Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 18 : Chapter 18 : Out of Plan

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

Chapter 18 : Out of Plan





เช้าวันฮาร์โลวีนเริ่มต้นขึ้นพร้อมความรู้สึกขุ่นมัวของแฮร์รี่



แฮร์รี่ค้นพบว่าเขาเกลียดวันฮาโลวีน



เช้าวันเสาร์ ฮอกวอตส์มีเสียงเอะอะวุ่นวายก่อนจะเงียบลงผิดปกติในช่วงสาย พวกเด็กนักเรียนออกไปฮอกส์มี้ดตั้งแต่เช้า แฮร์รี่ขดตัวอยู่บนเตียง รู้สึกว่าเขาคล้ายจะป่วย หลุดมาต่างมิติไม่พอ วันนี้ยังเป็นวันฮาร์โลวีน และทุกๆฮาโลวีนจะต้องมีปัญหาหนึ่งหรือสองอย่างพุ่งเข้าหาแฮร์รี่ พอตเตอร์คล้ายกับว่ามันเป็นวันที่ถูกสาป



ยิ่งไปกว่าปัญหาทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้นกับเด็กชายผู้รอดชีวิต วันฮาโลวีนยังเป็นวันที่พ่อแม่เขาเสียชีวิต



วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของพ่อแม่เขา หากแฮร์รี่ยังอยู่ในมิติเดิมเขาคงไปเยี่ยมหลุมศพครอบครัวเขา แต่ในมิตินี้ทั้งคู่ยังมีชีวิต และเขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกที่มันปั่นป่วนอยู่ในใจตอนนี้อย่างไร



แฮร์รี่ขยับตัวหยิบแว่นทรงกลม ภาวนาของให้วันนี้ไม่มีเรื่องใดๆเกิดขึ้น อย่างน้อยๆก็ขอให้เขาได้ใช้วันฮาโลวีนแบบคนปกติสักครั้งในชีวิต



แต่เหมือนว่าคำขอจะไม่สัมฤทธิ์ผลเมื่อเขารู้สึกว่าตัวเองฝันร้ายตั้งแต่เช้าหลังตื่นนอน



ในความจริง มันไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นนิมิตต่างหาก ภาพอดีตของโวลเดอมอร์วนเวียนอยู่ในหัวเขาราวกับคำสาป มันเศร้าและน่าหดหู่ แสดงให้เห็นถึงความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น แฮร์รี่รับรู้ถึงความเจ็บปวดและความโกรธแค้นราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เขาเพิ่งนึกได้ว่ามันน่าจะเป็นเพราะโวลเดอมอร์ในโลกนี้แข็งแกร่งและมีสติมากกว่าโวลเดอมอร์ในโลกของเขา มันเหมือนกับว่าเขากำลังถูกกลืนกิน



แฮร์รี่ล้างหน้าล้างตาและลุกออกจากห้องพักไปห้องทำงาน อย่างไรเขาก็นัดเฟลิกซ์เอาไว้ เด็กที่เขารู้ว่าท่าทางจะได้เชื้อสายตัวกวนมามากกว่าที่เขาคิด แฮร์รี่เดินออกมาจากห้องพัก เอ่ยรหัสคุ้นเคย เดินผ่านทางเดินไปจนถึงห้องทำงานตัวเอง ขณะเดินผ่านระเบียงยาว เขาหยุดและมองเด็กชายที่ท่าทางกำลังครุ่นคิด แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้สวมชุดประจำบ้าน แต่แฮร์รี่ก็จดจำได้ดีว่าเด็กคนนี้คือดอร์แมน ครั้งนี้แฮร์รี่สังเกตท่าทางกระวนกระวายของเด็กชายสลิธีรินได้ดี



แฮร์รี่เหมือนเห็นภาพตัวเองตอนปีสามที่เดินอยู่ทางระเบียงและรีมัสทักเขา ในตอนนั้นเขามีเรื่องมากมายอยู่ในหัว ใช้เวลาไม่นาน เขาตัดสินใจทิ้งอคติชั่วครู่และเอ่ยทักก่อน



“เธอไม่ได้ไปฮอกส์มี้ดหรือ?”



“ศาสตราจารย์พอตเตอร์”



ดอร์แมนสะดุ้งทันที ปิดสมุดปกเขียวที่เจ้าตัวอ่าน ทักเขาด้วยท่าทางระมัดระวัง แฮร์รี่เพิ่งสังเกตว่าอีกฝ่ายอ่านอะไรบางอย่างอยู่ พอเห็นเสื้อแขนยาวสีครามกับกางเกงขายาวสีดำแล้วก็ทำเอาแฮร์รี่ต้องส่ายหน้า ลังเลเล็กน้อยปลดผ้าพันคอของตัวเองลงและยื่นให้เด็กชาย



“—ฉันแนะนำว่าเธอควรไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมากกว่าระเบียงทางเดิน หรือไม่เธอก็ควรสวมเสื้อเพิ่มอีกชั้น” แฮร์รี่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้นึกกังวลขึ้นมา ดอร์แมนมองผ้าพันคอเขามองด้วยสายตาแปลกประหลาด และเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ไว้วางใจ



“คุณเป็นศาสตราจารย์ที่แปลกประหลาดที่สุดที่ผมเคยพบ”



แฮร์รี่หัวเราะไร้อารมณ์ขัน ว้าว เด็กสลิธีรินบอกว่าเขาประหลาดล่ะ ยิ่งมองผมกับตาดำๆ ท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายแล้วแฮร์รี่ได้แต่ขยี้หัวตัวเอง โยนผ้าพันคอทิ้งไว้บนมือของดอร์แมน เขารู้สึกว่าอย่างน้อยมันก็ดีกว่าการที่อีกฝ่ายเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย



“อย่างน้อยฉันก็เป็นศาสตราจารย์ —จะบอกปัญหาของเธอกับฉันไหมล่ะ?” แฮร์รี่ถามตรงไปตรงมา รับรู้ว่ามันคงใช้ไม่ได้ผลกับเด็กสลิธีริน แต่ก็เอ่ยเพิ่มเติมอีกประโยค เขาจับตาดูเด็กชายสลิธีรินตั้งแต่อุบัติเหตุควิดดิชคราวก่อน “เธอออกมาทำอะไรลับๆล่อๆตอนกลางคืน”



“ผมไม่เคยออกมาตอนกลางคืน คุณจำคนผิดแล้ว” ดอร์แมนส่ายหน้าปฏิเสธทันทีใบหน้าดูไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไรอยู่



แฮร์รี่หรี่ตา เดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายโกหกเขารึเปล่า ดอร์แมนไม่ได้หลบตา ใบหน้าฉายความว่างเปล่าและรอยยิ้มสุภาพเหมือนปกติ เอ่ยตอบคำถามแรกที่แฮร์รี่ถาม



“ผมแค่ลืมใบอนุญาตจากผู้ปกครอง ดังนั้นผมจึงกลับไปหยิบมันและตอนนี้กำลังไปฮอกส์มี้ด” ดอร์แมนขยับสมุดเล็กน้อยให้เห็นใบอนุญาตไปฮอกส์มี้ดที่เสียบอยู่ข้างใน เด็กชายกำผ้าพันคอสีฟ้าที่เพิ่งได้รับ “สำหรับผ้าพันคอนี้ผมขอรับไว้ด้วยความยินดี และเจอกันครับศาสตราจารย์”



แฮร์รี่มองเด็กชายก้มหน้าเอ่ยลา หันหลังและเดินจากไป ในชั่วขณะหนึ่งที่เห็นเด็กชายหันหลังเดินออกไป แฮร์รี่รู้สึกว่าหลังของเขาดูอ้างว้าง



บางทีเขาอาจจะคิดไปเอง



แฮร์รี่ส่ายหน้าและเดินไปอีกทางหนึ่ง สายลมพัดผ่านระเบียงทางเดินโปร่ง รู้ว่าดอร์แมนเดินไปฝั่งตรงข้ามกับเขา ทั้งคู่ไม่หันหลังกลับมามองกันและกัน อากาศหนาวๆทำให้แฮร์รี่ต้องกระชับเสื้อกันหนาว มองออกไปจากจุดนี้เขาเห็นสนามควิดดิชและป่าต้องห้าม แม่น้ำที่ไหลพาดผ่าน เสียงลมพัดยังคงดัง ได้ยินเสียงฝีเท้าดังตึกๆของตัวเองและอีกเสียงที่กำลังเลือนหายไป แฮร์รี่รู้สึกว่าเขาลืมบอกไปว่าที่ฮอกส์มี้ดอากาศเย็นกว่าที่ฮอกวอตส์ แต่ถึงแบบนั้นเขาก็เดินกลับเข้ามาในอาคารแล้ว



ปราสาทฮอกวอตส์เริ่มติดเชิงเทียงไปที่ผนัง ความอบอุ่นจากมันพอจะช่วยให้อยู่โดยไม่หนาวมาก แสงสีส้มขับให้หินผนังทั่วทั้งปราสาทกลายเป็นสีอุ่นเรืองๆ แฮร์รี่เดินไปถึงหน้าห้องทำงานก็เอ่ยทักเด็กชายผมยุ่งแดงที่เดินวนไปมาหน้าห้องทำงานของเขา



“เฟลิกซ์ ฉันมั่นใจว่ามันยังไม่ถึงเวลานัด”



เด็กชายผมแดงเลิกเดินวนหน้าห้องทำงานเขา เงยหน้าเอ่ยทักทายกลับด้วยรอยยิ้มก่อนที่ปากเล็กๆนั่นจะขยับบอก



“คุณคงไม่คิดหรอกนะว่าผมจะมีอะไรทำในวันที่ทุกคนไปเที่ยวฮอกส์มี้ดกัน บ้านกริฟฟินดอร์โล่งโจ้งตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่มีแม้แต่พวกที่มักจะจองสนามควิดดิชในวันหยุด” เฟลิกซ์เอ่ยประชดประชันซึ่งนั่นเรียกรอยยิ้มกว้างจากแฮร์รี่ทันที



“ใครจะเล่นควิดดิชในวันเที่ยวฮอกส์มี้ดกันล่ะ เข้ามาสิ”



แฮร์รี่หัวเราะขณะเปิดประตูห้องทำงานให้ เฟลิกซ์รีบสอดตัวเข้าห้องทำงานทันที ดวงตาเฮเซลสอดส่องรอบๆอย่างสงสัย ห้องทำงานของแฮร์รี่เรียบง่ายเกินไป หนังสือค่อนข้างเยอะและเด็กชายไม่คิดว่าแฮร์รี่จะเป็นคนชอบหนังสือ



“ผมต้องทำอะไร—ผมหมายถึง ปกติผมไม่ค่อยโดนกักบริเวณเท่าไหร่เลยไม่แน่ใจ แต่ผมเคยถูกสเนปกักบริเวณและต้องขัดหม้อตลอดเวลา นั่นแค่ครั้งเดียว”



แฮร์รี่นึกถึงหน้าของศาสตราจารย์ปรุงยาลอยมา เขาควรสรรเสริญเฟลิกซ์ที่โดนกักบริเวณ ‘แค่’ ครั้งเดียว



“ไม่นึกว่าเธอจะเป็นเด็กดีขนาดนี้นะ สมัยเรียนฉันโดนกักบริเวณบ่อยเชียว ฉันเคยทำคะแนนบ้านหายไปเป็นร้อยในวันเดียวด้วยซ้ำ” แฮร์รี่มองรอบๆ ยกไม้กายสิทธิ์ชี้เก้าอี้ไม้ มันขยับเข้าหาเฟลิกซ์เชื้อเชิญให้คนเด็กกว่านั่ง แฮร์รี่คว้าสมุดเล่มหนึ่งและนั่งลงบ้าง “แต่ที่แน่ๆคือห้องฉันไม่มีอะไรให้เธอต้องขัดทำความสะอาด และต้องไม่ใช่คัดข้อความแน่ ฉันเกลียดการคัดข้อความ”



แฮร์รี่เอ่ยขณะนึกใบหน้าของผู้หญิงในชุดชมพูแปร๊ด รอยยิ้มน่าเกลียด โบพลาสติกสีชมพูบนหัวของเธอ น้ำเสียงที่บอกให้เขาเขียนคำว่า ‘ผมต้องไม่โกหก’ จนคำๆนั้นสลักอยู่บนข้อมือลามไปถึงแขน แฮร์รี่รู้สึกขนลุกชันขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล เขามองรอบๆและค้นพบว่างานตัวเองยังไม่เสร็จดี



“คะแนนหายไปเป็นร้อยในวันเดียว! คุณทำได้ยังไง สาบานว่าคุณไม่ได้ออกไปท่องกลางคืนกับมนุษย์หมาป่าในคืนจันทร์เต็มดวง”



แฮร์รี่ยักไหล่ รู้ว่าที่พูดถึงเป็นใครทันที เขาวางกองหนังสือที่วางรกห้องขึ้นมาบนโต๊ะทั้งกองจนมีเสียงปึก!



“ไม่ต้องห่วง ฉันแค่เอามังกรผิดกฏหมายไปส่งบนยอดหอคอยฮอกวอตส์หลังเวลาเคอร์ฟิว ก่อนจะเจอเข้ากับศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่หักคะแนนหนึ่งร้อยห้าสิบคะแนนต่อคน คะแนนบ้านสี่ร้อยห้าสิบคะแนนปลิวหายไปในคืนเดียว ไม่ต้องเดาน่าจะรู้ว่าพวกฉันกลายเป็นแบล็กลิสต์ของเพื่อนร่วมบ้านทันที”



แฮร์รี่เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจมีรอยยิ้มน้อยๆประดับหน้า พอตอนนี้นึกย้อนกลับไปก็รู้สึกมันตลกไม่เบา ผลักกองหนังสือบนโต๊ะให้เด็กชาย



“ตามจริงฉันคิดว่าการที่ห้ามไม่ให้ไปฮอกส์มี้ดนี่ก็เป็นการลงโทษที่มากพอควรแล้วล่ะนะ แต่ว่า เฟลิกซ์ งานของเธอคือช่วยฉันหาหนังสือที่มีรายชื่อคาถาพวกนี้และจดชื่อเล่มกับเลขหน้ามันลงกระดาษแผ่นนี้”



แฮร์รี่รู้ว่าเฟลิกซ์ตกใจกับหนังสือกองพะเนินและรายชื่อเวทย์มนต์แปลกประหลาดในมือ มันเป็นรายชื่อคาถาที่เด็กปีห้าแต่ละคนอยากเรียน แฮร์รี่สอนพวกเขาไปบ้างแล้ว แต่กับบางคนเขาก็ยังไม่เริ่ม



“ว้าว” เฟลิกซ์ส่งเสียงไม่จริงใจ “ยอดเยี่ยม”



ก่อนที่ทั้งคู่จะตกลงสู่ความเงียบ มีเสียงพลิกกระดาษที่ดังอยู่ในห้อง ใบหน้าเฟลิกซ์ขมวดคิ้วและเขียนข้อความยิกๆในขณะที่แฮร์รี่พลิกหนังสืออย่างเกียจคร้าน มันเป็นงานที่น่าเบื่อมากในความรู้สึกของเฟลิกซ์และเขาเริ่มมีความรู้สึกสงสารแฮร์รี่จากใจจริงที่ต้องมาทำงานอะไรแบบนี้


“ผมมั่นใจแล้วว่าผมไม่อยากเป็นศาสตราจารย์หลังเรียนจบแน่”


เฟลิกซ์บ่นลอยๆหลังพลิกหนังสือเล่มที่ยี่สิบเพื่อหาข้อความข้อความเดียว


“เธอคิดถูกแล้ว— คิดไว้รึยังว่าอยากเป็นอะไร?”


แฮร์รี่ถามทั้งๆที่ไม่ได้หยุดพลิกกระดาษ สายตาหยุดที่ข้อความหนึ่งปุ๊บก็คว้าปากกาขนนกมาเขียนชื่อหนังสือและหน้ากระดาษ มองไล่ลงหารายชื่อถัดไป


“ผมไม่รู้—“



คำตอบนี้ไม่ได้ทำให้แฮร์รี่แปลกใจ มันพบได้ทั่วไปหากถามนักเรียนปีห้า จำได้ว่าแม้แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองอยากเป็นอะไรจนต้องทำคะแนนทุกอย่างออกมาให้ดีที่สุด


แฮร์รี่ไม่ได้ถามต่อ มันทำให้เฟลิกซ์รู้สึกโล่งใจ การเรียนไม่ใช่หัวข้อการคุยที่ดีนักของพวกเขา ทั้งคู่อยู่ในความเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เฟลิกซ์จะเริ่มนึกถึงเรื่องที่นาธานพูดหลังคาบเรียนปรุงยาวันก่อน


“แฮร์รี่”



“ว่าไง เฟลิกซ์”



“เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับสเนป?”


แฮร์รี่หยุดมือที่กำลังเขียนตัว p ในกระดาษและเงยหน้าทันทีพร้อมความวูบไหวในดวงตา แฮร์รี่เหมือนจะร้องปฏิเสธในวินาทีแรก แต่อีกวินาทีนึงแฮร์รี่ก็ก้มหน้าและเขียนข้อความต่อ เฟลิกซ์สังเกตเห็นมือที่กำแน่นขึ้น และคลายมือออกปล่อยให้ปากกาขนนกกลิ้งไหลบนกระดาษม้วนยาว


“มันอธิบายยาก— ฉันไม่รู้จะเริ่มจากไหนดี” แฮร์รี่เอนตัวถอนหายใจและถามกลับ “เธอสังเกตเห็นอะไร?”


“พวกคุณไม่ได้เกลียดกันใช่ไหมฮะ มีหลายครั้งที่ผมเห็นพวกคุณอยู่ด้วยกันในแผนที่ และถึงปกติพวกคุณไม่คุยกันแต่พวกคุณก็ไม่ได้เป็นคนแปลกหน้า ผมเห็นสเนปมองคุณหลายครั้ง”


แฮร์รี่ส่ายหน้าปฏิเสธ ใบหน้าฉายความลังเลให้คนผมแดงเห็นเป็นครั้งแรก


“ไม่ใช่ว่าเกลียดกันหรอก” แฮร์รี่บ่นพึมพำ “ตามจริงฉันออกจะเคารพเขาด้วยซ้ำ”


เฟลิกซ์มีสีหน้าแปลกๆเหมือนไม่เชื่อว่ามีอะไรที่น่าเคารพในตัวสเนป


“แล้วเธอล่ะ? เธอเกลียดเขาเหรอ?” แฮร์รี่ถามกลับแต่คำตอบที่ได้รับกลับน่าแปลกใจยิ่งกว่า เพราะเด็กชายผมแดงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ หมุนปากกาขนนกในมือก่อนส่ายหน้า


“ไม่ได้เกลียด—ผมจะเกลียดคนที่ผมแทบไม่รู้จักเลยได้ยังไง แต่ผมไม่เคยชอบเขา เขาเป็นศาสตราจารย์ที่ลำเอียงที่สุดที่ผมเคยพบ” ใบหน้าเด็กชายแสดงถึงความไม่ชอบใจแต่ก็เอ่ยประโยคถัดมาย้ำ “แต่มันไม่ใช่ความเกลียด แค่ไม่ชอบ— อย่างน้อยๆเขาก็เคยปรุงน้ำยาวูฟล์เบนให้รีมัส“


แฮร์รี่มองคิ้วที่ขมวดเป็นปมของเฟลิกซ์ก็ได้แต่หัวเราะในคอ ชี้นิ้วไปที่กระดาษโล่ง


“มือหยุดแล้วนะ”



เฟลิกซ์รู้สึกตัว รีบพลิกหนังสือและเขียนข้อความต่อไป แฮร์รี่นึกถึงใบหน้าของศาสตราจารย์ปรุงยา เริ่มจากท็องก์ และคราวนี้ก็เฟลิกซ์ ท่าทางของเขามันมองออกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ แฮร์รี่รู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะเก็บอะไรไว้ในใจคนเดียวได้นาน แต่รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้อยู่กับเขาด้วย แฮร์รี่เหม่อมองอากาศก่อนจะพูดขึ้นมาลอยๆ


“ฉันเคยเกลียดเขา —“ แฮร์รี่เริ่ม รู้ว่าเฟลิกซ์ได้ยินที่เขาพูด


“—ในสงคราม มีคนตายต่อหน้าฉันมากมาย เขาคือคนสุดท้ายที่ตายลงต่อหน้า และมันเป็นครั้งที่เจ็บปวดมากที่สุดครั้งหนึ่ง ฉันยังจำเสียงของเขาตอนที่เขาบอกว่าให้ฉันมองเขาได้ดี ตอนที่เขากำลังหมดลมหายใจฉันเคยคิดว่าที่เขาตายมันกรรมตามสนองแล้ว —แต่มันผิดหมดเลย และฉันรู้สึกแย่ที่เคยคิดอะไรเลวร้ายแบบนั้นกับคนที่ฉันไม่มีวันใช้หนี้บุญคุณเขาได้หมด”



เฟลิกซ์ไม่ได้ขัดเขา ทั้งยังก้มหน้าเขียนข้อความ พลิกกระดาษไปมา เหลือบตาขึ้นมามองแค่แป๊บเดียว แฮร์รี่หัวเราะในคอเบาๆเป็นเสียงที่เหมือนสัตว์บาดเจ็บ


“ฉันเคยคิดว่าจะลองทำความรู้จักเขาดูในครั้งนี้ แต่มันก็ไปไม่สวยเท่าไหร่ เราเหมือนน้ำกับไฟไม่มีผิด และก็กลายมาเป็นสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก”


แฮร์รี่พ่นลมหายใจก่อนจะยักไหล่คล้ายไม่ใส่ใจในตอนท้ายสุด ยกยิ้มกว้างบิดขี้เกียจและคว้าปากกา


“พอได้พูดแล้วดีขึ้นเยอะเลย”


น้ำเสียงกลับมาผ่อนคลายลง เฟลิกซ์ลอบยิ้มแต่แฮร์รี่ก็สังเกตเห็น ดวงตาสีเขียวทอประกายอ่อนลง เอ่ยถาม


“เอาชากับบิสกิตสักหน่อยไหม?”


“ก็ดีฮะ”


แฮร์รี่ลุกไปชงชากับคว้าบิสกิตออกมาจากตู้ กลิ่นชาอ่อนๆลอยตลบตอนเทน้ำร้อน บิสกิตรสบัตเตอร์เบียร์วางอยู่คู่กัน แฮร์รี่นั่งลงและเอ่ยทัก


“มีแต่ฉันเล่าฝ่ายเดียว แล้วเรื่องของเธอล่ะ เฟลิกซ์ ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง บอกฉันหน่อยได้ไหม”


“ผมไม่ถนัดเล่าเรื่องตัวเองเท่าไหร่”


“มันโอเค ฉันแค่อยากรู้จักเธอ เริ่มจากเพื่อนเป็นไง”


กลิ่นหนังสือเก่าๆปนเปมาตอนจิบชา แฮร์รี่รู้ว่าเฟลิกซ์ดูไม่คุ้นเคยกับการเล่าเรื่องตัวเองเท่าไหร่ แต่สุดท้ายเฟลิกซ์ก็พลิกกระดาษ เขียนข้อความลงไป เอ่ยตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น


“ก็ได้ฮะ”


มุมปากของแฮร์รี่ยกขึ้นสูง เขารู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างพวกเขามันเป็นเหมือนกับความฝัน ‘ครอบครัว’ คำๆนี้ผุดมาจากในหัว เขารักเฟลิกซ์นั่นแน่นอน แต่ที่ทำให้เด็กชายผู้รอดชีวิตรู้สึกลิงโลดอยู่ภายในใจไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาพูดคุยกันได้ แต่เป็นเพราะเฟลิกซ์ไว้ใจเขามากพอที่จะยอมเล่าเรื่องของตัวเองให้เขาฟัง น้ำเสียงของเด็กชายผมแดงดูไม่มั่นคงเท่าไหร่


“ในตอนปีหนึ่ง พวกเราขึ้นรถไฟที่ชานชะลา เพื่อนคนแรกของผมคือโกลด์สตีน — สกาเล็ต โกลด์สตีน เธอเป็นมักเกิ้ลบอร์น และผมไม่แคร์กับเรื่องนั้น เธอร่าเริง นิสัยออกห้าวๆไม่สมหญิง ชอบเรื่องผาดโผนน่าหวาดเสียว ผมรู้ว่าเธอติดนิสัยนี้มาจากบ้านเธอเพราะพ่อแม่เธอเป็นตำรวจ ในตอนนั้นเราไม่ได้สนิทกันมาก แต่เธอก็เป็นเพื่อนคนแรกในฮอกวอตส์”


แฮร์รี่จำได้ว่าโกลด์สตีนคือคนที่เล่นตำแหน่งเชสเตอร์ผาดโผนบนไม้กวาดตอนแข่งควิดดิช สไตล์การเล่นมีเอกลักษณ์เห็นครั้งเดียวก็จดจำได้และแฮร์รี่จำได้ดีว่าเหมือนเธอจะไม่ถูกกับเฟลิกซ์ เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการไม่ขัดการเล่าของเด็กชาย


“ผมนั่งกับโกลด์สตีนได้ไม่นาน พวกเราแวะออกจากห้องไปแป๊บเดียว พอกลับมาก็ถูกพวกเด็กสลิธีรินปีสูงยึดห้องแล้ว โกลด์สตีนโกรธจัดและออกไปหาห้องอื่นหลังจากเถียงกันไม่ถึงสามประโยค ในตอนนั้นผมก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่อีกคนที่มาช่วยไกล่เกลี่ย”


แฮร์รี่สังเกตว่าในดวงตาของเฟลิกซ์มีความขุ่นมัวขณะเอ่ยชื่อ


“โนอาร์ ดอร์แมน”


แฮร์รี่ฉายความประหลาดใจออกมาผ่านดวงตา เฟลิกซ์รับรู้ถึงมันถึงได้หยุดที่ชื่อและถอนหายใจสบตากับแฮร์รี่ด้วยแววตาสั่นไหว ดวงตาสีเฮเซลนั้นดูผิดกับพ่อเขาลิบลับ


“สาบานได้ว่าเรื่องนี้ผมไม่เคยบอกใครเลย ไม่แม้แต่พ่อหรือซิเรียส —โนอาร์ช่วยผมจากการโดนพวกสลิธีรินปีห้าพวกนั้นรุม พวกเราย้ายไปห้องว่างห้องอื่นแทน ในตอนนั้นทุกอย่างมันไปได้สวยเลยล่ะ เขาเป็นเพื่อนที่ดีและผมคิดว่าเราเข้ากันได้ดีทั้งความคิดและนิสัย เขาไม่ชอบพูด ส่วนผมช่างสังเกต แค่ครึ่งวันเราแทบจะเดาใจกันได้”


“แต่มิตรภาพเรามันจบลงง่ายมากๆ” เฟลิกซ์บ่นขณะหยิบบิสกิตขึ้นมากัด อีกมือหนึ่งพลิกกระดาษทั้งๆที่สายตาไม่ได้อยู่ที่หนังสือเท่าไหร่และแฮร์รี่ไม่ว่าอะไรกับเรื่องนี้ “หมวกคัดสรรประกาศว่าเขาอยู่สลิธีริน และมันก็จบลง เขาไม่เคยเป็นโนอาร์สำหรับผมอีกเลย เขาคือดอร์แมน และผมคือพอตเตอร์ สายตาเขาที่มองผมบอกว่าการที่เราเป็นคนแปลกหน้ามีส่งผลดีต่อเราสองคนมากกว่า”


แฮร์รี่เลิกคิ้ว นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น


“กริฟฟินดอร์ต้อนรับผมอย่างเป็นมิตร ผมกลับไปสนิทกับโกลด์สตีนก่อนจะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เราทะเลาะกันรุนแรง หลังจากเหตุการณ์นั้นผมไม่เคยกลับไปคืนดีกับเธออีกเลย สุดท้ายผมกลับมีเพื่อนสนิทจากต่างบ้านแทน เขาชื่ออลัน ริเวอร์บลู อยู่เรเวนคลอ ผมเจอเขาในคาบเรียนดาราศาสตร์ เป็นคนแปลกๆที่ตอนแรกก็ไม่เข้าใจเขาเท่าไหร่ ผมชอบไปบนหอคอย และนั่นทำให้ผมได้รู้จักเฮเลน่า—ทุกคนจะรู้จักเธอในชื่อสตรีสีเทา เธอเป็นเพื่อนอีกคนของผมแม้ว่าเธอจะเป็นผีก็ตาม”


“ผมรู้ว่าลูน่าเป็นเพื่อนของจินนี่ ผมเจอลูน่าครั้งหนึ่งตอนกำลังคุยกับเฮเลน่า และนั่นทำให้เราเริ่มสนิทกัน ลูน่าเป็นคนแปลกๆที่ทำให้ผมนึกถึงอลัน แน่นอนว่าพวกเขาก็แตกต่างกันค่อนข้างเยอะ แต่มีบรรยากาศบางอย่างที่คล้ายกัน ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ผมเคยเห็นอลันเดินเข้าไปในป่าต้องห้ามและกลับออกมาโดยอ้างว่าต้องการไปเก็บดอกสโนว์ดรอปตอนที่มันแรกบานในยามเช้า อลันไม่ได้ชอบดาราศาสตร์ แต่เขาชอบดูดาวและบางครั้งเขาก็พูดเรื่องแปลกๆอย่างเช่น ดวงดาวที่โคจรวันนี้ผิดปกติ บางอย่างที่ไม่ดีกำลังเกิดขึ้น — ว่าตามตรงผมก็ไม่เข้าใจนักหรอก แต่วันถัดจากที่เขาเอ่ยก็เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นจริงๆ เขาชอบอักษรรูนเหมือนผมเราเลยคุยกันได้ดี”


“กับกริฟฟินดอร์— ผมไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ เดนนิส นาธาน ออโรร่า พวกเขาเป็นคนดี แต่ผมคิดว่าเราคงเข้ากันได้ยาก ผมชอบเสียงหัวเราะที่กริฟฟินดอร์นะ แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน บางครั้งผมคิดว่าพ่อคงผิดหวังที่ผมไม่เหมือนเขา ไม่ใช่กริฟฟินดอร์ผู้กล้าหาญแม้ว่าผมจะอยู่กริฟฟินดอร์ก็ตามที”


เฟลิกซ์หมุนปากกา เขียนข้อความต่อ ใบหน้าไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรชัดเจน แต่มันเจือไปด้วยความเศร้า แฮร์รี่มองเด็กชาย จะว่าไปการที่เป็นลูกคนเดียวย่อมมีความคาดหวังเป็นธรรมดา เห็นเฟลิกซ์ดูมีความสุขตอนที่เอ่ยถึงลูน่า อลัน และเฮเลน่า ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหมวกคัดสรรถึงบอกว่าเฟลิกซ์เหมาะกับเรเวนคลอมากกว่ากริฟฟินดอร์


“เธอรู้ไหม ลูน่าเองก็เป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน” แฮร์รี่ยกยิ้มเมื่อนึกถึงเพื่อนสาวของเขา เฟลิกซ์เงยหน้าขึ้นมาคล้ายแปลกใจ


“คุณไม่เหมือนคนที่จะสนิทกับลูน่าได้เลย”


“เฮ้ ลูน่าในโลกฉันเป็นตัวเลือกแรกของฉันเวลาที่ฉันจะชวนใครไปงานเลี้ยงเชียวนะ” แฮร์รี่เอ่ยขัด หัวเราะน้อยๆเมื่อนึกถึงท่าทีของลูน่าที่คงตอบมาอย่างล่องลอย แต่แล้วก็ทักเรื่องที่ค้างคาใจขึ้นมา


“จริงสิ แล้วเธอรู้รึเปล่าว่าดอร์แมนทำอะไรอยู่?”


เฟลิกซ์หยุดมือ พวกเขาสบตากัน คนเด็กกว่าจะตอบด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล


“ผมไม่รู้”


___________



ดอร์แมนจามออกมา เขารู้ว่าฮอกส์มี้ดหนาวและลมแรง แต่ไม่คาดคิดว่ามันจะหนาวขนาดนี้ ตอนแรกที่ไม่คิดใช้ผ้าพันคอคนอื่นต้องกลับใจ ใช้ผ้าพันคอของศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวพันรอบคอตัวเอง เขาเข้าไปหลบความหนาวในร้านฮันนี่ดุกส์ คนค่อนข้างเยอะและส่งเสียงโหวกเหวกจนน่ารำคาญ แต่เขารู้ว่าหลังจากพวกเขากลับถึงฮอกวอตส์มันจะกลายเป็นร้านที่เงียบเชียบ


“คิดว่าเขาจะชอบอันนี้ไหม?”


น้ำเสียงเด็กผู้หญิงกริฟฟินดอร์ผมสั้นดังขึ้นมือของเธอขยับขนมสองชิ้นเทียบกัน ขนมชิ้นหนึ่งเป็นสีชมพูและอีกชิ้นเป็นสีเขียว ดอร์แมนเหลือบตามอง ข้างๆเจ้าหล่อน เขาจำเออร์เนสได้ อีกฝ่ายเป็นคู่แข่งควิดดิชของเขา และเป็นพรีเฟ็ค


“เฮ้ ฉันไม่เข้าใจเธอจริงๆ ถ้าเธออยากคืนดีนักทำไมไม่ไปบอกเขาตรงๆ ไม่คิดรึไงว่าถ้าได้ของน่ารักหวานแหววจากคนอย่างเธอแล้วจะรู้สึกเหมือนถูกสาปน่ะ”


“และอย่าลืมถามเขาเรื่องของอาจารย์พอตเตอร์สุดเจ๋งคนนั้นมาด้วย”


ดอร์แมนย่นหน้า อาจารย์พอตเตอร์ เขามั่นใจว่าได้ยินคำพูดนี้จากเด็กสาวเกือบครึ่งโรงเรียน เดาว่าอาจารย์คนนั้นคงรู้สึกคลื่นไส้เอามากๆ ถึงแบบนั้นเขาก็ลอบฟังเสียงของกริฟฟินดอร์พวกนั้นต่อ


“เงียบน่านาธาน นายนี่ไม่ละเอียดอ่อนเอาเสียเลย”


“ฉันไม่อยากได้ยินคำนี้จากปากผู้หญิงอย่างเธอหรอกนะ สกาเล็ต!”


“ตัดสินใจได้แล้ว เอาอันนี้แหละ!”


โกลด์สตีนไม่สนใจเพื่อนชาย เธอตัดสินใจคว้าขนมถุงสีเขียว และวางอันสีชมพูกลับเข้าที่ เธอรีบไปต่อแถวจ่ายเงิน


ระหว่างที่พวกเขาเดินออกมาจากร้านฮันนี่ดุกส์ ดอร์แมนขยับออกมาและชนกับโกลด์สตีนอย่างตั้งใจ


“เฮ้! ระวังหน่อยสิ!” น้ำเสียงห้าวๆเป็นของผู้หญิงผมสั้นทอง เธอรีบคว้าถุงที่ตกบนพื้น พอเห็นว่าคนที่ชนเป็นใครก็พ่นลมหายใจ แค่นเสียงเอ่ยขึ้นเสียดสี


“สลิธีริน”


ดอร์แมนไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจ แค่หยิบถุงพลาสติกขึ้นมาและมองสาวเจ้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยขณะเอ่ยไร้ความรู้สึก


“ขออภัย ไม่ทันระวัง”


“นี่นาย! เห็นชัดๆว่าจงใจ—“


“ช่างเขาเถอะ ไปกันเถอะน่า สกาเล็ต”


เจเนซเป็นคนเข้ามาดึงตัวเพื่อนสาวของเธอ รู้ว่าเพื่อนตัวเองต้องโกรธมากแน่ที่เดินชนกับเด็กสลิธีรินเข้าให้ ลับหลังสามกริฟฟินดอร์ ดอร์แมนกำถุงพลาสติกในมือ เหลือบตามองขนมห่อสีเขียว รอยยิ้มค่อยๆถูกกระตุกขึ้นมา


ใบหน้าของดอร์แมนปะทะเข้ากับสายลมก่อนฤดูหนาว เขารู้ว่ามันเย็นเยียบ


________


แฮร์รี่คิดว่ามันเป็นวันฮาร์โลวีนที่ดีที่สุดในชีวิต ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเด็กจากฮอกส์มี้ดกำลังกลับมา เขาพูดคุยกับเฟลิกซ์หลายเรื่องอย่างน่าเหลือเชื่อ แฮร์รี่ค้นพบว่ามันสนุกที่จะเล่าวีรกรรมของเขาให้เฟลิกซ์ฟัง เฟลิกซ์คือผู้ฟังที่ดี และไม่ตัดสินใครในทันที นั่นเป็นข้อดีของเด็กชายเชียวล่ะ ถึงเฟลิกซ์จะนิสัยดีแต่ก็ใช่ว่าไม่เคยทำผิดกฏ แค่ทุกครั้งไม่มีใครจับได้ เป็นเด็กแสบทีเดียว


หลังได้เฟลิกซ์ช่วย งานของแฮร์รี่เสร็จก่อนกำหนดถึงสองชั่วโมง และเขาพอใจกับมันมากๆถึงได้กินขนมและพูดคุยกับเฟลิกซ์ต่อ เฟลิกซ์เล่าหลายอย่างให้แฮร์รี่ฟัง หยิบแผนที่ตัวกวนขึ้นมาชี้เล่นกันสนุกสนาน


“ห้องน้ำพรีเฟ็ค ฉันเคยไปนะถึงฉันจะไม่เคยเป็นพรีเฟ็คก็ตาม” แฮร์รี่เล่าขณะหวนนึกถึงความหลัง “เป็นห้องน้ำที่ดีเชียวล่ะ นางเงือกบนผนัง ฟองหนากลิ่นหอม เสียดายที่เมอร์เทิลชอบไปแอบดูผู้ชายที่อาบน้ำ”


“ใกล้ๆกันคือห้องน้ำของเมอร์เทิล ผมเคยไปที่นั่น และค้นพบว่าผมไม่ควรเฉียดไปเข้าใกล้มันอีก” เฟลิกซ์บอกพลางหัวเราะ แฮร์รี่หัวเราะสมทบไล่มองแผ่นที่มองหาจุดต่อไป


“ต้นวิลโลว์จอมหวด! ตอนปีสอง รอนกับฉันผ่านชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่ไปไม่ได้เพราะเวทย์มนต์ของเอลฟ์ประจำบ้านตนหนึ่ง พวกเราเลยหาทางมาฮอกวอตส์ด้วยวิธีอื่น” แฮร์รี่เล่าอย่างสนุกสนาน “พวกเราแอบเอารถเหาะได้ของคุณอาเธอร์ไป และตรงดิ่งมาฮอกวอตส์”


“คุณล้อผมเล่นแน่”


“เรื่องจริงแท้ที่สุดเลยล่ะ พวกเรามาถึงฮอกวอตส์ แต่โชคไม่ดีที่หล่นไปถูกต้นวิลโลว์จอมหวดเข้า พวกเราเกือบถูกไล่ออกและวันถัดมารอนได้จดหมายกัมปนาทจากคุณมอลลี่” แฮร์รี่มองรูปวิลโลว์จอมหวดบนแผ่นที่ด้วยความคิดถึง “ไม้กวาดอันแรกของฉันก็ถูกมันพังด้วยเหมือนกัน”


แฮร์รี่หยุดเสียงหัวเราะเนื่องจากภาพที่ลอยผ่านเข้ามาในหัวเขา ความรื่นเริงใจ และความยินดีผ่านแว๊บเข้ามา มันไม่ใช่ความรู้สึกของเขา เขาลุกยืนพรวด


“เฟลิกซ์ ดูท่าฉันจะมีธุระ— ธุระสำคัญซะด้วย”


แฮร์รี่มีสีหน้าเครียดฉับพลัน ดวงตาขยับมองแผนที่ตัวกวน ฮอกส์มี้ด— พวกนักเรียนคนอื่นเพิ่งถึงฮอกวอตส์ แต่รายชื่อที่ผุดเข้ามาในฮอกส์มี้ดนี้ก็ไม่ควรเมิน


อเล็กซิส แครบ กอยล์ แคร์โรว์ แยกซี ดอร์แมน อีกหลายชื่อที่แฮร์รี่ไม่คุ้นเคยผุดขึ้นมา มองไล่ผ่านๆจนสะดุดกับชื่อสุดท้าย


ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล 



และรายชื่อที่ปะทะกับพวกผู้เสพความตายก็เป็นรายชื่อที่แฮร์รี่คุ้นเคยดี พวกรีมัส ท็องก์ เจมส์และลิลี่ พวกมือปราบ พวกเขาอยู่ที่หน้าร้านฮันนี่ดุ๊กส์ แฮร์รี่กำไม้กายสิทธิ์แน่น พวกนักเรียนไม่รู้เรื่องฮอกส์มี้ดเพราะส่วนใหญ่พวกนั้นกลับมาก่อน


เสียงเอะอะของเด็กนักเรียนที่กลับมาเริ่มดังอย่างไร้เหตุผล แฮร์รี่ยกยิ้มให้เฟลิกซ์


“กลับไปหาเพื่อนของเธอเถอะ พวกเขาน่าจะกลับมาแล้ว แล้วเจอกัน เฟลิกซ์”


แฮร์รี่เอ่ยขณะลุกออกจากห้องอย่างเร่งรีบ แทบจะเป็นกึ่งวิ่งด้วยซ้ำ


“เกิดอะไรขึ้น แฮร์รี่— รายชื่อพวกนี้— ฮอกส์มี้ด? —แผนลวงสำเร็จแล้ว! เดี๋ยวสิฮะ แฮร์รี่!”


ใช่ว่าเฟลิกซ์ไม่สังเกต เด็กชายรีบตามออกมา สอดแผนที่ไว้ใต้ชุดคลุม ทันทีที่ออกจากห้องทำงานของแฮร์รี่ แทนที่จะเจอแฮร์รี่ก่อนกลับกลายเป็นว่าเจอเข้ากับเด็กกริฟฟินดอร์หน้าตาคุ้นเคยสามคนเดินผ่านมา


“เฮ้! เฟลิกซ์พวกเรากำลังคิดอยู่เลยว่านายน่าจะอยู่ที่ไหน!”


นาธานคือคนแรกที่ทักด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ตัวเขาเล็กกว่าคนอื่น พุ่งเข้ามาหาเฟลิกซ์ทันที “นายต้องตกใจแน่ถ้าฉันบอกว่าสกาเล็ตมีบางอย่างจะบอกนาย”

“นาธาน ฉันคิดว่าฉัน—“ เฟลิกซ์จะเอ่ยบอกว่าตัวเองกำลังรีบ แต่นาธานขัดเสียก่อน

“โอ้ ฉันรู้ว่านายเสียใจที่ไม่ได้ไปฮอกส์มี้ด แต่เฮ้! ดูนี่”

เจเนซยิ้มกว้างรอจังหวะดิบดีและผลักเพื่อนสาวของเธอออกมา โกลด์สตีนร้องประท้วงใบหน้าแดงก่ำ จนพออยู่หน้าเฟลิกซ์ก็ยื่นถุงห่อขนมมาให้ทันที

“เรื่องที่ผ่านมาฉันขอโทษ— โอเค จริงๆฉันไม่ได้เกลียดนายเท่าไหร่หรอก นายไม่ได้ขี้ขลาดแบบที่ฉันเคยพูด ส่วนนี่ถือว่าตอบแทนเรื่องบนรถไฟก่อนหน้านี้”

เฟลิกซ์มอง มันคือลูกอมช็อกโกแลตไส้มูสสตรอเบอร์รี่กับครีมก้อน มันห่ออยู่ในห่อสีเขียว เขารู้ว่าโกลด์สตีนเป็นพวกปากหนักและถือทิฐิ

“เอ่อ ขอบใจ” เฟลิกซ์ยอมรับขนมจากเพื่อนสาวและเอ่ย เขาเหลือบสายตามองหาแฮร์รี่ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ได้แต่ลอบถอนหายใจ หันกลับมาตรงหน้า ดูเหมือนสามกริฟฟินดอร์จะมีอะไรพูดต่อเขาถึงทัก

“แล้ว?”

“นายอยากจะมาร่วมฉลองปาร์ตี้ของกินกับเราไหม!? ฉันมั่นใจว่าออโรร่ามีเรื่องอยากถามนายเป็นกองภูเขา”

“โอเค— ก็ได้”

เฟลิกซ์ถอนหายใจ รู้ว่าคงตามแฮร์รี่ไปไม่ทัน มันก็ไม่เลวร้ายหรอกกับการที่ได้คุยกับคนที่เขาไม่ได้คุยด้วยมายาวนาน แต่เขารู้สึกกังวลใจตงิดๆยังไงชอบกล มือขยับแกะห่อขนมออกมาและหยิบมันเข้าปาก

เขากินมันลงไป


_____________



แฮร์รี่ตรงดิ่งมาถึงฮอกส์มี้ดในเวลาไม่นาน ท้องฟ้ามีตราสัญลักษณ์ของหัวกระโหลกและงูปรากฏ ผู้คุมวิญญาณลอยพาดผ่าน แสงปะทะกันของเวทย์มนต์ขยับแลกไปมาในอากาศ และโวลเดอมอร์อยู่ตรงนั้น เขารู้ว่าโวลเดอมอร์ไม่พอใจด้วยเหตุผลบางอย่าง การจับคู่สู้เป็นไปไม่ค่อยดี แฮร์รี่เห็นว่ารีมัสกำลังเสียท่าให้กับผู้เสพความตายในชุดคลุม เขารีบตรงพุ่งไปชี้ไม้กายสิทธิ์


อาจจะเพราะเริ่มคล่องแคล่วกับมัน ไม่ทันเอ่ยร่ายคาถา แสงสีแดงพุ่งเข้าใส่ทำให้ผู้เสพความตายคนนั้นหยุดชะงัก รีมัสกลับมาตั้งตัวได้เอ่ยคาถาผู้พิทักษ์และจู่โจมต่อ ดูท่าเขาจะเห็นแฮร์รี่แล้วแต่ไม่มีเวลาทัก


แฮร์รี่มองผู้พิทักษ์สีขาวของรีมัส มันเป็นหมาป่าเต็มตัว เขาไม่ได้สนใจจะร่ายคาถาผู้พิทักษ์เพราะตอนนี้มันค่อนข้างเหลือเฟือ เขาขยับตัวพุ่งตรงขึ้นไปทางโวลเดอมอร์ โวลเดอมอร์เป็นชายหนุ่มผมสีดำและดวงตาสีแดง ดูเป็นมนุษย์ไม่เหมือนสัตว์ประหลาดอย่างในมิติเขา แต่แฮร์รี่รู้ดีว่าเขาคือโวลเดอมอร์ นากินีอยู่ไม่ห่าง และแฮร์รี่รู้ว่าเขารู้ดีกว่าใครว่าอีกฝ่ายคือโวลเดอมอร์ ท่ามกลางความชุลมุน โวลเดอมอร์อยู่ในความสงบมองทุกอย่างราวกับว่ามันไม่สำคัญ แฮร์รี่พุ่งตรงไปยื่นมือขวาไปข้างหน้าจนสุด


ครั้งนี้เขาไม่ได้ร่ายออกมา แต่แฮร์รี่รู้ว่าเขากำลังใช้คาถาปลดอาวุธ


แสงสีแดงพุ่งเข้าใส่โวลเดอมอร์ แต่ชายผมดำเพียงขยับเล็กน้อยและยกไม้กายสิทธิ์กระตุก ในชั่วพริบตาคาถาของแฮร์รี่ก็ถูกสกัดกั้น แฮร์รี่ไม่ปล่อยจังหวะให้หลุดมือ เข้าพุ่งตรงเข้าหางูยักษ์นากินี เอ่ยร่ายคาถารุนแรง


“เซ็กตัสเซมปร้า”


แฮร์รี่กลืนน้ำลายเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของงู เขาควรรู้ว่าเมื่อเขาเข้าใจภาษาพาร์เซล เสียงที่ได้ยินมันจะโหดร้ายแค่ไหน ในวินาทีหนึ่งแฮร์รี่อยากที่จะหยุดมือ แต่เขาก็ไม่ได้ลดไม้กายสิทธิ์ลง รับรู้ได้ว่าโวลเดอมอร์มองเขาด้วยสายตาวาวโรธอย่างน่ากลัว


แฮร์รี่สงสัยว่าอีกฝ่ายไม่มีความรู้สึกจริงๆงั้นหรือ



“น่าทึ่งจริงเชียว” น้ำเสียงราบเรียบแฝงความเยือกเย็นอำมหิตนี้มีแค่คนเดียวในความทรงจำ แฮร์รี่หายใจหอบ ดวงตามองตรงไปที่งูยักษ์สีเขียว ไม่ได้ก้าวถอยหลังหรือหยุดคาถาที่กำลังฆ่านากินี เขาเอ่ยกระซิบเสียงเบา



“ผมขอโทษ”



มันคือภาษาพาร์เซล และนั่นทำให้โวลเดอมอร์หยุดชะงักเมื่อเสียงร้องของนากินีเริ่มเบาลง และโวลเดอมอร์ก็หัวเราะดังลั่น แฮร์รี่หยุดมือขยับไม้กายสิทธิ์ชี้โวลเดอมอร์


“เธอไม่มีวันตายตราบใดที่แกไม่ใช้คำสาปพิฆาต” โวลเดอมอร์เอ่ยขึ้นมา “และนี่เป็นโทษของแกที่คิดทำร้ายคนของฉัน ครูซิโอ!”


แฮร์รี่ไม่ได้ยอมอยู่เฉยถูกคำสาป เขาขยับหลบและร่ายคาถาปลดอาวุธอีกครั้ง ครั้งนี้คำสาปพิฆาตถูกร่ายมา แสงสีเขียวยังคงชัดเจน และแฮร์รี่ค้นพบว่าเขาไม่ได้กลัวมันเลยสักนิด ตวัดไม้กายสิทธิ์เพียงเล็กน้อย


“แอ๊กซิโอ!”



เศษก้อนหินเล็กๆเพียงก้อนเดียวเข้ามาขวางได้พอดิบพอดีกับสำแสงสีเขียวที่พุ่งมา มันห่างจากใบหน้าแฮร์รี่ไปไม่ถึงสิบเซนติเมตร แฮร์รี่ไม่สะดุ้งด้วยซ้ำตอนที่แสงสีเขียวจากคำสาปพิฆาตพุ่งมาจนถึงตอนที่มันแตกกระจายหายไปต่อหน้า บางทีเขาคิดว่าเขาคุ้นเคยกับความตาย เขายกไม้กายสิทธิ์ขึ้นสูงอีกครั้งและได้ยินเสียงของโวลเดอมอร์


“น่าสนใจ น่าสนใจจริงเชียว พรรคพวกของกองกำลังดัมเบิลดอร์ ข้านึกว่าพวกเจ้าจะเป็นหนูโสโครกเสียอีก ไม่คิดหรือว่าการต้องก้มหัวรับใช้ตาแก่ดัมเบิลดอร์มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว บอกนามของเจ้าออกมา”


แฮร์รี่แค่นเสียง และเขาก็ได้ยินเสียงร้องเพลงที่คุ้นหู แสงสว่างจ้าจากผู้พิทักษ์ฟินิกซ์ส่องประกายขับไล่ผู้คุมวิญญาณ บ้านในฮอกส์มี้ดมีร่องรอยของการต่อสู้ เขาเห็นว่าโวลเดอมอร์รีบจากไปในทันที ความขุ่นมัวเกิดขึ้นในใจของโวลเดอมอร์ แฮร์รี่รับรู้ถึงมัน


ทันทีที่ท้องฟ้ากลับมาสดใส ดัมเบิลดอร์ก็พูดคุยไกล่เกลี่ยกับพวกมือปราบและคนในภาคีรวมไปถึงชาวบ้านในฮอกส์มี้ด แฮร์รี่ขยับเล็กน้อยมองตรงเข้าไปในร้านฮันนี่ดุกส์ เขาเหมือนเห็นใครบางคน แฮร์รี่ไม่รีรอ รีบตามไปตามสัญชาตญาณทันที แต่พอเขาเข้าไปกลับไม่พบใครเลย


“แฮร์รี่! เธอมาช่วยด้วยนี่เอง” ดัมเบิลดอร์หันมาทักเขา แฮร์รี่ยกยิ้มเอ่ยอย่างระวัง โดยเฉพาะเวลามองพวกมือปราบ


“ครับ พอดีรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้น ผมตามมาทีหลัง ก่อนคุณมาไม่นาน อัลบัส” เขาเอ่ย อัลบัสพยักหน้ารับและเอ่ยขอตัวไปจัดการปัญหาที่เกิดขึ้น แฮร์รี่ขยับลงไปชั้นใต้ดินของร้านฮันนี่ดุกส์อย่างสงสัยลับหลังอัลบัส



ครืด



ทางลับขยับส่งเสียงดังเล็กน้อย



แต่ทันทีที่เขาเอาตัวเองเข้ามาในทางลับเชื่อมฮอกวอตส์เขาก็ถูกดึงตัวจากข้างหลังและมีมือเอื้อมมาปิดปากทันที แฮร์รี่สะดุ้งจะเอ่ยร่ายคาถาแล้วถ้าไม่ติดว่าเขาได้ยินเสียงเบาเท่าแมลงหวี่จากข้างหลังเสียก่อน


“อยู่นิ่งๆ พอตเตอร์”



แฮร์รี่หยุดชะงักเมื่อเป็นเสียงคุ้นเคย เซเวอร์รัสดูถมึงทึงน่ากลัว แค่ไม่นานมือของเซเวอร์รัสก็คลายออก แฮร์รี่ไม่เอ่ยโพล่งใดๆออกไป รู้ว่าตัวเองไม่เข้าใจอีกฝ่ายเอาเสียเลย เขาสบดวงตาสีนิลของเซเวอร์รัส ดวงตานั้นบอกว่าเขาควรทำตามที่อีกฝ่ายบอก


“นั่นใคร? จงเผยตัวออกมา”



น้ำเสียงเย็นเยียบที่แฮร์รี่จดจำเจ้าของน้ำเสียงได้ดีเอ่ย เซเวอร์รัสดึงตัวแฮร์รี่ไปด้านหลังเสาหินกดในนั่งยองๆลงขณะที่ตัวเองลุกขึ้น


“ผมเอง นายท่าน”



“โอ้ เซเวอร์รัสงั้นรึ การมาเยือนของพวกข้าคงทำให้เจ้าตกใจเสียแล้ว”


แฮร์รี่ไม่กล้าขยับตัว เขาเหลือบตาออกไปหลังเสาหินและค้นพบว่าตัวเองกำลังอยู่ใกล้ดงของผู้เสพความตายนับสิบ โวลเดอมอร์คือหนึ่งในนั่น เซเวอร์รัสออกไปรับหน้า


“หามิได้ นายท่าน” เซเวอร์รัสไม่ได้ขยับสายตากลับมาหาแฮร์รี่อีก เอ่ยเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ “ทางลับนี้ ผมเพิ่งรู้ว่ามีมันอยู่ มันเชื่อมต่อไปฮอกวอตส์สินะครับ ไม่ทราบว่านายท่านต้องการจะจู่โจมฮอกวอตส์ต่อเลยหรือไม่”


“ไม่ใช่วันนี้ ทุกอย่างมันผิดแผน เด็กนั่นใช้การไม่ได้เลยจริงๆ แต่การที่ค้นพบทางลับนี้นับว่าไม่เลวทีเดียว พวกเราจะดึงตัวตาแก่นั่นออกจากฮอกวอตส์และจู่โจมอีกครั้ง และคราวหน้ามันจะต้องไม่มีการผิดแผนแบบนี้อีก จับตาดูตาแก่ดัมเบิลดอร์ไว้ให้ดีและคอยรายงานข้าตลอด เซเวอร์รัส”


“ครับ นายท่าน”



แฮร์รี่ไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าเขาจะเผลอส่งเสียงอะไรเล็ดลอดออกไปให้คนอื่นรู้ เขาได้ยินเสียงเอ่ยว่าให้แยกย้ายของโวลเดอมอร์ นั่นเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่พวกผู้เสพความตายจะหายตัวไปกัน คงเพราะไม่ได้อยู่ในเขตฮอกวอตส์ถึงหายตัวกันได้ แฮร์รี่เลิกกลั้นหายใจเมื่อเสียงทั้งหมดหายไป เหลือเพียงเสียงเดินเสียงเดียวดังตรงมาที่เขา


เสียงพ่นลมหายใจคือเสียงแรกที่เขาได้ยินหลังเสียงฝีเท้าหยุดลง และมันดังมาจากเซเวอร์รัสราวกับต้องการจะดุเขา แฮร์รี่กลับมองอีกฝ่ายด้วยความคิดที่สับสนในหัว


มือของเซเวอร์รัสยื่นตรงมา แฮร์รี่กัดริมฝีปากอย่างลังเลก่อนจะตัดสินใจจับมือนั้น และเขาเหมือนได้คำตอบว่าเซเวอร์รัสอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ผ่านมือที่กำเขาตอบจนแน่น ฉุดเขาให้ลุกขึ้นและแฮร์รี่รู้ว่ามีเหงื่อเล็กน้อยบนฝ่ามือของเซเวอร์รัส


แฮร์รี่ลอบมองใบหน้าของเซเวอร์รัส เขารู้ว่าเห็นประกายเหนื่อยล้าแค่วูบเดียวก่อนที่จะหลงเหลือแต่ความเย็นชาตามเดิม ใบหน้าตึงของคนแก่กว่าทำให้แฮร์รี่รู้สึกผิดอย่างไร้เหตุผล ในจังหวะที่ปล่อยมือออกจากกันเขาเลือกที่จะขยับริมฝีปากบอก


“ผมขอโทษ”


แฮร์รี่เอ่ยเสียงเบา เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องพูดคำนี้ออกมา ไม่รู้ว่ากำลังขอโทษที่เข้าใจอีกฝ่ายผิดหรือกำลังขอโทษเรื่องอะไรกันแน่ แฮร์รี่รู้ดีว่ามันแปลก เซเวอร์รัสที่เขารู้จักจะต้องร้องด่าเขาว่าแส่หาเรื่อง หรือไม่ก็ด่าเขาว่ารนหาที่เอง ไม่ใช่นิ่งเงียบแบบนี้ แฮร์รี่เองก็รู้สึกว่าตัวเองแปลกไป ตามปกติถ้าเซเวอร์รัสเถียงมาแฮร์รี่ก็พร้อมที่จะเถียงกลับ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันผิดแปลกไปทั้งหมด



“สำหรับอะไร?”


น้ำเสียงของศาสตราจารย์ประจำบ้านสลิธีรินไม่ได้สั่นไหว และแฮร์รี่ไม่รู้คำตอบของคำถาม เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดที่ตามมาเช็คดูในทางลับที่น้อยคนจะรู้จัก แฮร์รี่นึกถึงพฤติกรรมของเซเวอร์รัสที่ไม่เคยทำให้เขาเชื่อใจได้เลยและเอ่ยออกมา



“ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงให้กุญแจนำทางกับเขา ไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงห้ามผมในคืนนั้น แต่สุดท้ายแล้วคุณไม่ได้เลือกฝั่งนั้น ใช่ไหมครับ?”


ไม่งั้นคุณคงไม่เดินออกไปรับหน้าแทนผม และคุณคงไม่ต้องกังวลจนเหงื่อไหลออกมาแบบนี้ แฮร์รี่ลอบสังเกตอีกฝ่าย



เซเวอร์รัสไม่ได้ตอบ แฮร์รี่รับรู้ว่าเขากำลังถูกจ้อง มือของเซเวอร์รัสขยับมาใกล้ใบหน้าของแฮร์รี่ เด็กชายผู้รอดชีวิตเพิ่งรู้ตัวว่ามันมีเลือดบนใบหน้าตัวเอง มันอาจเกิดจากเศษหินที่กระเด็นใส่ตอนแรก แฮร์รี่สะดุ้งตอนที่มืออีกฝ่ายสัมผัสหน้าเขา มือกว้างของเซเวอร์รัสขยับหามุมในการประคองใบหน้าเขาไว้หลวมๆ นิ้วโป้งกดไล่ตามแผล ดวงตาสีนิลราวงูจ้องตรงมา แฮร์รี่ไม่กล้าขยับออกห่างและเขาคิดว่าเขาคิดถูกที่อยู่เฉยๆเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลงจากผู้ชายที่น่าหวาดกลัวที่สุดในฮอกวอตส์


“วุลเนอร่า ซาเนนเทอร์”


แสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาแค่ครู่เดียว แฮร์รี่รับรู้ถึงความคันยิบๆบนใบหน้าขณะที่แผลของเขากำลังหายดีเป็นปลิดทิ้ง แปลกใจพอควรเมื่อยกมือเมื่อปาดใบหน้าตัวเองแล้วพบว่ามันไม่มีร่องรอยของบาดแผลอีก เอ่ยขึ้นหลังถอยห่างจากเซเวอร์รัส


“ขอบคุณครับ ศาสตราจารย์—ผมควรจำคาถานี้”


ทุกอย่างมันแปลกทั้งหมด สัมผัสเดียวที่แฮร์รี่จดจำได้บนใบหน้าคือความอบอุ่นจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี เขาคิดว่าอากาศในห้องใต้ดินมันเริ่มร้อนเกินไปแล้ว แต่มันแปลกที่ในเสี้ยวหนึ่งของความคิด เขามีความรู้สึกอยากจะยืดเวลาในการอยู่ที่นี่ไปอีกสักหน่อย


แฮร์รี่รู้ว่าเขาไม่ได้รังเกียจมัน



________


Talk


สวัสดีค่ะทุกโค้นน จะเริ่มจากตรงไหนดี แหะๆ เรื่องแรกคือพิณกลับมาแล้ว และค้นพบว่าพิณลืมพล็อตตัวเอง ;w; ต้องกลับไปนั่งอ่านและก็รำลึกผ่านข้อความที่จดไว้ และงงมากๆ ไม่รู้ว่าต้องเขียนต่อยังไงดี จนสุดท้ายตอนนี้ก็คลอดมาได้แบบกระอักเลือดสุดๆ (ไม่รู้ด้วยว่าเขียนผิดพล็อตตัวเองไปรึเปล่า) นั่งอ่านคอมเม้นต์ปลอบใจตัวเองไปวันๆ5555 ไม่มีข้ออ้างในการหายไปเกือบเดือนนอกจากที่บอกไปคราวก่อนค่ะ


เรื่องสองคือ แก้บทป๊ารี่หลายรอบมากก ทำไมพิณเขียนอารมณ์เดิมไม่ได้ไม่รู้ ทำไมมันไม่เขินแบบที่เมื่อก่อนเขียน ฮึ่ยๆๆ ขัดใจค่ะขัดใจ ไว้แก้ตัวใหม่ตอนหน้านะคะ


เรื่องสุดท้ายอยากกราบขอโทษรีดเดอร์ทุกคน ไม่รู้ว่าทุกคนจะลืมเรื่องนี้ไปรึยัง หายไปนายมากจริงๆกับรอบนี้ ปล.แนะนำให้อ่านวนค่ะ ปล2.ซึ้งใจก็ข้อความตามนิยายมาก ;w;b


<3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #400 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 00:51
    จิตวิญญาณเมนพิทอมสั่นจนเหนื่อย ท่องไว้ว่านี่ฟิคป๋าเนป
    #400
    0
  2. #347 Peachhsly (@Pinkys_winkys) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 09:38
    จอมมารเพิ่งโผล่มาแต่ทำเรือสั่นยิ่งกว่าป๋าเซฟอีก555555555555
    #347
    0
  3. #346 pan club (@stang50) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 08:12
    จอมมารมาสองเทคทำเรือสั่นมาก
    อยากจะเหยียบสองเรือแม้ว่าเรือหนึ่งจะล่มแน่ๆก็ตาม&#128514;&#128514;&#128514;
    #346
    0
  4. #345 Lily for Lisa (@lenglengney) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:10
    แอแงงง บู้เก่งมากไอน้องรี่ พิประทับใจเทออ ยังบรรยายดีเหมือนเดิมเลยคับไรท์
    #345
    0
  5. #344 Yodtarn (@Yodtarn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 14:03
    ตอนนี้หลากอารมณ์ทั้งอบอุ่นของพี่น้องหรือสเนป จอมมารทำให้เรือหลักสั่นเบาๆ5555 ชอบมากเลยค่ะ
    #344
    0
  6. #343 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 11:04

    แงงๆ ชิปโนอาร์เฟลิกซ์ไปซะแล่ววว

    #343
    0
  7. #342 Rains01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 09:11

    มาแว้ววววววว ฟินวนไปสิคะ~~~~
    #342
    0
  8. #341 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:49
    มาแล้วววววว

    ฟินมากค่ะะะ แค่นี้ งือ

    จิ้นมอมกับรี่นิดๆ5555
    #341
    0
  9. #340 Wawa.R (@runchada) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:40

    กริ้ดดด มาแล้ววว
    #340
    0
  10. #339 Deep00 (@pgthekiller) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:08
    คิดถึงไรท์และก็เรื่องนี้มากๆๆ เขินป๋า555 รักษาแผลให้ด้วย
    /รู้สึกแอบชิป ทอมกับแฮร์รี่นิดๆ
    #339
    0
  11. #338 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:37
    โนอาร์มีแผนจะทำอะไรอะยังไม่เคลียเลย55555 จอมมารไม่ได้มีหน้างูก็ปลื้มปริ่มขึ้นมาเลย พี่แกควรรู้ว่าหน้าตาปกติหล่อมากจ้า แบบนี้แสดงว่าไม่ได้ทำฮอร์ครักซ์เยอะเหรอ? อาจจะทำสัก3-4อันมั้งเนี่ย ประเด็นคือน้องเป็นฮอร์ครักซ์เหมือนเดิมนี่สิ โอ๊ยยยป๋าอ่อนโยนขึ้นนะ
    #338
    0
  12. #337 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:56
    สนุกเหมือนเดิมจ้าา มีโมเมนต์นิดๆกรุบกริบๆ รัก! เอ็นดูนุ้งเฟย์ หนูลูก (ฉากขนมนั้นน่าสงสัยจีๆค่ะ ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ)
    อยากให้พ่อแม่ลูกคุยกันไวๆ เรารักฉากครอบครัวสุขสันต์ ;-;
    #337
    0
  13. #336 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:48
    จู่ๆ ก็รู้สึกชิบ tmr/hp
    คือแบบ...อิหยังวะกับตัวเอง 55
    #336
    0
  14. #335 ไวน์แดง (@thailovetree) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:21
    กี้ดดด ไรท์กลับมาแล้วว คิดถึงจังเลยค่ะะ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนระวังสุขภาพด้วยนะคะ // แฮร์รี่สู้ๆ ชอบตอนแฮรรี่คุยกับเฟลิกซ์ทากค่ะะ แบบรู้สึกเหมือนเติมเต็มความเป็นครอบครัวของแฮร์รี่ที่ขาดไปในโลกเก่า / เสียใจที่ต่อคสัมพันธ์กับซีเรียสยาก แต่ความที่ซีเรียสไม่ได้พบเหตุการณ์เดิมก็กลายเป็นซีเรียนที่น่าตบอย่างทุกวันนี้มันก็ดีจริงๆนะคะ// ฮืออ แฟนคลับซีเรียสค่ะ //ชูธง// สเนปปปป เรารักความคูล!ความเป็นผู้ใหญ่ของคุณค่ะ! ส่วนตัวเราคิดว่าเป็นช่วงสงครามสเนปที่ต้องรับหน้าจอมมารจำเป็นที่จะต้องไม่มีภาระ เรื่องความรู้สึกงี้ก็คงพยายามที่จะไม่คิดไม่มี//แต่มันก็ไม่ได้อ่ะเน๊ิะ อุอุ // ดอร์แมนนนน เราสัมผัสได้ว่านายเป็นหนุ่มน้อยน่ารัก เราจะเอาใจช่วยนาย //สรุปไม่ //แงงงง //รีมัสคะ อิฉันรักคุณค่ะ
    #335
    0
  15. #334 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:18
    สนุกค่าา
    #334
    0
  16. #333 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:57
    ทางแฮร์รี่ ทรงพลัง และจัดการได้อย่างยอดเยี่ยม โวลเดอร์มอร์ชะงักไปแล้ว เมื่อเจอกับพาร์เซลเมาท์อีกคน รวมกับสเนปอีก อ่อนโยนจนหัวใจจะแย่แล้ว คงมีแต่ลิลลี่กับแฮร์รี่ที่ได้ กับเจมส์คงเหม็นเบื่อเหมือนเดิม

    ส่วนเฟลิกซ์ แย่แล้ว กินอะไรไป ดอร์แมนแกทำอะไรเพื่อน คำทายจะเป็นจริงมั้ย แย่แล้ว
    #333
    0
  17. #332 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:46

    ร้อน ร้อนมาก //พัดหน้าา
    เขินนนน เขาประคองหน้ากันอ่าา โอยยยย
    เซเวอรัส!

    คนซึนเอ้ย!

    แหม ถ้าเซฟเห็นจังหวะคาถาพิฆาตตีเสกหน้าหนูรี่จะเป็นยังไงน้าา
    #332
    0
  18. #331 Jackalope3305 (@pawidporn-name) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:37
    สุดท้ายอาถรรพ์วันปล่อยผีมันก็ยังไม่หมดสินะ555555555

    ทอมหน้าไม่ต่างจากเดิมมากทำเอากังวลแล้วนะเนี่ย มันเป็นเพราะแค่ไม่ได้เปลี่ยนหน้าตาตัวเองไป หรือจำนวนฮอร์ครักซ์ไม่ได้มีมากเท่าโลกก่อนกันนะ

    ยังคงเดาใจสเนปไม่ออกเหมือนเคย แต่ก็ดูมีอะไรๆขึ้นมากแล้ว แถมเรือแล่นแรงมากด้วย อมกกกกกกก๊

    ดีใจที่รีมัสเสกคาถาผู้พิทักษ์เต็มสตรีมนะคะ เห็นfactมาว่ารีมัสไม่ชอบผู้พิทักษ์ตัวเองแล้วมาเจอในฟิคกล้าเสกก็คือดีใจมากเลย เหมือนยอมรับในตัวของตัวเองได้แล้ว
    #331
    0
  19. #329 Patjungy (@Ratchuma44) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:23

    รอนะคะ
    #329
    0
  20. #328 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 19:47

    โอยยย แฮรี่ น้องง ในที่สุดT^T ดีใจสุดๆ

    #328
    0
  21. #327 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 18:19

    โอ้ววว ปลื้มปลิ่มดีใจน้ำตาไหล ตอนใหม่มาแล้ว นึกว่าจะไม่จอพระเอก นึกว่าจะขึ้นค่าตัวอีก แต่พอป๋าออกตัว
    อยากกรี๊ดดังๆ ดีดดิ้นๆ ตอนนี้เค้าเจอกันด้วย ป๋าจับหน้า รักษาให้น้องด้วย โอ้ยดีต่อใจค่ะ
    #327
    0
  22. #326 DT90 (@DT90) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 17:59
    สนุกเหมือนเดิมจ้า ว่างเมื่อไรก็ค่อยอัพก็ได้ แต่ตอนเห็นอัพนี่หลุดกรี้ดดังมากเลยอะ เขินคนในห้องมาก
    #326
    0
  23. #325 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 17:43
    มาแล้ววววว รอนานเลยยย สนุกมากค่าาา

    น้องเฟลิกซ์จะไม่เป็นไรใช่ไหมอ่าา กินอะไรลงไปปปป
    #325
    0
  24. #324 EPDB01 (@Amp2233) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 17:37
    กรี๊ดดดดดดดดดดป๋าาาาาาฮอลดีย์จริมๆ ชอบนะคะว่างเมื่อไหร่ก็มาอัพนะคะไรท์รอตลอดน้า
    #324
    0
  25. #323 LizScallion (@Tonhommmmm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 17:36
    มันโอเคเหมือนเดิมแล้วค่ะ สนุกเหมือนเดิม แอบเขินบทแฮร์รี่กับเซฟหลังๆด้วย แงงง
    #323
    0