ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    พิศวาส เสน่หา KrisHun ver. [END]

    ลำดับตอนที่ #6 : บทที่ 5

    • เนื้อหาตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 3.06K
      5
      25 ก.พ. 56

    บทที่ 5: บ้านหวาน

     

     

     

     

     

     

         หลังจากที่ทดสอบเสร็จสิ้น ผลการทดสอบก็คือผ่านฉลุยโดยมีรับรองผลเป็นถึงผู้อำนวยการสถาบัน เซฮุนดูจะปลื้มมากจนยิ้มไม่หุบแถมยังคุยถูกคอกับชานยอลอีก เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มยิงมุกใส่ เรียกความหมั่นไส้จากคนที่ยืนรอไม่น้อย

         “กลับได้รึยัง”เสียงทุ้มถามน้ำเสียงเหมือนจะถากถางยังไงๆ ชอบกล

         เซฮุนเลิกคิ้วมองคนเป็นสามีแบบไม่เข้าใจในน้ำเสียงกระด้างนั้นไปโมโหอะไรมาอีกละ

         “จะกลับแล้วเหรอฮะ”

         “ไม่กลับแล้วนายจะนอนที่นี้หรือไง”

         “นอนได้นะครับ ที่นี้มีห้องพักไว้ด้วย”ชานยอลพูดแหย่เพื่อนหนุ่ม ที่บัดนี้หน้าเริ่มแดงก่ำ

         ร่างบางถอนหายใจกับโหมดเอาแต่ใจของคริส

         “กลับก็กลับครับ ผมกลับก่อนนะครับคุณชานยอล”เด็กหนุ่มโค้งให้อย่างนอบน้อม ก่อนส่งค้อนให้คนที่ถือวิสาสะโอบเอวตนเอง แต่ก็ยอมเดินตามไปอยู่ดี

         ชานยอลมองคู่สามีภรรยาที่เดินออกไป ใจก็เสียงดายในความน่ารักใสซื่อของเซฮุน ที่โดนเพื่อนตัวเองซิวไปเป็นภรรเมียซะแล้ว ถ้าเขาได้เจอเด็กหนุ่มก่อนคงจะได้สานความสัมพันธ์ แถมเด็กหนุ่มที่น่ารักๆ ใสซื่อ หน้าตาจิ้มลิ้มแบบนี้ ต่อให้เป็นผู้ชายร้อยทั้งร้อยเขาฟันธงเลยว่าต้องหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆ ดูอย่างเจ้าคริสเพื่อนที่หวงความโสดขนาดไหนยังยอมหาห่วงมาผูกคอ ชนิดที่เพื่อนอย่างเขาไม่รู้มาก่อน คิดแล้วต้องไปคิดบัญชีกับเพื่อนตัวแสบอีกสองคนที่ปิดเรื่องนี้ไว้ไม่ให้เขารู้

     

    ++++++ พิศวาส เสน่หา ++++++

     

         ระหว่างเดินทางกลับบ้าน เซฮุนนั่งเพ่งมองคนร่างสูงที่กำลังขับรถอยู่โดยไม่พูดไม่จาอะไรเลย จนชีวอนรู้สึกอึดอัด

         “มองอะไร ฉันหล่อนักรึไง”เขาถามพร้อมมองหนุ่มน้อยจิ้มลิ้มด้วยหางตา

         “ครับ มองคนหล่อ...แค่เอาแต่ใจตัวเอง”ร่างบางตอบตามความเป็นจริง เรียกให้ใบหน้าหล่อเหลาชักยุ่งขึ้นนิดๆ

         “ฉันเอาแต่ใจตรงไหน”ชายหนุ่มถามฉุนๆ

         เซฮุนมองอย่างหมั่นไส้ในนิสัยไม่ยอมรับความจริงของคนตรงหน้า

         “ก็ตอนที่ลากผมออกมายังไงล่ะฮะ”

         “ฉันเปล่าสักหน่อย แค่อากาศมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

         แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไหลไปได้เรื่อยๆ เลยนะ เซฮุนสบถสรรเสริญสามีตัวเองอยู่ในใจ

         “นี่นายแอบด่าฉันรึเปล่า”ชายหนุ่มถามขึ้น เล่นเอาร่างเพรียวที่เพิ่งด่าไปสดๆ ร้อนๆ ในใจถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าตัวเองให้เรียบเป็นปกติ

         “พี่คริสหูฝาดแล้วล่ะฮะ”แล้วก็ถอนหายใจเมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไรต่อ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็หักพวงมาลัยเลี้ยวอย่างกะทันหัน ดวงตากลมโตมองป้ายที่เขียนบอกทางว่าจะไปที่ไหน

         “พี่คริส! พาผมไปจินเฮทำไม ทำไมไม่กลับบ้าน!”เด็กหนุ่มถามเสียงตระหนก

         “อ้าว แล้วคนที่เพิ่งแต่งงานจะไปทำอะไรได้ล่ะ”คริสอมยิ้มอย่างมีเลศนัย นัยน์ตาคมกริบเป็นประกายชวนสยอง เอ๊ย...ชวนหวาบหวิว เซฮุนนั่งอึ้งปากอ้าตาโตปล่อยให้คนขับพาไปอย่างไม่มีข้อโต้เถียง เมื่อคริสเห็นปฏิกิริยาของร่างบางแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ จนร่างเพรียวรู้สึกตัวจึงได้แต่ส่งค้อนมาให้

     

    ++++++ พิศวาส เสน่หา ++++++

     

         ขายาวเหยียบเบรกอย่างนุ่มนวล รถคันหรูจอดสนิทในโรงรถของบ้านหลังหนึ่ง คริสเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร๋วและอ้อมไปอีกด้าน พริบตาเดียวร่างบางก็ถูกช้อนขึ้นอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น

         “พี่คริสจะทำอะไร!”เสียงหวานหวีดร้องเมื่อคนที่อุ้มกำลังพาเด็กหนุ่มไปยังสระว่ายน้ำขายาวหยุดลงแต่ไม่ปล่อยคนตัวเล็กในอ้อมอก ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม รู้แต่ว่าตอนนี้รู้สึกสบายใจที่ได้กอดร่างนี้

         เซฮุนมองสระน้ำสีฟ้าตรงหน้า ก่อนจะสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด ดูจากส่วนตรงนี้ท่าจะเป็นบ้านพักส่วนตัว ชายหนุ่มเห็นคนในอ้อมกอดนิ่งใบหน้าใสหันมองเบื้องหน้าราวจะประทับในความทรงจำ

         “มองอะไร”เสียงทุ้มเอ่ยถาม

         “ก็มองซากุระน่ะสิฮะ”

         “ทำยังกับไม่เคยมา”

         “ก็ไม่เคยนะสิฮะ...ผมอยู่แค่ที่บ้านตลอด เวลานอกเหนือจากนั้นก็อยู่ที่โรงเรียน”เด็กหนุ่มตอบเสียงเศร้า เพราะที่ผ่านมาเด็กหนุ่มไม่เคยได้ออกไปเที่ยวเพราะต้องดูแลน้องๆ ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

         ชายหนุ่มได้ยินเสียงเศร้าตอบก็รู้สึกสงสารจับใจในความอาภัพของเด็กหนุ่ม ในใจคิดว่าเขาจะต้องเป็นครอบครัวที่อบอุ่นให้ร่างเพรียว...ว่าแล้วก็กระชับร่างนั้นไว้แนบอกยิ่งขึ้น ก่อนจะปล่อยร่างบางลงพื้น ทำให้ร่างเพรียวหันมามองอย่างงงๆ

         “ไปเล่นน้ำกันเถอะ”เสียงทุ้มเอ่ยบอก ก่อนจะกระโดดลงไปในสระน้ำโดยไม่ลืมคว้าข้อมือบางให้วิ่งตามมาด้วย

         เซฮุนวิ่งลงน้ำอย่างตื่นเต้นเพราะไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาว่าน้ำสระฝาดลิ้นเล็กจึงลองเลียแผล็บที่ฝ่ามือที่มีน้ำสระติดอยู่ ฝาดจัง! เด็กหนุ่มคิดในใจและต้องสะดุ้งเมื่อเขากวักน้ำใส่ร่างบางไม่หยุด

         ซ่าๆ ๆ ๆ ๆ

         “อุ๊ย นี่แน่ะ”ว่าแล้วก็กวักน้ำใส่คนตัวโตไม่ยั้ง อยากเล่นนักก็ต้องเป็นแบบนี้ คนตัวเล็กกวักน้ำใส่จนชายหนุ่มเปียกไปทั้งตัว

         “นี่แน่ะยัยตัวเล็ก คิดจะหนีเหรอ”ว่าแล้วชายหนุ่มก็วิ่งไล่จับคนตัวเล็กที่วิ่งหนีเขา

        คริสลืมวัยวิ่งไล่จับเด็กหนุ่มอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะใสผสานกับเสียงทุ้มจนเป็นเนื้อเดียวกัน ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ใครจะคิดว่าชายหนุ่มมาดนักธุรกิจเคร่งขรึมอย่างเขาจะอ่อนโยนได้ขนาดนี้ หัวใจของทั้งคู่ต่างก็เปิดรับกันไว้อย่างไม่รู้ตัว

         ร่างเล็กปราดเปรียว (?) วิ่งจนหมดแรงจึงหยุดพัก และไม่ทันตั้งตัวก็โดนคนตัวใหญ่กว่าโถมเข้าใส่จนล้มกลิ้งบนพื้นหินไปทั้งคู่ ร่างเล็กบางถูกคร่อมโดยร่างหนาสมส่วน ใบหน้าหวานเริ่มแดงขึ้นนิดๆ เมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มใกล้แค่เอื้อม คริสเหมือนถูกมนต์สะกดทุกครั้งที่จ้องใบหน้าหวานนี้ หัวใจสั่งให้นิ้วเรียวแตะสัมผัสไปที่ใบหน้า ลากผ่านหน้าผากมนเกลี้ยง แตะไล้ที่ปลายจมูกโด่งที่ชอบรั้นขึ้นเวลาไม่พอใจ ว่าแล้วก็คลี่ยิ้มออกมา ก่อนที่นิ้วเรียวจะหยุดลงที่ริมฝีปากบางสีชมพูที่รู้ว่าหวานขนาดไหนแม้จะสัมผัสเบาดังปุยนุ่นนุ่มนวลราวกับขนนกก็ตาม แต่ความหวานความอบอุ่นยามสัมผัสนั้นยังตราตรึงในหัวใจ

         เซฮุนมองคนตรงหน้าที่สัมผัสใบหน้าตัวเองด้วยนิ้วเรียวจนทั่ว สัมผัสแผ่วเบาและอ่อนโยนจนร่างเพรียวเผลอตัวเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะรู้สึกอุ่นที่ริมฝีปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อริมฝีปากบางถูกครอบครองเป็นครั้งที่สอง ชายหนุ่มกดลงมาหนักพอควร แต่รู้ว่าเด็กหนุ่มยังไม่เคย จึงได้ผ่อนให้หายใจบ้าง ความหวานจากกลีบปากบางถูกถ่ายทอดจากร่างเล็ก ชายหนุ่มประครองศรีษะของเซฮุนเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังเบี่ยงหนี ก่อนจะเพิ่มความหนักหน่วง ความไม่รู้ประสีประสาของร่างบางทำให้คริสแทบสำลักความสุข มือบางลูบต้นแขนกำยำของเขา เซฮุนเผลอไผลไปกับรสจูบแสนหวานนั้นก่อนจะได้สติเมื่อใบหน้าหล่อเหลาเริ่มซุกไซร้ที่ต้นคอขาวเนียน

         “พี่คริส...พอเถอะ...”เสียงเรียกแผ่วเบาเมื่อคนตัวใหญ่เริ่มเลยเถิด

         “อืม...”แม้เสียงจะตอบรับ แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้ละออกไปเลยสักนิด

         “พี่คริส!”เด็กหนุ่มขึ้นเสียงเมื่อเห็นเขาไม่ยอมทำตาม

         คริสเงยหน้าขึ้นอย่างขัดใจเล็กๆ แต่ก็ไม่อยากฝืนใจ เมื่อร่างบางอยู่ในฐานะภรรยา เขาก็ต้องถะนุถนอมไว้ให้มาก เขาต้องการให้เด็กหนุ่มรักเขาอย่างเต็มใจ ไม่ใช่บังคับฝืนใจ ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะฉุดร่างบางที่แทบไร้เรี่ยวแรงให้ยืนขึ้น เขารู้ดีว่าคนตรงหน้ายังไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องรัก เรี่ยวแรงถึงได้หายไปมากขนาดนี้ ทันเท่าความคิด เขาก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมกอด

         เซฮุนถูกอุ้มอีกครั้งก็หน้าแดงขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าสวยหวานซบลงที่อกแกร่งที่รู้ว่าอุ่นขนาดไหนยามเข้าใกล้

         เมื่อเดินมาถึงบ้านคริสจึงปล่อยให้ร่างเพรียวเข้าไปทำธุระส่วนตัว ก่อนจะหายไปบริเวณตลาดเพื่อซื้อชุดใหม่ให้เซฮุน เพราะเขาพาเด็กหนุ่มมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ชายหนุ่มเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าก่อนจะไปหยิบเอาเสื้อแขนยาวคอวีกับกางเกงขาสามส่วนสามตัว จ่ายเงินเสร็จก็ขับรถกลับบ้าน โชคดีหน่อยที่บริเวณตลาดกับบ้านไม่ไกลกันเท่าไหร่ และเมื่อมาถึงก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเด็กหนุ่มจะออกมาจากห้องน้ำเลย

         “เซฮุน ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้”เสียงทุ้มเรียกหน้าประตูห้องน้ำ ก่อนประตูจะเปิดและโผล่มาแต่ใบหน้าสวยที่แดงแปร๊ด

         “ขอบคุณฮะ”ร่างบางกล่าวเสียงสั่นก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเขา

         คริสยืนยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะเตรียมเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง และโทรศัพท์ไปบอกจื้อเถาว่าเขาจะหยุดพักผ่อนสักสองสามวัน

         แอ๊ด...

         เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกทำให้ชายหนุ่มต้องหันไปมอง เด็กหนุ่มร่างเล็กสวมชุดพอดีตัว เสื้อแขนยาวคอวีเปิดอกสีน้ำนมส่วนหนึ่งกับกางเกงขาห้าส่วนสีขาวยิ่งทำให้เด็กหนุ่มดูหวานยิ่งขึ้น แต่ติดตรงที่ว่าทำไมต้องเอาผมมาปรกคอทั้งๆ ที่ยังเปียกอยู่ ว่าแล้วก็สาวเท้าเข้าไปจัดการกับสิ่งที่รำคาญสายตา

         เมื่อเซฮุนเห็นว่าเขาจะมาเปิดผมออกก็จับไว้แน่น แต่ก็แพ้แรงของคนตัวโตที่จัดการปัดผมไปด้านหลังและใช้หนังยางสีชมพูหวานรัดปลายผมให้กลายเป็นหางเต่า และแล้วสิ่งที่เด็กหนุ่มต้องการปกปิดก็เผยออกมา นัยน์ตาคมจ้องมองรอยคิสมาร์กจุดแดงเล็กๆ ตรงต้นคอขาวที่เขาทำขึ้นดูเหมือนว่าร่างบางจะยังอายอยู่ เขาก็เลยเบี่ยงตัวหลบและแกะหนังยางออก ก่อนจะดันร่างบางให้นั่งลงที่กระจก จากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผมเบาๆ เซฮุนมองการกระทำของชายหนุ่มอย่างตกใจ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยต้องทำขนาดนี้

         “พอได้แล้วฮะพี่คริส ผมแห้งแล้ว”เสียงใสเอ่ยแผ่วเบา

         มือใหญ่หยุดเช็ดก่อนจะใช้หวีแปรงผมนุ่มนั้นอย่างเบามือ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาทำแบบนี้ รู้แค่ใจอยากทำให้ ก็เท่านั้นเอง

         “พี่คริสไปอาบน้ำเถอะ ผมชักหิวแล้ว”

         “รอก่อนนะ เดี๋ยวพาไปร้านอาหาร”

         ชายหนุ่มนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ออกไปซื้อเสื้อผ้าผ่านร้านอาหารทำไมไม่ซื้ออาหารติดมือมาด้วย จึงรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำ เมื่อเตรียมตัวเสร็จ ทั้งสองช่วยกันเลือกร้านไปพลาง เถียงกันไปพลาง เพราะคริสคิดจะเหมาทั้งร้าน แต่เซฮุนก็ค้านหัวชนฝาเพราะมีกันแค่สองคน ทำไมจะต้องเหมาร้านด้วย แต่ยิ่งเถียงกันก็ยิ่งสร้างความเอ็นดูต่อคนรอบข้าง ที่มองคู่ข้าวใหม่ปลามันเถียงกันอย่างน่ารัก

         “เอาซุปเห็ดสองที่ฮะ”

         “มันจะพอหรือ”ชายหนุ่มท้วงถามทันทีที่ได้ยิน

         “กินแค่สองคนนะฮะ อะไรจะต้องมากมายขนาดนั้น”

         “คิกๆ”บริกรหนุ่มหัวเราะน้อยๆเมื่อเห็นคู่รักเถียงกัน

         “น้อง เอาเสต็กแซลมอนสองที แล้วก็สปาร์กเก็ตตี้คาร์โบนาร่าอีกสองที่นะ”ชายหนุ่มว่าก่อนจะส่งเมนูของตัวเองและคนที่นั่งตรงข้ามให้บริกรตัดหน้าร่างบางอย่างรวดเร็ว บริกรหนุ่มโค้งให้ก่อนจะหายตัวไปอย่างเร็ว

         เซฮุนตวัดตาค้อนใส่ชายหนุ่ม ซึ่งเขาก็แกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะนั่งมองร่างเล็กที่ตวัดหน้าหนีอย่างอารมณ์เสีย ทั้งคู่เริ่มทานอาหารทันทีที่อาหารถูกนำมาเสิร์ฟท่ามกลางความเงียบของเด็กหนุ่ม เล่นเอาชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดไปด้วย เพราะถ้าเป็นแต่ก่อนเด็กหนุ่มจะชวนเขาคุยไปด้วยระหว่างทานอาหาร และเขาก็ชอบฟังเสียงใสๆนั้น

         “ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทั้งสองทานอาหารเสร็จและกลับมาถึงบ้าน เสียงทุ้มทำลายความเงียบเมื่อเข้ามาช่วยร่างบางถือถุงอาหารที่เป็นเสบียงสำหรับมื้อเช้า

         “พี่คริสว่าผมพูดมากเหรอฮะ”เด็กหนุ่มหันมาตัดพ้อ

         “ฉันเปล่าว่าอย่างนั้นสักหน่อย

         “ไม่คิดแล้วจะถามอย่างนี้หรือ”เด็กหนุ่มเริ่มหาเรื่อง ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน

         คริสมองคนตรงหน้าที่เริ่มหงุดหงิด ก่อนจะเก็บปากเงียบดีกว่า

         ทั้งสองนั่งดูที่วีอย่างเงียบๆ เมื่อรายการเพลงคลาสสิกจบใบหน้าสวยก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ลืมเรื่องชายหนุ่มไปสนิทใจ ตอนนี้ทั้งคู่เริ่มผลัดเปลี่ยนกันไปอาบน้ำ ก่อนจะขึ้นไปนั่งอยู่บนเตียงภายในห้องนอนกว้างสีสว่างสุดแสนสบายตา ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำคริสจัดการเปิดเพลงคลาสสิกขับกล่อมคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือรวมเพลงที่ใช้เปียโนบรรเลงของโมสาร์ท แต่เมื่อคริสที่อาบน้ำเสร็จใส่ชุดนอนเรียบร้อยเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าคนตัวบางนั่งหลับโดยที่ในมือยังคงถือหนังสือเอาไว้ บนดวงหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้ม

         มือใหญ่ค่อยๆบรรจงหยิบหนังสือออกจากมือบางอย่างแผ่วเบาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะประครองร่างบอบบางให้นอนลงบนเตียงนอนพร้อมทั้งห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนจะอ้อมไปขึ้นเตียงอีกฝั่ง ร่างสูงสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนาบ้าง ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนเสียทีหนึ่ง

         “ฝันดีนะครับ”

         สิ้นประโยคริมฝีปากบางของคนที่หลับไปแล้วก็ถูกครอบครองอีกครั้งโดยร่างสูงอย่างอ่อนหวาน...

     

    ++++++++++

    100%

     

    มุมเม้าท์มอย

    อันยอง~ จ้ารีดเดอร์ทั้งหลาย ยังจำกันได้มั้ยเอ่ย กลับมาต่อกับตอนถัดมา เป็นยังไงค้าแม่ยกคริสฮุนหวานมั้ย อยากจะบอกว่าไรท์พิมพ์ไป ตีมดไปนะเนี่ย (เพราะมันหวานมากจนมดขึ้นคอมไรท์อ่ะ) ฮุๆ ตอนนี้คาดว่าแม่ยกคริสฮุนคงจะฟินกันไปสามโลกกันเลยทีเดียว ฮุนน่ารักเนอะ อยากเอามาขังไว้ที่บ้านจัง (โดนเงิงเฮียเฉาะ) เอาล่ะไรท์ไปดีกว่าเนอะ แล้วเจอกันจ้า บ๊ายบาย

     

    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×