My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 10 : MYBROTHER : 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 

Beach

 

                วันนี้ก็ถึงเวลาที่เราจะออกเดินทางไปรับน้องแล้ว ฉันกับท้องฟ้าเดินลงมาจากแท็กซี่เนื่องจากมีการไปรับน้องสามวันสองคืนเขากลัวรถเขาจะหายเพื่อความปลอดภัยท้องฟ้าเลยเอารถไว้ที่คอนโดแทน ความจริงฉันก็ควรที่จะฝึกขับรถแล้วล่ะไม่งั้นฉันก็ต้องเกาะท้องฟ้าไปตลอด

                พอมาถึงมหาลัยคนแรกที่ฉันเจอคือแซ็ก เขาดูนิ่งกว่าเดิมมากจนฉันไม่กล้าที่จะสบตาเขา ดูแซ็กผอมลงไปพอสมควรแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความดูดีของเขาลดน้อยลงเลย ฉันเดินเข้าไปหาเพื่อนๆรุ่นเดียวกันสองสามคนที่มาร่วมกิจกรรมรับน้องกับรุ่นน้องปล่อยให้ท้องฟ้าไปลงทะเบียน

                จะว่าไปแล้วฉันก็ไม่ได้มีเพื่อนที่จะสนิทเอามากๆเลยซักคน ตั้งแต่แรกที่เข้ามาปีหนึ่งฉันก็รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งเธอนิสัยดีมาก เราสนิทกันมากจนกระทั่งเธอรู้สึกว่ามันไม่ใช่เลยลาออกไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ พอขึ้นปีสองมาฉันก็ไม่ได้ยุ่งกับใครมากเท่าไหร่นัก แต่ก็มีเพื่อนไปกินข้าวไปเที่ยวด้วยแต่ไม่ได้ถึงกับสนิทกันมาก จนกำลังจะขึ้นปีสามฉันจะเริ่มคบกับแซ็กหลังจากนั้นเราก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน แซ็กเป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่ทั้งแฟนให้ฉันได้หมด

                แล้วฉันจะคิดถึงเรื่องพวกนั้นทำไมกันฉันกับเขาเราก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันแล้ว

                พี่นิว ^^” น้องเป้เดินเข้ามาทักทายฉันที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนๆ

                จ๋า

                “พี่นิวกับ…”

                “ขึ้นรถได้แล้ววววว!” เสียงตะโกนดังลั่นจากรุ่นน้องปีสองดังไปทั่วบริเวณมหาลัย

                เป้ดูเหมือนจะอารมณ์เสียหน่อยๆที่มีเสียงขัดขึ้นมาก่อน ฉันยิ้มให้เป้แล้วขอตัวไปขึ้นรถก่อน ดีแล้วล่ะเพราะฉันรู้ว่าเป้จะมาพูดเรื่องอะไร ตอนนี้ฉันไม่อยากจะฟังเรื่องพวกนั้น

                “นิว แกสนิทกับน้องที่ชื่อท้องฟ้าใช่ไหมก้ามปูเพื่อนที่นั่งข้างฉันบนรถทัวร์เอ่ยถาม

                ก็พอรู้จักทำไมหรอ?

                “ฉันได้ยินมาว่าเขาจะแกล้งน้องคนนี้หนักเลยล่ะพอไปถึงที่ทะเล

                “เห?

                “เขาบอกว่าท้องฟ้าทำให้แซ็กกับเธอเลิกกัน

                “…”        
                “เตือนน้องเขาไว้หน่อยนะฉันสงสารน่ะ T^T”

                “ทำไมละ?

                “ไม่สังเกตหรอว่าเขาไม่มีเพื่อนมันน่าสงสารนะแกถ้าโดนแกล้งแบบนั้นจริงๆ ใครจะช่วยเขาล่ะก้ามปูพร้อมทำหน้าตาสงสารท้องฟ้าจับจิต

                คงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง…”

                ถึงฉันจะพูดแบบนั้นแต่ฉันก็อดที่จะเป็นห่วงเขาไม่ได้ จริงอยู่ที่เขาไม่มีเพื่อนเลยซักคน แต่เขาก็ไม่เห็นเดือดร้อนกับเรื่องพรรคนั้นเลยนี่นาแต่ถ้าเขาโดนแกล้งเพราะเหตุผลเรื่องฉันกับแซ็กจริงๆฉันไม่ยอมหรอก เขาปกป้องฉันมาตั้งหลายครั้ง ฉันก็ควรที่จะปกป้องเขาบ้าง ก็แค่นั้นเอง

                ที่นั่งเต็มงั้นหรอเสียงของรุ่นน้องคนหนึ่งดังขึ้น

                ฉันหันไปมองทางด้านหลังที่มีรุ่นน้องสองสามคนคุยกันอยู่ หนึ่งในนั้นก็มีท้องฟ้าที่ยืนหัวโด่ผมสีขาวบลอนอยู่ตรงนั้น

                ถึงฉันจะขอร้องให้เขากลับไปย้อมผมสีเดิมแต่ท้องฟ้าก็ไม่เชื่อฉันหรอก เขาบอกว่าเขาชอบสีผมสีนี้แล้วก็ไม่อยากไปย้อมกลับเพราะมันทำร้ายเส้นผม สีนี้ก็ไม่ค่อยทำร้ายเส้นผมเขาเท่าไหร่เลยนะ =_=

                ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น

                แล้วน้องคนนี้ละรุ่นน้องปีสองเอ่ยถามพลางชี้นิ้วไปที่ท้องฟ้า

                ไปนั่งที่คนขับไปเสียงของแซ็กดังขึ้นแทรก

                นั่นไงแก T^T” ก้ามปูหันมาสะกิดแขนฉันยิกๆ

                “อาจไม่ใช่แบบนั้นก็ได้มั้ง ฉันพยายามพูดปลอบใจ

                มันใช่แล้วล่ะนิว ช่วยเขาหน่อยนะๆก้ามปูเขย่าแขนฉันจนแทบจะหลุดออกจากบ่า

                ท้องฟ้า ด้วยความรำคาญหรือเพราะฉันเป็นห่วงก็ไม่รู้ จู่ๆฉันก็ลุกขึ้นเรียกชื่อเขาทันที

                ท้องฟ้ารวมถึงรุ่นน้องปีสองอีกสองคนหันมามองฉันอึ้งๆ แซ็กก็ดูตกใจด้วยเหมือนกัน เขาคงไม่คิดว่าฉันจะนั่งรถคันนี้เพราะได้เตรียมรถไว้สองคัน คันนี้สำหรับรุ่นน้องปีหนึ่งแต่ฉันขึ้นมานั่งหน้าสุดกับเพื่ออีกสามคนเพื่อคอยคุมรุ่นน้อง

                มานั่งที่ฉันสิฉันพูดเสียงเรียบ

                ทั้งรถตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนดูอึ้งกับคำพูดที่ฉันพูดออกไปเมื่อกี้นี้ ท้องฟ้ามองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ ผิดกับแซ็กที่ดูโมโหออกนอกหน้า

                จะให้รุ่นน้องไปนั่งข้างคนขับทั้งๆที่มันทรมานงั้นหรอเงินก็ออกเท่าๆกันจะบอกว่าไม่มีที่นั่งได้ยังไงฉันเหล่ตาใส่รุ่นน้องปีสองที่เป็นคนพูดให้ท้องฟ้าไปนั่งกับคนขับ

                “นิว..” แซ็ก

                รถคันนึงนั่งได้สี่สิบที่นั่งเรามีรถกันสองคันก็แปดสิบ คณะของเราคนเยอะขนาดนั้นเลยหรอคะแซ็ก?ฉันพูดต่อ

                “…!!!”

                “มานั่งที่ฉันซะฉันจะไปนั่งอีกคันเองฉันพูดพร้อมกับเดินออกไปประจันหน้ากับแซ็ก

                “…” เขาไม่กล้าสบตาฉัน

                “ทำตัวแบบนี้น่าอายมากเลยนะแซ็ก!” ฉันทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินลงจากรถไปอีกคันทันที

                ฉันขึ้นรถอีกคันมาด้วยอารมณ์ที่โมโหสุดขีด ฉันไม่คิดว่าคนอย่างแซ็กจะทำนิสัยแบบนี้ทั้งๆที่เขาควรจะแยกแยะมากกว่านี้ พอฉันขึ้นมาบนรถทั้งรถก็มองมาที่ฉันเหมือนจะถามว่ามาได้ยังไง แต่ให้ตายเถอะบนรถนี่มันว่างเกินสิบที่นั่งด้วยซ้ำไป ไหนเขาบอกว่าที่นั่งเต็มไง!

                “มานั่งนี่ก่อนสินิวเอเพื่อนสนิทของแซ็กเรียกฉันให้ไปนั่งข้างๆเขาที่ว่างอยู่

                อืม

                ฉันเดินไปนั่งข้างเออย่างว่าง่าย พยายามระงับอารมณ์ของตัวเองให้โมโหน้อยที่สุด ไม่นานนักแซ็กก็เดินขึ้นมาในรถ เขามองฉันแว๊บหนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งแถวหน้าสุด

                ยังไม่หายโกรธมันอีกหรอ?เอเอ่ยปากถาม

                เลิกกันแล้ว

                “อันนั้นรู้แต่คบกันมานานจะเลิกกันแค่เรื่องพวกนี้งั้นหรอ?

                “นายพูดว่าแค่หรอเอ?

                “…”

                “นายก็น่าจะรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรนะ

                “อือ ฉันรู้

                “เหอะ!”

                “แซ็กมันรักเธอมากนะ

                “ฉันก็รักเขามากแต่ฉันไม่ชอบให้เขามาทำกับฉันแบบนี้ ไหนจะเรื่องท้องฟ้าอีกล่ะที่เขาบอกให้ท้องฟ้าไปนั่งกับคนขับรถ โกหกว่ารถที่นั่งเต็มทั้งๆที่มีรถตั้งสองคัน

                “ทำไมเธอต้องใส่อารมณ์ขนาดนั้นด้วย เอมองด้วยสายตาจับผิด

                ฉันไม่ชอบ

                “ไม่ใช่หรอกนิวเธอชอบไอ้เด็กที่ชื่อท้องฟ้า”   

                “ว่าไงนะ?ฉันถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง            

                ไม่มีทางที่ฉันจะรักท้องฟ้า ถึงเขาจะดีบ้างร้ายบ้างแต่ฉันก็ไม่เคยคิดอะไรกับเขาเกินคนรู้จักเลยและที่ฉันปกป้องเขานั่นก็เพราะการกระทำของแซ็กมันผิดจริงๆต่างหาก

                เวลามันจะเป็นเครื่องพิสูจน์ระวังตัวไว้นะนิว

                “…”

                “แซ็กมันรักเธอมากมันก็ยิ่งร้ายมาก

                “แต่เขาน่าจะรู้ตัวนะว่ามันงี่เง่าที่ทำแบบนั้น

                “มันไม่รู้ตัวหรอกความรักทำให้คนตาบอด ไม่เคยได้ยินหรือไง ^^”

 

 

                ฉันตื่นขึ้นมาด้วยแรงสะกิดของเอที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พวกเรามาถึงที่ทะเลก็ปาไปเกือบสี่โมงเย็น แสงแดดตอนช่วงสายๆมันค่อนข้างร้อนและจัดพอสมควร

                ฉันเดินลงมาจากรถพร้อมกับเอที่เดินลงมาตาม รุ่นน้องปีหนึ่งตอนนี้นั่งเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว ฉันสังเกตเห็นท้องฟ้าที่มองมาที่ฉันไม่กระพริบตา ฉันหลบสายตาของเขาแล้วเดินเข้าไปสมทบกับรุ่นน้องปีสองที่มีหน้าที่ดูแลปีหนึ่ง

                จะพักกันที่ไหน?

                “อ่อสำหรับรุ่นน้องจะเป็นบังกะโลละหกคนค่ะ ^^”         

                “อืมแล้วรุ่นพี่?” 

                “รุ่นพี่จะเป็นโรงแรมห้องละสองคนค่ะ”              

                “อ่อจ้าพี่ไม่รู้อะไรเลยแหะๆ ^^” ฉันยิ้มแหย่ๆ

                ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไปนั่งที่ร่มๆก่อนก็ได้ค่ะเดี๋ยวจะเป็นลมเอานะ รุ่นน้องพูดด้วยความเป็นห่วง

                แล้วจะทำกิจกรรมอะไรต่อหลังจากนี้?

                “เดี๋ยวเราจะแบ่งให้น้องๆเข้าที่พักไปก่อนแล้วจะเรียกมารวมตัวตอนห้าโมงกินข้าวเย็นแล้วมีกิจกรรมรอบกองไฟค่ะ

                “โอเคจ้ะ ^^” ฉันพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่นั่งรถด้วยตอนแรก

                ก้ามปูหันมายิ้มให้ฉันพร้อมกับเพื่อนๆอีกสองคน ฉันกับก้ามปูได้นอนด้วยกันส่วนเพื่อนอีกสองคนของเธอก็นอนห้องข้างๆพวกเราอีกที

                ฉันเดินขึ้นมาบนห้องของโรงแรมระดับห้าดาวที่จัดไว้อย่างสวยงาม เตียงคู่ที่มีนกที่พับจากผ้าวางไว้บนเตียง ระเบียงที่เดินออกไปเห็นวิวทะเลโดยรอบไม่มีต้นไม้หรืออะไรมาบัง ลมที่พัดไปมาสม่ำเสมอ ฉันนั่งอยู่ในห้องพักใหญ่รอก้ามปูอาบน้ำเสร็จฉันจะได้อาบต่อแล้วลงไปช่วยรุ่นน้องทำกิจกรรมข้างล่าง

                แกท้องฟ้าน่ารักมากเลยอ่ะ >_<” ก้ามปูเดินเช็ดผมที่เปียกออกมาจากห้องน้ำเอ่ยขึ้น

                ยังไง? ฉันถามกลับไป

                เขาดูเรียบร้อยถามอะไรก็ตอบ ถึงจะไม่ค่อยสนใจฉันเท่าไหร่ก็เถอะ -.,-”

                “อ่อ…”

                “ฉันว่าท้องฟ้าเป็นผู้ชายยิ้มสวยนะ *0*”

                “แต่ตอนนี้ฉันว่าแกดูเพ้อไปนะ

                “ก็ฉันชอบน้องเขานี่นา

                “จ้า ฮ่าๆ ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

                ผ่านไปสิบห้านาทีฉันกับก้ามปูก็เดินลงมาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน เราเดินไปหารุ่นน้องปีสองที่ดูเหมือนจะยังมีปัญหากับการแบ่งบังกะโลให้รุ่นน้องปีหนึ่งอยู่ หวังว่าพวกเราจะช่วยอะไรได้บ้างนะ

                ยังแบ่งไม่ถึงไหนเลยหรอ ก้ามปูถาม              

                เหลือเศษค่ะ

                “กี่คน ฉันเป็นฝ่ายถามบ้าง

                คนเดียว

รุ่นน้องไม่ได้เป็นคนตอบแต่คนที่ตอบคือแซ็กต่างหาก

                “ใคร ฉันยังคงถามออกไปทั้งๆที่รู้ว่าเศษนั่นคือท้องฟ้า

                ท้องฟ้า

                “ดีเลย ^^” ฉันยิ้มกว้าง

                ทำเอาแซ็กขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ฉันกระตุกยิ้มร้ายแล้วเดินเข้าไปประชิดตัวเขาแล้วพูดเน้นๆว่า

                ให้ท้องฟ้ามานอนกับฉัน J

                “ไม่ได้!!” แซ็กตะโกนเสียงดัง

                ไม่เห็นผิดตรงไหนเลยเนอะก้ามปู ฉันหันไปหาตัวช่วยสมทบ

                ใช่ๆ ^O^” ก้ามปูพยักหน้ารัว

                “เอามันไปแทรกห้องไหนก็ได้ แซ็กหันไปพูดกับรุ่นน้อง

                นอนกับฉันก็ได้นะถ้ามันลำบาก

                เธอเป็นผู้หญิง!”

                “แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรฉันเหมือนนาย!” ทันทีที่ฉันพูดจบท้องฟ้าก็เดินเข้ามาพอดี

                ฉันเห็นสายตาของเขาที่ดูหม่นลงเล็กน้อยก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแย้มเมื่อเห็นฉันมองเขาอยู่ ท้องฟ้าเดินเข้ามาใกล้ๆฉันเขาส่งกระดาษใบเล็กๆใบหนึ่งใส่มือฉันก่อนจะเดินจากไป

                ขอโทษนะแซ็กแต่ฉันอยากจะบอกนายว่าที่นายกำลังทำอยู่ตอนนี้น่ะ

                “…”

                “โคตรปัญญาอ่อน!” ฉันจ้องตาเขานิ่ง

                แซ็กกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดออกมา ฉันยิ้มอย่างสะใจก่อนจะเดินออกมาจากจุดนั้นแล้วเปิดจดหมายที่ท้องฟ้ายัดใส่มือฉันเมื่อกี้

 

                ไม่ต้องปกป้อง ไม่ต้องทำแบบนี้

ผมดูแลตัวเองได้ นิวอย่าเหนื่อยเลยนะ -..-v’

 

ข้อความสั้นๆของเขาทำให้ฉันยิ้มออกมา ฉันไม่รู้ว่าฉันจะช่วยเขาแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน ฉันรู้สึกสงสารทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดแซ็กผู้ชายที่ฉันไว้ใจเขามาตลอดกลับเป็นคนร้ายกาจอย่างคาดไม่ถึง ตอนนี้จากรักที่เคยมีมันกลับกลายเป็นเกลียดไปแล้วล่ะ

ฉันเดินไปนั่งข้างๆท้องฟ้าที่นั่งอยู่ริมชายหาดคนเดียว อีกซักพักก็จะได้รวมตัวกินข้าวกันแล้วก็เริ่มกิจกรรมรับน้องในช่วงหัวค่ำ ฉันว่าวันนี้อาจรับน้องไม่หนักเท่าไหร่ มันจะไปหนักเอาอีกสองวันข้างหน้ามากกว่า

นายทนให้แซ็กมาทำแบบนี้ได้ยังไง” 

ผมไม่อยากมีเรื่อง

                “เห?...อะไรเข้าสิงนาย

                “เปล่าหรอก แต่แซ็กเขาเป็นรุ่นพี่ที่ดูแลงานรับน้องปีนี้ ถ้าผมไม่ยอมเค้าผมก็โดนทัณฑ์บนอีกสิครับ

                “ไม่เห็นเกี่ยวกันเขาบอกนายแบบนั้นหรอ?

                “ผมไม่รู้ผมแค่ไม่อยากมีปัญหาตอนนี้

                “…”

                “ผมกลัวว่ามหาลัยจะแจ้งไปถึงลุงผมอีกถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆอาจไม่โชคดีแบบนี้แล้วก็ได้

                “อืมเหนื่อยหน่อยนะทั้งเรียนทั้งรับน้องไหนจะมาเจอแบบนี้อีกฉันตบบ่าเขาเบาๆ

                ครับผม แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกน่า~”

                “จ้าฉันล้อเลียน

                เราสองคนนั่งคุยเล่นกันไปเรื่อยๆจนเสียงประกาศเรียกรุ่นน้องรวมตัวดังขึ้น โชคดีที่ทะเลช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนมากนัก เรียกว่าไม่มีเลยมากกว่าเพราะมันเข้าช่วงหน้าฝนพอดี ฉันเดินไปพร้อมกับท้องฟ้า แว๊บหนึ่งฉันเห็นแซ็กมองมานิ่งๆแต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

                ฉันไม่ชอบที่ท้องฟ้ายอมคนเลยซักนิดเขาควรจะทำให้แซ็กรู้ซะบ้างว่าควรจะแยกแยะให้ถูกระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงาน

                เดี๋ยวเราจะให้น้องๆทำอาหารกันเองนะคะเออน้องท้องฟ้าคะช่วยพี่ๆยกโต๊ะหน่อยได้ไหม ^^;” หนึ่งในรุ่นน้องปีสองเอ่ย

                ฉันเริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดีอีกแล้ว ทำไมต้องเจาะจงแค่ท้องฟ้าด้วย คิดจะเล่นงานท้องฟ้าทุกดอกเลยหรือยังไงกัน -_- สาธุ! ขอให้ท้องฟ้าโมโหบ้างเถอะแล้วพวกนี้จะหนาว

                ท้องฟ้าเดินออกไปตามที่ปีสองบอก ฉันยืนดูอยู่นิ่งๆกับกับก้ามปูและเพื่อนๆคนอื่นๆที่มองดูอย่างใจจดใจจ่อเหมือนกัน ใครๆก็ดูออกว่าท้องฟ้าโดนแกล้งชัดๆ รุ่นพี่ปีห้าผู้ชายก็มีกันตั้งห้าหกคนทำไมไม่ขอให้ช่วยทำไมต้องเป็นเขาด้วย

                ปึก!

                ทันทีที่ท้องฟ้าเดินไปช่วยยกโต๊ะยาวจัดเตรียมสถานที่ปีห้าคนที่ช่วยท้องฟ้ายกโต๊ะก็ปล่อยมือทันที มันจะไม่เป็นอะไรมากถ้าบนนั้นไม่มีของวางอยู่เยอะเพราะความหนักของโต๊ะและความสูงตอนยก พอคนนึงปล่อยข้อมือก็ต้องรับของหนัก ท้องฟ้าถึงกับทรุดนั่งกับพื้น เขาก้มหน้าจับข้อมือตัวเองแน่น

                ทำอะไรน่ะ!” ฉันโพลงขึ้น

                ไม่ได้ตั้งใจปีห้าที่เป็นผู้ชายเอ่ยลอยหน้าลอยตา

                ไม่เป็นไรหรอกนิวท้องฟ้าพูดทั้งๆที่เขายังก้มหน้าอยู่

                อยากจะรู้จังเลยว่าถ้าครูมาเห็นรุ่นพี่รังแกรุ่นน้องแบบนี้คุณครูจะว่ายังไง J ฉันเดินเข้าไปพูดใกล้ๆทำเอารุ่นเดียวกันหน้าซีดเผือก

                ฉันจะเป็นพยานให้ก้ามปูที่ทนยืนเงียบอยู่นานพูดขึ้น

                แค่คนเดียวคงน้อยไปสินะน้องๆปีหนึ่งก็คงจะเห็นเหมือนพี่ใช่ไหมฉันหันไปสบตาน้องๆที่มองพวกเราคุยกันอย่างอึ้งๆ

                รุ่นน้องหลบตาฉันเป็นพัลวัน ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วตะหวัดสายตาไปหยุดที่แซ็ก ฉันมองเขาด้วยความโกรธแค้นปนความเกลียดที่เริ่มมากขึ้นทุกวินาที

                ไม่มีใครเข้าข้างเราหรอกนิว!” ก้ามปูพูด

                หมายความว่ายังไง?

                “หลังจากที่เธอลงรถไปรุ่นพี่ที่แสนดีที่น้องๆรักสั่งรุ่นน้องว่าไงจำได้ไหมแก้มก้ามปูหันไปพูดกับเพื่อนในกลุ่ม

                อื้อห้ามคิดจะช่วยเหลือท้องฟ้า แก้มถึงทีพูดบ้าง

                ฉันก็เป็นพยานให้อีกคน ฝนเพื่อนอีกคนในกลุ่มของก้ามปูพูด

                “แค่นั้นถือว่าเป็นพยานได้หรอ? ก็เข้าข้างกันเองทั้งนั้นแซ็กพูดพร้อมเหยียดยิ้มร้าย

                ที่ผมบอกว่าไม่เป็นไรน่ะ…” ท้องฟ้าพูดแล้วลุกขึ้นยืนระยะประชิดกับแซ็ก เพราะผมอัดเสียงไว้แล้วต่างหากละครับพี่ชาย J

                “…!!!!”


--------------------------
talk : ไม่ได้ว่าจะไม่อัพนะคะ อัพให้ตลอดแต่อาจจะช้าเพราะเรารอคอมเม้น อยากรู้ว่าคนอ่านรู้สึกอะไรยังไงบ้าง ที่อัพช้าเพราะว่ารอคอมเม้น บางคนเข้ามาอ่านแล้วไม่คอมเม้น เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไรท์เตอร์ส่งไปพิจารณาที่สำนักพิมพ์ อยากได้คอมเม้นจากนักอ่าน ถ้าคอมเม้นกันเยอะ คอมเม้นบ้างเค้าก็อัพให้นะคะ ใจเขาใจเราเนอะ รู้ว่านักอ่านก็อยากอ่าน นักเขียนก็อยากอ่านคอมเม้น ถ้าอยากให้อัพเร็วๆก็ช่วยกันคอมเม้นหน่อยเนอะ เห็นใจกันหน่อย T_T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #125 nazy13 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 20:54
    นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวนะท้องฟ้า....อยากเป็นก้อนเมฆจังจะได้อยู่คู่กับท้องฟ้าอิอิ
    #125
    0
  2. #122 น้องนอซ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:47
    ร้ายกาจ !!

    นี่ชมนะเนี่ย ย ย  ฮิฮิ๊ววว
    #122
    0
  3. #109 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:56
    555 เเซ้กร้าย...เเต่ท้องฟ้าร้ายกว่า นายพลาดเเล้วเเซ็ก!
    #109
    0
  4. #81 G-D }} Love (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 23:06
    ร้ายวะ เชด 55555555555
    #81
    0
  5. #68 ชูชิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 08:26
    ท้องฟ้าแอบร้ายนะ ดีแล้วจะได้ไม่มีคนแกล้งอีก
    #68
    0
  6. #67 Love you (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 13:09
    อ๊ายยยย ><



    ท้องฟ้าก้อร้ายไม่เบานะเนี่ย



    สู้ๆค่ะ ไรเตอร์
    #67
    0
  7. #66 ลินดา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 23:32
    ท้องฟ้าอย่ายอมสู้เขา *3*
    #66
    0
  8. #65 Sia 'Gd Pz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 21:09
    อ้ายยยย แฟนหนูฉลาดมากกกก *0* (หลบรองเท้า ฟิ้วว -//-) 
    #65
    0
  9. #64 Boat Me (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 20:10
    ท้องฟ้า ทำได้เเจ๋วมากค่ะลูกเอ๋ย  !!!! เอาให้มันโดนไล่ออกไปเ้ลยยยยยย ! //สะใจ คิคิ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 สิงหาคม 2555 / 20:19
    #64
    0