My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 6 : MYBROTHER : 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 

 

Wake me up

               

                “ผมทำให้นิวได้ทุกอย่างยกเว้นเรื่องนี้เขายิ้มบางๆ

                “แล้วนายคิดว่านายทำแบบนี้แล้วฉันจะรักนายงั้นหรอท้องฟ้านายคิดว่าการที่เราจะรักใครซักคนมันเป็นเรื่องง่ายงั้นหรอ!”

                “ผมไม่เคยคิดแบบนั้น อะไรก็ได้ที่ทำแล้วจะทำให้นิวสนใจผมผมก็จะทำ

                “…!!!”

                “ต่อให้ผมดูเลวมากแค่ไหนผมก็ไม่สนใจ

                “นายบ้าไปแล้ว!”

                “ใช่ผมบ้า!...นิวลองมาเป็นผมสิแล้วนิวจะรู้ว่าผมรู้สึกยังไง

                “…”

                “การที่ผมกลับมาอีกครั้งแล้วต้องรู้ว่านิวมีใครมันเจ็บมากเขามองฉันด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก

                ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องโดยไม่ฟังเสียงตะโกนเรียกของทั้งสองคนอีกในหัวตอนนี้มันสับสนไปหมด แค่ไม่กี่วันที่ผ่านมามันมีเรื่องที่ทำให้ฉันต้องเห็บเอากลับมาคิดทุกวัน ตั้งแต่ที่ท้องฟ้าเข้ามาฉันไม่เคยรู้สึกสงบเลยทุกครั้ง

                ไม่ต้องบอกฉันก็รู้เรื่องพวกนี้มันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ

 

 

                ผ่านมาอาทิตย์กว่าๆที่ฉันพยายามหลบเลี่ยงทั้งสองคน ไม่ว่าจะเป็นแซ็กหรือท้องฟ้า แต่ก่อนฉันเคยเอาแต่ลงลิฟท์ฉันก็เปลี่ยนมาลงบันไดแทนจนน้ำหนักลดลงไปสองกิโล จากที่มีคนไปรับไปส่งฉันก็ขึ้นรถเมล์แทน มันดูสบายใจมากที่สุดสำหรับฉัน

                ฉันขาดการติดต่อกับทุกๆคนไม่ว่าจะเป็นเอเพื่อนของแซ็กหรือน้องเป้ที่พยายามจะโทรมาหาฉันเพื่อเคลียเรื่องทุกอย่างให้ แต่ฉันคิดว่าฉันยังไม่พร้อมที่จะรับฟังใครทั้งนั้น ตอนนี้ฉันควรจะให้เวลากับคนไข้คนใหม่ที่พึ่งถูกย้ายออกจากห้องไอซียูเมื่อวานนี้มากกว่า อาจารย์ฉันบอกว่าต้องดูแลเขาให้ดีกว่าคนอื่นๆเพราะเขาพึ่งได้รับการผ่าตัดหัวใจมา ฉันเลยได้ย้ายไปดูแลเขาที่ห้องพิเศษและเป็นหมอประจำตัวของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

                อาจเพราะทุกคนวุ่นอยู่กับคนไข้แผนกอื่นฉันเลยตัดสินใจรับคำไป ถึงจะอยู่แค่ปีห้าแต่ว่าอาจารย์ก็เชื่อมั่นในตัวฉัน เพราะงั้นฉันเลยต้องพยายามเป็นสองเท่า

                “สวัสดีค่ะ ^^” ฉันเดินเข้ามาในห้องพิเศษของคนไข้ที่ฉันจะต้องดูแลพร้อมกับพยาบาลสองคน

                “…” ดวงตาสีหม่นหันมามองฉันช้าๆ ใบหน้าขาวซีดยิ้มให้ฉันบางๆ ผมยาวที่เหมือนไว้มานานหลายปีตอนนี้มันกลับดูเหมือนเส้นไม้กวาดแข็งๆ ฉันมองผู้หญิงตรงหน้าที่ต้องดูแลจนกว่าเขาจะแข็งแรงด้วยสายตาอ่อนโยน

                เธอคงเบื่อมากที่ต้องมาอยู่ในบรรยากาศน่าเบื่อๆแบบนี้

                ฉันจะเป็นหมอที่ดูแลคุณตั้งแต่วันนี้นะคะ ฉันพยายามพูดอย่างเป็นทางการที่สุด

                ค่ะพี่นิว ^^”

                เอ๊ะรู้จักชื่อฉันได้ยังไงคะ

                เธอหัวเราะกับท่าทางอึ้งๆของฉันเบาๆ มือเรียวผอมเอื้อมมาแตะมือฉัน ใบหน้าของเธอคลี่ยิ้มอีกครั้ง

                หนูชื่อทะเล น้องสาวพี่ท้องฟ้าค่ะ ^^”

                “…!!!!”

                “พี่คงอยู่คุยกับหนูได้ทั้งวันใช่ไหมคะ­

                “ค่ะฉันพยักหน้าเบาๆ

                ฉันหันไปบอกพยาบาลสองคนที่ยืนฟังเราพูดกันเงียบๆให้เขาออกไปก่อน ฉันว่าแค่ฉันคนเดียวก็คงจะดูแลเขาได้ ถึงแม้ตอนกลางวันฉันจะต้องออกไปตรวจคนไข้ห้องรวมอีก แต่เพราะฉันได้รับเลือกให้เป็นหมอประจำตัวของเขาเลยทำให้ฉันต้องเข้ามาดูอาการของคนไข้ห้องพิเศษในช่วงเช้า

                ถือว่าเป็นโชคดีของฉันอีกเหมือนกันเพราะฉันมีคนไข้ห้องพิเศษคนแรกเลยทำให้มีเวลาผ่อนคลายในช่วงเช้าๆตั้งแต่วันนี้ไปไม่รู้ว่าจะมีคนไข้มาอีกไหมแต่ฉันภาวนาขอให้อย่ามี ฉันแค่อยากสบายบ้างก็แค่นั้นเอง

                ถึงบางคนอาจมองว่าฉันขี้เกียจก็เถอะ

                พี่คงไม่รู้ว่าพี่ท้องฟ้ามีน้องสาวสินะ ^^”

                “เราไม่ค่อยสนิทกัน

                “นั่นสินะหนูเป็นน้องสาวของพี่ท้องฟ้า เราห่างกันสองปีค่ะ

                “…”

                “เค้าไม่ค่อยบอกใครหรอกค่ะว่ามีน้องสาวอยู่น้องสาวที่เขาไม่ได้อยากมีเลย ^^”

                “ทำไมล่ะ

                “เพราะหนูรักพี่ชายตัวเองไง รักแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งรักผู้ชายคนหนึ่ง

                “แต่พวกเธอเป็นพี่น้องกัน

                “หนูรู้เพราะเหตุผลนี้ไงเขาเลยเกลียดหนูมาก

                “…”

                “อิจฉาพี่นะคะเค้ารักพี่มาตลอดสี่ปี โง่ดีเนอะพี่ว่าไหม ฮ่าๆเธอฝืนหัวเราะ

                มันคือเรื่องจริงอย่างนั้นหรอ­”

                สิ่งที่ทะเลพูดทำให้ฉันกลับไปคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ท้องฟ้าบอกกับฉันว่าเขารักฉัน เขารอฉันแต่ทำไมฉันไม่เคยรู้สึกคุ้นหน้าเขามาก่อนเลยล่ะ ไม่ว่าจะพยายามคิดยังไงฉันก็คิดไม่ออกจนฉันคิดไปเองว่าเขาต้องการสร้างเรื่องขึ้นมาโกหกฉัน แต่ถ้าเขาโกหกเขาจะทำไปเพื่ออะไรในเมื่อมันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกชอบเขาขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย มันคงจะดีซะกว่าถ้าเขาเข้ามาบอกว่าขอจีบฉันตรงๆ

                แต่ถ้าเขารอฉันมันคือเรื่องจริงฉันก็คงทำอะไรไม่ได้ ฉันไม่ได้รักท้องฟ้า

                เรื่องจริงที่ว่าเขารักพี่น่ะหรอ­

                “อืม…”

                “ก็ไม่รู้จะโกหกไปทำไมโกหกไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

                “…”

                “สี่ปีที่ผ่านมาเขาพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองดูดีขึ้น แข็งแรงขึ้นและดีพอที่จะปกป้องพี่ได้

                “ทำไปเพื่ออะไรกัน…” ฉันบ่นกับตัวเอง

                รัก

                “เห­

                “เพราะรักเขาถึงทำแบบนั้นไงคะ ^^”

                “เกี่ยวอะไร­

                เพราะรักเขาถึงเปลี่ยนตัวเองงั้นหรอ บ้าไปแล้วฉันไม่เคยมองคนจากภายนอกซะหน่อย ถึงจะมีส่วนบ้างก็เถอะแต่มันก็ไม่ใช่จุดสำคัญนี่นา

                ก็พี่ปฏิเสธเขาเพราะเขาเด็กไป เขาเลยพยายามทำให้ตัวเองดูเป็นผู้ชายที่สามารถปกป้องพี่ได้ไง

                “งั้นหรอกหรอ…”

                “ค่ะ

                พอเถอะ ถึงเวลากินยาแล้วนะ ฉันเปลี่ยนประเด็นแล้วหันไปสนใจพยาบาลที่เดินเอายาก่อนอาหารเข้ามาให้แทน

                ทะเลพยักหน้าเข้าใจ เธอเชื่อฟังฉันทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเวลากินข้าวหรือทานยาเธอไม่ได้ดื้อเหมือนคนไข้บางคนที่ฉันเจอมันทำให้ฉันสบายใจขึ้นมาได้บ้าง ไม่น่าเชื่อว่าคนน่ารักๆอย่างเธอจะมาเป็นโรคหัวใจตั้งแต่อายุยังน้อยแล้วมากำเริบมากๆเอาตอนอายุสิบเจ็ด

                เธอเล่าเรื่องราวชีวิตให้ฉันฟังอย่างละเอียด ฉันไม่ได้ขัดเธอหรือไม่ตั้งใจฟัง ฉันเงียบฟังเธอเล่าทุกๆฉากสิ่งหนึ่งที่เขาเล่ามันทำให้ฉันรู้ว่าชีวิตของเขาเลวร้ายกว่าชีวิตของฉันเยอะ

                โชคดีแค่ไหนแล้วที่ฉันมีครบสามสิบสองประการ มีทุกๆอย่าง พ่อ แม่ น้องชาย เพื่อนๆและการเรียน ต่างกับทะเลที่พ่อแม่แยกทางกัน พี่ชายที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายก็ไม่สนใจใยดีเธอ คุณลุงที่รับเลี้ยงก็เป็นมาเฟียใหญ่ไม่มีเวลาพาเธอไปเที่ยวเล่นเหมือนครอบครัวอื่นๆ ชีวิตของเขาไม่มีคำว่าอบอุ่นเลยซักนิด

                ขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมคะทะเลพูดไว้ก่อนที่ฉันจะไป

                ว่ามาสิถ้าทำได้ฉันจะทำให้

                “อยากเจอหน้าพี่ท้องฟ้า พาเขามาหาหนูได้ไหม…”

                “ถ้าฉันทำได้นะ

                “ขอให้พี่ทำได้นะคะ ^^”

                “อื้อ ไม่รับปากนะทะเล

                “ค่ะ โชคดีนะคะ

                “จ้า พรุ่งนี้เจอกันนะ

                 ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยแต่ฉันไม่มั่นใจว่าเขาจะยอมมาหาทะเลไหม ในเมื่อทะเลบอกเองว่าท้องฟ้าเกลียดเธอและฉันไม่มีสิทธิจะไปบังคับใครได้ มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท้องฟ้าเอง

                ถึงฉันจะไม่อยากเจอหน้าเขาตอนนี้ก็เถอะ

 

               

                “ท้องฟ้าคือฉันแบบว่า คือฉันคิดหาคำพูดทักทายตอนเจอหน้าเขา แต่ถึงยังไงฉันก็ยังเกร็งอยู่ดี

                กว่าสิบนาทีที่ฉันเดินวนไปมาระหว่างหน้าห้องฉันกับห้องของท้องฟ้า อาทิตย์กว่าๆที่เราไม่ได้เจอกันมันทำให้ฉันรู้สึกกลัวที่จะเจอหน้าเขาและถ้าเลือกได้ฉันก็ไม่ได้อยากจะเจอเลยแต่เพราะทะเล เรื่องราวที่ฉันได้ฟังมามันทำให้ฉันรู้สึกเห็นใจปนสงสารในเวลาเดียวกัน

                เฮ้ออออ~” ฉันถอนหายใจยาวก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าห้องท้องฟ้า

                กริ๊ง

                ฉันจิ้มกริ่งหน้าห้องเขาไปหนึ่งที หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่ากลองสะบัดชัยเสียอีก ฉันไม่ได้คิดถึงเขานะไม่ใช่แบบนั้น =_= แต่ฉันยังไม่ลืมเหตุการณ์ครั้งก่อนที่เขากับแซ็กทะเลาะกันต่างหาก

                แอ๊ดดด~

                ประตูห้องของเขาเปิดออกช้าๆ ท้องฟ้าอยู่ในชุดสบายๆเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสามส่วนบวกกับใบหน้านิ่งๆของเขามันทำให้เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ดูมีเสน่ห์มากกว่าเดิมอีก เขาดูอึ้งๆไปนิดที่เห็นฉันอยู่ตรงหน้าเขา แต่มันก็แค่แปปเดียวเท่านั้นที่เขาอึ้งจากนั้นเขาก็เปลี่ยนไปทำสายตาเย็นชาเหมือนเดิม

                มาทำไมเขาถามเสียงเรียบ

                ท้องฟ้าดูน่ากลัวจนฉันอยากจะปิดประตูใส่หน้าเขาแล้ววิ่งกลับเข้าไปห้องตัวเองยังไงยังงั้นเลย ท่าทางเย็นชาและสายตาที่มองมาจนแทบจะทำให้ฉันสลบคาที่ของเขามันไม่คุ้นจริงๆ ทุกๆครั้งที่เราเจอกันเขามักจะมีรอยยิ้มเสมอ แต่มันไม่ใช่ครั้งนี้

                มีเรื่องจะคุยด้วยนายว่างคุยหรือเปล่า­

                “อือว่ามาสิ

                “เราจะคุยกันตรงนี้เลยหรอ­

                “เข้ามาก่อนก็ได้เขาเปิดทางฉันฉันเดินเข้าไปในห้อง

                ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข้ามาในห้องของเขา มันต่างจากที่ฉันคิดไว้เยอะ วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาฉันอยากจะถอยกลับออกไป ไม่ใช่เพราะห้องเขาสกปรกหรอกนะแต่มันสะอาดจนน่ากลัวน่ะสิ ขนาดห้องของฉันเองยังไม่สะอาดเท่าห้องของเขาเลย

                สิ่งของทุกอย่างถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยในที่ของมัน ของในห้องของเขาไม่ได้เยอะมากมีแต่ของใช้จำเป็นเท่านั้น ก็แน่ล่ะเขาพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่นี่นา

                ฉันนั่งลงบนโซฟาสีดำสนิทตัดกับผ้าม่านสีขาวสะอาดภายในห้องนั่งเล่นที่อยู่ตรงกลางของห้องเขา ตรงหน้าเป็นโต๊ะกระจกใสที่มีหนังสือเรียนวางอยู่สามสี่เล่ม ท้องฟ้าเดินเข้ามานั่งข้างๆฉันเงียบๆพลางเปิดทีวีดูเรื่อยเปื่อย

                บรรยากาศรอบห้องมีแต่เสียงทีวีที่เขาเปลี่ยนช่องไปมาจนฉันรู้สึกถึงความกดดันที่เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆเขาคงรอให้ฉันพูดในสิ่งที่ฉันต้องการพูดอยู่แน่ๆและฉันก็ควรจะพูดมันให้จบๆไปมันก็คงดีกว่า ถ้าเขาปฏิเสธฉันก็จะไม่ตื้อเพราะมันเป็นสิทธิของเขาและเราก็ไม่จำเป็นต้องเจอกันอีก

                ก็ฉันกับแซ็กเราเลิกกันแล้วส่วนเขาถ้าเขาอยากจะขอโทษฉันจริงๆเขาก็ควรที่จะมาง้อฉันตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วแต่ที่เขาไม่มาเพราะเขาเลิกสนใจฉันแล้วไม่ใช่หรือไง ฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจหรอกนะที่เขาไม่ได้มาขอโทษฉันแต่ฉันไม่ชอบในความไม่รู้จักสำนึกผิดของคนอย่างเขามากกว่า

                ฉันได้เป็นหมอประจำตัวของคนไข้ห้องพิเศษ ฉันเป็นคนเริ่มเปิดประเด็น

                แล้วบอกทำไม­

                “ฉันก็คิดว่างั้นถ้าคนๆนั้นไม่ใช่น้องสาวนาย

                “ว่าไงนะ­

                “ทะเลไง

                “เขาพูดอะไรให้เธอฟัง เขามองฉันนิ่งๆ

                ศัพท์นามที่เขาใช้เรียกตัวฉันเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนที่เขาเรียกฉันว่านิวตลอดแต่วันนี้เขากลับเรียกฉันว่าเธอ แต่มันก็ดีนิดูห่างเหินดี

                นายรอฉันมาสี่ปี…”

                “อือ ก็จริง

                “นายเกลียดน้องสาวของนาย

                “ถูก

                “แต่น้องสาวของนายรักนายมากนะ

                “แล้วไง­...ไม่ดูตลกไปหน่อยหรอที่น้องสาวแท้ๆต้องมารักพี่ชายแท้ๆของตัวเอง

                “ถ้ามันตลกฉันคงจะหัวเราะไปนานแล้วล่ะ ฉันพูด

                หึ ผมไม่ชอบความรักแบบนี้

                “มันต่างกันตรงไหน นายกับน้องห่างกันแค่สองปีแต่ฉันกับนายห่างกันสี่ปีมันต่างกันตรงไหน­

                ได้ทีฉันเลยพูดเรื่องอายุของเขากับฉันและทะเล มันไม่ใช่เรื่องที่เขาควรจะเอามาอ้างทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวแต่ฉันก็รู้ว่าฉันเข้าใจผิด ที่เขารักฉันเพราะเราต่างสายเลือดกันไม่ได้เหมือนเขากับทะเล

                แล้วเราพ่อแม่คนเดียวกันหรอครับ­ เขายิงคำถามออกมาทำให้ฉันพูดไม่ออก

                “แต่น้องนายเป็นโรคหัวใจนายก็รู้ทำไมไม่กลับไปหาเขาบ้าง

                “มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปหา­

                “ท้องฟ้า!!!” ฉันเรียกชื่อเขาเสียงดัง

                รู้ครับว่าชื่อท้องฟ้าไม่ต้องย้ำผมหรอก

                “…!!!!”

                “ถ้าอยากให้ผมกลับไปหาทะเลเราก็คงต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันหน่อยล่ะ J         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #118 น้องนอซ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:21
    ใจร้ายยยย
    คราวนี้ท้องฟ้าใจร้ายแล้วนะ
    #118
    0
  2. #105 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:45
    ท้องฟ้าเริ่มรเจ้าเหล์นิดๆ เอ๋ รือนานเเล้วหว่า???555
    #105
    0
  3. #77 G-D }} Love (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 22:34
    เหมือนจะร้ายขึ้นมาหน่อย ? -/-
    #77
    0
  4. #50 Boat Me (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2555 / 17:54
    ไปเที่ยว เป็นเเฟน ? อะไรล่ะ อะไร ? =o=
    #50
    0
  5. #39 TR...dark : valentine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2555 / 17:24
    ไรเตอร์สู้ ๆ 
    ท้องฟ้าเเก  มัน ..... น่าร๊าก 555+
    #39
    0
  6. #34 beboom~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 15:09
    อุ๊ยตาย!! น่ารักไปไหนว่าแต่อีทะเลเนี่ยชอบท้องฟ้าทำไมเเค่นิวก็เบียดบังรัศมีพอและ -3- เออๆเอาเป็นว่าสู้ๆนะไรท์เตอร์ >///
    #34
    0