My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 8 : MYBROTHER : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 

You are mine

 

                นายพาฉันมาที่นี่ทำไม -_-” ฉันถามคนข้างๆงงๆ

                ที่ๆเขาพาฉันมาคืองานวัดไกลจากคอนโดที่เราอยู่พอสมควร ตอนนี้ก็ทุ่มกว่าๆแล้วเขาพาฉันไปกินข้าวก่อนถึงจะพามาที่นี่ แต่สาบานได้ว่าเขาคิดถูกที่พาฉันมาที่นี่มองไปรอบๆก็เจอแต่เด็กๆทั้งนั้นเลย

                งานที่นี่ก็เหมือนงานวัดธรรมดาทั่วไปที่มีบ้านลม มีชิงช้าสวรรค์ ม้าหมุนที่สภาพไม่ค่อยน่านั่งเท่าไหร่หรือถ้าฉันนั่งไปเหล็กอาจหักได้อะไรประมาณนั้น ที่ปาลูกโป่งถ้าปาได้ครบเจ็ดลูกก็จะได้ตุ๊กตาไปซึ่งมันต้องมีคนที่เซียนจริงๆถึงจะทำได้ จำได้ว่าตอนเด็กๆฉันเคยมาเที่ยวเล่นกับเนน้องชายของตัวเองตามงานวัด เราเล่นปาลูกดอกกันแต่สุดท้ายก็ได้ลูกอมกลับบ้านตลอด

                พามาเดทไง ^^”

                “ในงานวัดเนี่ยนะ?ฉันถามเขาเพื่อความแน่ใจ

                อื้อ น่าสนุกดีออกว่าไหม?

                “คงงั้นมั้ง -_-;;”

                “ขอมือหน่อย

                “หือ?ฉันยื่นมือให้เขางงๆ

                เป็นแฟนกันก็ต้องจับมือกันสิ เขาพูดพร้อมกับประสานมือเข้ากับมือของฉันทันที

                “แต่นายก็ควรจะพูดว่า ขอจับมือหน่อย ไม่ใช่ ขอมือหน่อย มันทำให้ฉันเหมือนเป็นหมา

                “โอเคงั้นเอาใหม่ เขาปล่อยมือฉันแล้วพูดอีกครั้ง ขอจับมือหน่อยนะครับ^^”

                “ไม่ให้จับ

                ก็ผมจะจับ เขาว่าพลางฉุดมือฉันไปจับเอาซะดื้อๆ

                มือของเขาใหญ่กว่าที่ฉันเห็น แต่มันกลับดูอบอุ่น ฉันเคยจับมือกับแซ็กเราสองคนจับมือกันบ่อยแต่ฉันไม่เคยรู้สึกอบอุ่นเหมือนจับมือของผู้ชายข้างๆฉันตอนนี้หรือว่าแซ็กมือเล็กกว่าท้องฟ้า?

                อยากเล่นอะไรล่ะ? เขาถามขึ้นมา

                ซักอย่าง

                “ไม่อยากเลยซักอย่างเลยหรอ

                “ฉันหมายถึงอะไรก็ได้ ซักอย่าง

                “งั้นนิวก็ควรจะพูดว่า อะไรก็ได้ ไม่ใช่ ซักอย่างนะครับ

                นั่นไงเขาเอาคืนฉันแล้วไง -_-

                โอเค อะไรก็ได้

                “’งั้นปาโป่งกัน ^^”

เขาจูงมือฉันมาที่ลานปาลูกโป่งทันที เอาง่ายๆว่าไม่ต้องถามฉันเลยก็ได้เพราะเขาตั้งใจจะมาปาลูกโป่งตั้งแต่แรกแล้วล่ะมั้ง

ป้าครับถ้าผมจะเอาไอ้ตัวนี้ผมจะต้องเล่นยังไง เขาชี้ไปที่ตุ๊กตาโดราเอม่อนตัวใหญ่ที่สุดในร้าน ใหญ่ประมาณครึ่งตัวฉันมันสามารถบังฉันมิดเลย

สองดอกสองร้อยจ้ะคนที่ท้องฟ้าเรียกว่าป้าตอบกลับมา เขาคงจะนึกโกรธท้องฟ้าอยู่ในใจเพราะดูจากหน้าตาแล้วน่าจะยังไม่เลยสามสิบเลยด้วยซ้ำ

นิวอยากได้ป่ะ?

ฉันไม่ค่อยชอบตุ๊กตาเท่าไหร่

แต่ความจริงแล้วฉันชอบตุ๊กตามากนะ TOT

งั้นผมจะเล่น

เห?

ผมจะทำให้นิวชอบตุ๊กตาเพราะผม ^^”

พยายามเข้า -_-”

ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ~”

ประชดเว้ย!” ฉันตอบแกมหัวเราะ

ท้องฟ้าหันไปจ่ายตังให้กับเจ้าของร้าน เจ้าของร้านให้ลูกดอกมาให้เขาสองอันสีฟ้ากับสีชมพู เขาจ้องมองลูกดอกนั่นเหมือนกับมันกำลังทำความผิดยังไงยังงั้น ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉันอย่างน่ารัก

คิดว่าผมจะทำสำเร็จไหม?

ไม่อ่ะ

คิดถูกแล้วเขาตอบอย่างไม่ต้องคิด

ฉันก็คิดว่ามันคงจะเป็นแบบนั้นแหละเพราะเล่นไม่มีสำรองให้ซักลูก ถึงปาได้ลูกนึงแล้วอีกลูกปาไม่ได้ก็ไม่ได้อะไรนอกจากขนมหรือไม่ก็ลูกอมอยู่ดี

ปัง!

เสียงปาลูกโป่งของท้องฟ้าทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก ลูกโป่งลูกเล็กแค่นั้นทำไมมันดังเหมือนเสียงคนยิงปืนเลยล่ะ?

ลูกโป่งร้านนี้ดังดีนายว่าไหม

ผมมีอะไรจะบอก…”

หืม?

ผมยังไม่ได้ปาลูกดอกเลย

อ่าวแล้ว…”

มันคือเสียงปืน!!!” ท้องฟ้าเฉลยให้ฉันฟัง

มันมาได้ยังไง

ผมจะไปรู้ได้ไงเล่าที่เราควรจะทำตอนนี้คือ

คือ…”

วิ่ง!!!!” ท้องฟ้าฉุดมือฉันวิ่งออกไปตามทางอย่างรวดเร็ว

ปัง ปัง ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นระลอกใหญ่ เสียงมันดูใกล้ตัวมากๆจนฉันรู้สึกเหมือนเสียงปืนนั่นมันกำลังตามล่าฉันมาแต่อาจคิดไปเองก็ได้ฉันไม่เคยทำอะไรให้ใคร ถึงจะฆ่ามดแมลงสาบไปบ้างก็เถอะ

ให้ตายเถอะ!” ท้องฟ้าสบถขึ้นมาระหว่างที่เรากำลังวิ่งหนีไปที่รถให้เร็วที่สุด

มีอะไร?

คนของลุงผม

นายหมายความว่ายังไง?

เขามาตามผมกลับไปไง!”

หะหา ว่าไงนะ!!”

ผมมีวีรกรรมไว้เยอะน่ะ เขาพูดพร้อมขยิบตา

บอกฉันสิว่ามันเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจ

ฮ่าๆ พูดแบบนั้นก็คงไม่ถูก

หมายความว่าไง ฉันงงแล้วนะ

เออไม่ต้องกลัว นิวจะไม่เป็นอะไรเขาพูดพร้อมกับกระโดดควบรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง

ฉันที่มีปมด้อยเกี่ยวกับความสูงพยายามกระโดดขึ้นรถเขาให้เร็วที่สุด แต่ทุกๆครั้งที่เขามารับฉันเขาจะให้เวลาประมาณสามสี่นาทีกว่าฉันจะกระโดดขึ้นรถได้เพราะฉันไม่ยอมให้เขาอุ้มฉันขึ้น พอมาถึงช่วงเร่งด่วนแบบนี้มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันขึ้นรถของเขาเร็วขึ้นเลย

ผมรู้แล้วผมจะเรียนหมอแผนกไหนดี

หือ?

ผมจะเรียกผ่าตัดกระดูก

เกี่ยวอะไร?”

ผมจะได้เพิ่มความสูงให้นิวไงเขาพูดพร้อมอุ้มฉันขึ้นรถแล้วเร่งเครื่องออกอย่างรวดเร็ว

ฉันเห็นที่กระจกสองข้างของเขามีรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สองคันขับตามอยู่ด้านหลังมีรถยนต์คันหนึ่งขับปิดท้าย ฉันกอดท้องฟ้าแน่น ไม่ใช่ว่าฉันนึกคิดพิศวาสเขาหรอกนะแต่เพราะเขาขับเร็วมากต่างหาก เร็วไม่พอนะฝ่าไฟแดงอีกด้วย ไม่น่ากลัวให้มันรู้ไปสิ

นิวกอดผมไว้แน่นๆ

แน่นที่สุดแล้ว

เอาหมวกไปใส่ เขายื่นหมวกกันน็อคของตัวเองที่ตอนแรกเอาวางไว้หน้ารถให้ฉัน

แต่นาย…”

เอาไปก่อนสิขับรถมือเดียวมันไม่ถนัดรู้ไหม เขาตะโกนเสียงดังสู้กับลมที่เข้ามากระทบหน้า

อื้อ ฉันรับมาแล้วทำท่าจะใส่ให้เขา

ผมบอกให้นิวใส่...ฟังไม่รู้เรื่องหรอ?

แต่นายเป็นคนขับ

ช่างมันนิวมีคนเดียวในโลกนะ ถ้าเกิดนิวเป็นอะไรไปแล้วผมจะทำยังไง!”

นี่แล้วนายมีสองคนบนโลกนี้หรือไง

โว้ยยย!...ยิ่งแก่ก็ยิ่งขี้บ่น จะใส่ไม่ใส่

ไม่ใส่ตายก็ตายทั้งคู่เนี่ยแหละ

ก็ได้ถ้านิวไม่ใส่

“…”

ถ้าเรารอดไปได้นิวต้องเป็นแฟนกับผมจริงๆ

ใส่แล้ว!” ฉันรีบใส่หมวกทันควัน

เขาหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เอาเถอะฉันเริ่มเกลียดเขามากขึ้นทุกวัน เขาหาข้ออ้างมาบังคับฉันได้ตลอดและไม่รู้ทำไมฉันต้องยอมทำตามที่เขาบังคับตลอดด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

ปัง!

เสียงปืนที่หายไปซักพักดังขึ้นใหม่อีกครั้ง ฉันรีบมุดหน้าเข้ากับแผ่นหลังของเขาเหมือนกับว่าสามารถเอาหน้ามุดเข้าไปในนั้นได้เลย มันน่ากลัวจริงๆนะ ถึงมันจะไม่โดนแต่ฉันก็เสียวนี่หว่า ฉันนั่งหลังสุดถ้ามันจะยิงโดนคนแรกที่โดนก็คือฉัน มันไม่คุ้นหรอกนะ ฉันยังเรียนไม่จบหมอเลยด้วยซ้ำ

ฉันเป็นผู้หญิงเข้มแข็งใครๆก็บอกแบบนั้นแต่มันไม่ใช่กับเรื่องความตายนะ T^T

                “โถ่เว้ย!” เขาสถบขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิดอีกครั้ง

                ตอนนี้เราอยู่บนถนนเส้นหนึ่งที่เป็นทางออกไปนอกตัวเมืองกรุงเทพ แต่แปลกที่ถนนสายนี้กลับไม่ค่อยมีรถขับผ่านมากเท่าไหร่ บนถนนเลยมีแต่มอเตอร์ไซค์ของท้องฟ้าและรถอีกสามคันที่ขับไล่ตามหลังพวกเราอยู่

                มันจะดูโรแมนติกมากถ้ามันเป็นหนังหรือละคร ถนนที่ว่างไร้รถขับผ่านแล้วมีไฟสีส้มสาดส่องตลอดทาง นางเอกกอดเอวพระเอกแน่นด้วยความกลัว พระเอกทำหน้าจริงจังพยายามเร่งรถให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้นางเอกเป็นอันตราย

                แต่นี่มันคือชีวิตจริงที่โคตรไม่โรแมนติกแถมยังโคตรเสียวหลังอีกต่างหาก TOT

                นายกำลังทำให้ฉันกลัวนะ ฉันตะโกนสู้เสียงลม

                คิดว่าผมไม่กลัวหรอ

                “นายเป็นผู้ชายนะ

                “รู้ผมกลัวนิวจะเป็นอันตราย

                “…” ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปต่อ แต่คำพูดของเขามันทำให้ฉันรู้สึกดี

                ไม่เคยมีใครพูดอะไรแบบนี้ให้ฉันฟังมาก่อนหรืออาจมี แต่ไม่เคยมีใครพูดตรงไปตรงมาเท่ากับเขาอีกแล้ว

                ถ้ามีทางเลือกสามทางให้นิวเลือกนิวจะไปทางไหน

                “นายถามบ้าอะไรเนี่ย!”

                “ตอบมาสิ

                “ตรง

                “โอเคท้องฟ้าพยักหน้ารับรู้

                ฉันไม่เข้าใจความหมายที่เขาพูดก่อนจะเห็นว่าที่เขาถามเขาหมายถึงทางแยกสามทางที่จะไปเขาเลือกที่จะตรงตามที่ฉันบอกทั้งๆที่ไม่รู้ทางว่ามันกำลังจะไปไหนงั้นหรอ

                นายทำบ้าอะไรเนี่ย!”

                “ผมไม่ได้ทำบ้าผมทำตามที่นิวบอก

                “โว้ยยย!! แล้วเรากำลังไปไหน

                “ผมไม่รู้

                “อย่าตอบแบบนี้สิ!”

                เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

                เขาเบรกรถอย่างรวดเร็วทำเอารถเกือบจะคว่ำเพราะความเร็วของเขาที่เร่งจนเข็มเกือบจะมิดแล้วมาหยุดเอาดื้อๆ ดีหน่อยที่รถของเขาหนักพอสมควรมันเลยลอยขึ้นเล็กน้อยแล้วหยุดลงตรงจุดเดิม

                นายหยุดทำ…” คำพูดที่เตรียมจะถามหายไปทันทีที่เห็นรถยนต์จอดขวางทางอยู่

                ไม่เป็นไรผมจะปกป้องนิวเองเขาเอาตัวเองมาบังฉันไว้

                คนที่อยู่ในรถยนต์เปิดประตูก้าวลงออกมาช้าๆ ท่าทางของเขาดูน่าเกรงขามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ร่างที่ค่อนข้างจะท้วมเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับผู้ชายที่ขับรถตามมาเมื่อกี้อีกสองคนเดินประกบหลัง ใบหน้าโหดจ้องมองท้องฟ้านิ่งๆ มือหน้าฟาดลงบนแก้มของเขาอย่างแรง

                เพี๊ยะ!

                หน้าของท้องฟ้าหันไปตามแรงสะบัดที่คนตรงหน้าตบ เขาดันตัวฉันไม่ให้สบตากับคนตรงหน้าก่อนที่เขาจะหันไปประจันหน้าอีกครั้ง มือหนาของท้องฟ้าเอื้อมมาจับมือฉันหลวมๆเหมือนต้องการปลอบประโลม

                คิดว่ากำลังทำอะไรอยู่!” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น

                แล้วเห็นว่าผมทำอะไรละ?

                “ท้องฟ้า!!”

                “ต้องการอะไรจากผม

                “กูเลี้ยงมึงให้ตั้งใจเรียน ไม่ได้ให้ทำผิดกฎของมหาลัยแบบนี้

                สิ้นคำพูดของคนตรงหน้าท้องฟ้าฉันบีบมือเขาแน่นอย่างเผลอตัวฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ท้องฟ้าทำผิดกฎของมหาลัยอย่างนั้นหรอทำไมฉันไม่เคยรู้

                ผมโตแล้วนะ

                “โตแล้วก็ควรที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

                “อือ ผมรู้

                “รู้แล้วทำไมถึงมีจดหมายส่งมาหาฉันที่บ้านเลยล่ะ!”

                “…”

                “แล้วนั่นใคร

                คำถามนั่นทำเขาฉันสั่นไปทั้งตัว มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆที่คนๆนี้มาตามท้องฟ้าขนาดนี้ไม่งั้นเขาคงไม่เอาปืนยิงเพื่อให้เราหยุดหรอก

                อย่ายุ่งกับเธอ

                “มันเป็นคนทำให้แกเสียคนใช่ไหม เสียงเรียบๆเอ่ยแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว

                ไม่เกี่ยวอะไรกับนิว

                “หึ! ฉันชักอยากจะเห็นหน้าจริงๆภายใต้หมวกกันน็อคนั่นซะแล้วสิเสียงฝีเท้าหนักๆเดินมาหยุดอยู่ข้างๆฉัน ท้องฟ้าพยายามดันฉันให้ไปอยู่หลังเขาอีกครั้งแต่มันกลับไม่ทัน

                มือหนากระชากแขนฉันให้ออกไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ นั่นทำให้ท้องฟ้ารีบเดินเข้ามาบังหน้าอีกครั้ง ดวงตาของคนตรงหน้าดูไม่พอใจในการกระทำของท้องฟ้าเอามากๆ

                สงสัยจะรักมากสินะ

                “อือมากท้องฟ้าเน้นคำกลับไป

                น้ำเน่าดีนิ

                “ก็ยังดีกว่าคนไม่มีหัวใจ!”

                “ว่าไงนะ!!!”

                “หรือผมพูดอะไรผิดไป?...มาเฟียที่สั่งฆ่าใครก็ได้ที่ตัวเองต้องการ

                “นั่นมันก็เรื่องของฉัน แกไม่มีสิทธิมายุ่ง

                “ผมไม่ยุ่งหรอกเรื่องเลวๆแบบนั้นแต่จำไว้นะเลิกสั่งคนพวกนี้มาพาผมกลับไปได้แล้ว ยังไงผมก็ไม่กลับ!”

                “…”

                “อีกอย่างถ้าลุงคิดจะทำอะไรนิวผมไม่อยู่เฉยแน่!”

                ท้องฟ้าพูดจบเขาก็จูงมือของฉันออกมาจากจุดๆนั้นทันที เขาอุ้มฉันขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของเขาแล้วหันกลับไปมองคนที่เขาพึ่งเรียกว่าลุงที่มองมาที่เขาเหมือนกัน

                นิวเป็นของผมผมมีสิทธิที่จะทำร้ายเขาแค่คนเดียวเท่านั้น!”

                “ท้องฟ้า!”

                “ผมโตแล้วนะ เชื่อใจกันบ้างผมไม่ได้ทำให้ลุงผิดหวังหรอก

                “หึ แล้วฉันจะคอยดู

                “สวัสดีครับ J

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #120 น้องนอซ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:33
    ท้องฟ้าแกโรคจิตป่ะเนี่ยยถามจริงง
    ชอบsm ใช่ป่ะ? !!
    #120
    0
  2. #107 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:50
    งานวัดกลายเป็นมาเฟืยตามล่าทันที5555
    #107
    0
  3. #79 G-D }} Love (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 22:49
    โถ่ว กำลังจะได้ตุ๊กตาแท้ๆ - -
    #79
    0
  4. #56 TR...dark : valentine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 10:49
    หมดเลย งานวัด 555+
    #56
    0
  5. #55 Boat Me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 19:30
    ซวยเเล้วนิว =o=
    #55
    0
  6. #54 Sia 'Gd Pz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2555 / 22:20
    อ้าา สนุกมากโครตรักเรื่องนี้อ้ะ <3



    มาอัพอีกเยอะๆบ่อยๆน้า หนูติดตามนิยายพี่ทุกตอนทุกเรื่อง:)



    #54
    0