My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 4 : MYBROTHER : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 

Believe in me

 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ นี่ก็วันศุกร์แล้ววันพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดของคนทั่วๆไปยกเว้นฉัน ที่ต้องมาดูคนไข้ตั้งแต่เช้าเหมือนทุกๆวัน ไม่มีวันหยุดเพราะช่วงนี้คนไข้ย้ายมาโรงพยาบาลรัฐบาลกันเยอะปีสี่ถึงปีหกทุกคนเลยไม่ได้พักกันยกใหญ่ ก็มีผลัดเปลี่ยนกันไปแต่วันว่างของฉันมันหมดไปตั้งแต่อาทิตย์ที่ผ่านมาแล้ว

เหนื่อยไหมครับคุณหมอ ^^” ท้องฟ้าโผล่ออกมาจากซอกตึกทำเอาฉันที่กำลังจะเดินออกไปรอรถเมล์สะดุ้งเฮือก

ชอบทำให้คนตกใจหรือไง -_-”

ฮ่าๆชินได้แล้วครับ เขาว่าพร้อมกับยื่นถุงข้าวมาให้ฉันเหมือนทุกวัน

ทั้งๆที่วันนี้ฉันอุตส่าห์เคลียงานเร็วกว่าปกติเพื่อที่จะไม่ได้เจอเขาแล้วนะ ช่วงนี้เป็นช่วงที่แซ็กต้องอยู่เวรบ่อยๆเขาเลยไม่มีเวลาไปรับไปส่งฉันเหมือนทุกครั้ง มันก็เข้าทางท้องฟ้าสิ เล่นมาส่งเช้ารับเย็นแบบนี้ทุกวัน

ไม่มีเรียนหรือไงนายน่ะฉันถามเขาบ้าง

                มีแต่โดดออกมาก่อนเขาพูดเหมือนกับมันเป็นเรื่องตลก

                “ใครบอกให้นายทำแบบนี้

                “ผมทำตัวผมเองอย่าคิดมากเลยน่า กลับกัน

                “ไม่

                “เอ๋?

                “ฉันไม่ชอบให้นายโดดเรียนมารับฉัน นายควรจะห่วงเรื่องเรียนก่อนที่จะห่วงเรื่องอื่นนะ

                “ก็เพราะนิวห่วงเรื่องเรียนเกินไปไงนิวเลยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นยังไง ผมยอมเสียการเรียนดีกว่าไม่สนใจอะไรแบบนิว

                คำพูดของเขาทำให้ฉันยืนนิ่ง ฉันพูดไม่ออก ฉันเถียงไม่ได้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันผิดเพราะมันคือเรื่องจริงฉันไม่สนใจอย่างอื่นนอกจากเรื่องเรียน จนติดเป็นนิสัยไปแล้ว

                แต่ยังไงฉันก็ไม่ชอบที่นายทำตัวแบบนี้

                “ผมขอโทษเขาพูดด้วยเสียงสำนึกผิด

                “สัญญากับฉันก่อนว่านายจะไม่โดดเรียนมาอีก

                “ครับผมสัญญาเขาตอบอย่างว่าง่าย

                “และถ้านายผิดสัญญา

                “…?”

                “ฉันจะไม่คุยกับนายอีก!”

                “โอเค ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำอีก แต่ขออะไรอย่างได้ไหม?

                “อือว่ามาสิ

                “อย่าขู่ผมแบบนี้ ผมทำใจไม่ได้หรอกนะที่วันนึงนิวจะไม่คุยกับผม

                “งั้นก็อย่าทำแบบนี้อีก

                “ครับผม ^^”

                ท้องฟ้าใส่หมวกกันน็อคให้ฉันเหมือนทุกวัน เขาพาฉันกลับไปที่คอนโด เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาจนเป็นกิจวรรคประจำวันของฉันว่าเวลานี้ท้องฟ้าจะมารับ เวลานี้เขาจะซื้อข้าวเที่ยงมาให้ จนบางทีมันก็เคยตัวและกลายเป็นนิสัยที่ไม่ดี

                ขอบคุณที่มาส่ง ฉันไม่รู้จะพูดอะไรออกไปเลยพูดขอบคุณพร้อมกับคืนหมวกกันน็อคให้เขา

                ไม่เป็นไรครับ ก็เราอยู่ห้องข้างกันนี่นา

                นั่นสิ

                “เห้! รอผมด้วยท้องฟ้าวิ่งตามหลังฉันมาด้วยท่าทางร่าเริงของเขาเหมือนทุกๆครั้ง

                ผู้ชายคนนี้ดูจะเป็นคนที่มีความพยายามมากๆบางทีมันก็มากเกินไป -_-^

                ฉันเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับท้องฟ้าที่เดินตามฉันออกมา ผู้ชายร่างใหญ่สองคนยืนพิงประตูห้องของท้องฟ้าก่อนหน้าที่ฉันจะขึ้นมาทันทีที่เขาเห็นท้องฟ้าสองคนนั้นก็เดินเข้ามาใกล้พวกเราสองคน ท้องฟ้าผลักให้ฉันไปอยู่หลังเขา ฉันรู้สึกถึงความซวยที่กำลังจะเข้ามาเยือนในอีกไม่กี่นาที

                กลับกันเถอะครับคุณฟ้าผู้ชายร่างใหญ่หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

                ไม่กลับ

                “พวกเราต้องพาคุณกลับไปให้ได้

                “จะยุ่งอะไรกับผมอีก?

                “ตอนนี้คุณหนูกำลัง…”

                “นิวเข้าห้องไปก่อน ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะเขาพูดแทรกสองคนนั้นขึ้นมาก่อน

                อะอื้อ

                ฉันทำตามที่เขาบอก ฉันเดินเข้ามาในห้องของตัวเอง ผู้ชายสองคนนั้นมองตามฉันจนฉันปิดประตูห้อง ฉันล็อกกรณ์ที่ประตูอย่างแน่นหนา เอาหูของตัวเองแนบกับประตูเพื่อฟังเหตุการณ์จากด้านนอก ฉันไม่ได้ยุ่งเรื่องของเขาหรอกนะฉันแค่อยากรู้แค่นั้นเอง

                เพราะผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมครับคุณฟ้าถึงไม่ยอมกลับไปกับพวกผม

                คำพูดนั้นทำเอาฉันเสียวสันหลังวาบมันเกี่ยวอะไรกับฉัน

                ไม่ใช่ผมไม่อยากกลับไปเอง

                “แต่คุณลุงบอกว่ายังไงคุณฟ้าก็ต้องกลับไป

                “จะยุ่งวุ่นวายอะไรกับผมนักหนา

                “…”

                “อยากให้กลับ ผมก็จะกลับ!”

                “ครับ

                “…”

                เสียงจากด้านนอกเงียบไป ฉันได้ยินเสียงคนเดินออกไปช้าๆ ฉันมองออกไปผ่านทางตาแมวก็ไม่พบใครอยู่ด้านนอกอีก ฉันตัดสินใจเปิดประตูออกไปเพื่อให้แน่ใจและมันก็เป็นอย่างที่ฉันคิด พวกเขาไปแล้วจริงๆ

                แต่ว่าผู้ชายสองคนนั้นคือใครทำไมเขาต้องมาพูดอะไรแปลกๆกับท้องฟ้าด้วย เท่าที่ฉันรู้ลุงของท้องฟ้าเป็นมาเฟียสินะ มันก็ไม่แปลกที่คนพวกนี้จะเป็นคนของลุงเขาแต่เขาบอกเองนี่นาว่าเขาขอลุงออกมาอยู่คนเดียว แล้วคนพวกนี้จะตามท้องฟ้ากลับไปทำไม

                ฉันสลัดความคิดเรื่องท้องฟ้าทิ้งไป ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซักหน่อย ทำไมฉันจะต้องคิดเรื่องของเขาให้มันรกสมองด้วยนะ เรื่องที่ฉันควรจะคิดตอนนี้คือรายงานที่จะส่งปลายเดือนนี้มากกว่า

               

                กริ๊ง กริ๊ง

                ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกริ่งหน้าห้อง นี่ก็ตีหนึ่งกว่าแล้วใครมากวนเวลานอนฉันอีกเนี่ยพรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้า ช่วงนี้ฉันก็แทบจะนอนไม่เพียงพออยู่แล้ว

                นาย!”

                “ผมกลับมาแล้ว

                ปึก!

                ร่างสูงทรุดลงไปกับพื้นทันทีที่เขาพูดจบ ใบหน้าของท้องฟ้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ที่คิ้วข้างซ้ายมีเหลือไหลออกมาไม่หยุด ฉันเข้าไปเขย่าร่างเขาเบาๆแต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลย ฉันตัดสินใจใช้แรงที่มีอยู่ลากเขาเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเล กว่าจะลากเขาเข้ามาได้ก็เสียเวลาไปกว่าสิบนาที

                ดวงตาของท้องฟ้าหลับสนิท ริมฝีปากช้ำเลือดของเขา ใบหน้าที่มีทั้งรอยเขียวร้อยช้ำทำให้ฉันถอนหายใจเบาๆ ใครทำให้เขาหมดสภาพขนาดนี้

                กล่องปฐมพยาบาลที่ไม่เคยได้ใช้วางลงบนโต๊ะ ฉันดึงร่างเขาขึ้นมานอนบนโซฟาได้สำเร็จ ผ้าชุบน้ำอุ่นค่อยๆเช็ดรอยเลือดของเขาไปทีละนิด ฉันพยายามเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้ท้องฟ้าตื่น ฉันรู้ว่าเขาเจ็บมากๆและถ้าคนที่ทำแผลให้เขามือหนักมันก็คงจะแย่ลงกว่าเดิม

                นิว…” เหมือนเขาจะเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่เผยยิ้มบางๆ

                เจ็บขนาดนี้ยังมีหน้ามายิ้มอีกนะ ฉันดุเขากลับไป

                ไม่เจ็บมากหรอกน่า

ไปทำอีท่าไหนนายถึงกลับมาสภาพนี้หา

รู้ด้วยหรอว่าผมออกไปไหนมา

ไม่รู้ได้ไง เมื่อกี้นายบอกฉันเองว่ากลับมาแล้ว ฉันทวนความจำให้เขา

อ่อ นั่นสินะ ฮ่าๆผมไปเคลียกับลุงมาน่ะ

เคลีย?...สงสัยนายจะเคลียมากไปนะ

ฮ่าๆ ช่างเถอะน่าเขาตอบกลับมาก่อนจะหลับตาให้ฉันทำแผลให้เขาแต่โดยดี

                เกือบครึ่งชั่วโมงที่ฉันนั่งทำแผลให้เขาปิดท้ายด้วยการกินยาแก้ปวดเพื่อบรรเทาความเจ็บของเขาได้บ้าง ท้องฟ้ายิ้มให้ฉันมากกว่าสิบรอบตอนที่ทำแผลให้เขา ทั้งๆที่ปกติคนสภาพแบบนี้แค่ลืมตายังยากเลย แต่ท้องฟ้ากลับทำเหมือนมันเป็นเรื่องสนุก

                ไม่นานนักเขาก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม ท้องฟ้าขอบคุณฉันหลายๆรอบ เขานั่งอยู่ในห้องฉันเดินไปมาสำรวจเหมือนเด็กอยากรู้ ฉันส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะล้มตัวลงไปนอนที่โซฟา ทันทีที่หัวของฉันมันถึงโซฟาสติของฉันก็ดับลงทันที

 

                “ตื่นได้แล้วเสียงนุ่มคล้ายเสียงประซิบพูดขึ้นข้างหูฉัน

                อื้อ~” ฉันลืมตาขึ้นมาช้าๆ

                ภาพแรกที่ฉันเห็นคือใบหน้าของท้องฟ้าที่ยังคงยิ้มแย้มไม่ต่างจากทุกวัน ฉันเด้งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วหันไปจ้องตาท้องฟ้าอย่างเอาเรื่อง

                นายมาทำอะไรที่นี่!”

                “เมื่อคืนนิวยังทำแผลให้ผมอยู่เลยนะ

                “แล้วทำไมนายไม่กลับห้อง

                “ก็ผมเห็นนิวนอนบนโซฟาหมอนก็ไม่มีผมไม่อยากเสียมารยาทเข้าไปเอาหมอนที่ห้องนอนผมเลยอาสาเป็นหมอนให้นิวแทนไง ^-^”

                “…!!!” ฉันไม่รู้จะหาคำด่าไหนด่าใส่เขาอีก

                แบบนี้มันไม่ได้เรียกว่าความหวังดีเลยซักนิด เขาเรียกว่าฉวยโอกาสเว้ยยยยยย!!!

                “นายนี่มัน…!” ฉันจะด่าเขาว่าอะไรดี

                ด่าผมไม่ได้นะ ผมหวังดีนะนิว -0-”

                “เหอะ ให้มันได้แบบนี้สิ -_-!”

                ฉันไล่เขากลับห้องส่วนตัวเองก็รีบอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยเตรียมไปโรงพยาบาลเหมือนทุกวัน ดีนะที่ท้องฟ้าปลุกฉันไม่งั้นฉันคงหลับยาวไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกแน่ๆ คิดแล้วยังง่วงอยู่เลย -0-

วันนี้ผมเลิกเรียนทุ่มกว่า คงไม่ได้มารับนิวนะท้องฟ้าบอกฉันหลังจากที่เราเดินลงมาจากคอนโด

อือไม่เป็นไรฉันไม่เคยขอร้องให้นายมารับฉันเลยนะฉันบอกเสียงเนือย

บางอย่างไม่ต้องขอผมก็เต็มใจทำให้ครับ ^0^”

แล้วฉันต้องเต็มใจรับไหม?

ไม่ต้องขอฉันก็จะทำให้ ไม่ขอฉันก็จะไปให้~”

งั้นไปเลยไป ฉันพูดแกมประชด

ไปไม่ได้ ในเมื่อหัวใจมันอยู่ที่เธอคนนี้~” เขาพูดพร้อมชี้นิ้วมาที่ฉัน

เออนะ -_-” ฉันละเหนื่อยใจจริงๆ

ท้องฟ้ามาส่งฉันถึงโรงพยาบาล เขาโบกมือบ๊ายบายฉันเหมือนเด็กๆก่อนจะขับรถออกไป ฉันเดินเข้ามาพลางหาวเป็นพักๆ เมื่อคืนฉันได้นอนจริงๆแค่กี่ชั่วโมงเอง ทำรายงานเสร็จก็ห้าทุ่มตื่นมาตีหนึ่งนอนอีกทีเกือบตีสองแล้วตื่นตอนเช้าหกโมง ทำไมเวลานอนของฉันมันน้อยแบบนี้เนี่ย อยากจะตะโกนให้โลกได้รู้ เก็บกดโว้ยยย -_-++

ปึก!

เพราะฉันเหม่อหรือเดินไม่ดูท่าไม่รู้ทำให้ฉันเดินเข้าไปชนกับแผ่นอกผู้ชายคนหนึ่งเข้าอย่างจัง

ขอโทษค่ะ ฉันกล่าวขอโทษคนที่ฉันเดินชนโดยไม่ได้ตั้งใจ

ซุ่มซ่ามจัง ฮ่าๆเสียงที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น แขนแกร่งดึงฉันเข้าไปกอดแน่น

แซ็ก

คิดถึงผมไหม?เสียงนุ่มถาม

อื้อคิดถึงสิฉันกอดตอบเขากลับไป

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เรากอดกันจนแซ็กเป็นคนคลายอ้อมกอดออก เขาเชยคางฉันขึ้นไปสบตากับเขา แซ็กยังคงดูดีไม่เปลี่ยนแปลง เขาจูบที่หน้าผากฉันเบาๆ มันอบอุ่นกว่าทุกๆครั้งที่เขาเคยทำอาจเพราะช่วงนี้พวกเราไม่ได้เจอหน้ากัน ทำให้เจอกันครั้งนี้ความคิดถึงที่มีอยู่มันทะลักออกมาหมดทางการกระทำ

ใช่ฉันคิดถึงแซ็กฉันคิดถึงเขามากๆ

ทำไมมากับมัน แซ็กถามเสียงเรียบ

เล่าให้ฟังแล้วไง ห้องอยู่ติดกัน

ห้องอยู่ติดกันแล้วต้องมารับมาส่งกันทุกวันหรอนิว?

จะให้นิวอธิบายยังไงดีล่ะ?

เฮ้อออ~…ผมไม่ชอบจริงๆ

บอกให้เชื่อใจนิวไง

เชื่อครับตั้งแต่วันนี้ผมจะเป็นคนไปรับไปส่งนิวเองนะ แซ็กหยิกแก้มฉันอย่างหมั่นเขี้ยว

ว่างแล้วหรอ?

กับแฟนเป็นพิเศษครับ ^^”

ค่ะ ^^”

ไปเร็วต้องเข้าเช้าไม่ใช่หรอเรา ไว้ตอนเย็นเจอกันครับ แซ็กพูดก่อนจะเดินจากไป

แซ็กกับฉันเราอยู่กับคนละโรงพยาบาลเลยเป็นการยากหน่อยที่เวลางานเราจะไปกินข้าวด้วยกัน เราจะไปกินก็เฉพาะตอนเย็นหรือไม่ก็ช่วงเช้าๆเท่านั้นจะว่าไปฉันคิดถึงแซ็กมากๆ ที่ผ่านมาอาทิตย์นึงฉันกับเขาเราโทรหากันไม่เคยเกินสองนาที เวลาของฉันกับเขามันไม่ตรงกันจริงๆ

               

คุณยายทานยาหรือยังคะฉันเดินเข้าไปถามอาการคุณยายที่รับผิดชอบอยู่

จ้า ทานแล้วขอบคุณมากนะหลาน ^^”

ดูแลตัวเองด้วยนะคะ เป็นห่วงที่สุดเลยฉันจัดผ้าห่มให้แกก่อนจะเดินไปเตียงข้างๆซึ่งเป็นคนไข้คนสุดท้ายของวันนี้ที่ฉันได้รับผิดชอบ

คุณตากินยาหรือยังเอ่ย?”

คุณตาไม่ได้หันมาตอบ เขาพยักหน้าเบาๆให้ฉันรู้ว่าเขากินแล้ว ไม่นานนักอาจารย์ของฉันก็เข้ามาดูอาการคนไข้อาจารย์โบกมือเหมือนให้ฉันกลับไปได้ ฉันบอกลาคุณตาแล้วเดินออกมาแต่มือของคุณตาคว้ามือฉันไว้ก่อน

คะ?

เด็กคนนั้นเขาไม่มาด้วยหรอคุณตาพยายามพูดออกมาทั้งๆที่ตัวเองใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่

เด็กคนไหนคะ?

ผมสีขาว

อ่อเขาไม่มาแล้วค่ะ คุณตามีอะไรหรือเปล่าคะ

บอกให้เขาแวะมาบ้างตาคิดถึง

เห?

พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นคนดี

เขาเป็นญาติคุณตาหรอคะ? หรือว่าเขามายุ่งอะไรกับคุณตาหรือเปล่า

คุณตาไม่ได้ตอบฉัน เขาส่ายหัวน้อยๆให้แทนคำตอบ อาจารย์หันมาไล่ฉันกลับไปอีกครั้ง ฉันบอกลาทุกคนก่อนจะลงลิฟท์ออกมาจากโรงพยาบาล เห็นแซ็กที่ยืนพิงรถรออยู่ก่อนหน้าแล้วทำให้ฉันยิ้มกว้าง

ช้านะครับ เขาพูดเสียงอ่อนโยน

คนไข้เยอะน่ะ

ฮ่าๆเหนื่อยหน่อยนะเรา

แซ็กก็เหมือนกันแหละน่า

ครับผม เรากลับกันเถอะ

จ้ะ

แซ็กเดินมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันเข้าไปนั่งหลังจากนั้นเขาก็เปิดประตูเข้ามานั่งแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันและตัวเขาเอง รถของเขาเคลื่อนออกจากโรงพยาบาลช้าๆ หางตาของฉันเห็นมอเตอร์ไซค์ที่จอดหลบมุมอยู่ในซอกตึกของโรงพยาบาล คนที่นั่งอยู่บนรถจ้องมองมาที่ฉันนิ่ง ฉันเบี่ยงสายตากลับไปมองทางข้างหน้าเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้เราสองคนสบตากัน

ไหนเขาบอกฉันว่าจะไม่มารับไง แล้วเขาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

แวะทานอะไรก่อนไหม?แซ็กหันมาถามฉัน

ไม่ล่ะ นิวเหนื่อย

โอเคครับ

นี่ก็ทุ่มกว่าแล้ว แซ็กขอแวะขึ้นมาเอาของที่เขาเคยฝากฉันไว้เมื่อหลายวันก่อน ฉันเปิดประตูห้องให้แซ็กเข้าไปส่วนฉันก็มองไปที่ห้องของท้องฟ้า ตอนนี้ประตูห้องเขายังล็อกอยู่เลยทั้งๆที่ปกติเขาจะกลับมาก่อนหนึ่งทุ่มเสมอ แต่เมื่อคืนเป็นกรณีพิเศษของเขาละมั้ง ก็เล่นไปเคลียกับลุงจนสภาพแทบจะดูไม่ได้

หาเจอไหมแซ็กฉันเดินเข้าไปหาแซ็กที่กำลังวุ่นอยู่หน้าทีวี

ไม่เจอเลย นิวเอาไปวางไว้ไหนครับ

อ้าว นิวก็เอาไว้ที่เดิมนะคะฉันเดินเข้าไปช่วยเขาหา

ฉันจำได้ว่าฉันเป็นคนวางมันไว้ตรงนี้ แล้วมันหายไปได้ยังไง

พรึ่บ!

จู่ๆไฟในห้องก็ดับลง ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงร่างสูงของแซ็กที่สวมกอดฉันจากทางด้านหลัง จมูกของเขาคลอเคลียอยู่ที่แก้มข้างซ้ายของฉัน เขากดจูบซ้ำๆหลายรอบก่อนจะหันตัวฉันเข้าไปหาเขา ริมฝีปากของเขากดทับริมฝีปากของฉันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว สัมผัสที่เร่าร้อนรุนแรงทำให้ฉันพยายามจะผลักเขาออกแต่มันก็ไม่เป็นผล

                ไม่ใช่ว่าเราสองคนไม่เคยจูบกันแต่แซ็กไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

                “อื้อ!...” ฉันผลักเขาออกไปให้ไกลจากตัวให้มากที่สุด ในห้องตอนนี้มีแต่ความมืดฉันไม่รู้ว่าตอนนี้แซ็กอยู่ไกลฉันมากแค่ไหน

                แต่ตอนนี้ฉันกลัวเขามากฉันกลัวแซ็กมาก

                “แซ็กทำอะไรลงไป

                แค่นี้ให้ไม่ได้หรอนิว?แซ็กเดินเข้ามาประชิดตัวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขายกมือทั้งสองข้างกั้นไม่ให้ฉันหลุดออกไปได้ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะประกบลงมาอีกครั้ง

                เพี๊ยะ!

                ฉันสะบัดมืออย่างแรงลงบนใบหน้าของแซ็ก เขาดูอึ้งไปซักพักก่อนที่มือของเขาจะเข้ามาบีบไหล่ฉันแน่น ฉันไม่ได้เห็นหน้าของเขาว่าตอนนี้เขากำลังทำหน้าอย่างไรแต่ที่รู้ๆเขาไม่ใช่แซ็กคนที่ฉันรู้จัก

                นายทำบ้าอะไร!!!” ฉันตะคอกเสียงดัง

                ทำอย่างที่แฟนควรจะทำไงนิว

                “แซ็ก…” ฉันเรียกชื่อเขาอย่างไม่เชื่อหู

                อืมผมแซ็ก

                “นาย!!”

                “ทำไม? ทีนิวรู้จักไอ้เด็กนั่นไม่ถึงเดือนยังยอมให้มันไปรับไปส่งได้ แล้วผมที่คบกับนิวมาเป็นปีทำไมจะทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้

                เพี๊ยะ!

                ฉันตบหน้าเขาอีกทีเพื่อหวังว่าเขาจะมีสติบ้างแซ็กไม่ใช่คนที่จะพูดจาอะไรแบบนี้กับฉัน เขาให้เกียรติฉันมาตลอดแต่ทำไมเขากลับมาพูดเรื่องบ้าๆแบบนี้กับฉัน!

                “แซ็กนายบ้าไปแล้วใช่ไหม

                “ใช่ผมบ้า บ้าเพราะหึงนิวไง!”

                “นิวบอกแล้วไงว่าให้แซ็กเชื่อใจนิวบ้าง

                “ผมก็เชื่อใจนี่ไง แต่ถ้านิวอยากให้ผมเลิกระแวงก็ยอมผมซะ

                “ไม่!!”

                “นิวไม่ยอมผมก็จะทำ!”

                “แซ็ก!!” ฉันร้องเสียงหลง

                แซ็กเหวี่ยงฉันลงบนโซฟาอย่างแรง เขาขึ้นมาคร่อมฉันแล้วกดจูบบนใบหน้าฉันซ้ำๆหลายๆรอบ ฉันพยายามดิ้นเพื่อที่จะหลุดออกจากพันธนาการของเขา แต่มันกลับไม่ได้ผลเลย

                กระดุมเม็ดแรกของฉันถูกปลดออกก่อนจะตามด้วยเม็ดที่สอง ฉันไม่มีแรงที่จะส่งเสียงอีกต่อไป พยายามขัดขืนแทบตายมันก็ไม่สำเร็จ ฉันรวบรวมแรงครั้งสุดท้ายตะโกนออกไปเต็มเสียง

                ท้องฟ้า!!!!”

                แซ็กหยุดการกระทำของเขาไปเฉยๆ เราเงียบกันอยู่ครู่หนึ่งไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ฉันพยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่ถูกมือหนาของแซ็กกดไว้ให้อยู่กับที่ เขาเลื่อนใบหน้ามาใกล้ๆแล้วกระซิบที่หูฉันเบาๆว่า

                เวลาที่นิวกำลังจะมีอะไรกับใครนิวไม่ควรเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นนะ

                “…!!!”

                “เพราะมันจะให้ผมรุนแรงมากกว่าเดิม

                “ปล่อยนะ!!...แซ็กปล่อยสิ!!!!”

                เพล้ง!

                ฉันหยิบแจกันที่วางอยู่แถวๆนั้นฟาดลงไปที่หัวของเขาอย่างแรง แซ็กถึงกับปล่อยฉันแล้วจับที่หัวของตัวเองแทน ฉันวิ่งไปเปิดไฟ ตอนแรกก็ยังพอมีแสงไฟสาดส่องเข้ามาบ้าง แซ็กมองฉันด้วยสายตาที่ยากจะสื่อความหมาย ฉันมองเขาอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจวิ่งออกไปเคาะประตูห้องท้องฟ้า แต่พอมองดูที่ช่องใต้ประตูก็ทำให้ฉันรู้

                เขายังไม่กลับมาจริงๆด้วย

                “นิวอย่าเล่นตัวให้มันมากได้ไหม!!” แซ็กเดินตามฉันออกมา ดวงตาของเขาฉายแววต้องการฉันอย่างชัดเจน

                เลือดที่ไหลลงมาจากหัวของเขาด้วยฝีมือของฉันมันไม่ได้ทำให้เขาคิดจะหยุดการกระทำนั้นเลย ใจหนึ่งฉันก็สงสารเพราะฉันเดาว่าน่าจะมีเศษเข้าไปฝังอยู่ในหัวเขาแต่อีกใจหนึ่งฉันก็กลัวเขากลัวมาก

                ถ้าแซ็กทำเราเลิกกัน!”

                “นิวทำไม่ได้หรอก นิวกับผมเราคบกันมานานแล้วนะ แซ็กเริ่มเดินเข้ามาใกล้ฉันมากเรื่อยๆ

                นิวเกลียดแซ็ก!”

                “แล้วไง? J

                ฮือไม่เอา อย่าเข้ามา ฮือๆ น้ำตาแห่งความกลัวทะลักออกมาไม่หยุด

                แซ็กมองฉันอย่างอึ้งๆ ปกติฉันไม่ใช่คนที่ร้องไห้ง่ายเขาก็รู้ แต่เพราะฉันกลัวเขามาจริงๆและฉันไม่ต้องการให้เขาเข้ามาจับตัวฉันอีก แซ็กไม่น่าไว้ใจสำหรับฉันอีกแล้ว!

                “นิวผมขอโทษ แซ็กที่สติเริ่มกลับมาเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าว

                อย่าเข้ามา!!...ออกไป ฮึกฮือๆ

                “ผมไม่ได้ตั้งใจ

                “ฉันบอกให้ออกไปไง!!!” ฉันตะโกนเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง

                นิวไม่ได้รักผมแล้วใช่ไหมนิวรักมัน แซ็กกดเสียงลงให้เบาที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ หากแต่ว่าฉันได้ยินมันทุกประโยค

                รักของเราสองคนมันเป็นยังไงหรอกแซ็กมันจำเป็นต้องมีเรื่องนั้นเข้ามาเกี่ยวด้วยหรอ?

                “ผมแค่ไม่อยากเสียนิวให้ใคร

                “บอกแล้วไงว่านิวรักแซ็กเชื่อใจกันบ้างสิ

                “…”

                “เราพูดกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะแซ็ก เอาของๆนายไปแล้วกลับไปซะ

                “ผม…”

                “ฉันบอกให้กลับไปไง!”

                “ผมไม่กลับจนกว่านิวจะบอกว่านิวรักผม

                “แซ็กนายกำลังทำตัวงี่เง่านายรู้ไหม” 

                “นิวบอกให้กลับทำไมยังหน้าด้านยืนอยู่ต่อล่ะเสียงเรียบเอ่ยขึ้น

                ท้องฟ้าเดินออกมาจากลิฟท์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขามองมาที่ฉันแว๊บเดียวก่อนจะหันไปสบตาแซ็กที่เริ่มโมโหอีกครั้งที่เห็นท้องฟ้าเข้ามาขัดจังหวะ ท้องฟ้าแสยะยิ้มร้าย เขาเดินเข้ามาประชิดตัวแซ็กด้วยความสูงของสองคนนี้สูสีกันทำให้เขาประจันหน้ากันพอดี

                นิวไม่เคยร้องไห้

                พลั่ก

                หมัดหนักของท้องฟ้าเหวี่ยงเข้าที่แก้มขวาของแซ็กอย่างจัง ฉันยืนตัวสั่นกับสิ่งที่เกิดขึ้นท้องฟ้าเวลานี้เขาดูน่ากลัวจนฉันไม่กล้าที่จะสบตาเขา

                นิวไม่เคยสั่นเพราะกลัวใคร

                พลั่ก

                หมัดที่สองต่อยเข้าไปที่แก้มข้างซ้ายของแซ็กอย่างจัง

                สุดท้ายผมไม่เคยทำร้ายนิวแบบมึง!”

                พลั่ก!!

                ท้องฟ้าเสยคางของแซ็กปิดท้าย เขาเงยหน้ามองฉันที่ยืนตัวสั่นมองภาพตรงหน้าแล้วยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน ร่างสูงก้าวข้ามร่างของแซ็กเข้ามาใกล้ฉันแล้วดึงเข้าไปกอดแน่น

                ขอโทษที่มาช้า

                “…”

                “ขอโทษที่ทำให้กลัว

                “…”

                “ขอโทษที่ผมมันเหลวไหลขอโทษผมขอโทษเขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม

                ท้องฟ้าเอาแต่พูดคำว่าขอโทษไปเรื่อยๆจนฉันรู้สึกได้ถึงเสียงของเขาที่เริ่มสั่น ฉันพยายามจะผลักร่างของเขาออกเพื่อดูว่าตอนนี้ใบหน้าของเขาเป็นยังไงแต่ท้องฟ้ากลับยิ่งกอดฉันแน่นยิ่งกว่าเดิมเหมือนเขากลัวว่าฉันจะหายไป

                นี่นายอย่าบอกว่ากำลังร้อง…”

                “เปล่าผมไม่ได้ร้องซะหน่อย ฮ่าๆ เขาหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วคลายอ้อมกอดออกช้าๆ

                โกหกไม่เนียนเลย -_-” ฉันมองขอบตาเขาที่มีคราบน้ำตาอยู่

                อย่ามองสิมันน่าอายเขาหันหน้าหนี

                โอเคขอบคุณนายมากนะ ^^”

                ครับแล้วนั่นล่ะ?เขาชี้ไปที่แซ็กที่ตอนนี้สลบไปแล้ว

                เดี๋ยวเรียกยาม

                สิบนาทีผ่านไปยามก็ลากแซ็กที่ไม่รู้สึกตัวลงไปที่หน้าป้อม ฉันฝากให้เขาพาแซ็กขึ้นแท็กซี่กลับไปส่งบ้านเรียบร้อยแล้วหวังว่าเขาจะกลับบ้านโดยสวัสดิภาพนะถ้าไม่เป็นอย่างนั้นก็ตามเวรตามกรรมของเขาเถอะ

                ไม่ใช่ว่าฉันไม่ห่วงเพราะห่วง เพราะแคร์ เพราะรักมาก มันเลยทำให้ฉันกลัวเขามากเช่นกัน

                คงต้องหลบหน้าเขาไปอีกซักพัก

                “เอ่อนิวท้องฟ้าที่ยืนอยู่เป็นเพื่อนฉันเรียกฉันก่อนที่ฉันจะเข้าห้องไป

                หืม?

                “คืนนี้นอนด้วยได้ไหม

                “นี่!”

                “เปล่าผมแค่ห่วง

                “เราก็อยู่ห้องใกล้กันไม่มีอะไรแล้วน่า

                “แต่ว่า…”

                “ฉันอยากอยู่คนเดียว

                “โอเคครับ เขาพยักหน้าเข้าใจ มือหนาฉุดข้อมือฉันให้หันกลับไปหาเขา ดวงตาของเราสองคนประสานกันพอดี ฉันยืนจ้องจาเขานิ่ง

                ว่าไง? ฉันเป็นคนหลบสายตาเขาก่อน

                ขอให้นิวเชื่อในตัวผมผมจะดูแลนิวเองนะ


Talk :3
เป็นยังไงกันบ้าง นิยายเรื่องนี้แต่งจบแล้วกำลังรอผลพิจารณาที่แจ่มใสอยู่จ้า T^T มีแววว่าจะไม่ได้อีกแล้วล่ะสิ 5555555 ชอบไม่ชอบแนะนำกันได้นะ คอมเม้นแนะนำได้เลยพร้อมแก้ไขเสมอจ้า ^^


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #129 zac shady (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 19:30
    พระเอกขี่ม้าขาว
    #129
    0
  2. #116 น้องนอซ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:08
    อ๊ากกกกกกกกกก อิจฉานิวอ่ะ T^T
    ท้องฟ้านี่รักจริง จริงๆเลยนะจ้ะ
    #116
    0
  3. #103 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:40
    ท้องฟ้า..นายชั่งน่ารักกก
    #103
    0
  4. #94 lady moon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 01:58
    ไปหาที่นอนแล้วนะท้องฟ้า
    #94
    0
  5. #74 G-D }} Love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 22:06
    ชอบบบบบบบ
    ท้องฟ้าดูอบอุ่นมากจริงๆนะ :$
    #74
    0
  6. #48 Boat Me (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2555 / 17:44
    ตูนึกว่าจะเป็นคนดี ไอ่ฟราย ~ == 
    #48
    0
  7. #38 น้ำตาลไหม้. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 11:30
    เย้
    แซ็กเลวได้ซักที ไม่โกรธไม่เกลียดใครแล้ว
    ฟ้าสู้ๆๆๆ
    #38
    0
  8. #21 Matsuo_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2555 / 21:19
    ท้องฟ้า ท้องฟ้า ท้องฟ้า ><
    #21
    0
  9. #20 TR...dark : valentine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2555 / 18:10
    ยังไงเนี๊ยยย นิวว 5555.
    #20
    0