My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 9 : MYBROTHER : 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 

Just love

 

                “ขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้นท้องฟ้าเป็นคนเริ่มบทสนทนาระหว่างเราสองคน

                ตอนนี้ฉันกับเขานั่งอยู่ที่ลานหญ้าที่มีชิงช้าสองตัวให้เรานั่งด้านหลังของคอนโดที่จัดเป็นส่วนๆ ไม่ว่าจะเป็นฟิตเนท สระว่ายน้ำและสนามหญ้าเวลามาทำกิจกรรมกลางแจ้งหรือมานอนพักกลางวัน แต่ฉันเขาเรานั่งอยู่ด้วยกันในเวลาที่ใกล้จะเที่ยงคืนเข้ามาทุกทีๆ

                ไม่ได้ตั้งใจให้นิวโกรธ เขาพูดอีกครั้งหลังจากที่ฉันเลือกที่จะไม่ตอบเขา

                ไม่ได้โกรธ

                “แน่ใจ?

                “อื้อ

                “นิวเย็นชาแบบนี้ผมไม่ชอบเลย เหมือนผมทำอะไรผิด

                “เปล่านายไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก ฉันยิ้มให้เขาบางๆแต่ถามอะไรหน่อยได้ไหม

                “ครับ ว่ามาสิ

                “นายทำผิดกฎอะไรของมหาลัย

                อ่อเรื่องไม่เป็นเรื่องน่า เขาหัวเราะฝืดๆแต่พอรู้ว่าฉันไม่สนุกด้วยเขาเลยพูดต่อเรื่องผมเค้าให้กลับไปย้อมเป็นสีดำหรือไม่ก็สีทึบๆที่ไม่สว่างแบบสีนี้

                “แล้วทำไมไม่ทำ?

                “ก็นิวบอกว่านิวชอบสีนี้

                “เพราะเหตุผลแค่นี้งั้นหรอ?

                “เปล่าผมอยากให้สีผมมันเด่น

                “…”

                “ถ้าวันนึงผมหายไปนิวจะได้หาผมเจอไง ^^”

                “แล้วนายคิดว่าฉันจะเสียเวลาหานายงั้นหรอ?

                “นั่นสิเนอะเขาพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

                ฉันโยกชิงช้าไปพลางๆ คืนนี้เป็นคืนแรกที่ฉันรู้สึกไม่ง่วงนอนเลย ฉันอยากจะนั่งอยู่ที่นี่ไปจนถึงเช้า แต่มันเป็นไปไม่ได้ ฉันว่าฉันควรจะไปบอกที่พ่อบ้านที่ดูแลให้มาฉีดยากันยุงได้แล้ว ยุงกัดฉันจนจะเป็นไข้เลือดออกตายอยู่แล้ว แต่ฉันก็ทนอยู่เพราะนั่งดูดาวเงียบๆ มันคือจุดเดียวที่สามารถมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนได้สวยที่สุด

                ย้อมดำซะ

                “ว่าไงนะ?

                “ย้อมผมกลับเป็นสีดำซะ

                “นิว…”

                “ตอนนี้ ฉันคิดว่าสีดำเหมาะกับนายมากกว่า” 

                “คิดแบบนั้นจริงๆหรอครับ?

                “อื้อจริงสิ

                “งั้นผมถามนิวหน่อยสิตอนที่ผมให้เลือกทางแยกสามทางทำไมนิวถึงเลือกที่จะไปตรง

                “จะตอบว่ายังไงดีละ

                เพราะฉันก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงให้ขับไปตรง หรือเพราะมันคือทางเดียวที่ลดความเสียงรถฉแลบได้มากที่สุดละมั้ง              

                “เป็นผมก็จะตรงนะ

                “ทำไมละ?

                “ผมเป็นคนที่ชอบเดินไปข้างหน้าไม่ชอบหันหลังกลับแล้วก็ไม่ชอบโลเลเหมือนทางที่มีให้เลือกหลายทางไง ^^”

                “เก่งนิ ฉันตบมือให้เขาเบาๆ

                ผมพูดจริงๆนะนึกว่านิวจะคิดเหมือนผม

                “ไม่อ่ะฉันมั่วล้วนๆ

                “ฮ่าๆเขาหัวเราะร่า

                ท้องฟ้าดูผ่อนคลายกว่าตอนที่คุยกับลุงมากๆ จนบางทีฉันตามอารมณ์ของเขาไม่ทันว่าเขาจะมาอารมณ์ไหน เขาจะอารมณ์ดีตอนไหน จะร้ายตอนไหน อารมณ์ของเขามันเปลี่ยนง่ายยิ่งกว่าเปลี่ยนช่องอีกมั้ง

                ไปนอนกันเถอะ เขาลุกขึ้นจากชิงช้าแล้วยื่นมือให้ฉันจับ

                ง่วงแล้วล่ะสิ ฉันลุกขึ้นยืนบ้างแต่ไม่ได้จับมือของเขา

                ไม่ค่อยหรอกแต่ผมเป็นห่วงนิว

                “อ้อใช่ฉันเข้าโรงพยาบาลเช้า

                “ผมกลัวนิวจะไม่มีแรงไปเที่ยวกับผมตอนเย็นต่างหากล่ะ ^^”

                ให้มันได้แบบนี้สิ!

 

 

                เตรียมตัวเสร็จยัง

                “ยังไม่เสร็จ

                “เสร็จยัง

                “ยังไม่เสร็จ

                “เสร็จยัง

                “โว้ยยยยยยยยยยย!” ฉันตะโกนออกไปเสียงดัง

                คงงงล่ะสิว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ -_- วันพรุ่งนี้จะถึงเวลาไปรับน้องนอกสถานที่วันนี้ฉันเลยได้หยุดเตรียมตัวอยู่กับบ้าน แต่ว่ามันหยุดก็เหมือนไม่หยุดเพราะท้องฟ้าเร่งฉันจนฉันรำคาญ วันนี้ท้องฟ้าไปเยี่ยมทะเลตอนเช้าแล้วเห็นเขาบอกมาแบบนั้นแต่ฉันไม่ได้ไปกับเขาด้วยวันนี้ฉันก็เลยต้องเป็นแฟนเขาเหมือนที่เราตกลงกัน แต่ฉันไม่ชอบให้เขามาเร่งเลยจริงๆ

                ทำไมตะโกนไม่น่ารักเลยท้องฟ้าที่ยืนอยู่ที่ระเบียงห้องเขาตะโกนถาม

                ใครจะไปสุภาพเหมือนนายละ ฉันโผล่หน้าไปแลบลิ้นใส่เขา

                รุ่นพี่ปีห้าไปก็เหมือนกับไปเที่ยวแหละมั้งในความคิดของฉัน ฉันเลยเลือกเอาแต่เสื้อผ้าใส่สบายไว้เดินริมชายหาดแล้วก็เตรียมชุดลำลองสำหรับเล่นน้ำ แต่พวกบิกินี่น่ะไม่ต้องพูดถึง คนสูงแค่ร้อยห้าสิบห้าของฉันใส่ของแบบนั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรจากข้าวหลามตัดเลยซักนิด

                มันกินเวลาไปเดทของเรานะนิวท้องฟ้าตะโกนบอก

                แล้วเป็นแฟนกันเขาต้องเดทด้วยกันทุกวันหรือไง -_-” ฉันเดินออกไปประจันหน้ากับเขา

                งั้นไม่ออกไปไหนแล้วก็ได้ ^^”

                “ดีมาก ฉันยิ้มกว้าง

                งั้นเปิดประตูห้องให้ผมหน่อยสิ

                “นายว่าไงนะ -_-”

                “ดูหนังกันไง ผมพึ่งซื้อหนังเรื่องใหม่มา ดูด้วยกัน ^_^” เขาพูดพร้อมกับวิ่งเข้าไปอาแผ่นซีดีมาโชว์ฉัน

                ฉันไม่ค่อยชอบดูหนัง

                “-__-+++”

                “ซะเมื่อไหร่ -_-;;”

                “งั้นก็เปิดให้ผมนะครับที่รัก ^^”

                ท้องฟ้าเดินกลับเข้าไปในห้องไม่นานนักฉันก็ได้ยินเสียงกริ่งจากหน้าห้อง ฉันเดินไปเปิดประตูให้ท้องฟ้าที่ดูร่าเริงกับหนังที่เขาถือมา เจ้าตัวตรงเข้ามาที่เครื่องเล่นของฉันเขาจัดการเปิดอะไรเองโดยที่ฉันไม่ต้องบอกเขาหรือเรียกว่าถือวิสาสะนั่นแหละ

                ตกลงใครเป็นเข้าของห้องกันแน่ ฉันพูดประชด

                อย่าโกรธผมเลย อะกุญแจห้องผมอยากเข้าไปเมื่อไหร่ก็ได้ครับ ^-^”

                “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น

                “ไม่เป็นไรไม่ต้องเกรงใจ~”

                “-[]-”

                “ยืนทำไมเล่า มานั่งนี่เร็วเขาตบโซฟาข้างๆตัว

                ค่ะฉันกระแทกเสียงแล้วเดินไปนั่งแต่โดยดี

                หนังที่ฉันกับเขาดูเป็นหนังเกาหลีแนวรักโรแมนติกผสมดราม่า เนื้อเรื่องคร่าวๆคือนางเอกตาบอดแล้วมาเจอกับพระเอกที่ป้อมยามที่ๆนางเอกมักจะมานั่งดูทีวีกับคุณลุงยามคนเก่าที่ออกไปแล้ว สองคนนี้เริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆจนเขาสองคนย้ายมาอยู่ด้วยกัน พระเอกซื้อหมาพันธ์โกเด้นท์ให้นางเอกเพื่อที่ว่าตอนมันโตมันจะเป็นหมานำทางให้ วันหนึ่งหมอได้บอกกับพระเอกว่านางเอกจะไม่มีสิทธิกลับมามองเห็นอีกถ้าเขาไม่ยอมผ่าตัดเปลี่ยนกระจกตา

                มีวิธีเดียวที่พระเอกจะทำได้คือซื้อกระจกตาจากต่างประเทศซึ่งมาราคาแพงมาก เขาเลยกลับไปต่อยมวยอีกครั้งซึ่งการต่อยมวยครั้งนี้เป็นการต่อยมวยเถื่อนที่ไม่มีกติกาแต่ได้เงินเยอะพอที่จะผ่าตัดให้นางเอก

                ผู้ชายแบบนี้ไม่มีอยู่จริงหรอกน้ำเน่า ฉันพูดไปดูไป

                แล้วนิวจะร้องไห้ทำไม

                “ฝุ่นเข้าตา

                “หรอออออเขาลากเสียงล้อเลียน

                เอ้อออ T^T”

                “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะเบบี๋ >3<” เขาโอบไหล่ฉันแล้วยีหัวเบาๆ

                ฉันหัวเราะกับพฤติกรรมเหมือนเด็กของเขา...ก็ไม่แปลกนี่นา ท้องฟ้าเขายังเด็กอยู่เลย ต่างกันฉับที่เริ่มแก่ลงทุกวัน คิดแล้วเศร้าใจ~

                พระเอกมันโง่….ฮือๆ ทำไมทำไมไม่กลับไปหานางเอก!”

                เขาอยากให้นางเอกมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมไง

                “ไม่เห็นเกี่ยว ไม่เกี่ยวกันเลย ฮือๆ ฉันร้องไห้เหมือนเด็กๆ

                เกี่ยวสิครับเขายิ้มบางๆ

                เลือกที่จะมีชีวิตที่ดีกว่าไม่ต้องมาอยู่กับคนที่ไม่สมประกอบเหมือนเขาไง

                ท้องฟ้าพูดยิ่งทำให้ฉันอินกับหนังเรื่องนี้เข้าไปอีก พระเอกโดนลอบแทงจากคนที่แพ้พนันทำให้เขาต้องเข้าโรงพยาบาลและใช้ไม่ค้ำในการเดิน แต่เพราะหมาที่เขาเคยให้นางเอกไว้จำพระเอกได้และนางเอกก็พึ่งรู้ตัวนางเอกเลยกลับไปหาพระเอกในที่ๆเขาเคยไปด้วยกัน

                ความจริงเรื่องมันยาวกว่านี้แต่ฉันสรุปใจความได้แค่นี้แหละแต่ที่รู้ๆหนังเรื่องนี้ได้ใจฉันไปเต็มๆเลย

                แต่สุดท้ายเขาก็กลับมาหากัน

                “อื้อลองไม่กลับสิฉันจะไปถล่มบริษัทเลย!”

                “พูดเหมือนนิวรู้ว่าบริษัททำหนังเรื่องนี้อยู่ที่ไหน

                “ไม่รู้พูดไปงั้น

                “ฮ่าๆ ร้องไห้เป็นเด็กๆเลยนะ

                “ใช่สิ ฉันมันแก่แล้วนี่ ฉันพูดประชด

                ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นซักหน่อย

                “แต่ยังไงฉันก็แก่กว่านาย

                “เกี่ยวอะไรละ?

                “เกี่ยวที่ว่าฉันแก่ไง

                “ถ้าผมเลือกได้ผมอยากจะเกิดก่อนนิว

                “…”

                “ผมจะได้ไม่เด็กในสายตาของนิว

                “นายพูดอะไร

                ฉันถามเขาด้วยความรู้สึกที่งงไปหมด ท้องฟ้าตั้งใจจะสื่ออะไรให้ฉันฟังกันแน่ ฉันไม่เคยพูดเรื่องอายุกับเขานี่นาอีกอย่างเด็กในสายตาฉันมันผิดตรงไหน?

                นิวเคยบอกว่าผมเด็กเกินไป

                “หาตอนไหน ฉันเคยพูดตอนไหน

                “สี่ปีที่แล้ว

                “เห?

                สี่ปีที่แล้วงั้นหรอ?...ฉันเคยพูดคำๆนี้กับใครด้วยหรือไง ฉันไม่เคยคุ้นหน้าท้องฟ้าเลยด้วยซ้ำแล้วฉันจะไปคุ้นหน้าเขาได้ยังไง

                “จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ^^”

                “…”

                “แค่จำไว้ว่าตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กอีกแล้ว

                ท้องฟ้าพูดจบเขาก็จูบลงที่หน้าผากฉันเบาๆ ฉันผลักเขาออกไปอย่างอึ้งๆ คำที่กำลังจะพูดออกไปหายไปจากสมองทันที เขามองตาฉันนิ่งด้วยแววตาที่ยากจะสื่อความหมาย

                จูบที่หน้าผากหมายความว่าผมจะดูแลคุณ

                “…”

                “ให้ผมดูแลนิวนะ

                ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของเขาหรือเพราะฉันอินจัดกับหนังที่พึ่งจบไป แต่ฉันพยักหน้าตอบกลับไป ท้องฟ้าดูอึ้งนิดๆจากนั้นเขาก็ดึงฉันเข้าไปกอดแน่น

                ใช่ความรักหรอที่ฉันยอมให้เขาดูแลฉันเพราะฉันรักเขาหรอ?

                แค่รักผมซักนิดก็ยังดี

 ----------
สนุกหรือเปล่า ช่วยกันคอมเม้นหน่อยนะคะ >O< เรื่องนี้ส่งไปพิจารณากับแจ่มใสตอนนี้กำลังรอผลอยู่น้า ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ <3

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #121 น้องนอซ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:38
    อ๊ากกกกกกกกกก

    แค่รักผมสักนิดก็ยังดี << น่ารักไปแล้วว ว วว วว ว   ว  ว
    #121
    0
  2. #108 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:53
    >////<
    #108
    0
  3. #80 G-D }} Love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 22:57
    -///////////-
    #80
    0
  4. #62 TR...dark : valentine (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 19:53
    อ๊าคคค ๆๆ      มาดูเเลชั้นก่อนมั้ย
    (?)     นายท้องฟ้า  555+
    #62
    0
  5. #61 Sia 'Gd Pz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2555 / 20:28
    อยากเป็นนิวว >//<

    ชอบเรื่องนี้มากๆอ่ะ แต่ไรท์ไม่ค่อยอัพเลยย หึ - -


    #61
    0
  6. #60 ชูชิ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2555 / 05:48
    ท้องฟ้าน่ารักดี
    นิวเริ่มใจอ่อนนิดๆแล้วใช่มั๊ย
    #60
    0
  7. #58 Boat Me (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 18:36
    กรี๊ดดดดดด ! ท้องฟ้าน่ารักไปเเล้่ว ><
    #58
    0