My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 5 : MYBROTHER : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 

 

Please come back

 

                ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์ที่ฉันไม่ได้เจอกับแซ็กเลย เป็นเพราะฉันเองที่หลบหน้าเขาด้วย เวลาไปที่โรงพยาบาลท้องฟ้าก็จะไปส่งฉันแล้วก็ไปรับตลอด แต่วันนี้เขามีเรียนช่วงเจ็ดโมงเช้าฉันเลยไม่ได้บอกให้เขารอเพราะฉันจะแวะไปส่งงานอาจารย์ที่มหาลัยตอนเก้าโมง วันนี้ฉันได้เข้าเวรบ่ายเลยผ่อนคลายลงไปได้บ้าง         

                นี่ก็ใกล้จะสิ้นเดือนมิถุนาแล้วอีกไม่กี่วันก็เริ่มเดือนใหม่ กว่าฉันจะทำรายงานเสร็จได้ก็เล่นจับไข้ไปหลายวัน รายงานที่ทำมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยซักนิด ฉันต้องสรุปเนื้อหาของโรคยอดฮิตในแต่ละปีให้ได้ภายในยี่สิบหน้าโดยต้องมีที่มาความสำคัญและต่างๆครบภายในเล่มเดียว ซึ่งเนื้อหาจริงๆของมันมีมากกว่ายี่สิบหน้า ทำเอาฉันต้องพยายามลบแล้วลบอีก

                แท็กซี่จอดลงหน้ามหาลัยฉันที่ไม่ได้เข้ามาอีกเลยหลังจากวันนั้นที่ท้องฟ้าไม่ยอมให้ฉันกลับ ฉันยื่นเงินให้แท็กซี่ก่อนจะเดินเข้ามาในมหาลัยที่มีนักศึกษาอยู่กันเป็นจุดๆ

                มหาลัยยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแต่อาจมีใบไม้เยอะกว่าเมื่อต้นเดือนที่ฉันมาครั้งสุดท้าย ฉันเดินผ่านสวนสาธารณะของโรงเรียนไปที่ตึกคณะของตัวเอง รุ่นน้องที่เห็นฉันต่างทักทายเหมือนปกติ แต่มันไม่ได้ปกติเหมือนที่ฉันคิดในเมื่อพวกเราก็รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉันและแซ็ก

                ถ้าถามว่าฉันรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงก็คงจะต้องเป็นน้องเป้ที่เป็นคนโทรมาเคลียเรื่องให้ฉันกับแซ็กแต่เพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะยกโทษและเจอหน้าเขาฉันเลยปฏิเสธกลับไป ตอนนี้รุ่นน้องส่วนมากเลยคิดว่าฉันกับแซ็กเราเลิกกันแล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกร้อนเนื้อร้อนใจกับคำพูดเหล่านั้นในเมื่อสิ่งที่เขาคิดอาจจะเป็นเรื่องจริง…ในอีกไม่ช้านี้

                “คิดว่าเก่งหรือไง!” เสียงคล้ายคนทะเลาะกันดังออกมาจากซอกตึกทางด้านหลัง

                “คงงั้น” เสียงของคนตอบทำเอาฉันหัวใจเต้นถี่

                เสียงของท้องฟ้า

                “เป็นแค่รุ่นน้องคิดจะปีนเกลียวหรือไง!”

                “ทำไม!...กฎข้อไหนห้ามให้รุ่นน้องชอบรุ่นพี่

                “ไม่มีกฎแต่ก็ควรจะรู้ว่ามันไม่ควร!”

                “ควรไม่ควรก็ช่าง…มันเรื่องของผม!”

                “มึง!!!”

                “ทำอะไรกันน่ะ” เสียงของครูในห้องพักครูดังขึ้น

                ฉันรีบเดินเลี่ยงออกไปอีกทางเพื่อไม่ให้ท้องฟ้ารู้ว่าฉันได้ยินในสิ่งที่เขาพูดกับรุ่นน้องปีสี่ที่ดูเหมือนจะเป็นเด็กในการดูแลของแซ็ก…ไม่งั้นพวกเขาคงไม่หาเรื่องปีหนึ่งหรอก

                ส่วนมากคณะของฉันจะต่างคนต่างอยู่ ไม่มีปัญหากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว

                “ขอบคุณมากนะคะ” ฉันโค้งให้ครูมากกว่าสิบครั้งหลังจากที่รู้ว่าครูให้คะแนนฉันเต็มร้อยเนื่องจากส่งงานเป็นคนแรก

                แต่มันเป็นไปได้ยังไงในเมื่อฉันส่งงานใกล้จะครบกำหนดพอดี…แต่ช่างเถอะยังไงฉันก็ส่งงานไปเรียบร้อยแล้ว

                “แซ็ก…” ฉันที่กำลังจะเดินออกไปชะงักอยู่กับที่ทันทีที่เจอหน้าเขา

                “นิว…”

                ฉันตัดสินใจเดินหนีเขาออกมา ขาของตัวเองก้าวเร็วจนแทบจะพันกันอยู่แล้ว ฉันไม่เลือกที่จะวิ่งเพราะฉันรู้ตัวเองดีกว่าเดินกับวิ่งมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกันมากเลย…ก็ฉันขาสั้น -_-

                “นิวฟังผมก่อนได้ไหม!” แซ็กวิ่งตามฉันมาฉุดมือฉันให้หันเข้าไปประจันหน้ากับเขา

                ใบหน้าของเขามีเหงื่อไหลลงมาเรื่อยๆ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างเหนื่อยอ่อน ฉันมองท่าทางนั้นของเขานิ่งๆ…บางทีคงจะถึงเวลาที่ฉันควรจะฟังเขาแล้วละมั้ง

                “ว่ามาสิ” ฉันพูดเสียงเรียบ

                “วันนั้น…ผมขอโทษจริงๆ

                “อือ”

                “เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะนิว”

                “…”

                “ผมขอโทษจริงๆ”

                “…”

                “นิวจะไม่หายโกรธผมจริงๆหรอ…” ดวงตาของแซ็กดูสั่นคลอ ฉันหลบสายตาคู่นั้นก่อนจะพูดด้วยเสียงเรียบๆ

                “เรากลับไปนับหนึ่งกันใหม่เถอะแซ็ก”

                “มะ…หมายความว่าไง!”

                “ถ้าแซ็กรักนิวจริง…แซ็กก็ต้องทำให้นิวรักแซ็กอีกครั้งให้ได้

                “…”

                “ไม่ใช่ไม่รัก…แต่เพราะนิวกลัวว่าแซ็กจะกลับไปเป็นเหมือนวันนั้น นิวกลัว

                “ผมไม่ทำแล้ว…ไม่ทำแล้วจริงๆนะนิวเขาถลาเข้ามาจับมือทั้งสองข้างของฉันไว้แน่น

                “มันก็เป็นแค่ลมปาก”

                “…”

                “ถ้าแซ็กรักนิวจริง…แซ็กก็ต้องทำได้สิ

                “แล้วไอ้เด็กปีหนึ่งนั่นล่ะ!”

                “แปลกนะ…ทั้งๆที่เขารู้ตัวว่านิวไม่ได้ชอบเขาแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่ยอมละเลิกความพยายาม…ผิดกับแซ็กที่ทำให้ความไว้ใจของนิวหายไปหมด”

                “ผมต้องแข่งกับมันงั้นหรอ!”

                “เปล่าหรอก…แซ็กต้องแข่งกับตัวเองฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วตัดสินใจเดินออกมาทันที

                ฉันตัดสินใจไม่ผิดหรอกที่ทำแบบนี้…บางทีฉันก็ควรให้มันเริ่มที่จุดเริ่มต้นจุดเดียวกัน บางทีมันจะแฟร์ทั้งสองฝ่าย…

                เหมือนฉันสวยเลือกได้เลยแฮะ =_=

 

 

                ฉันกลับบ้านด้วยสภาพเหมือนศพเดินได้…วันนี้ฉันได้เข้าประชุมด่วนตอนกลางวันกว่าจะเสร็จจากการดูคนไข้แถมยังต้องไปดูคนไข้ที่อาการหนักขึ้นมาอีกกว่าฉันจะได้กลับบ้านก็ปาไปเกือบสี่ทุ่มดีหน่อยที่ท้องฟ้าเขาไม่ได้บ่น

                ฉันพึ่งมารู้ที่หลังว่าช่วงที่ท้องฟ้ารอฉันเขาจะเอาเวลามานั่งอยู่กับคนไข้แล้วคนไข้หนึ่งในนั้นก็คือคุณตาที่ถามฉันเมื่อวันก่อน พวกเขาสองคนสนิทกันมากเลยไม่แปลกที่ตาถามหาท้องฟ้า บางทีฉันก็นึกอิจฉาเขานะ…เขามีเวลาที่จะอยู่คุยเล่นกับคนไข้ไม่เหมือนฉันที่ได้เข้าไปคุยเตียงนึงเฉลี่ยไม่กี่นาที

                ทั้งๆที่ฉันอยากสนิทกับคนไข้จะตาย แต่มันก็ทำไม่ได้ เคยได้ยินญาติของคนไข้คนหนึ่งพูดกับคนไข้ว่า หมอก็เอาแต่ว่าทำงาน พอหมดวันก็กลับพอสิ้นเดือนก็ได้เงินเดือน ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น

                แม่โทรมาแล้ว แม่โทรมาแล้ว แม่โทรมาแล้วช่วยรับหน่อยเถ้อออ~

            เสียงริงโทนที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น ฉันกดรับสายทันที นานเท่าไหร่แล้วนะที่ฉันกับแม่ไม่ได้ติดต่อหากันเลย

                “สวัสดีค่ะ”

                (สบายดีไหมลูก) เสียงของแม่ยังคงอบอุ่นอยู่เสมอ

                “สบายดีค่ะ…แม่ล่ะคะ

                (สบายดีจ้ะ..แม่คิดถึงลูกนะ)

                “หนูคิดถึงแม่เหมือนกันค่ะ พ่อด้วยนะ แล้ว…” ฉันถามคำถามที่อยากถามแม่ไปทุกคำถาม

                เราคุยกันไปเรื่อยๆจนเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ซึ่งมันนานมากสำหรับการคุยโทรศัพท์ครั้งนี้ระหว่างฉันกับแม่ ฉันอยากจะไปเที่ยวหาพวกท่านสองคน คิดถึงพ่อคิดถึงแม่…คิดถึงน้องชายตัวเองด้วย

                (ว่าแต่แซ็กเขาสบายดีไหมลูก) คำถามที่แม่ถามฉันทำเอาฉันชะงักไปทันที

                “ก็ดีค่ะ…”

                (ออ…แม่นอนไม่หลับน่ะนิว นี่ก็ตีสี่จะตีห้าแล้ว)

                “นิวกำลังจะนอนแล้วแม่โทรมาพอดีฃ”

                (รบกวนหนูหรือเปล่า?)

                “ไม่ค่ะ…คิดถึงแม่ ถ้าหนูว่างหนูจะไปหานะ

                (ไม่ต้องหรอกลูก…หนูเรียนหนักไม่ใช่หรอจ้ะ)

                “ค่ะ” ฉันตอบสั้นๆ

                ทุกๆคนในครอบครัวรู้ว่าฉันเรียนหนักมากๆน้องชายที่ตอนแรกจะตามรอยฉันเลยเลือกที่จะไปเรียนด้านอื่นเพื่อมีเวลากับส่วนอื่นๆด้วย ความจริงการเรียนหมอมันไม่ได้หนักหนาอะไรมากนักหรอก แต่เพราะฉันตั้งใจและทุ่มเทกับมันมากเกินไปเลยทำให้คนรอบข้างมองว่าฉันเรียนหนัก

                “แม่คะ..”

                (จ๋าลูก)

                “แม่เคยเห็นพ่อร้องไห้ไหม” จู่ๆฉันก็ถามคำถามที่ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวฉันเลยขึ้นมา

                แม่เงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด ฉันก็เงียบรอที่จะฟังคำตอบของแม่เหมือนกัน…เขาว่ากันว่าผู้ชายร้องไห้ยาก ฉันไม่เคยเห็นแซ็กร้องไห้ แต่กับอีกคนหนึ่งทำไมเขาถึงร้องไห้ให้ฉันเห็น

                (นิว…ผู้ชายเค้าไม่ร้องไห้ให้ใครเห็นนอกจากคนที่เขารักหรอกลูก)

           “แม่หมายความว่ายังไงคะ”

                (แม่ไม่รู้ว่านิวหมายความว่ายังไง…แต่พ่อร้องไห้ครั้งแรกก็คือตอนที่หนูเกิด)

            “…”

                (พ่อบอกว่าถ้าไม่นับตอนเด็กๆ…พ่อก็ร้องไห้ให้แม่เห็นคนแรก)

            “ถ้าผู้ชายร้องไห้ให้เราดูแสดงว่าเขาต้องรักเราทุกคนเลยหรอคะ?”

                (ไม่ใช่แบบนั้นหรอกลูก…มันอยู่ที่เหตุการณ์จ้ะ)

            “ค่ะ..แม่นิวง่วงแล้วล่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ

                (จ้า มีอะไรก็โทรหาแม่ได้นะลูก)

           “ค่ะ ฝากความคิดถึง ถึงพ่อด้วยนะคะ”

                (จ้า ฝันดีนะลูก)

            “ฝันดีค่ะแม่” ฉันวางโทรศัพท์ลงบนเตียง

                คืนนี้ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว ฉันเดินออกมานั่งรับลมนอกระเบียงพลางคิดอะไรไปเพลินๆ จู่ๆเสียงคุ้นหูของคนๆหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาทำให้ฉันหันไปสนใจกับเสียงๆนั้นแทน

            “บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับนิว!” เสียงของแซ็กดังขึ้น

            “จนปัญญาขนาดที่มาขู่ผมถึงห้องเลยหรอ?”

                “ไม่หรอก…มาเตือนเพราะหวังดี อยากโดนมากกว่าเดิมหรือไง!”

                “หึ…บอกให้เลิกยุ่งผมทำไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างนิวเป็นคนไม่ใช่สิ่งของที่จะมีใครมาแสดงความเป็นเจ้าของ ควรจะให้เกียรตินิวบ้างนะ

                “กูให้เกียรตินิวทุกครั้ง…แต่มึงทำให้นิวเปลี่ยนไป!”

                “ทำไมพูดไม่สุภาพเลยล่ะครับ…ไม่ดีนะ

                “มึง!!!”

                ปัง!

                เสียงประตูระเบียงดังขึ้นอย่างแรง ร่างของท้องฟ้าชนเข้ากับประตูอย่างจัง แซ็กบีบคอเขาแน่นแต่ท้องฟ้ากลับไม่ได้สู้กลับหรือปัดป้องออกไป

                “ที่พี่กำลังทำอยู่ตอนนี้…มันเรียกว่าหมาลอบกัดรู้ตัวไหม?

                “อย่าปากดีไปหน่อยเลย!”

                “แล้วคิดว่าที่พี่ทำอยู่ตอนนี้…นิวจะไม่เห็นงั้นหรอ?ท้องฟ้าพูดจบเขาก็หันมามองฉันที่ยืนแอบมุมฟังอยู่ที่ริมระเบียง

                “นิว…” แซ็กเรียกชื่อฉันช้าๆ

                ฉันตัดสินใจเดินออกไปประจันหน้ากับเขาทั้งสองคน ตอนนี้แซ็กปล่อยมือออกจากคอของท้องฟ้าแล้ว ที่คอของเขามีรอยนิ้วมือแดงเต็มคอ พวกเขาสองคนเดินออกมายืนอยู่นอกระเบียงเหมือนกับฉันตอนนี้ ฉันกับเขาห่างกันแค่สองเมตรกว่าๆเท่านั้นเอง

                ทั้งๆที่ฉันคิดว่ามันไกล…แต่ทำไมฉันถึงได้ยินทุกอย่างที่เขาพูด

                “เล่นบ้าอะไรกันอยู่!” ฉันตะคอกใส่เขาทั้งสองคน

                คนที่ตกใจดูจะเป็นแซ็กมากกว่าท้องฟ้าที่ยืนฟังนิ่งๆ เขาทั้งสองคนไม่ได้มองหน้าฉัน แซ็กก้มหน้าอย่างสำนึกผิดส่วนท้องฟ้าก็มองออกไปเรื่อยเปื่อย ฉันหันไปมองทางแซ็กเป็นคนแรกแล้วเอ่ยปากถาม

                “แซ็ก…นายกำลังทำอะไรอยู่!”

                “ผม…”

                “คิดว่าฉันเป็นอะไร…คิดว่าจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรอ!”

                “ไม่ใช่นะนิว…เพราะผมรักนิวมาก

                “รักมาก…เลยมาขู่ท้องฟ้าแบบนี้ใช่ไหม?

                “ผม…”

                “เราเลิกกันจริงๆเถอะแซ็ก…แซ็กคนเก่าของฉันไม่เคยเป็นแบบนี้ฉันละสายตาจากแซ็กหันไปจ้องท้องฟ้าแทน ตอนนี้เขาก็มองหน้าฉันอยู่เหมือนกัน

                “แต่นิว…” แซ็กเหมือนจะพูดต่อแต่ฉันพูดขัดขึ้นมาก่อน

                “ท้องฟ้า…นายคิดว่าฉันเป็นของเล่นของนายหรือไง?...นายทำตัวเป็นพระเอกเพื่อให้ฉันสนใจงั้นสิ ทั้งๆที่รู้ว่าฉันได้ยินแต่นายก็ยังจะสร้างภาพต่อไป…นายต้องการอะไรกันแน่!”

                “ต้องการอะไรงั้นหรอ?”

                “…”

                “ต้องการนิวคืนมาไง!!!”

                “ต้องการฉัน?...นายคิดว่าที่นายกำลังทำมันถูกแล้วหรอ

            “ถูกไม่ถูกผมไม่รู้…ผมทำได้ทุกอย่าง

                “ถ้าฉันขออะไรนายก็ยอมหมดงั้นสินะ?”

                “คงงั้น” เขายักไหล่

            “งั้นฉันจะขอ”

                “...?”

                “เลิกยุ่งกับชีวิตฉันซะทีเถอะ”

 

 

คอมเม้นหนักๆ T______T

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #117 น้องนอซ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:14
    ใจร้ายยยยยยยยยยยย
    สงสารท้องฟ้า T^T

    โฮกกกกกกกกกกกกก
    #117
    0
  2. #104 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:43
    ท้องฟ้ามาหาเรามา หุ หุ >.,<
    #104
    0
  3. #96 สวยซะเมื่อไหร่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 21:16
    ท้องฟ้าาาจ๋า มาซบอกเค้าเถอะ อย่าไปยุ่งกับนิวเลย
    #96
    0
  4. #75 G-D }} Love (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 22:18
    สงสารท้องฟ้า TT
    #75
    0
  5. #49 Boat Me (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2555 / 17:50
    มาหาเค้าก็ได้นะตัวเอง=,,=
    #49
    0
  6. #40 Matsuo_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2555 / 21:32
    ท้องฟ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา T^T
    #40
    0
  7. #32 beboom~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2555 / 16:02
    มามะๆ ท้องฟ้าเด๋วเจ้เลียแผลใจให้ U.U
    #32
    0
  8. #28 TR...dark : valentine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 20:53
    เจ็บน่ะถ้าเป็นท้องฟ้า   หึ :(
    #28
    0