน น้ำเสียงดูเหมือนจะโล่งกว่าตอนแรกแต่ก็ยังเจือปนไปด้วยบรรยากาศน่าอึดอัด


“เช่นกันครับ ศาสตราจารย์”


_____________



ไปรษณีย์นกฮูกส่งมาหาเขาในตอนมื้อค่ำวันเสาร์


แฮร์รี่มองชื่อที่จ่าหน้าถึงเขาก็ได้แต่สงสัยเปิดมันออกมาดู


‘ฟักแล้ว’


เขาลุกพรวดทันที แฮกริดแน่ที่เป็นเจ้าของจดหมาย สายตารอบๆมองมาที่เขาด้วยความสงสัย แฮร์รี่กระแอมนั่งลง เขานึกได้ว่าตอนนี้เขานั่งอยู่บนโต๊ะอาจารย์และไม่มีพวกรอนมาคอยห้ามเขาเวลาตื่นตกใจอีกแล้ว เขาแทบอดใจรอเวลาที่มื้อค่ำจบลงแทบไม่ไหว


เมื่อนักเรียนกลับบ้านของตัวเอง แฮร์รี่ตรงดิ่งไปกระท่อมของแฮกริดทันที เขารีบผ่านทุ่งฟักทองตอนกลางคืนไป บรรยากาศวังเวงแต่แทนที่จะกลัวเขากลับรู้สึกว่ามันดูน่าคุ้นเคยมากกว่า เขามักไปกระท่อมของแฮกริดเวลาแบบนี้อยู่บ่อยๆ


เคาะประตูพร้อมเอ่ยแสดงตัว


“แฮกริด นี่ผมเอง”


ประตูบ้านเปิดออก แฮร์รี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นเพื่อนลูกครึ่งยักษ์


“ดีจริงๆ ดีใจที่เธอมาแฮร์รี่ ดูสิ เธอสวยไหมล่ะ ฉันตั้งชื่อเธอว่าบับบี้ เพราะเวลาเธอขยับจะมีฟองอากาศบุ๊งๆน่ะ”


แฮร์รี่ขยับตัวไปมองอ่างใสขนาดใหญ่ที่ปกติไม่เคยมีอยู่ในบ้านแฮกริด มันมีลูกม้าที่ขาหลังเป็นหางปลาสีฟ้าสดแหวกว่ายอยู่ ขนาดตัวของมันยาวประมาณช่วงแขนข้างหนึ่งของแฮร์รี่พอดี


“คุณไม่ปล่อยมันลงทะเลสาบหรือครับ?”


แฮร์รี่มองมันอย่างพิศวง มันมองตอบเขา ดวงตาสีดำเหมือนลูกปัดไม่มีผิด ขาหน้าเป็นเหมือนม้า แต่ขาหลังไม่มี มันกลายเป็นหางปลาแทน


“โอ้ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ บับบี้ไม่ใช่ฮิปโปแคมปัสของที่นี่ เธอต้องถูกเจ้าถิ่นไล่แน่ ฉันคิดว่าคงต้องพาเธอไปเจอพวกนั้นบ่อยๆให้คุ้นชินก่อนปล่อยเธอไป”


“มันจะโตเร็วแค่ไหนหรือครับ?” แฮร์รี่รู้ว่ามันขยับหัวขึ้นมาจากผิวน้ำเพื่อมองหน้าเขา น้ำกระเพื่อมตามการขยับของครีบที่ขาหน้าทั้งคู่ ผิวมันสีฟ้าทั่วตัว กีบเท้ามีลักษณะเป็นครีบ ที่ลำคอแทนที่จะเป็นขนก็เป็นเหมือนครีบปลาแทน


“อีกสองเดือนเธอจะโตใหญ่เท่าม้าปกติ เธอจับบับบี้ได้นะ เธอไม่กัดใครหรอก”


“ผมไม่—“


แฮร์รี่ไม่ทันห้ามจบประโยค แฮกริดก็ดึงมือเขาไปจับลำคอของเจ้าฮิปโปแคมปัสแล้ว แฮร์รี่ได้แต่กระพริบตา ผิวของมันยังคงเย็น และคราวนี้ไม่เหมือนเจ้ามังกรนอร์เบิร์ต บับบี้ไม่กัดใครจริงๆ แฮร์รี่ลดความเกร็ง มองเจ้าม้ามีครีบหางก็รู้สึกว่าบางทีมันก็น่ารักดี


มันขยับตัวออกจากเขากลับลงน้ำ ว่ายวนในอ่างอยู่นาน แฮร์รี่ขยับแขนอย่างระวังอีกครั้ง


“พวกมันน่ะฉลาด ฮิปโปแคมปัสมักจะรับรู้ได้เสมอว่าใครบ้างที่คิดร้ายต่อพวกของมัน”


บับบี้ขยับงับขบแฮร์รี่ ฟันของมันคม แต่เหมือนมันจะขบมือเขาเล่นมากกว่าที่จะกินจริงๆจัง แฮร์รี่รู้สึกเอ็นดูมันถึงได้เล่นหยอกล้อกับมันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจลาแฮกริดกลับไปที่ปราสาทเมื่อเพื่อนลูกครึ่งยักษ์ชวนเขากินเค้กก้อนหิน


ทุกครั้งที่เดินในฮอกวอตส์เขามักรู้สึกถึงเวลาที่ยังคงเรียน เว้นแต่ว่าเขาไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน แต่เป็นชุดธรรมดา เอาเสื้อสีฟ้าทับเหมือนชุดที่ใส่วันหยุด อากาศหนาวขึ้นมาในตอนกลางคืนทำเอาแฮร์รี่เริ่มตัวสั่น เขาว่าเขาควรจะใส่ชุดมาให้หนากว่านี้ หรือไม่ก็ควรพกผ้าพันคอมาด้วย


ฮอกวอตส์ตอนกลางคืนยังคงความเงียบเสมอต้นเสมอปลาย เขาใช้คาถาลูมอสเล็กๆขณะเดิน เดินผ่านทางลับที่คุ้นเคยอย่างรูปปั้นแม่มดตาเดียว แต่กลับได้ยินเสียงดังขึ้นมา มันเหมือนจะเป็นเสียงวิ่งของใครบางคน


เสียงวิ่งดังบนพื้นปราสาทราวกับกำลังหนีเขาให้ไกลที่สุด


แฮร์รี่คว้าไม้กายสิทธิ์โดยอัตโนมัติ


“ใครน่ะ!?”


ไม่มีเสียงตอบรับ


แฮร์รี่ใช้มือข้างซ้ายผลักแสงจากลูมอสไปที่ผนัง พวกรูปภาพต่างๆเริ่มหลับกันแล้ว เขาขยับแสงไล่ตามผนัง และหยุดลงเมื่อลูกแสงจากลูมอสแสงส่องให้เห็นเงาของคนอยู่ที่อีกฟากของกำแพง ‘ตึกๆ’ เด็กคนนั้นเหมือนรู้ตัวว่าต้องรีบวิ่งหนี แฮร์รี่วิ่งตามเงานั้นไป เสียงฝีเท้าดังถี่บอกว่าคนที่ถูกไล่กำลังหนีอย่างรีบร้อน มีเสียงครืดๆเล็กน้อย


แฮร์รี่วิ่งผ่านผนังมองตรงไปข้างหน้าที่เงาสีดำนั้นขาดหายไป


ไม่มีใครอยู่


ขมวดคิ้ว เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาดไป แน่นอน เขาไม่ได้หูฝาดด้วยเช่นกัน แฮร์รี่ขยับแสงไฟลูมอสรอบๆต่อ รอบๆเขาเต็มไปด้วยรูปปั้นพ่อมดแม่มดตามฉบับฮอกวอตส์ เขาคิดว่ามีห้องๆเดียวที่จะใช้หลบได้ แฮร์รี่ขยับช้าๆพอได้ยินเสียงบางอย่างในห้องที่เขาจะเดินไป แต่ไม่ทันเปิดประตูก็เจออะไรบางอย่าง แฮร์รี่ก้มลงหยิบมันขึ้นมา


“ผ้าพันแผล?” แฮร์รี่พึมพำ ผ้าพันแผลที่มีคราบเลือดติดอยู่ แฮร์รี่นึกถึงใบหน้าเด็กสลิธีรินออกเป็นคนแรกก่อนจะตามด้วยเด็กจากกริฟฟินดอร์ เขารู้ว่าในช่วงนี้ไม่มีใครเข้าห้องพยาบาลนอกจากสองคนที่ได้รับอุบัติเหตุจากควิดดิช


แฮร์รี่ลุกขึ้นและมองตรงไปที่ประตูอย่างพิศวง เก็บผ้าพันแผลนั้นเดินตรงไปข้างหน้า ไฟจากเวทย์มนต์ส่องแสงสลัวๆอยู่วูบวาบ


กริ๊ก


ประตูถูกลงกลอน แฮร์รี่พึมพำเสียงเบา


“อาโลโฮโมร่า”


เสียงของกลอนหลุดออกมา แฮร์รี่ขยับมันเปิดออกอีกครั้ง เขาเพิ่งแค่แง้มประตูนิดเดียวเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลัง


“คุณพอตเตอร์”


แฮร์รี่หยุดชะงัก หมุนตัวกลับออกมาจากประตูห้องเรียนที่ไม่ได้ใช้ เขาขยับไฟลูมอสไปเจอใบหน้าที่เขาหลบมาตลอดตั้งแต่มาสอนที่ฮอกวอตส์


“ศาสตราจารย์”


เซเวอร์รัส สเนป ยืนอยู่ตรงหน้า แฮร์รี่หรี่ตาลง


แฮร์รี่รู้ว่าเซเวอร์รัสมองตรงมาที่เขาด้วยสายตาแบบที่เขาคุ้นเคย


เย็นชา ระวังตัว


“คิดว่าคนอื่นคงนอนไปหมดแล้ว ฉันไม่ทราบว่าคุณมาทำอะไรเสียดึกดื่น คุณพอตเตอร์—”


เสียง ‘กุกกัก’ ดังมาจากภายในห้องข้างหลังแฮร์รี่ก็ขัดเสียงสนทนาของศาสตราจารย์วิชาปรุงยา


แฮร์รี่รู้ว่าเซเวอร์รัสมองประตูข้างหลังแฮร์รี่พร้อมด้วยใบหน้าที่แปลกใจประกอบกับท่าทีครุ่นคิด แฮร์รี่เอ่ยอธิบายอย่างระวัง


“ผมคิดว่าผมเจอใครบางคนที่ออกมานอกบ้านตัวเองหลังเวลาเคอร์ฟิวและผมตามเขา ห้องนี้เป็นทางตันแล้ว ผมจำได้”


ดวงตาสีนิลขยับกลับมาที่เขา ใบหน้าดูลึกล้ำอีกครั้ง “ฉันจะจัดการกับเขาเอง ไม่ต้องเป็นห่วงไป คุณพอตเตอร์ คิดว่าบางทีคุณน่าจะเหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนเสียเถอะ”


แฮร์รี่รู้ว่าเขากำลังถูกไล่กลายๆ แฮร์รี่หรี่ตา เซเวอร์รัสต้องรู้อะไรบางอย่าง และการที่เซเวอร์รัสรู้นั่นแสดงว่าบ้านที่เด็กคนนี้อยู่ก็ต้องเป็น—


“เด็กสลิธีริน? เขาออกมาทำอะไรหลังเคอร์ฟิว?”


แฮร์รี่รู้ว่าเขาสงสัยมากกว่าอยากทำโทษใคร ในเมื่อเขาเป็นคนนึงที่มักมีเรื่องให้อยู่หลังเคอร์ฟิวตลอดเวลา แฮร์รี่มองใบหน้าคนเย็นชา เซเวอร์รัสตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มเยือกเย็น


“นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ”


แฮร์รี่ขมวดคิ้ว เขาไม่ได้โกรธ เขาแค่นึกถึงคำพูดของท็องก์ขึ้นมาได้ เขาแคร์เซเวอร์รัส?


กับเซเวอร์รัส สเนปเนี่ยนะ?


“คุณพูดถูก— ไม่ใช่เรื่องของคุณ” แฮร์รี่เอ่ยโต้เถียง พอรู้ว่าการพูดแบบนี้คงจะเป็นการยั่วโมโหอีกฝ่ายไม่มากก็น้อย ขยับหมุนตัวจับไม้กายสิทธิ์อย่างระวัง เอื้อมมือจับบานประตู


“ผมรู้ว่าคุณรู้อะไรบางอย่าง เขาอยู่ฝ่ายไหนล่ะ ดัมเบิลดอร์หรือ—จอมมาร?”


ผลักมันออกช้าๆ


มือของเซเวอร์รัสหยุดมือที่กำลังผลักประตูของเขาไว้ ข้อมือแฮร์รี่ถูกจับไว้แน่น เซเวอร์รัสขยับมายืนข้างเขาเอ่ยประโยคสั้นอีกครั้ง


“—นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ”


“งั้นเหรอ— คุณควรปล่อยมือผม ศาสตราจารย์”


แฮร์รี่รู้ว่าเสียงของตัวเองเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องผิดหวังอีกกี่ครั้งกับท่าทางของเซเวอร์รัส เขาจำได้ดีที่รอนเคยบอกเขาว่า เขาเป็นคนที่หากได้เชื่อใครสักคนแล้วครั้งหนึ่งก็จะเชื่อใจและภักดีคนๆนั้นไปตลอดชีวิต เพราะแบบนั้นเขาถึงผิดหวังกับดัมเบิลดอร์ที่เลือกความตายให้เขาและรู้สึกผิดกับเซเวอร์รัสมาโดยตลอด แฮร์รี่รู้ว่าตัวเองเชื่อใจคนอื่นอย่างไร้เหตุผล และครั้งนี้มันเกิดขึ้นแล้วก็คนตรงหน้า


เรื่องของพวกเขามันเริ่มต้นที่แฮร์รี่เลือกที่จะเชื่อใจ


แฮร์รี่เกลียดที่ตัวเองเชื่อคนผิด เพราะเขาไม่สามารถเลิกเชื่อใจอีกฝ่ายได้


เซเวอร์รัสมองตรงมาที่เขา แฮร์รี่รู้ว่าวูบหนึ่งมันมีความลังเลบางอย่างในดวงตาสีดำสนิท ใบหน้าน่ากลัวในสายตาเด็กนักเรียนขยับเข้ามาใกล้ แฮร์รี่รู้ว่าตัวเองเผลอกลั้นหายใจ จนกระทั่งเสียงกระซิบแผ่วราวเสียงยุงดังเข้ามาในโสตประสาท


“เขา—เป็นแค่เหยื่อ”


เซเวอร์รัสขยับใบหน้าออกห่าง แฮร์รี่เงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ เซเวอร์รัสมองตรงมาก่อนจะปล่อยมือเขาช้าๆ


แฮร์รี่หดมือกลับ ในหัวทบทวนสิ่งที่อีกฝ่ายบอก นั่นมันหมายความว่าอย่างไร? เซเวอร์รัสรู้อะไรกันแน่ แฮร์รี่มองขณะกัดริมฝีปากตัวเอง


“ก็ได้! แต่ผมยอมคุณแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”


ค่อยๆขยับตัวออกจากประตูอย่างระวัง


ไม่รู้หรอกว่าเขาทำถูกรึเปล่า แต่แฮร์รี่รู้ว่าเซเวอร์รัสไม่ใช่คนที่จะเอ่ยบอกเรื่องอะไรกับใครง่ายๆ แฮร์รี่รู้ว่าหากเป็นตัวเองเมื่อก่อนคงดื้อดึงเปิดประตูนั้นออกไป


แต่ครั้งนี้แฮร์รี่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงหยุด ทั้งๆที่เขาอาจถูกหลอก ถ้าเกิดว่าคนที่หนีเขาเป็นพวกเดียวกับผู้เสพความตายขึ้นมาล่ะ


ทำไมต้องเป็นเซเวอร์รัส สเนปเสียทุกทีนะ


ทำไมเขาต้องใจอ่อนด้วยนะ


“คุณควรกลับไปนอนที่ห้อง คุณพอตเตอร์”


น้ำเสียงนั้นไร้ความรู้สึกก็จริง แต่แฮร์รี่รับรู้ได้ว่ามันมีความพอใจแฝงอยู่


แฮร์รี่มองประตูที่ปิดตัวลงอีกครั้งหลังถูกแง้ม มันมีเสียง ‘ปึง’ เบาๆตอนที่เซเวอร์รัสปิด เขาก้าวผ่านเซเวอร์รัสอย่างระวัง ในจังหวะที่เดินผ่านได้ยินเสียงของชายตรงหน้ากล่าวประโยคสุดท้าย


“—และราตรีสวัสดิ์”


แฮร์รี่รู้ว่าเขาชะงัก รู้สึกถึงความผิดปกติเพราะน้ำเสียงที่เอ่ยราตรีสวัสดิ์แค่คำเดียว


หยุดเดินและเอ่ยเสียงเบาถามสิ่งที่ค้างคาใจ น้ำเสียงของเขาทั้งลังเลและไม่แน่ใจ


“ศาสตราจารย์ จริงๆแล้ว —คุณทรยศเรารึเปล่า?”


เซเวอร์รัสมองตรงมาที่เขา เพราะยืนใกล้มากทำให้แฮร์รี่ต้องเงยหน้ามองตอบ ในดวงตาเซเวอร์รัสคล้ายพินิจวิเคราะห์เขา แฮร์รี่จำได้ว่าเขาเคยเกลียดสายตาแบบนี้ มีแค่เสี้ยววินาทีที่มันสั่นกระตุก แฮร์รี่เริ่มรู้สึกว่าเขาไม่ได้อยากรู้คำตอบเท่าไหร่


แฮร์รี่ก้มหน้ากลับเมื่อไม่ได้คำตอบ เขาบอกตัวเอง


เขาจะยอมอีกฝ่ายแค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ


และเสียงของอีกฝ่ายก็ดังมาในจังหวะที่เขาเพิ่งเริ่มก้าวขาเดินลงก้าวแรก ทำเอาทุกความคิดในหัวของเขาแตกกระเจิงทั้งหมด


“ไม่อีกแล้ว”


___________


เขาเดินอยู่ในฮอกวอตส์


เขาไม่ได้รับการยอมรับ


เขาฝึกหนักกว่าใคร เขาขวนขวายอ่านหนังสือหนักกว่าใคร และเขาเก่งกาจกว่าใคร


ในที่สุดเขาก็รับรู้ว่าอำนาจเท่านั้นที่สามารถปกครองคนได้ มีเพียงสิ่งที่เรียกว่าสายเลือดและพลังอำนาจเท่านั้นที่จะทำให้คนยอมรับในตัวเขา


เขาคือพาเซลล์เม้าท์ เขาคือทายาทสลิธีริน


“คุณริดเดิ้ล ฉันว่าแล้วเชียว ว่าฉันมองไม่ผิดคนจริงๆ”


น้ำเสียงศาสตราจารย์ปรุงยาเอ่ยกับเขาพร้อมกับหยิบยื่นข้อเสนอเกี่ยวกับสมาคมของตัวเองมาให้ เขายกยิ้มที่เป็นเพียงหน้ากากฉาบหน้าและตอบตกลง


มีแต่ปลาที่ใหญ่และดุร้ายเท่านั้นที่จะอยู่รอดในมหาสมุทรใหญ่


“ฉันหน้าตาน่าเกลียด พวกเขาบอกว่าฉันเป็นยัยสิวเขรอะน่ารังเกียจ!”


เขาเกลียดเธอ เด็กผู้หญิงจากเรเวนคลอคนนั้น


เมอร์เทิล เอลิซาเบธ วอร์เรน


เขาไม่เคยคุยกับเธอหรอก แต่เขาเห็นเธอคร่ำครวญ ยัยนั่นมันเป็นยัยขี้แพ้ เทียบกับเขาที่ต้องพยายามดิ้นรนใช้ชีวิต คนแบบนั้นน่ะอยู่ต่อไปก็รกโลกไม่ใช่หรือ


ความรู้สึกรังเกียจจนอยากให้อีกฝ่ายตายๆไปซะมันชัดเจน


เขาฆ่าเธอได้


แฮร์รี่ลุกพรวดกับความคิดฆ่าคน เขาจับแขนตัวเองที่จับไม้กายสิทธิ์สั่นๆ


“อีกแล้ว” เขาพึมพำ จับขมับที่ปวดตุบๆอีกครั้ง


แฮร์รี่ฝันเห็นอดีตของโวลเดอมอร์อีกแล้ว


อยากฆ่าคนเพราะแค่ชิงชัง


แฮร์รี่รู้ว่าเขากำลังคิดแบบนั้น แบบเดียวกับโวลเดอมอร์ แบบเดียวกับคนที่ตะเกียกตะกายจากโคลนตมขึ้นมาอยู่จุดสูงสุดที่ไม่ว่าใครก็แตะต้องไม่ได้อีก


“ฉันคือแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์”


แฮร์รี่เอ่ยกับตัวเอง


“ไม่ใช่เขา”

___________


อลัน ริเวอร์บลูขยับดวงตาคมสีน้ำตาลมองป้ายประกาศที่มาปิดบนบอร์ดของห้องโถง ประกาศบอกวันเที่ยวฮอกส์มี้ดครั้งแรกในรอบสี่ปี มันเป็นวันฮาร์โลวีน เขายังไม่เคยไปฮอกส์มี้ดมาก่อนเนื่องด้วยปัจจัยหลายอย่างอย่างสงครามหรือความวุ่นวายที่พวกผู้เสพความตายก่อใกล้ๆฮอกส์มี้ดก่อ คนเดินผ่านไปผ่านมาหลายคน เขายังคงหยุดยืนอยู่ที่เดิม


พ่อแม่เขาอนุญาตอยู่แล้ว แต่เขาค่อนข้างแน่ใจว่าเฟลิกซ์คงไม่ได้รับอนุญาต เขารู้ดีว่าแม่ของเพื่อนสนิทเขาช่างกังวลมากแค่ไหน


และบางทีแม่ของเฟลิกซ์อาจคิดถูก


“อลัน? ประกาศอะไรน่ะ —ฮอกส์มี้ด?”


เขาเลื่อนสายตามอง เฟลิกซ์ขยับตัวเข้ามาใกล้ มองป้ายประกาศโดยไม่รอคำตอบจากเขา


“มิน่าเขาถึงให้ใบอนุญาตเรามาตอนปิดเทอม ตอนแรกเท้าปุยเซ็นให้ฉันแล้ว แต่พอแม่มาเห็นก็โวยเข้าใหญ่เลย ป่านนี้ใบอนุญาตไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันพนันได้ว่าพ่อแม่นายไม่จู้จี้เท่านี้”


เฟลิกซ์บ่นกระปอดกระแปด แต่ไม่นานนักเสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น


“รีบไปกันเถอะ —วิชาอักษรรูน ฉันยังไม่อยากโดนโกลด์สตีนแย่งที่นั่งด้านหน้าหรอกนะ ศาสตราจารย์วาเนบลีพูดเสียงเบาจะตาย”


อลันยังคงไม่ขยับสายตาออกห่างจากประกาศของฮอกวอตส์


“อลัน?”


“วันฮาโลวีน—“


เฟลิกซ์ค่อนข้างคุ้นชินกับท่าทางแปลกๆแบบนี้ของเพื่อนตัวเอง ถึงได้หยุดและรออลันพูดบางอย่างออกมา เพื่อนผิวเข้มใบหน้าไม่รู้สึกปลาบปลื้มนักกับข้อความบนประกาศ


“ระวังตัวไว้ เฟลิกซ์”


เฟลิกซ์สบตาสีน้ำตาลคมของเพื่อนผิวเข้มที่มองมา และขนของเขาก็ลุกชันทั้งร่างด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวงตาคมมองตรงมาที่เขา แต่แว๊บหนึ่งเฟลิกซ์ก็รู้สึกเหมือนกับว่าไม่ใช่เขาที่กำลังถูกมอง แต่เป็นอะไรบางอย่าง เขาจำได้ว่าอลันเคยพูดบางอย่างแปลกๆเกี่ยวกับการโคจรผิดปกติของดวงดาวเมื่อตอนที่พวกเขาเรียนดาราศาสตร์ในปีหนึ่ง มันเป็นครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน


ในตอนนั้นอลันบอกโกลด์สตีนว่าเธอจะโชคร้าย


และมันเป็นจริง เพราะวันถัดมาโกลด์สตีนก็ถูกพวกเด็กสลิธีรินปีสูงรุมกลั่นแกล้ง จำได้ว่าเรื่องคราวนั้นเธอถูกด่าด้วยคำว่าเลือดสีโคลน เฟลิกซ์จำภาพทุกอย่างได้ติดตา เขาจำได้ดีว่านาธานกับออโรร่าไปช่วยโกลด์สตีนยังไง จำได้ดีว่าตัวเองเคยยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแบบไหน จำได้ดีว่าตัวเองไร้ความสามารถมากเท่าไหร่ และจำได้ว่าเขาเสียเพื่อนคนแรกในฮอกวอตส์ไปอย่างไร


เปรี้ยง!


จู่ๆแสงฟ้าผ่าก็วาบจากข้างนอกหน้าต่าง เด็กชายผมแดงสะดุ้ง เฟลิกซ์เก็บรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมา แต่แล้วเสียงของเพื่อนเขาก็ดังถัดมาอย่างจริงจังและไม่มีท่าทีว่าจะล้อเล่น


ในความเป็นจริง อลัน ริเวอร์บลูไม่เคยพูดล้อเล่น


“วันฮาโลวีนนี้ — นายอาจตายได้”

______
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #315 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:26
    น้องต้องไม่ตาย!!
    #315
    0
  2. #287 Rains01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:54

    สวีทกันนานกว่านี้จะได้มั้ย ต่อเวลานาทีสุดท้ายของสองเรา~
    #287
    0
  3. #286 Riminkdaw (@tomkamcham) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 03:36
    วันฮาโลวีนในโลกเดิมเป็นวันที่ลิลี่กับเจมส์ตายแล้วแฮร์รี่ก็โผล่ออกมาในอีกโลกที่ทั้งสองคนยังไม่ตายแถมมีลูกชายคนเล็กอีก ขอให้น้องไม่ตาย;-;
    #286
    0
  4. #285 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 01:17
    ตั้งใจอ่านเป็นทุนเดิมอยู่แล้วพอเจอริดเดิ้ลเข้าไปตกใจหมดที่แท้ก็อดีต แล้วใครที่น้องเจอกันล่ะ? ดอร์แมนเหรอ เด็กนี่ก็น่าสงสัยพอตัวแหละ ไว้ใจใครได้บ้าง 5555555 อ่านเรื่องนี้คือไว้ใจใครไม่ได้เลย เผื่อมีพีคๆ
    #285
    0
  5. #284 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 01:12
    ถ้ารู้สึกไม่ดีให้อยู่กับแฮร์รี่
    แต่พอคิดว่าถ้าแฮร์รี่โลกนี้ตายในวันฮัลโลวีน เมื่อแฮร์รี่มา ลูกของพวกพอตเตอร์ผิดปกติ มันคงไม่ดี

    สงสารแฮร์รี่มีน้องทั้งทีอย่าจากไปไหนเลย
    สเนปอุตส่าห์เชื่อถือได้แล้ว
    #284
    0
  6. #283 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:42
    น้องห้ามจากรี่ไปอีกคนนะเว้ย!
    #283
    0
  7. #282 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:53
    น้องต้องไม่ตาย//พึมพำตาม
    #282
    0
  8. #281 Raysonanta (@MyMarodyHeart) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:18
    น้องต้องไม่ตาย//พึมพำวนไป
    #281
    0
  9. #280 aeble (@aomsin_ts) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 21:50
    โอ้ยยยย ค้างงงงง ไม่รู้จะรู้สึกยังไงเลยระหว่างเขินหรือเครียด
    #280
    0
  10. วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 21:31
    คือจ้าาาาาาา พ่อคนซึน จ้าาาาาา

    น้องเชื่อใจป๊าขนาดนี้ต้องเปลี่ยนใจอยู่แล้วปะจ๊ะ ส่วนน้องเฟลิกคืออย่านะเว้ย ไม่ให้ตายอยู่ด้วยกันก่อน
    #279
    0
  11. #278 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 21:18
    อ๋อยย รู้สึกตัวแตก นี่ขนาดยังไม่หวาน ก็คือเขินขนาดนี้ แงงง

    วันฮาโลวีนอีกแล้ววว อะไรคือน้องอาจตายได้ แต่ไม่หรอก แฮร์รี่คงไม่ยอมให้น้องชายที่อยากมีมาตลอดตายหรอก จริงไหมนะ

    ปล.ตัดจบได้ค้างมากเลยค่า ดิ้นๆ
    #278
    0
  12. #277 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:48

    ช็อตควิชดิช ดูคุ้นๆนะ เดจาวู เหมือนใครบางคนที่ใส่แว่นแถวนี้----แค่กๆ



    ทอมริดเดิ้ล นายทำฉันช็อกก ฉันนึกว่านายมาจริง แต่นายเป็นนิมิต เมื่อไรแฮรี่เราจะได้เจอตัวเป็นๆ



    ฮัลโลวีน ฮัลโลอีนอีกแล้ววววววว

    #277
    0
  13. #276 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:22

    เด็กคนนั้นรู้อนาคตได้เหรอ0 6 0!!!! อย่าตายทั้งคู่เลยนะ ขอละ เซเวรัสอุตสายอมรับแฮรี่ด้วยแล้วแท้ๆ

    #276
    0
  14. #275 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:21

    " ไม่อีกแล้ว " หวีดดดดดดดดดดดด แหม พ่อทาร์ตน้ำตาลข้น! เพราะรี่ใช่มั้ยล่ะ เพราะทนสายตาผิดหวังไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ! คนปากแข็งเอ้ย! หึ! //ยิ้มพออกพอใจ ป.ล. อวยพรให้เจ้าหนูเฟลิกซ์ปลอยภัย

    #275
    0
  15. #274 BlackyC (@poonyaweepengjan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:02

    ขอบคุณค่ะะ
    #274
    0
  16. #273 Blue sky224 (@0806161911) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:41

    ขนลุกตามเฟลิกซ์เลยค่ะ กลัวว่าเฟลิกซ์จะตายหรือพ่อเจมส์แม่ลิลลี่ตามอ่ะแงงงงอย่าทำร้ายน้องนะคะ

    #273
    0
  17. #272 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:47
    อย่าตายน่าาา
    #272
    0
  18. #271 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:40
    จะเกิดอะไรขึ้นน้าา
    #271
    0
  19. #270 KidSaiNo (@KidSaiNo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:09
    31 ตุลา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นนวันที่โวลดี้จะบุกไปฆ่าแฮร์รี่แต่เจมส์กับลิลลี่ตายแทนรึเปล่าหว่า? น้องเฟลิกซ์อย่าตายนะลูก อย่าตายยยยยยยยยยยย
    #270
    0
  20. #269 P.amMB (@yamasakipzaza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:57
    ไม่นะ เฟลิกซ์ กับ แฮร์รี่ นายต้องไม่เป็นไรนะ
    #269
    0
  21. #268 My min@Tea (@koli505) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:56

    ไม่รู้ว่าควรจะเม้นท์อะไรก่อนดีเลย ระหว่างสเนปที่บอกว่าจะไม่ทรยศแฮร์รี่ หรือการที่เฟลิกซ์อาจจะตายในคืนฮาโลวีน(แง ขอให้น้องไม่ตายนะลูก ยิ่งชอบน้องอยู่) ภาวนาว่าอยากให้แฮร์รี่มาช่วยน้องมาก น้องเฟลิกซ์กับแฮร์รี่ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกับความรู้สึกของเจมส์และลิลี่เลย เรารู้สึกว่าถ้าน้องตายไปเจมส์กับลิลี่ต้องจิตใจย่ำแย่กว่าเดิมแน่ๆฮือออ

    #268
    0
  22. #267 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:53
    อึดอัดแทนนุ้งรี่ โอยลู้กกก /กอดแน่น โอ๋นะคะลูก โอ๋นะ
    ฮาโลวีนอีกแล้ว โอ่ยยยย อย่าเป็นอะไรนะเฟลิกซ์ รี่ด้วย ฮือออ
    /ส่งกำลังใจให้คุณคนเขียนค่ะ♡
    #267
    0