เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 8 : 7 : เรื่องของเรา 110 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 583 ครั้ง
    26 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N

 ถ้าเหตุผลที่มีไม่พอที่จะให้คุณอยู่

คุณจะหนีผมไปไกลกว่าเดิมไหม...




เรื่องของเรา



ที่เดิม มุมเดิม...

ใต้มองร่างของคนป่วยที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันกับเขา หลังจากที่ตกลงว่าจะคุยกันเขากับลมก็มานั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม นั่งที่เดิมที่คุยกันเมื่อคืน ความเงียบปกคลุมโดยรอบ ไม่มีใครเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน ความอึดอัดเริ่มคลืบคลานเข้ามาทีละนิดจนเขาเริ่มทนไม่ไหว

“ง่วงรึเปล่า...จริงๆลมไปนอนก่อนก็ได้นะ” เขาตัดสินใจเอ่ยออกมาเพื่อทำลายบรรยากาศรอบข้าง

ไม่ชอบความอึดอัดแบบนี้เลยจริงๆ...

“ไม่เป็นไร...ยังไม่ง่วงเท่าไหร่” ลมตอบก่อนจะหันไปมองคนข้างตัว “ไม่รู้จะเริ่มยังไงเหรอ”

“ครับ...ก็คงแบบนั้น” ใต้ระบายยิ้มบางๆ “ลมอยากฟังตั้งแต่ตอนไหน”

“…”

“ตั้งแต่วันแรกที่ลมไป...หรือ...”

“สามปี”

“ครับ?”

“สามปีที่ผ่านมา...ใต้ทำอะไรอยู่”

“ใต้ทำหลายอย่างเลยล่ะ” เขาหัวเราะออกมากับคำตอบของตัวเองก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกคน “ไม่ได้กวนครับ พูดจริงๆ...สามปีที่ผ่านมา ใต้ทำหลายอย่างเลย”

“อืม”

“ปีแรกใต้เกือบโดนไล่ออกจากงาน...ตอนนั้นชีวิตพังมาก มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ใต้คิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าถึงขั้นต้องไปหาจิตแพทย์เลย” เขายิ้มนิดๆเมื่อเห็นลมมองมา “ก็...เป็นปีแรกที่ใต้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวจริงๆ”

“…”

“ตอนนั้นลืมไปเลยว่าอยู่คนเดียวเป็นยังไง...เพราะไม่เคยคิดว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่เคยคิดว่าเราจะต้องแยกกัน” ช่วงเวลาเหล่านั้นเขาจำได้ดี “ไม่คิดว่าเราจะเลิกกัน”

ประโยคสุดท้ายเขาเอ่ยออกมาเสียงเบาราวกับไม่อยากจะพูดซ้ำ

ใช่...เขาไม่อยากพูดคำนี้บ่อยๆ

ยิ่งพูดยิ่งตอกย้ำความผิดในอดีตของเขา

“ปีแรกหนักมาก...ไปทำงานก็ไม่ตรงเวลา งานก็ส่งไม่ทัน ประชุมก็ไม่มีสมาธิ ช่วงนั้นโดนคนที่บริษัทเรียกไปคุยบ่อย หนักสุดก็ตอนที่โดนเตือนครั้งสุดท้ายว่าถ้ายังเป็นแบบนี้คงต้องให้ลาออก”

“ใต้โดนเหรอ?” ลมถามอย่างไม่เชื่อ เขารู้นิสัยใต้ดี ใต้เป็นคนเต็มที่กับงาน เป็นคนบ้างานคนหนึ่งเลยก็ว่าได้

“อืม…คิดไม่ถึงสินะ” ใต้หัวเราะ “ใต้ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะอยู่ในจุดนั้นเหมือนกัน แต่ตอนนั้นมันดึงตัวเองขึ้นมาไม่ไหวจริงๆ ทุกอย่างมันแย่ไปหมด จะเรียกว่าเป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตเลยก็ได้ ย้อนกลับไปคิดถึงตอนนั้นทีไรใต้ก็อดสมเพชตัวเองไม่ได้”

“…”

“ใต้ทำทุกอย่างให้มันเป็นแบบนั้นเอง...แล้วสุดท้ายคนที่เสียใจก็คือใต้”

“แล้ว...เขาล่ะ”

“เขา?” ใต้เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจคำถาม “ลมหมายถึง...” เขาเว้นช่วงไปเพราะไม่อยากเอ่ยชื่อออกมา

“อืม” ลมพยักหน้านิดๆ ในเมื่อตอนนี้คือการคุยกันเขาก็อยากจะรู้ทุกอย่างที่เขาสงสัย และใต้ก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ทุกอย่างที่ใต้สงสัยเหมือนกัน

“เลิกวันนั้น”

“…”

“วันที่ลมบอกเลิกใต้” เขาเงยหน้าสบตาคนตรงหน้านิ่ง ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจ เขาเองก็เจ็บปวดไม่น้อยกว่าอีกคน

“ทำไม”

“เพราะใต้ไม่ได้รัก” เขาตอบกลับอย่างไม่ต้องเว้นช่วงให้คิด “จริงอยู่ที่ใต้คุยกับเขามาช่วงหนึ่ง แต่ไม่รู้ตอนไหนที่อยู่ๆเขาก็คิดว่าใต้กับเขาคบกัน อาจผิดที่ตอนนั้นใต้ไม่ได้พูดออกไปชัดเจน”

“…”

“ผิดที่ใต้ไม่ได้ปฏิเสธในสิ่งที่เขาต้องการ ตอนนั้นคิดแค่ว่ามันคงทำให้อะไรๆดีขึ้น ทำให้ใต้กลับมารู้สึกกับลมเหมือนเดิม”

“…”

“เรื่องนี้...ไม่มีอะไรจะแก้ตัวหรอก ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ใต้ก็ยังยืนยันคำเดิม ใต้เป็นคนผิด ลมไม่เคยผิด ความผิดทุกอย่างใต้รับมันไว้เอง”

ใต้ทำให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเอง

“ทำไมตอนนั้นถึงไม่อธิบายเหมือนตอนนี้”

“เพราะใต้ผิดจริงไงครับ” เขาเอ่ย “ถึงจะไม่ได้คบกับเขา...แต่ก็ปฏิบัติเหมือนแฟน”

“อืม”

“แต่ที่ของเรา...ใต้ไม่เคยอยากให้ใครเข้ามา ใต้จำที่ลมเคยขอได้” คำๆนั้นเขาจำได้ดี “ไม่เคยลืม”

“…”

“วันนั้นเขามาเอง รู้อีกทีก็ตอนที่มีคนกดกริ่งหน้าห้อง พอเดินไปเปิดประตูก็เจอเขากับถุงอาหาร ใต้บอกไปแล้วว่าไม่สบาย ให้กลับไปก่อน แต่เขาไม่ยอม”

“แล้วใต้ก็ให้เข้ามา?”

“ครับ”

“ผมเข้าใจที่ใต้เล่า...เข้าใจทุกอย่างจริงๆ” เขาไม่ได้พูดประชด เขาเข้าใจและมองตามความเป็นจริง ถ้าเป็นเขาที่อยู่ตรงนั้นก็คงจะทำเหมือนที่ใต้ทำ

ให้ไล่กลับไปก็ทำไม่ได้

“แต่ตอนนั้นใต้ไม่บอกผมเหมือนตอนนี้”

“เพราะตอนนั้นไม่กล้าที่จะรั้งให้อยู่” ไม่ใช่ข้อแก้ตัว แต่มันคือเรื่องจริง “ทุกอย่างมันคาตา ลมเห็นทุกอย่าง ลมรับรู้ทุกอย่าง ตอนนั้นคิดว่าควรปล่อยให้ลมไปมีความสุขจริงๆ”

“…”

“ความสุขที่ไม่ต้องมาทนทำทุกอย่างให้แฟนที่เบื่อสิ่งที่ลมทำให้”

“อืม แล้วยังไงต่อ”

“หลังจากปีนั้นใต้ก็ตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้...ใต้อยู่ห้องของเราต่อไม่ไหว มองไปทางไหนก็เจอแต่ลม ทุกมุมในห้องมีแต่ภาพของลม”

“…”

“คิดถึงจนแทบบ้า...แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าลมไปอยู่ที่ไหน ไม่รู้จะตามหาลมยังไง”

“อืม…”

“ที่ห้องนั้นมีแต่เรื่องของเรา...หลายครั้งที่เคยคิดจะขายห้อง แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่คิด ใต้ขายไม่ลง”

“ทำไม”

“คิดว่าวันหนึ่งลมจะกลับมาอยู่กับใต้อีกครั้ง” เขาหัวเราะออกมากับความคิดเพ้อฝันของตัวเอง ความคิดที่ไม่มีทางเป็นไปได้ ตอนนั้นเขาไม่เห็นแววเลยด้วยซ้ำว่าจะได้เจอกับลมอีกครั้ง

“ใต้คิดแบบนั้นจริงๆเหรอ” สายตาสอดประสานสายตา แววตาที่ใต้มองมาทำให้เขารับรู้ถึงความรู้สึกผิดที่ส่งผ่านมา แม้คำพูดจะชัดเจนทุกถ้อยคำ แต่สายตาของใต้ชัดเจนยิ่งกว่า

“ครับ”

“อืม…แต่ผมไม่เคยคิดแบบนั้น”

“ใต้รู้” เขาพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ลมเอ่ยออกมา มันเป็นสิ่งที่ไม่ต้องบอกเขาก็พอจะเดาออกอยู่แล้ว “พอซื้อบ้านหลังนี้ใต้ก็เริ่มทำงานหนักขึ้น”

“…”

“จากที่ปีแรกเละเทะไม่มีสติ ปีที่สองก็พลิกกลับเป็นคนใหม่ เข้าทำงานตรงเวลา ออกงานเกินเวลา ชีวิตช่วงนั้นมีแต่บ้านกับที่ทำงาน เพื่อนก็ไม่ค่อยได้เจอ ช่วงนั้นไอ้ภัคต้องมาหาถึงบ้านเพราะกลัวน็อคตายซะก่อน” เขาหัวเราะเมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์ช่วงปีนั้น

บ้างานหนักมากจริงๆ

“เพราะภาระที่เยอะขึ้น ไหนจะผ่อนบ้าน ไหนจะผ่อนรถ ค่าใช้จ่ายที่ต้องรับผิดชอบ ปีนั้นใต้ทุ่มกับงานจนลืมทุกอย่าง ลืมวันเกิดพ่อแม่ ลืมวันสำคัญ ลืมแม้กระทั่งวันเกิดตัวเอง” 

“ปกติก็ไม่เคยจำวันเกิดตัวเองได้อยู่แล้วนี่นา” ลมหัวเราะออกมาเบาๆ

“อืม…ก็ทุกครั้งจะมีคนคอยเซอร์ไพรส์ตลอด”

“แล้วปีนั้นเป็นยังไง”

“ไม่มีอะไรพิเศษ...ทำงานข้ามวัน” เขายิ้มออกมา “ใต้ทำงานหนักมากจนเข้าโรงพยาบาลไปช่วงหนึ่ง หมอบอกว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ ขาดสารอาหาร”

“แล้วใครไปเฝ้า”

“ดูแลตัวเองสิครับ” 

“อ่อ…”

“ตั้งแต่วันที่เราเลิกกัน...ใต้ไม่เคยมีใคร” ใต้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงกว่าช่วงแรก เขาไม่อยากดึงบรรยากาศมากไปกว่านี้

“เหงาเลยล่ะสิ...ดูแลตัวเอง” ลมหัวเราะออกมาเบาๆ แม้ภายในจะไม่ได้รู้สึกตลกกับเรื่องที่ใต้เล่าออกมา

เรื่องของใต้ไม่ตลกเลยสักนิด

“อืม เหงามาก โดนพยาบาลดุตั้งหลายครั้ง กินน้ำน้อย ไม่ยอมนอนพัก ตอนเข้าโรงพยาบาลใต้ก็เอาคอมไปนั่งทำงานด้วย พอพยาบาลเปิดห้องมาแล้วเจอก็จะดุใต้ตลอด”

“แทนที่จะพักผ่อนเยอะๆ”

“ไม่อยากฟุ้งซ่านน่ะ” เขาตอบตามความจริง “ปีแรกที่แย่แบบนั้นก็เพราะมันฟุ้งซ่าน เวลาว่างก็คิดถึงแต่เรื่องของลม เอาแต่โทษตัวเอง รู้สึกผิดกับสิ่งที่แก้ไขไม่ได้”

“…”

“ก็เลยคิดว่าทำตัวให้ยุ่งๆคงดีกว่า...อย่างน้อยก็ไม่มีเวลามานั่งคิดฟุ้งซ่าน”

“มันก็ควรอยู่ในจุดที่พอดีไง มากเกินไปก็ไม่ดีกับสุขภาพ”

“ครับ...ก็พึ่งมารู้ตัวว่าควรทำแบบนั้นตอนปีที่สามนี่แหละ” ใต้ยิ้ม “พอเข้าปีที่สามใต้ก็เริ่มจัดทุกอย่างให้พอดี หาเวลาว่างให้ตัวเอง หาวันพักร้อนไปเที่ยวกับเพื่อน บางทีเบื่อๆก็ขับรถออกไปเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียว”

“อืม ดีขึ้นเยอะเลย”

“ครับ...ดีกว่าสองปีแรกเยอะ” เขาหัวเราะอีกครั้ง “เป็นปีที่คิดว่าทุกอย่างเริ่มลงตัว ไม่มากไป ไม่น้อยไป” 

“ที่ใต้เล่ามาผมว่ามันดีมากเลย...มันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ”

“ครับ ใต้ก็คิดแบบนั้นมาตลอด ช่วงปีที่สองคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวได้ แต่ก็นั่นแหละ พอมาปีที่สามใต้ก็ได้ข่าวของลมหลังจากที่ใต้ไม่เคยรู้อะไรเลย ตอนนั้นกิ่งมาคุยกับใต้ ยอมรับว่าทั้งตกใจทั้งดีใจ”

“…”

“วันแรกที่กลับมาเจอกันใต้ก็คิดว่าทุกอย่างคงเปลี่ยนไปแล้ว...ใต้ไม่รู้สึกอะไรแล้ว”

“…”

“ก็พึ่งรู้ว่าที่คิด...มันเป็นเรื่องโกหก”

“…”

“ใต้รู้สึกมาตลอด” ลมไม่จำเป็นต้องเชื่อเขา แต่เขาเชื่อตัวเอง “สามปีที่ผ่านมา...ยังรู้สึกเหมือนเดิม”

“…”

“อยากรักลม...อยากให้ลมกลับมาอยู่กับใต้”

“…”

“แต่ตอนนี้ใต้เข้าใจทุกอย่างแล้ว...ถ้าไม่อยากกลับมา...ก็ไม่เป็นไรเลยครับ”

“ไม่เป็นไรจริงๆเหรอ” ลมถามออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แววตาที่ใต้มองมามันหมายความตามที่ใต้พูดจริงๆ “ถ้าผมไม่กลับไป ใต้เข้าใจผมจริงๆใช่ไหม”

“อืม…เข้าใจ”

ไม่มีทางเลือกไหนที่จะให้เลือกนอกจากทางนี้

“ปีแรกที่ย้ายออกมา...ก็แย่ไม่ต่างกัน” เขาเริ่มเล่าเรื่องราวของตัวเองให้อีกคนได้รับรู้ “งานก็ต้องหยุดพักไป มีหลายโปรเจคที่ไม่ได้เข้าร่วมทีมเพราะไม่ไหว” 

“…”

“ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออก ตันไปหมด จะทำอะไรจะไปที่ไหนก็ไม่มีความสุข” ลมก้มหน้าแทนที่จะหันไปมองหน้าอีกคน “ร้องไห้ทุกคืน”

“…”

“คงแย่ไม่ต่างจากใต้” ตอนนั้นเขารู้สึกว่าเวลาที่ผ่านไปแต่วันมันช่างยาวนานและยากลำบาก เขาตกอยู่ในความทุกข์แบบนั้นร่วมปี กว่าจะกลับมาตั้งหลักได้ก็ยาก

“ขอโทษนะ”

“อืม…มันผ่านมาแล้ว ผมผ่านมันมาได้แล้ว” รอยยิ้มบางๆเผยออกมาเพื่อไม่ให้ใต้รู้สึกผิดกับเรื่องในอดีตมากไปกว่าเดิม

ลมก็ยังเป็นคนที่ห่วงเขามากกว่าตัวเองอยู่เสมอ

“ผมเริ่มเรียนขับรถ ยากกว่าที่คิด แต่ว่าตอนนี้ขับได้แล้วนะ” เขายิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ “แต่ก็ขับไม่เก่งที่บ้านเลยไม่ยอมให้ซื้อรถขับเอง”

“พ่อแม่เป็นห่วงลมไง”

“อืม…ผมก็ห่วงตัวเอง กลัวขับไปชนใครเข้า”

“ครับ...”

“พอเข้าปีที่สองผมก็ได้ร่วมโปรเจคใหญ่กับทางพี่ที่รู้จัก...ช่วงนั้นไม่ได้ติดต่อใครเลย เพื่อนก็ติดต่อผมไม่ได้ ไม่มีใครรู้ว่าผมอยู่ไหนนอกจากพ่อกับแม่ ตอนนั้นงานมันหนักมากจนทำให้ผมค่อยๆลืมเรื่องราวที่ผ่านมา”

“…”

“บางคืนก็ฝัน...พอตื่นก็พยายามคิดว่ามันเป็นแค่ฝัน”

“…”

“ช่วงปลายปีก็ได้ไปเป็นทีมงานกองภาพยนต์ สนุกมากเลยล่ะ ได้ไปเที่ยวตั้งหลายที่ ผมถ่ายรูปไว้เยอะมาก ได้ไปเกาหลีด้วย แต่ก็ไม่ได้เที่ยวหรอก ทำงานมากกว่า” ตอนนั้นเขาเที่ยวบ่อยจนพ่อแม่ต้องโทรตามกลับบ้าน

“เชื่อแล้วว่าสนุก” ใต้ยิ้มออกมา “ดูตื่นเต้นไม่หาย”

“ก็สนุกจริงๆ” ลมเอ่ย “ผมไม่ได้ค่อยได้ไปเที่ยวไหน”

“อืม ใต้รู้” เขาพยักหน้านิดๆ “ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน...ใต้ไม่เคยพาลมไปเที่ยวไหนเลย ไกลสุดที่เราไปด้วยกันก็คงเป็นทริปฮ่องกงครั้งนั้นครั้งเดียว”

“ยังจำได้อยู่เหรอ” 

“อืม…จำได้ทุกอย่าง” ใต้ตอบ “จำได้ว่าตอนนั้นลมมีความสุขมากที่ได้ไปเที่ยว ลมตื่นเต้นมาก ลมเตรียมตัวก่อนวันไปเป็นอาทิตย์”

“ก็ไปต่างประเทศครั้งแรก”

“อืม…ใต้เลยจำได้ทุกอย่างไง ตอนนั้นลมมีความสุขเหมือนตอนที่ลมกำลังเล่าเรื่องตอนนี้”

“เหรอ...คงใช่” เขายิ้มออกมา ยาที่กินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ทำให้เขาเริ่มง่วงขึ้นมานิดๆ “ปีนั้นเป็นปีที่เปลี่ยนอะไรหลายๆอย่าง เป็นปีที่ดีมากถ้าเทียบกับปีก่อนหน้านั้น”

“ครับ”

“พอมาปีที่สามผมก็ได้ร่วมโปรเจคเขียนบทอีก ก็สนุกดี บางครั้งก็เครียดบ้าง บางครั้งก็ท้อบ้าง แต่พองานเสร็จออกมาแล้วมันโล่งมากเลย”

“เก่งขึ้นเยอะเลยนะ”

“งานน่ะเหรอ”

“ทุกเรื่อง”

“…”

“ทั้งเรื่องงาน...ทั้งเรื่องใต้”

“…”

“สามปีของลมมันดีขึ้นเรื่อยๆ...จากที่ลมเล่าให้ใต้ฟัง ใต้ว่าใต้เข้าใจทุกอย่างแล้ว”

“…”

“ลมมีความสุขด้วยตัวของลมเองได้แล้ว” เขายิ้ม รอยยิ้มที่ออกมาจากใจ มาจากความรู้สึกข้างในว่าเขาชื่นชมคนตรงหน้าจริงๆ

เก่งแล้วพี่ลม...ของพี่ใต้

“ความสุขของลม...ไม่จำเป็นต้องมีใต้แล้ว”

“ทุกอย่างมันผิดที่ผิดเวลาไปหมดเลยใต้” ลมสบตาใต้อีกครั้ง “ถ้าวันนี้ผมกับใต้ไม่กลับมาเจอกัน...ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้”

“…”

“ใต้คงไม่เสียใจเพราะผมอีก”

“…”

“และผม...คงไม่กลับไปรู้สึก”

“ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ใต้ยอมรับและไม่เสียใจที่มันเกิดขึ้นนะครับ” เขายิ้มออกมา อยากจะยิ้มให้คนตรงหน้าเห็นว่าเขารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ

เขาไม่เสียใจ

“ลมกลับมาย้ำคำตอบของใต้”

“คำตอบอะไร”

“ผมรักใคร” เขาเปลี่ยนสรรพนาม 

“…”

“ผมรู้แล้วว่า...ผมรักคุณ”

“…”

“คุณเป็นคนเดียวที่ผมรัก” และเป็นแบบนั้นมาตลอด ความรู้สึกที่กล้าพูดคำว่ารักได้เต็มปากมันเกิดขึ้นกับคนๆนี้แค่เพียงคนเดียว

คำว่ารักของเขาให้ได้แค่คนๆนี้คนเดียวเท่านั้น

ผู้ชายที่ชื่อ...ลม

ต่อจากนี้ถ้าลมจะไปจากเขา...เขาพร้อมจะยอมรับและเข้าใจทุกอย่าง เข้าใจเหตุผล เข้าใจความรู้สึก สามปีที่ผ่านมามันยากที่จะกลับมาเริ่มต้นใหม่

แม้จะอยากจับมือให้แน่นแค่ไหน...สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อย

ไม่กล้ารั้งไว้อีกแล้ว

“เป็นแบบนั้นมาตลอดจริงๆเหรอ”

“อืม เป็นแบบนั้นมาตลอด” ใต้ตอบกลับ “ขอโทษที่รู้ตัวช้า”

“ขอบคุณนะ”

“…”

“คุณก็เป็นคนเดียวที่ผมรัก” ลมระบายยิ้มบางๆ คำพูดที่แทนความรู้สึกทุกอย่างจากหัวใจของเขา ใต้ยังคงเป็นคนนั้นและเป็นคนเดิมตลอด

เป็นคนรักเพียงคนเดียว

“ขอบคุณ...ที่พูดออกมา” คำที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากอีกคนอีกหลังจากที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง คำที่ทำให้หัวใจของเขากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง

และเป็นคำที่ทำร้ายเขามากที่สุด

“ใต้”

“ครับ”

“ขอบคุณผม...แล้วใต้ร้องไห้ทำไม”

“…”

“ใต้”

“แค่ไม่คิด...ว่าใต้จะได้ยิน”

“…”

“เมื่อก่อนก็ได้ยินบ่อย...แต่พอกลับมาได้ยินอีกครั้ง”

“…”

“เจ็บมากเลยลม”

ใต้ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆ ไม่บ่อยนักที่เขาจะเป็นแบบนี้ เขาไม่อยากทำให้คนตรงหน้าเป็นห่วง ไม่อยากให้ลมรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่เขาแสดงออกมา แค่คำๆเดียวทำให้เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้ตัว 

เมื่อก่อนลมบอกรักเขาบ่อยพอๆกับถามว่าหิวข้าวไหม คำๆเดิมที่เขาได้ยินมาตลอดหลายปีที่คบกันในวันนี้เขาได้ยินมันอีกครั้ง ต่างสถานะ ต่างอารมณ์ แต่ไม่ต่างความรู้สึก

เจ็บ...

เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว

“ลม”

“…”

“เรื่องของเรามันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”

“…”

“แต่ใต้ดีใจ...ที่ได้กลับมาเจอลมอีกครั้ง ได้กลับมาอยู่กับลมอีกครั้ง” เขาฝืนยิ้มออกมา แม้จะมองใบหน้าคนตรงหน้าไม่ชัด แต่เขารับรู้ได้ว่าลมกำลังมองมาที่เขา

เหมือนเขาที่มองลมอยู่

“ใต้”

“…”

“ใต้ไม่เหมาะกับน้ำตา...ไม่เหมาะเลย”

“อืม…ใต้รู้” เป็นการปลอบเขาทางอ้อมใช่ไหม “ลมก็ไม่เหมาะกับน้ำตา...ดูสิ ตอนนี้ลมไม่ร้องไห้ ลมเก่งมากเลย เก่งมากจริงๆนะครับ”

“…”

“เก่งกว่าใต้อีก”

“ใต้”

“ขอโทษครับ ไม่ได้อยากให้ลมเห็นใต้เป็นแบบนี้” เขาหัวเราะออกมา “ไปนอนได้แล้ว ไม่พักผ่อนเดี๋ยวก็ไม่หายหรอก”

“เปลี่ยนเรื่องแบบนี้เลย” ลมหัวเราะออกมา แม้ข้างในจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น เขาไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้า ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกปวดใจไม่แพ้กัน “ผมจะไปนอน”

“ครับ ไปนอนนะ” ใต้ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของลม “เดี๋ยวใต้ทำงานอยู่ข้างล่าง ถ้าลมอยากได้อะไรก็เรียกใต้นะ”

“ใต้”

“…”

ทุกคำพูดถูกกลืนหายไปพร้อมกับสัมผัสอุ่นๆที่โอบกอดจากทางด้านหลัง มือเรียวกระชับอ้อมกอดแน่น อุณหภูมิที่ร้อนกว่าอุณหภูมิปกติของร่างกายทำให้สัมผัสระหว่างร่างกายชัดเจนมากยิ่งขึ้น ใต้เลื่อนมือลงไปจับมือคู่นี้ไว้แน่น น้ำตาที่เหือดแห้งกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงสะอื้นอย่างห้ามไม่ได้

เขาเกลียดเวลาที่ตัวเองร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้

และตอนนี้...เขาเป็นแบบนั้น

“พี่ลม...พี่ลมทำแบบนี้ทำไม”

“…”

“พี่ลม...พี่ลมครับ” เสียงสั่นจนพูดไม่เป็นประโยค เขาจับมือลมไว้แน่นพอๆกับอ้อมแขนที่โอบกอดรอบตัวของเขา 

ตัวก็เล็ก...แต่มีแรงกอดเยอะขนาดนี้ได้ยังไง

“ใต้”

“…”

“ขอโทษที่ทำแบบนี้”

“…”

“แต่ผม...ก็ไม่ไหวเหมือนกัน”

“ให้ใต้กอดลมได้ไหม”

“…”

“แค่ตอนนี้ก็ยังดี”

“…” ไม่มีคำตอบรับจากลม มีเพียงอ้อมแขนที่ค่อยๆคลายออกพอให้เขาหันตัวไปหาลมได้ถนัด 

“ถือว่าตอบแล้ว” แขนทั้งสองข้างดึงคนตรงหน้ามากอดไว้แน่น กอดที่แทนทุกความรู้สึก กอดที่เขาอยากทำมาตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน

กอดที่มีค่ากับเขามากที่สุด

เมื่อก่อนได้กอดทุกวันเลยไม่เคยคิดว่าสิ่งๆนั้นจะหายไป พอวันหนึ่งที่หายไปถึงพึ่งได้รู้ว่าสิ่งนั้นสำคัญและเป็นสิ่งที่เขาโหยหามาตลอด

กอดที่อบอุ่นและปลอดภัย

ไม่รู้ว่ากอดนี้จะแน่นเกินไปไหม ไม่รู้ว่ากอดนี้จะทดแทนทุกความรู้สึกที่ผ่านมาได้รึเปล่า แต่กอดนี้อยากแทนทุกความรู้สึกผิดที่เคยมีมา

“ใต้ขอโทษ...ที่ดูแลลมไม่ดี”

“ผมก็ขอโทษ...ที่ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของใต้”

“ลมไม่ผิดครับ” ไม่เคยผิดเลย

ทุกอย่างที่ติดค้างได้ถูกปลดปล่อยออกมา หลังจากวันนี้และต่อจากนี้เขาและลมยังต้องเดินต่อไปข้างหน้า แม้ว่าในวันข้างหน้าอาจจะไม่มีกันและกันเหมือนที่เคยมีมา เขาต้องอยู่ให้ได้ และเขาเชื่อว่าลมจะอยู่ได้เหมือนกัน

ลมเปลี่ยนไปแล้ว

นานหลายนาทีที่เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไม่นึกเสียดาย เขายังคงกอดคนตรงหน้าแน่นราวกับรู้ว่ามันคือกอดสุดท้ายที่เขาจะได้รับจากลม ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะสามารถทำแบบนี้ได้ในเมื่อสถานะของเขาทั้งคู่เป็นเพียงแค่คนเคยคบกัน เขาจะไม่ใช้คำว่าเคยรัก...เพราะตอนนี้ยังรัก

และมันจะยังคงเป็นแบบนี้เสมอ

“ใต้”

“ครับ”

“หยุดร้องไห้รึยัง”

“อืม…หยุดแล้ว” เขายิ้มออกมา น้ำตาหายไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ “คงหยุดเพราะได้กอดลม”

“ใต้”

“…”

“ผมคงไม่ทำแบบนี้อีก”

“ใต้เข้าใจ” เขากระชับแขน “แค่ครั้งนี้ก็พอแล้วครับ...มากเกินพอแล้ว”

“อืม”

“อีกไม่กี่วันแล้วใช่ไหม...ที่ลมจะไป”

“อืม” ลมพยักหน้านิดๆ 

เวลาผ่านไปเร็วกว่าที่เขาคิด จากที่แรกๆเขานับวันเพื่อที่จะให้ครบหนึ่งเดือนไวๆ แต่ตอนนี้เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะมองปฏิทิน เวลาระหว่างเขากับใต้น้อยลงเรื่อยๆ

กลายเป็นเขา...ที่อยากต่อเวลาไปอีกนิด

อยากอยู่กับใต้ให้นานกว่านี้อีกหน่อย

ทั้งที่รู้ว่ายิ่งอยู่ความทรงจำยิ่งตอกย้ำ แต่เขากลับพร้อมที่จะเผชิญกับความรู้สึกนั้นอีกครั้ง กำแพงของเขาทลายลงตั้งแต่ที่กอดใต้ไม่ยอมปล่อย ทั้งๆที่บอกตัวเองอยู่เสมอว่าเขาจะไม่กลับมาอยู่ที่จุดเดิม สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้ เขาแพ้ทุกทาง ทุกทางเลยจริงๆ

“เวลาที่เหลือ...เรามีความสุขไปด้วยกันนะลม”

“…”

“อย่างน้อยก็เป็นความทรงจำดีๆระหว่างใต้กับลม”

“อืม”

“…”

“มีความสุขไปด้วยกันนะใต้”

วันนี้คำถามทุกอย่างของเขาได้รับคำตอบ และคำตอบที่ได้ไม่มีใครบอกได้ว่ามันถูกหรือผิด ตัวเขาเองยังตอบไม่ได้ว่าสิ่งที่ใต้ทำไปนั้นเป็นสิ่งที่ถูกรึเปล่า แต่ที่แน่ใจคือเมื่อรู้เรื่องราวทุกอย่างแล้ว ความรู้สึกของเขามันไม่ได้แย่ไปกว่าเดิม กลับกันมันกลับรู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ

ไม่รู้ว่าสิ่งที่ใต้พูดจะทำให้คนฟังเชื่อได้มากน้อยแค่ไหน...แต่ถ้าถามเขา เขาเชื่อ

เชื่อแววตาที่ใต้มองมา

เชื่อน้ำเสียงที่เปล่งออกมา

ผิดไหม...ที่เขาเลือกจะกลับไปเชื่อใต้อีกครั้ง

ผิดไหม...ที่เขาไม่เคยชนะใจตัวเองได้เลยสักครั้ง

ถึงเสี่ยง ก็พร้อมจะเสี่ยงเพราะคนๆนี้

“ใต้”

“ครับ” เขาขานรับพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบเส้นผมคนในอ้อมกอดช้าๆ “เรียกชื่อใต้บ่อยจัง”

“ผม…”

“…”

“ไม่โกรธใต้แล้ว”

“…”

“อย่ารู้สึกผิดกับเรื่องนั้นอีกเลย”

“ถ้าโกรธใต้ก็ไม่ว่าหรอกครับ” เขาเอ่ยออกมา “ใต้อยากให้ลมห่วงความรู้สึกตัวเองก่อนที่ลมจะห่วงความรู้สึกคนอื่น ลมเป็นคนให้มามากแล้ว”

“…”

“ให้ตัวเองบ้าง”

“…”

“ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ...ใต้ก็เป็นห่วงลมเหมือนกัน”

“อืม”

“ลม”

“…”

“ไม่ต้องเป็นห่วงใต้แล้วนะ...ทำเพื่อใต้มาเยอะแล้ว”

“…”

“แค่นี้ใต้ก็มีความสุขมากจนรับไม่ไหวแล้ว"




ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาอยู่ในจุดที่นั่งดูคนๆหนึ่งนอนหลับได้เป็นชั่วโมง ใช่...เขานั่งอยู่ในห้องนอนของลมมาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็มโดยไม่ได้เดินออกไปไหนหรือหาอะไรทำระหว่างรอเวลาอีกคนตื่น หนึ่งชั่วโมงที่ผ่านไปเขาเสียไปกับการนั่งดูลมนอนหลับ ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็เลยมานาน

ทำแค่นั่งดู...ไม่มีการสัมผัส และเว้นระยะห่าง

ลมหายใจร้อนๆพ่นออกมา เขามองร่างตรงหน้าไม่วางตา เวลาที่ลมนอนหลับดูผ่อนคลาย เหมือนลมลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมด หลายครั้งที่เขาเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นลมเปลี่ยนอิริยาบถหรือทำหน้ายุ่งๆ มันดูน่ารักจนเขาไม่อยากละสายตามองไปทางอื่น อาจเพราะเวลาที่เริ่มเหลือน้อยลงทุกทีเลยทำให้เขารู้สึกว่าเวลาทุกวินาทีมีค่า

ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาสามารถทำแบบนี้ได้

อาจไม่มีครั้งหน้า

กลัวว่าวันที่ไม่อยากให้มาถึงจะมาถึงไวกว่าที่คิดไว้ เขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น แต่ไม่ว่ายังไงวันนั้นก็ต้องมาถึง เขาห้ามเรื่องนี้ไม่ได้ และลมก็ยืนยันมาตั้งแต่แรกว่าลมจะอยู่กับเขาแค่หนึ่งเดือน ลมมั่นคงในคำตอบมาตั้งแต่วันแรกที่อยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้ลมก็ยังยืนยันคำเดิม สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้คือทำทุกอย่างให้ดีที่สุด

เวลาเหลือน้อยลงทุกที 

แค่ลมนอนอยู่ตรงหน้าเขายังทำอะไรไม่ได้ ทั้งที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ แล้วหลังจากเดือนนี้จบลง จะเป็นยังไง เขาจะยังได้เจอลมอยู่ไหม ยังมีลมอยู่ในชีวิตรึเปล่า หรือว่าหลังจากที่ลมย้ายออกจากที่นี่ไป...

เราจะกลายเป็นแค่คนรู้จักของกันและกัน

อา...ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ คงต้องยอมรับมันให้ได้

ยากดี...

T : กูว่ากูไม่ไหว

ข้อความถูกส่งไปยังรายชื่อแชทที่มักจะขึ้นเป็นลำดับต้นๆของแอปพลิเคชั่นเสมอ ไม่บ่อยครั้งนักที่จะระบายเรื่องนี้ให้เพื่อนสนิทฟัง เรื่องส่วนมากที่เขาพูดกับภัคจะเป็นเรื่องงานไม่ก็เรื่องหลังเลิกงาน เขาเจอกันบ่อยแม้จะทำงานคนละที่ ช่วงหลังๆที่ผ่านมาเขาปรึกษาเรื่องลมกับภัคบ่อย ทั้งที่พยายามจะไม่พูด แต่สุดท้ายเขาก็ต้องการใครสักคนเพื่อมารับฟังสิ่งที่เขารู้สึก

เคยคิดว่าเรื่องแค่นี้ตัวเองจัดการได้แต่พอถึงเวลาจริงๆ...เขาทำไม่ได้

ใต้ที่เก่งเรื่องทุกอย่าง...แต่เรื่องนี้ ใต้ไม่เก่งเลย


PK : ลม?


ข้อความตอบกลับมาเหมือนอ่านใจเขาออก บางทีก็รู้สึกว่าเพื่อนรู้จักเขาดีกว่าตัวเขาเอง กลายเป็นเขาเองที่ไม่รู้อะไรเลย กว่าที่จะรู้ก็สายเกินจะแก้ไข


T : อืม

T : ลมรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว วันนี้คุยกัน

PK : แล้ว?

T : เคลียร์ทุกอย่างแล้ว

PK : ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอวะ

T : อืม ก็ดี

T : แต่ก็เหมือนเดิม

T : เขาจะไป

PK : มันคือสิ่งที่มึงรู้มาตั้งแต่ต้นแล้วไม่ใช่เหรอ

PK : เขาไม่ได้พึ่งมาบอก

T : อืม

T : ตอนแรกก็เข้าใจทุกอย่าง

T : แต่ตอนนี้ไม่อยากเข้าใจอะไรเลย

PK : กูเคยบอกมึงว่ายังไง มึงจำได้ไหมใต้

PK : กูบอกให้มึงเบาลงบ้าง เพราะวันหนึ่งทุกอย่างที่มึงทำมันจะกลับมาทำร้ายมึง ทำร้ายความรู้สึกมึง

T : กูทำไม่ได้

T : กูยังรักลมอยู่

PK : ใต้

T : อืม มึงด่ามาเถอะ

T : กูโอเค

PK : ให้กูด่ามึงให้ได้อะไรขึ้นมา กูจะซ้ำเติมมึงทำไม

PK : เรื่องนี้มันยากเกินที่กูจะช่วยมึงได้ว่ะ สิ่งที่มึงเคยทำกับเขามันยากที่จะยอมรับได้

T : รู้

PK : พึ่งกลับมารู้สึกว่ารักเหรอ

T : ไม่หรอก

T : กูว่า


นิ้วมือที่กำลังกดพิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย คำถามของเพื่อนไม่ได้ตอบยากเลยสักนิด ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงตอบคำถามนี้ทันทีไม่ได้ แต่พอเป็นตอนนี้

เขาตอบได้


T : กูรักเขามาตลอด


นั่นคือสิ่งที่เขารู้สึก

และมันยังเป็นแบบนั้นอยู่เสมอ


T : แต่ให้กูทำไงได้ กูทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เอง

T : ตอนอยู่กับเขา กูทำได้แค่นั่งดูเขานอนหลับ

T : กูมีสิทธิ์แค่นี้

PK : ตอนนี้มึงอยู่กับลม?

T : อืม ลมไม่สบาย กูเลยเฝ้า

PK : แล้วมึงนั่งดูเขานอนหลับเฉยๆเนี่ยนะ?

T : แล้วกูทำอะไรได้อีก

PK : กูไม่รู้ว่าที่กูคิดมันจะดีไหม แต่ถ้ากูเป็นมึงตอนนี้กูคงไม่ทำแค่นั่งเฉยๆ

T : กูทำอะไรไม่ได้ 

T : ถ้าทำเวลาของกูอาจจะน้อยลงกว่าเดิม

PK : มึงเชื่อเรื่องจิตใต้สำนึกไหมวะ 

T : ?


ใต้เปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ยังนอนหลับสนิทไม่เคลื่อนไหว อีกสักพักเขาจะเช็ดตัวให้ลมอีกรอบ ไข้จะได้ลดลงเร็วๆ

ไม่อยากให้เป็นนาน อยากให้หายไวๆ

PK : ตอนนี้มึงอยากจะทำอะไร ถ้ามึงสามารถทำได้ทุกอย่าง

T : อยากกอด

T : อยากจับมือ

T : อยากบอกว่ารัก

T : รักมาก

PK : อืม

PK : ถ้าเป็นกู กูคงจะจับมือเขาไว้ อย่างน้อยเขาก็รับรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ข้างๆเขา

T : กูทำได้เหรอวะ

PK : มึงทำไม่ได้หรอก

PK : แต่ถ้าเป็นกู...กูจะทำ

PK : ไม่มีอะไรจะต้องเสียแล้ว

T : แค่จับมือเหรอ

PK : ถ้าเขาจับมือมึงกลับ

PK : กูว่าจิตใต้สำนึกของเขากำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง

PK : แค่คิดเล่นๆ ไมต้องเชื่อกูก็ได้

T : ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เขารู้สึกอะไร

PK : อืม คงรู้สึก

PK : ไม่อยากปล่อยมือจากมึงเหมือนกัน

โทรศัพท์วางลงหลังจากบทสนทนาสุดท้ายจบลง ใต้มองไปยังร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง นี่เป็นการตัดสินใจที่ยากสำหรับเขา แม้ว่าเมื่อคืนเขาจะทำสิ่งที่มากกว่าตอนนี้ แต่มันไม่เหมือนกัน เขากลัวทุกอย่าง กลัวไปหมด

ทั้งที่เมื่อคืนเขาตั้งใจว่าจะไม่รั้งและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น

แต่ความตั้งใจทุกอย่างกลับพังลงตั้งแต่ตอนที่ลมกอดเขาไว้

อ้อมกอดที่พังทลายกำแพงอ่อนๆที่พึ่งเริ่มก่อ

พังหมดเลยลม

มือของเขาเอื้อมไปแตะมือเรียวที่วางอยู่ข้างตัวช้าๆอย่างกล้าๆกลัวๆ สัมผัสอุ่นจากมือของอีกคนทำให้เขาจับมือลมไว้หลวมๆเพื่อไม่ให้อีกคนรู้สึกตัวว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ มือลมยังเป็นมือที่พอดีกับมือของเขาอยู่เสมอ เหมือนมันรู้หน้าที่และรู้ว่าควรจะจับมือกับใคร

พอดีจนไม่อยากจะปล่อย

“หายได้แล้ว”

“…”

“เป็นแบบนี้...ใต้เป็นห่วงมากเลยลม” เขาพร่ำบอกในสิ่งที่เขาไม่มีโอกาสได้บอกอีกคนตอนตื่น มีอีกหลายอย่างที่เขาอยากจะบอก

แต่พออยู่ต่อหน้า...เขาก็ลืมทุกอย่าง

“ถ้าไม่หายไม่ต้องกลัวนะ พรุ่งนี้ใต้ก็จะอยู่เฝ้าลมแบบนี้แหละ”

“…”

“แต่ลมหายอยู่แล้ว ลมเก่ง”

“…”

“คนเก่งของใต้” เขายิ้มออกมา สายตามองไปยังมือของเขาที่จับมือลมไว้หลวมๆ ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมาอยู่ในจุดที่ทำอะไรแบบนี้

เมื่อก่อนไม่เคยเข้าใจว่าทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ ไม่เคยคิดว่าเรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้นกับเขา พอมันเกิดขึ้นจริงๆเขาก็เข้าใจทุกอย่างดีโดยไม่ต้องอธิบายให้มากความ

“ลม”

“…”

“เรื่องที่ใต้เคยพูดไว้...ใต้ยังจำได้นะ”

“…”

“ถึงมันจะเป็นไปไม่ได้แล้ว” 

ภาพในวันวานย้อนกลับมา ทุกคำพูด ทุกความรู้สึก ทั้งสีหน้าและแววตาที่แสดงออกมา เขาจำได้ดีทุกรายละเอียด ทุกครั้งที่นึกถึงมันทำให้เขายิ้มออกมาได้ทุกครั้ง

วันนั้นเป็นวันที่ลมมีความสุขที่สุด





สี่ปีก่อน...


กลิ่นหอมอ่อนๆของอาหารเช้าปะทะเข้าที่จมูกทันทีที่เปิดประตูห้องออกมา ร่างสูงเผยยิ้มออกมาเหมือนทุกๆครั้งเมื่อเห็นร่างของใครอีกคนยืนอยู่ตรงที่ประจำ

ที่เดิมทุกครั้งที่เขาตื่น

เขาเดินตรงไปยังร่างที่คุ้นเคย แขนทั้งสองข้างโอบกอดรอบเอวของคนที่ยืนหันหลังอยู่พร้อมกับใบหน้าที่วางลงบนไหล่ กลิ่นน้ำหอมประจำของคนรักยังเป็นกลิ่นที่เขาชอบตั้งแต่วันแรกมาจนถึงวันนี้ กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์

“อ้อนอะไรหืม?” น้ำเสียงอบอุ่นถามกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่หันมามองเขานิดๆ “หิวแล้วเหรอ”

“เปล่า” ร่างสูงตอบกลับ “แค่อยากอ้อนแฟน”

“เป็นอะไรรึเปล่า”

“เซ็ง” เขาเอ่ยพร้อมกระชับอ้อมกอด “วันนี้พี่ควรจะได้หยุดแท้ๆ ทำไมต้องมีประชุมวันนี้ด้วยก็ไม่รู้”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่ได้ประชุมทั้งวันสักหน่อย”

“แต่พี่อยากอยู่กับพี่ลม” เขาเอ่ยออกมาเหมือนเด็กๆ “พี่ลมก็รู้ว่าวันนี้พี่ตั้งใจจะพาพี่ลมไปเที่ยว”

“พี่รู้ แต่งานต้องมาก่อนไง”

“สำหรับพี่...พี่ลมมาก่อน”

“พี่ไม่เถียงแล้ว” ลมหัวเราะออกมา “พี่ใต้รีบกินข้าวเลยนะ วันนี้พี่ใต้ตื่นสาย”

“แล้วทำไมพี่ลมไม่ปลุกพี่ล่ะครับ”

“พี่ลมปลุกแล้วพี่ใต้เคยตื่นด้วยเหรอ”

“พูดอย่างกับพี่ใต้ตื่นยาก”

“ใช่ไง...พี่ใต้ตื่นยาก” เขาเอื้อมมือไปบีบจมูกคนรักอย่างมันเขี้ยว “กอดพอแล้วมั้ง ถ้านานกว่านี้จะไปประชุมสายนะ”

“ก็พี่ไม่ได้อยากไปประชุมอยู่แล้ว”

“พี่ใต้”

“ครับๆ เข้าใจแล้ว” เขายอมคลายมือออกอย่างว่าง่าย ถึงจะยืนยันว่าไม่อยากไป แต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งงานไม่ได้อยู่ดี

จานอาหารเช้าวางลงตรงหน้าพร้อมกับกาแฟดำ เขาหันไปมองร่างที่เดินไปเดินมาพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกออกมายังไง รู้เพียงแค่ว่าในทุกๆวันเขามีความสุขที่ตื่นขึ้นมาพบกับคนที่เขารัก คนที่เป็นเหมือนทุกๆอย่างในชีวิต

“ไข่ดาวสวยเหมือนทุกวันเลย” เขายิ้มออกมา

“พี่ลมเก่งไง”

“พี่ลมของพี่เก่งที่สุดอยู่แล้ว” เขามักจะชมแฟนแบบนี้ในทุกๆวัน ถ้ามีใครสักคนบอกว่าเขาเป็นพวกอวยแฟนตัวเอง เขาก็พร้อมจะยอมรับโดยไม่เถียงกลับ

แฟนเขาเก่งทุกอย่างเลยจริงๆ

“แล้ววันนี้พี่ใต้จะกลับมากี่โมง”

“ยังไม่มั่นใจเวลาเลย หรือว่าพี่ลมจะไปกับพี่ ไปนั่งอ่านหนังสือรอที่ร้านกาแฟ”

“ไม่เอา พี่ไม่อยากไปกดดัน”

“แต่พี่อยากพาพี่ลมไปด้วยทุกที่เลย” 

“เว่อร์ตลอด” ลมยิ้มออกมา

เข้าปีที่สี่ที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเหมือนที่ควรจะเป็น ความเอาใจใส่ยังมีให้กันอยู่เสมอ ไม่เคยน้อยลงมีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีช่วงที่ทะเลาะกันบ้าง แต่ก็น้อยครั้งจนแทบจะเลือนหายไปจากความทรงจำ

อาจเพราะปัญหาเหล่านั้นมันเล็กน้อยมากจนไม่อยากเก็บมาคิดให้เกิดปัญหา

ไม่ไปไหนแล้ว...จะอยู่กับคนนี้

“ถ้าเอาไฟฉายย่อส่วนแล้วพาพี่ลมไปได้ทุกที่ พี่ก็ทำนะ” เขาเอ่ยออกมาเหมือนเด็กๆ “จะหนีบไปทุกที่เลย”

“เกินไปแล้ว” ลมหัวเราะออกมา “พี่ก็ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย ห่างกันบ้างก็ได้ เดี๋ยวพี่ใต้เบื่อพี่ก่อน”

“อย่าพูดคำนั้นออกมา”

“…”

“เพราะพี่ไม่เคยเบื่อพี่ลม”

“ไปฝึกพูดอะไรแบบนี้มาจากไหน” ลมหัวเราะแก้เขิน ถึงจะได้ยินใต้พูดอยู่บ่อยๆแต่เขาก็ไม่เคยชินเลยสักครั้ง “เลิกมองได้แล้ว ถ้าไปทำงานสายพี่ไม่รู้ด้วยนะ”

“ก็ไม่อยากไป...อยากอยู่กับพี่ลม”

“พี่ใต้งอแง”

“พี่ลม”

“หืม?” ลมเงยหน้ามองคนตรงหน้าเมื่อใต้เรียกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มีอะไรรึเปล่าใต้”

“ถ้าทุกอย่างลงตัว”

“…”

“ปีหน้า...เราแต่งงานกันนะ”

คำพูดที่ตัดสินใจเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันให้คนฟังได้ตั้งตัวทำเอาลมเงียบไปหลายนาที ใต้ยิ้มออกมาเมื่อเห็นปฏิกิริยาน่ารักของคนรักของตัวเอง ใบหน้าขาวเริ่มมีเลือดฝาด ริมฝีปากบางเผยยิ้มออกมา

“คือ…นี่ขอหรือว่านี่บอก?”

“ใต้ต้องขออีกเหรอ” เขาหัวเราะออกมา “พี่ลมจะไม่แต่งงานกับพี่ใต้เหรอครับ”

“แล้วใครให้ขอแต่งงานตอนเช้าขนาดนี้เล่า!” ลมแกล้งขึ้นเสียงกลบเกลื่อนเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน

อา...เขาไม่คิดว่าใต้จะพูดเรื่องนี้ออกมา

“โรแมนติกสุดได้แค่นี้นี่นา” เขายกมือขึ้นเกาหัวแก้เขิน “ก็ตอนแรกตั้งใจจะเตรียมให้ดีกว่านี้”

“…”

“แต่ตื่นเต้น อยากบอกพี่ลมไวๆ”

“อืม” ลมพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ไม่หายไปจากริมฝีปากได้รูป “จะถือว่าเมื่อกี้เป็นประโยคคำถามละกัน”

“พี่ใต้ว่าเป็นประโยคบอกเล่านะ”

“พี่ลมบอกว่าเป็นประโยคคำถามไง” เขาหัวเราะออกมา

ไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกันเรื่องนี้สักหน่อย

“โอเคครับ คำถามก็คำถาม” ใต้ยิ้มตาม “แล้วพี่ลมจะตอบว่ายังไง”

“พี่ลมจะตอบว่า...”

“…”

“อยากให้ปีหน้ามาถึงไวๆ”

“…”

“ถึงตอนนั้น...ถ้าพี่ใต้ลืม”

“…”

“พี่ลมโกรธจริงๆด้วย”




ภาพเหตุการณ์ในอดีตทำให้เขายิ้มออกมาเพราะเรื่องราวที่ยังจำได้ขึ้นใจ ทุกคำพูดในวันนั้นเขาจำได้ดีราวกับถูกตีพิมพ์ไว้เป็นหนังสือหนึ่งเล่ม ในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองจะผิดคำพูดที่เคยให้ไว้กับลม

ทั้งที่ลม...รอให้ปีนั้นมาถึงไวๆ

“ใต้ไม่เคยลืม”

“…”

“งานแต่งงานของเรา”

“…”

“อยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆ"









------------------------------------------

ถ้าผมแก้ไขมันได้...ผมอยากให้เรื่องของเราเกิดขึ้นจริง

และผมจะไม่ทำมันพังลงอีกเป็นครั้งที่สอง




โตขึ้นเราก็รู้ว่าอะไรที่ควรทำ 

แม้ใจจะไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...

แต่สุดท้ายเราก็ทำตามใจตัวเองไม่ได้ทุกอย่างอยู่ดี



ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้กันมาโดยตลอดนะคะ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราเขียนได้ไหลลื่นมากและชอบมากๆ

หวังว่านักอ่านจะชอบกันนะคะ ^_______^


คอมเม้นท์ให้กำลังใจกันหน่อยน้า 

ถ้าเม้นท์เยอะเราก็มาบ่อย มาทีละเยอะๆด้วย .____.


ฮึ้บๆ อยู่ด้วยกันไปจนถึงตอนจบนะคะ :)


ไปพูดคุยกันได้ที่แท็ก #เสี้ยวลมหายใจ

ไปกอดพี่ลมพี่ใต้กันนะคะ ^^





อัพเดทซ้ำเพื่อโปรโมท ขออภัยทุกคนด้วยค่ะ -A-



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 583 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1253 rraindomm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 00:16
    พอแล้วเนาะ พอเถอะเจ็บกันทั้งคู่แล้ว มีความสุขกันได้รึยัง นุ้ไม่ไหวแล้ว😭
    #1,253
    0
  2. #1202 JssLin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 01:15
    คำพูดของใต้ทิ่มแทงใจมากๆ ที่บอกว่าเบื่อ แล้วที่สำคัญถ้าลมยังสำคัญขนาดนั้น ทำไมไม่ตามเค้ากลับมาตั้งแต่แรก ลมต้องทนอยู่กับความผิดหวังมาตลอด ทั้งๆ ที่ตั้งตารอปีหน้าให้มาถึงไวๆ ส่วนใต้ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องตอนนี้จะเฉลยว่าหลังจากเหตุการณ์นั้นใต้เป็นยังงัย คิดยังงัย แต่เราก็ยังคิดเหมือนลมว่าทำไมวันนั้นไม่รั้งไว้ ทำไมไม่ขอโอกาสตั้งแต่ตอนนั้น
    #1,202
    0
  3. #1194 cocottx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:00
    ใต้บอกว่าไม่มีทางเบื่อ แต่ที่มีคนอื่นก็เพราะเบื่อลมอ่ะนะ เจ็บมากๆเลยอ่ะ;-;
    #1,194
    0
  4. #1184 eannysrr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 03:17

    ให้อภัยใต้ไม่ได้จริงๆอ่ะ ขอล่ะ อย่ากลับมาคบกันเลย ต่างคนต่างเดินในทางตัวเองเถอะ

    #1,184
    0
  5. #1164 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:02
    พูดอดีตมากแค่ไหนก็สงสารลมอะ
    #1,164
    0
  6. #1143 mileyduchess (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 23:48
    ยิ่งใต้พูดถึงอดีตยิ่งทำให้สงสารลมมากกว่าเดิมอีก ลมจะเสียใจขนาดไหนกันนะ ทั้งๆ ที่จะได้แต่งงานกันอยู่แล้วเชียว
    #1,143
    0
  7. #1126 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 23:00
    ตอนคบกันคือดีมากจริงๆ
    #1,126
    0
  8. #1113 KRAM_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:30
    หน่วงหัวใจ อยากเห็นลมมีความสุข เขาเป็นคนที่ควรมีความสุขที่สุดแล้ว
    #1,113
    0
  9. #1099 miiiina (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 20:41
    ตอนเป็นพี่ใต้ กับ พี่ลม มันดีจริง ๆ นะ
    #1,099
    0
  10. #1082 KoyJuthamas (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 21:38
    ร้องไห้เหมียนหมา หื้อออออ
    #1,082
    0
  11. #1076 Bow999999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:33
    เป็นเรื่องที่ร้องไห้มากที่สุดT___T
    #1,076
    0
  12. #1058 WaterParadise (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 13:06
    สนุกมากๆ ค่ะ หน่วงแต่ไม่ดาร์คเกินไป
    #1,058
    0
  13. #1057 Mezi Tinee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:02
    เราชอบการที่ลมยังไม่กลับไป
    ภาพจำวันนั้นมันเจ็บปวดเกินไป

    ค่อยๆ จับมือกันใหม่นะ มันต้องดีกว่าแน่ๆ
    #1,057
    0
  14. #1049 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:48

    พาทนี้ก็น้ำตาไหลออกมาเองเฉยเลย แงแงhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-11.png

    #1,049
    0
  15. #1046 ppphmt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:05
    อ่านแล้วอยากร้องไห้ตลอดเวลาเลยค่ะยอมแล้วแง้
    #1,046
    0
  16. #971 beer1109 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 16:45

    บีบหัวใจมากๆ ตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้

    ไรท์จะทำให้เราร้องไห้ทุกตอนไม่ได้นะ งือออออออ

    #971
    0
  17. #959 HaeMay (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:41
    ปัญหามันอยู่ที่ก่อนหน้านี้ไม่คุยไม่บอกเรื่องที่อยู่ในใจกัน พอไม่คุยกันมันเลยทำให้เรื่องมันบานปลายมาขนาดนี้อ่ะ
    #959
    0
  18. #942 Jibangrin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 15:25
    แงงงงงงงงงงงง
    #942
    0
  19. #925 _arsunp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 09:28
    แต่ใต้เป็นคนทำมันพังเองนะ ใต้อะโคตรเห็นแก่ตัวเลย
    #925
    0
  20. #867 Katniss20 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:12
    อ่านตอนนี้จบแล้วอยากกอดทั้งสองคนแน่นๆ หน่วงหัวใจดีจริงๆ
    #867
    0
  21. #857 Rwzyz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:35
    ไม่มีใครสมควรเสียใจเพราะความรักจริงๆ ทรมานอะ
    #857
    0
  22. #847 woraanch (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 15:57
    จะร้องไห้ทุกตอนเลย
    #847
    0
  23. #811 PuiPui--r (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 01:10
    ต่อให้ทุกข์ทรมานทั้งสองฝ่ายแล้วไง ไม่เกมือนกันไม่ยุติธรรมอยู่ดี แกทุกข์ทรมานเพราะผลลัพธ์จากสิ่งที่แกเลือกเอง ส่วนลมทุกข์ทรมานเพราะแกยัดเยียดให้โดยไม่มีทางเลือกอื่น
    #811
    0
  24. #790 มนุษย์สาววาย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 07:42
    เป็นคนทำมันพังเอง ไม่สมควรที่จะได้รับความรักจากลมด้วยซ้ำ
    #790
    0
  25. #713 pppeachhh2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 20:44
    เฮ้ออออออออออออ เข้าใจทั้ง2คน ไม่รู้เรื่องจะเป็นไงต่อไปเลย แต่นี่ก็ยังทีมพี่ลมนะถึงจะเข้าใจพี่ใต้แล้วก็เหอะ55555
    #713
    0