เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 9 : 8 : ช่วงเวลาของผม 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 430 ครั้ง
    16 เม.ย. 61

B
E
R
L
I
N
 

ถ้าปล่อยมือคุณครั้งนี้

ผมคงไม่มีโอกาสได้จับมือคู่นั้นอีก



ช่วงเวลาของผม



T : กินข้าวรึยัง

LOM : กินแล้วครับ

T : เอายาไปรึเปล่า

LOM : เอามา

T : กินยารึยัง

LOM : กำลังจะกิน

T : กินเลย 

T : ยังปวดหัวอยู่ไหม

LOM : ผม…




ยังไม่ทันที่เขาจะพิมพ์จบข้อความของอีกคนก็เด้งขึ้นมา



T : ตอนเย็นใต้ไปรับนะ

T : ไม่ต้องนั่งรถกลับเองเข้าใจไหม

T : เลิกงานกี่โมงก็บอก

T : ไม่ต้องเกรงใจ

T : ลมยังไม่หายดีเลย

LOM : ใจเย็นๆ

LOM : ผมตอบไม่ทัน




เสียงหัวเราะเบาๆหลุดออกมาจากคนที่นั่งอ่านข้อความ ทุกตัวอักษรที่ส่งผ่านมามีความหมายเดียวที่เขารับรู้ได้ ‘เป็นห่วง’ อาจเพราะเขาเคยอยู่ในจุดที่ใต้อยู่มาก่อน 

เคยรัวข้อความไปหาเพราะเป็นห่วงคนป่วยที่ฝืนตัวเองไปทำงาน

เคยนั่งรถไปหาเพราะใต้ลืมยาไว้ที่ห้อง

เคยโทรคุยกับใต้ระหว่างใต้ขับรถกลับบ้านเพราะกลัวเป็นอะไรไประหว่างทาง

เคยทำมาทุกอย่างเลยรู้ว่าสิ่งที่ใต้กำลังเป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าอะไร

ขอบคุณ...




T : ขอโทษ

T : ไม่ได้จะเอาแต่ใจ

T : แต่

LOM : ถ้าผมเลิกงาน ผมจะบอก



เขาส่งข้อความกลับไปก่อนที่อีกคนจะพิมพ์ตอบกลับมา รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าทำให้คนที่นั่งทำงานอยู่ข้างกันอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

ลมเป็นคนที่ภายนอกดูอารมณ์ดี ยิ้มง่าย แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นต้องแบกรับหลายสิ่งหลายอย่างไว้ แบกความฝัน แบกความรัก แบกความเสียใจ น้อยคนที่จะดูออกว่าเขารู้สึกยังไง กำลังคิดอะไรอยู่




T : ลม

LOM : ว่าไง

T : ตั้งใจทำงาน

T : ขอให้วันนี้ยิ้มทั้งวัน

LOM : ครับ

LOM : ใต้ด้วย

T : กำลังยิ้มอยู่

LOM : อืม

LOM : กำลังยิ้มอยู่เหมือนกัน




“อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะพี่ลม” น้ำเสียงกวนของรุ่นน้องฝ่ายสถานที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่หยุดยืนอยู่ข้างๆ “ได้ข่าวว่าเมื่อวานป่วย สงสัยพี่ลมได้ยาดีนะเนี่ย”

“ไม่เกี่ยวสักหน่อย” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “วันนี้มีคุยงานเหรอ”

“ใช่พี่ วันนี้ประชุมใหญ่ ผมนี่ซ้อมตายรอเลย” น้ำพูดพร้อมกับทำท่าทางประกอบ “พี่ลมสนใจไปฟังด้วยกันป่าว”

“พี่ยังแก้งานไม่เสร็จเลยน้ำ” ลมยิ้มออกมา “ตั้งใจทำงานนะ”

“พี่ก็เหมือนกัน” น้ำยิ้ม “ถ้าผมต้องไปดูโลเคชั่นแล้วไม่มีเพื่อนไปด้วย...ผมจองพี่ลมนะ” เขาชอบเวลาที่ไปไหนกับลม เพราะลมชอบมีเรื่องเล่ามาเล่าให้เขาฟังระหว่างทางเสมอ เจ้าตัวชอบให้เหตุผลว่ากลัวเขาจะหลับ

ก็จริง...ตอนที่ลมเคยนั่งรถไปกับเขา เขาไม่เคยง่วงหรือเบื่อเลย

“ได้ อย่าเบื่อพี่ละกัน” เขาไปด้วยได้อยู่แล้วถ้าไม่ติดงานอะไร “แล้วนี่เข้าประชุมกี่โมง”

“อีกสักพักแหละพี่...เห็นพี่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยแวะมาทักทาย” เขาอดไม่ได้ที่จะแซวพี่ที่สนิท “พี่ลม...จบโปรเจคนี้พี่จะกลับบ้านเลยรึเปล่า”

“อืม…ก็คงจะเป็นแบบนั้น” ยังไม่แน่ใจเลยให้คำตอบแบบแน่นอนไม่ได้ “ทำไม มีโปรเจคใหม่ให้พี่ทำเหรอ”

“โอ้โหพี่...นี่น้องน้ำฝ่ายสถานที่นะครับ ไม่ใช่บอส” น้ำหัวเราะออกมาเสียงดัง “ก็เห็นพี่ถามเรื่องหอพัก...ผมก็เลยคิดว่าพี่จะอยู่ทำโปรเจคอื่นต่อ”

“อ่อ…เปล่า” ลมยิ้ม “ก็ทำโปรเจคนี้แหละ”

“แล้วที่พักที่ผมช่วยหาเป็นยังไงบ้างพี่ลม”

“…”

“เขาบอกว่าย้ายเข้าได้เลยนะ...ถ้าพี่ลมจะย้ายบอกผม เดี๋ยวไปช่วยขนของ”

“อืม พี่กำลังคิดอยู่เลย” เขาหลบสายตาลงต่ำ

ใช่...เขาได้ที่พักใหม่มาสักพักหนึ่งแล้ว

“อย่าลืมแจ้งเขานะพี่ลม...เดี๋ยวห้องไม่ว่าง”

“ถ้าพี่แจ้งสิ้นเดือนนี้จะทันไหม”

“ไม่รู้ว่ะ...พี่ขี้เกียจย้ายของช่วงนี้เหรอ”

“เปล่า”

“…”

“แค่อยากอยู่ให้ครบเดือน”

ตามที่เคยบอกไว้...

ตอนนี้อาจไม่ใช่แค่ใต้ที่ต้องการให้เขาอยู่ต่อ...ลึกๆแล้วเขาก็ไม่อยากไปไหน

อยากอยู่



( เป็นยังไงบ้างลม ) น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเพื่อนเอ่ยขึ้นหลังจากที่ไม่ได้โทรมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเกือบหนึ่งอาทิตย์

“พึ่งหายไข้มา” ลมหัวเราะออกมาเบาๆ “สงสัยเราทำงานหนักไป”

( ฝืนตัวเองตลอดเลยนะลม ) กิ่งถอนหายใจออกมาเบาๆ ( พักบ้างนะ อย่าฝืนตัวเองขนาดนั้น งานมันไม่หายไปไหนหรอก มีให้ลมทำตลอดอยู่แล้ว)

“เข้าใจแล้วครับ” เขายิ้มออกมา “แล้วกิ่งเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้คุยกันตั้งหลายวัน”

( ก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรอก) ปลายสายหัวเราะ ( เข้างานเช้า เลิกงานเย็น แต่ที่ไม่ได้โทรมาเพราะคิดว่าลมน่าจะยุ่งๆเลยไม่อยากรบกวน )

“ไม่ได้ยุ่งขนาดที่รับโทรศัพท์ไม่ได้หรอก”

( ก็เห็นใต้บอกว่าลมทำงานดึกทุกวัน )

“ใต้บอกเหรอ” เขาถามกลับไป

( อ่า…เราพูดอะไรผิดไปอีกแล้วใช่ไหม ) ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ( คือ... )

“ใต้บอกว่ายังไงบ้าง” เขาถามต่อ “บอกเราได้ไหม...เราจะได้บอกกิ่งได้ว่าใต้พูดจริงรึเปล่า คนนั้นเป็นพวกชอบพูดอะไรเวอร์ๆตลอด”

( ก็จริง ) กิ่งหัวเราะออกมาเสียงดัง ( ก็ไม่ได้พูดอะไรเยอะมากหรอก เราก็ไม่ได้คุยกับใต้บ่อยขนาดนั้น ก็มีแค่บางครั้งที่โทรไปเช็คว่าที่บ้านเป็นยังไง )

“อืม”

( ใต้บอกว่าลมทำงานดึกทุกคืน บางวันก็กลับบ้านดึก บางวันก็นอนตีสองตีสาม )

“อืม…ใต้รู้ได้ยังไงว่าเรานอนดึก”

( เราว่าลมน่าจะรู้คำตอบดีนะ )

“นั่นสินะ...แล้วยังไงต่อ”

( อยากให้เราพูดจริงๆเหรอ )

“ทำไมล่ะ ใต้ห้ามไว้เหรอ”

( เปล่า...เราแค่คิดว่าลมไม่อยากฟัง ) เธอไม่รู้ว่าควรจะเล่าเรื่องไหนบ้าง ไม่รู้ว่าพูดไปแล้วความรู้สึกของคนฟังจะเป็นยังไง ( ทุกครั้งที่คุยก็เป็นเรื่องของลมสักแปดสิบเปอร์เซ็น )

“…”

( ใต้เป็นห่วงลมมากนะ...ไม่รู้ใต้เคยบอกไหม แต่ใต้บอกเรานะ )

“อืม”

( แล้วใต้ก็บอกว่า... )

“ว่า”

( ไม่อยากให้ถึงสิ้นเดือน )

“…”

( เพราะลมจะไม่อยู่แล้ว )

“…”

( เรายังไม่ได้บอกใต้เรื่องที่อยู่ใหม่ของลม...คิดว่ารอให้ลมบอกเองดีกว่า )

“ขอบคุณนะกิ่ง”

( ถามได้ไหม...ว่าทำไมยังไม่ย้ายออก )

“…”

( ทั้งๆที่ลมได้ที่อยู่ใหม่มาสักพักแล้ว )

  “เรา…”

( … )

“อยากอยู่ให้ครบหนึ่งเดือน”

( ทำไมล่ะ )

“บอกใต้ไปแบบนั้น...เลยอยากอยู่ให้ครบ”

( ทั้งที่ตอนแรกลมอยากจะย้ายออกตั้งแต่วันแรก ) กิ่งพูดต่อ เธอคิดว่าลมรู้ว่าเธอต้องการจะสื่อว่าอะไร ( ลมเข้าใจสิ่งที่เราต้องการจะถามใช่ไหม )

“อืม”

( ที่ยังอยู่...เพราะเป็นห่วงใช่ไหม )

“อืม…ห่วงสิ” เขายอมรับออกมาตรงๆ “ตั้งแต่ที่เราอยู่...ใต้กินข้าวหมดทุกวันเลย ดูอ้วนขึ้นกว่าวันแรกที่เจอด้วย”

( ลม )

“ใต้งานเยอะมาก บางทีก็ลืมซักผ้ารีดผ้า”

( … )

“เรา…”

ความเงียบเข้ามาปกคลุมทันทีที่เขาพูดจบ ทุกอย่างที่พูดออกไปมันคือสิ่งที่เขาเต็มใจทำให้ ทั้งที่ก่อนที่เขาจะมาอยู่ที่บ้านใต้ก็อยู่คนเดียวมาตั้งนาน

จะห่วงทำไมลม...

“ใต้ยังหาแม่บ้านไม่ได้เลย คือ...ถ้าเราไปตอนนี้”

( … )

“ใครจะทำหน้าที่พวกนี้แทนเรา”

( … )

“ใต้ทำไม่ได้หรอก”

( แค่ห่วงเหรอลม )

“…”

( กลับมาเจอกันครั้งนี้...ความรู้สึกมันกลับมาใช่ไหมลม )

“ความรู้สึกของเรามันอยู่ที่เดิมตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้”

( … )

“ความรู้สึกมันไม่เคยหายไปเลย”  



รถยนต์จอดลงหน้าที่ทำงานที่เขาเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่รอให้ยกโทรศัพท์ขึ้นกดโทรหาเขาก็เห็นร่างของอีกคนเดินออกมาจากตัวบริษัท ใบหน้าเผยยิ้มสดใสกับคนข้างกายที่เขาไม่คุ้นหน้า

ลมไม่เคยยิ้มแบบนี้...ตอนอยู่กับเขา

ใต้พยายามสบัดความคิดของตัวเองทิ้งก่อนจะปลดล็อกรถเพื่อให้ลมเปิดประตูขึ้นมา คนด้านนอกหันไปคุยกับอีกคนอยู่พักหนึ่งก่อนที่ประตูรถจะเปิดออก

“กลับดีๆนะน้ำ” เจ้าตัวพูดพร้อมกับโบกมือลาคนที่ยืนยิ้มไม่หุบ

ไม่ได้เตรียมใจมาเห็นอะไรแบบนี้

เขาหันไปมองทางอื่นโดยอัตโนมัติ ร่างกายเร็วกว่าความคิด เสียงปิดประตูดังขึ้นทำให้ลมหายใจร้อนๆพ่นออกมาระบายความกังวล ใต้หันไปยิ้มให้คนที่ขึ้นมานั่งข้างๆ พอเห็นท่าทางอารมณ์ดีนั้นก็ทำให้เขาอารมณ์ดีไปด้วย

“เหนื่อยไหมวันนี้” คำถามที่เมื่อก่อนเป็นลมที่ถาม แต่วันนี้กลับเป็นเขาที่เอ่ยออกมา “หิวไหม”

“หิว” ลมตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ

ยิ้มแบบเมื่อกี้ได้ไหมลม

ยิ้มแบบที่ยิ้มให้กับเขาคนนั้น

“จะกลับไปกินที่บ้านหรือว่าไปกินข้างนอกดี”

“ใต้หิวมากไหม”

“ไม่ครับ”

“งั้นกลับไปกินที่บ้านไหม” ลมหันไปถามความคิดเห็น “อยากกินข้าวที่บ้าน”

“อืม ได้สิ” คำตอบของลมทำให้เขายิ้มออกมา ดีใจที่ลมคิดเหมือนกันกับเขา “งั้นวันนี้ใต้ขอเป็นลูกมือลมนะ จะช่วยทำทุกอย่างเลย”

“ทุกอย่างเลยเหรอ” คนข้างตัวหัวเราะ “รวมล้างจานด้วยไหม”

“ได้ครับ...ได้ทุกอย่างเลย”

“ล้อเล่นน่า”

กินกันแค่สองคน...จานชามไม่ได้เยอะเท่าไหร่

“ใต้อยากกินอะไร”

“โห คำถามยากจัง” 

“ยากตรงไหน”

“ยากตรงที่ใต้ต้องตอบว่าอยากกินอะไร” เขาหันไปยิ้มให้คนข้างๆ “ลมทำอร่อยทุกอย่าง ใต้เลือกไม่ได้หรอก อยากกินไปหมด อยากกินทุกอย่างเลย”

“เชื่อครับ ใต้กินหมดทุกครั้งเลย”

“เพราะอร่อย”

“…”

“ใต้ชอบมากจริงๆ...อาหารฝีมือลม”

“อยากลองทำอาหารไหม เดี๋ยวสอน”

“ทำยังไงก็ทำไม่อร่อยเท่าลมหรอก” ใต้เข้าใจความหมายที่ลมต้องการจะสื่อ เขารู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยลงเรื่อยๆ “ใต้กินง่าย...ถึงจะไม่อร่อยก็กินได้”

“ช่วงนี้งานเริ่มลงตัวแล้ว...คงไม่ได้กลับดึกเหมือนช่วงแรกๆ”

“…”

“อยากกินอะไรก็บอกได้”

“…”

“จะทำให้”

“ใจดีอีกแล้วลม” เขายิ้มออกมา สายตาทอดมองทางข้างหน้า เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองคนข้างตัว กลัวว่าตัวเองจะพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด

กลัวว่าจะเห็นแก่ตัวแล้วพูดรั้งไม่ยอมให้ลมไป

“ใต้”

“…”

“ใกล้จะครบหนึ่งเดือนแล้วนะ”

“อืม…ใต้รู้” รู้มาตลอด เขาดูปฏิทินทุกวัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงอยากให้หนึ่งวันผ่านไปไวๆ แต่พอเป็นตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกแบบนั้น

อยากยืดเวลาออกไปให้นานที่สุด

“ยังเหมือนเดิมใช่ไหม”

“…”

“ถ้าครบหนึ่งเดือน”

“ครับ” ลมรับคำไม่รอให้ใต้พูดจบ “เหมือนเดิม”

“ลม”

“…”

“ใต้จะกลับมากินข้าวที่บ้านทุกวัน...จะไม่ไปกินข้าวข้างนอกแล้ว”

“อืม…งั้นผมจะทำกับข้าวรอนะ”

“ลม”

“…”

“ถ้ายังหาที่พักไม่ได้...อยู่ต่อนะ”

“…”

“อยู่กับใต้”

“ใต้”

“ใต้รู้คำตอบอยู่แล้ว อยากบอกเฉยๆครับ” เขาพูดดักออกมาเหมือนรู้ว่าลมจะพูดอะไรต่อ “ยังไงก็หาได้อยู่แล้ว...ที่พักแถวนี้เยอะจะตาย”

“นั่นสิ”

“ยังจะได้เจอกันอยู่ไหม”

“…”

“ใต้ยังอยากเจอลม ยังอยากมีลมอยู่ในชีวิต”

“…”

“ให้ใต้อยู่ตรงไหนก็ได้ครับ แต่ใต้ขอ...”

“…”

“อย่าหายไป”


กลิ่นหอมลอยเตะจมูกคนที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่นอกบ้าน สายตาหันไปจับจ้องร่างที่ยืนวุ่นอยู่ในครัว รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นท่าทางอารมณ์ดีของคนที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ เมื่อก่อนเขาเห็นภาพนี้อยู่บ่อยครั้งและไม่เคยคิดว่าเขาจะไม่ได้เห็นภาพเหล่านี้

ก่อนที่จะเจอลมอีกครั้งเขาอยู่ได้...หลังจากที่ลมไปเขาก็ต้องอยู่ได้

ท่าทางคล่องแคล่วของคนในครัวดูเพลินตาจนไม่สามารถละสายตามองไปทางอื่น รอยยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขเมื่อได้ทำในสิ่งที่ชอบ

น่ามองทุกการกระทำ...อยากหยุดเอาไว้ตรงนี้

เวลาความสุขของเรา

“หิวแล้วเหรอใต้” คนที่รู้สึกเหมือนถูกจ้องมองหันไปเรียกคนที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ เป็นอย่างที่เขารู้สึก ทันทีที่หันไปก็เห็นว่าดวงตาคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เขา

และเป็นเขาที่สบตากลับอย่างห้ามไม่ได้

ทั้งที่เราอยู่ด้วยกันตอนนี้ บ้านหลังเดียวกัน มีแค่กระจกใสบางๆที่กั้นไว้เท่านั้น แต่กลับรู้สึกถึงระยะห่างที่เริ่มมีมากขึ้นทุกที ถ้าเพียงเขาก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว และใต้ก้าวเดินขึ้นมาหนึ่งก้าว 

เท่านั้นจะพอไหม...ที่เราจะได้ใกล้กันมากกว่าเดิม

นานนับนาทีที่เขาทั้งสองยืนสบตากันไร้บทสนทนา ความรู้สึกถูกส่งผ่านทางสายตา ลมเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อนที่จะยิ้มออกมาแล้วกวักมือเรียกให้อีกคนเดินเข้ามาในบ้าน

อย่าให้ทุกอย่างทำร้ายเราไปมากกว่านี้เลย...

“กลิ่นหอมลอยมาแต่ไกลเลย” ใต้ยกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้า

“ยังไม่เลิกนิสัยเช็ดเหงื่อกับเสื้อผ้าอีกเหรอ” 

“บางทีไม่ได้พกผ้าเช็ดหน้าตลอดเวลา” เขาหัวเราะออกมากับคำถามของลม

“ตลกอะไรเล่า”

“ยังจำได้อยู่เหรอ”

“ใต้ทำบ่อยจะตาย”

“แล้วลมก็บ่นใต้ทุกครั้งเลย”

“ก็มันน่าบ่นไหมล่ะ”

“ไม่ปฏิเสธครับ” เขายิ้มออกมาอีกครั้ง “ใต้ชอบฟังลมบ่นนะ ยิ่งเวลาดุยิ่งชอบ”

“โรคจิตแล้วใต้”

“อืม คงใช่”

เป็นแบบนี้แค่กับลม

“ทำอาหารหลายอย่างเลย...ใต้ต้องน้ำหนักขึ้นแน่ๆ” เขามองอาหารสามอย่างที่ถูกจัดใส่ชามอย่างดี “จะกินให้หมดทุกอย่างเลยครับ”

“ก็กินหมดทุกครั้งอยู่แล้วนี่”

“ทำมาสิบอย่างใต้ก็กินหมดนะ”

“เวอร์อีกแล้ว”

“ไม่เชื่อเหรอ”

“เชื่อ…เชื่อตลอดอยู่แล้ว”                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

“เชื่อมาตลอดเลยเหรอ”

“เคยมีครั้งไหนที่ผมไม่เชื่อใต้บ้าง”

“ไม่มีครับ” เขาตอบออกมาอย่างมั่นใจ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ลมไม่เชื่อเขา ลมเชื่อในตัวเขามาตลอด “งั้นเชื่อใต้อีกสักครั้งได้ไหม”

“…”

“เชื่อว่าใต้จะทำทุกอย่างได้”

“…”

“ถึงลมไม่อยู่...ใต้ก็จะทำได้”

“…”

“ลมจะได้ไม่ต้องห่วงในวันที่ลมจะไป”

“ผมเชื่อ”

“…”

“แต่ไม่ให้ห่วง...ไม่ได้หรอก”

“…”

“ห่วงไปแล้ว”

ใต้วางมือลงบนเส้นผมของลมอย่างอ่อนโยน มือลูบผมคนตรงหน้าช้าๆ เขารับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่ลมมีให้ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ แม้ว่าช่วงแรกลมจะไม่แสดงออกมาให้เขาเห็น แต่เขารับรู้ได้ตลอด

ทั้งการกระทำ...ทั้งแววตา

“รู้ว่าห่วง ใต้รู้มาตลอด” รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดภายในใจ

“…”

“เวลาเสื้อยับ...ก็รีดให้ใหม่”

“…”

“เวลาห้องรก...ก็เก็บห้องให้”

“…”

“เวลาหิว...ก็ทำอาหารเก็บไว้ให้”

“…”

“เวลากลับบ้านดึก...ก็อยู่รอ”

“…”

“ถ้าไม่ห่วง...จะเรียกว่าอะไร”

“…”

“ขอบคุณที่เป็นห่วงใต้...ขอบคุณจริงๆ”

“ใต้…ผมไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น” ลมยกมือขึ้นมาจับมืออีกคนไว้ เขารู้สึกอ่อนแอทุกครั้งที่มีคนลูบหัว “ร้องไห้ขึ้นมา...กินข้าวไม่อร่อยแน่ๆ”

“งั้นใต้จะกินข้าวไม่อร่อยเป็นเพื่อนลมเอง”

“…”

“กอดกันหน่อยไหม”

“…”

“เหมือนที่เราเคยทำด้วยกัน”

“ถ้าผมกอดใต้แล้ว”

“…”

“ช่วยกอดผมแน่นๆนะ”

เพราะผม...จะกอดใต้แน่นๆเหมือนกัน

“ถ้าอึดอัด...บอกใต้นะ” แขนทั้งสองข้างโอบกอดคนตรงหน้าไว้แน่น ความรู้สึกทุกอย่างถูกระบายออกมาผ่านสัมผัสตรงหน้า

อ้อมกอดนี้...อบอุ่นไม่เปลี่ยนไปเลย

อยากกอดคุณไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

แม้จะรู้ว่า...เวลาของผมเหลือน้อยลงทุกที

ใต้กอดคนตรงหน้าเอาไว้พร้อมกับโยกตัวเบาๆคล้ายกับปลอบประโลม ทิ้งเหตุผลทั้งหมดของเราไว้ข้างหลัง เหลือไว้เพียงความรู้สึกที่กำลังนำพาเราไป

ความรู้สึกที่บอกว่า...

เราทั้งคู่ยังเหมือนเดิม

ไม่ว่าผ่านมานานแค่ไหน...เรายังรักกัน

ใต้รักลม

ลมรักใต้



มื้ออาหารที่ดีที่สุดในรอบปี...

เมื่อก่อนเคยคิดว่ามื้ออาหารที่ดีที่สุด คือการที่ได้ไปร้านอาหารดีๆ บรรยากาศดี มีเพลงบรรเลงให้ฟัง รสชาติอาหารอร่อยถูกปาก ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความคิดที่คิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด แต่เขาพึ่งมารู้ว่าความจริงแล้วมันไม่ใช่แบบนั้น...

มื้ออาหารที่ดีที่สุดไม่ใช่การที่ได้ไปร้านอาหารดีๆ 

แต่มื้อที่ดีที่สุดคือการได้อยู่กับคนที่เรารักและได้กินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน

แม้อาหารตรงหน้าจะไม่ใช่อาหารระดับภัตตาคาร ไม่มีเพลงบรรเลงให้ฟัง ไม่ได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบข้าง แค่มีคนตรงหน้าอยู่ ทุกอย่างที่เคยคิดก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป

สิ่งที่ดีที่สุดอยู่ตรงนี้...คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตอนนี้

“เดี๋ยวใต้ตักข้าวให้นะ” เขาเป็นคนอาสาตักข้าว

“ครับ” 

“น่ากินทุกอย่างเลย ใต้จะกินอะไรก่อนดีเนี่ย” เขาพูดหลังจากตักข้าวเสร็จแล้ว “ไก่ทอดก็น่ากิน ต้มจืดก็น่ากิน ต้มยำกุ้งนี่ของโปรดเลย”

“ก็กินทุกอย่างนั่นแหละ” ลมหัวเราะออกมากับท่าทางตื่นเต้นของคนตรงหน้า ทำอย่างกับว่าพึ่งเคยกินครั้งแรก “กินไก่ก่อน กำลังร้อนๆเลย” เขาตักไก่ตรงหน้าใส่จานของใต้

“ขอบคุณครับ” คนได้รับยิ้มกว้าง “งั้นใต้ตักให้บ้างนะ” พูดพร้อมกับตักไก่ใส่จานอีกคน

กินข้าวแค่สองคน และอาหารตรงหน้าไม่ได้ไกลถึงขนาดที่เอื้อมไม่ถึง แต่พวกเขาเลือกที่จะตักใส่จานของกันและกันแทนการตักใส่จานของตัวเอง

มีกันอยู่แค่นี้ ถ้าไม่ดูแลกัน...จะให้ไปดูแลใคร

ใต้ยิ้มกว้างเมื่อลมตักต้มจืดใส่จานให้เขา ภาพบรรยากาศเก่าๆหวนกลับมา เมื่อก่อนเราทั้งสองกินข้าวพร้อมกันบ่อย และจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง ไม่เขาก็ลมที่จะตักอาหารใส่จานของกันและกัน เราทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ จนเขาไม่คิดว่าวันหนึ่งสิ่งนั้นจะหายไป

ไม่คิดว่าสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่เขาโหยหา

เคยคิดเล่นๆว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้สิ่งแรกที่เขาจะทำคือตบหัวตัวเองเรียกสติ แล้วจะพูดกับตัวเองในตอนนั้นว่าให้รักษาคนตรงหน้าไว้ รักษาความสัมพันธ์ รักษาไว้เพื่อไม่ให้เรื่องของเราพังไม่เป็นท่า

ถ้าทำได้...วันนี้คงเป็นอีกวันที่เขาได้กินข้าวพร้อมหน้ากับลมเหมือนอย่างที่เคยทำ

แต่เพราะมันทำไม่ได้...วันนี้เลยเป็นมื้ออาหารที่ดีที่สุดในรอบปี

มื้อที่เขาและลมต่างตักอาหารให้กันและกัน มื้อที่เราพูดคุยกัน มื้อที่มีรอยยิ้มออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเพื่อให้อีกคนสบายใจ

มันคือรอยยิ้มที่เราอยากยิ้มให้คนที่อยู่ตรงหน้า

ยิ้มเพื่อบอกว่า...เรามีความสุข

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาคิดว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาจะทำอะไร เขาคิดเรื่องนี้ซ้ำๆ และคำตอบของเขาก็เหมือนเดิมทุกครั้ง เขาอยากกลับไปเตือนสติตัวเอง แต่มันก็เป็นได้แค่ความคิดที่ไม่มีวันย้อนกลับไปแก้ไขได้

อดีตแก้ไขไม่ได้...ปัจจุบันไม่มีโอกาสให้เริ่มใหม่

เพราะสิ่งที่ทำไว้มันหนักหนาเกินกว่าที่ลมจะให้อภัย

เข้าใจทุกอย่างดี และยอมรับในผลของการกระทำ

“ไม่อร่อยเหรอ” ลมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเงียบไป “หรือว่ามันจืดไป?” ความมั่นใจของเขาลดลงทันทีที่ใต้กินเข้าไปแล้วไม่พูดอะไรออกมา

คิดอะไรอยู่เหรอใต้

“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น” คนตรงหน้ารีบส่ายหน้าปฏิเสธทันทีเพราะกลัวลมเข้าใจผิด “ใต้คิดอะไรเพลินๆน่ะ”

“อ่อ…”

“อร่อยนะ”

“หื้ม?”

“อร่อยทุกอย่างเลย...ที่ลมทำ” เขายิ้มออกมา สิ่งที่บอกไปคือเรื่องจริง ฝีมือไม่ตกเลย ลมทำอาหารอร่อยยังไงก็ยังทำอร่อยอย่างนั้น

“กินให้หมดนะ”

“หมดอยู่แล้ว นี่ใต้ไง”

“อืม รู้แล้วน่า” เขาหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางมั่นใจของใต้ “พรุ่งนี้เช้าอยากกินอะไร เดี๋ยวทำให้”

“เหมือนเดิมครับ”

“ไม่เบื่อเหรอ”

“ไม่เบื่อ” ใต้ตอบกลับทันที “จะเบื่อได้ยังไง...เดี๋ยวก็ไม่ได้กินแล้ว”

“…” คำตอบของใต้ทำเอาอีกคนเงียบไป

นั่นสินะ...

เดี๋ยวก็ไม่ได้ทำให้กินแล้ว...อีกไม่กี่วันต่อจากนี้คงไม่จำเป็นต้องตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อมาทำอาหารให้ใครอีกคน ไม่ต้องเผื่อเวลาเพื่อรีดผ้า จัดเสื้อผ้าให้เข้าชุด ตอนเย็นก็ไม่ต้องทำอาหารหลายอย่าง ไม่ต้องทำความสะอาดบ้าน

อีกไม่กี่วันต่อจากนี้เขาก็จะสบายขึ้น ไม่ต้องเผื่อเวลาในการทำสิ่งต่างๆ

ทั้งที่จะสบาย...แต่ทำไมไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด

“เฮ้ย...ใต้ไม่ได้พูดให้เครียดนะ” พอเห็นว่าเป็นลมที่เงียบไปเขาก็รีบแก้ตัวทันที “ปกติใต้ก็ไม่ค่อยกินข้าวเช้าอยู่แล้ว เวลาไปที่ทำงานเลขาก็เตรียมขนมปังกับกาแฟไว้ให้”

“แล้วอิ่มเหรอ”

“ก็…อิ่มมั้ง”

“มื้อเช้าสำคัญนะใต้”

“ครับ ใต้รู้” เขาตอบ “ใต้ก็กิน แต่บางทีมันไม่ทัน มีอะไรกินรองท้องได้ก็กินไปก่อน”

“อย่าอดมื้อเช้านะ”

“ครับ”

“ถ้าผมไม่อยู่...ใต้ต้องซื้ออะไรมาติดตู้เย็นบ้าง เผื่อวันไหนที่ตื่นเช้าแล้วพอมีเวลาจะได้กินอาหารเช้าให้อิ่มๆ มื้อเช้าถ้าไม่ได้กินมันไม่ดีต่อสุขภาพนะ”

“…”

“แล้วพอไม่ได้กินสมองก็จะไม่แล่น คิดงานไม่ออก อาจเป็นโรคกระเพาะด้วย”

“นี่ใต้อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย โดนลมสอนยาวเลย” เขาหัวเราะออกมากับท่าทางจริงจังของอีกคน

รู้ทุกอย่างที่ลมพูด...แต่บางทีเขาก็ทำไม่ได้

“ใต้เป็นพวกชอบทำงานจนลืมเวลา บางวันก็ไม่ยอมกินข้าวเที่ยง ถ้าใต้ยังเป็นแบบนั้นแล้วตอนเช้าไม่ยอมกินข้าวอีกจะเป็นยังไง” เขาสบตาคนตรงหน้า “ต้องเข้าโรงพยาบาลก่อนใช่ไหมถึงจะรู้สึก”

“อย่าดุใต้สิ” พอเห็นว่าลมจริงจังเขาก็เริ่มยิ้มไม่ออก “ใต้ดูแลตัวเองได้ จะกินอาหารให้ครบสามมื้อเลย”

“อืม”

“ลมไม่ต้องเป็นห่วงใต้นะ”

“อืม”

“ยอมรับด้วยเหรอว่าห่วงใต้” เขาแซวเล่น

“อืม…ก็ห่วง” ลมยอมรับออกมาตรงๆ เขาไม่ใช่เด็กอายุสิบแปดที่ต้องปากแข็งว่าไม่ได้เป็นห่วงทั้งๆที่เป็นห่วง รู้สึกยังไงก็พูดออกไป อาจเพราะรู้ว่าอีกคนอยากได้ยินคำๆนี้

“ลมก็ด้วยนะ”

“ผมกินข้าวครบสามมื้อ”

“ไม่ใช่เรื่องข้าว ใต้หมายถึงเรื่องงาน” เขายิ้มออกมา “บอกว่าใต้บ้างาน ตัวเองก็บ้างานไม่ต่างจากใต้หรอก”

“งานมันเร่ง”

“นี่ไง งานสำคัญแล้วสุขภาพลมไม่สำคัญเหรอครับ?”

“…”

“รู้ว่างานเร่ง แต่จัดเวลาให้พอดีหน่อยได้ไหม ใต้อยากให้ลมนอนให้พอ ไม่ใช่ทำงานเสร็จตีสามแล้วตื่นเจ็ดโมงเช้า ทำแบบนั้นบ่อยๆร่างกายจะป่วยเอา”

“ก็ไม่ได้ทำบ่อยสักหน่อย”

“ใต้ไม่รู้หรอกว่าบ่อยหรือไม่บ่อย...แต่ตอนที่ใต้อยู่กับลม ลมทำบ่อยนะ” เขาสังเกตมาตลอดแค่เลือกที่จะไม่พูด “ห่วงงานได้ แต่อย่าลืมห่วงตัวเอง”

“…”

“ร่างกายไม่ไหวแล้วใครจะดูแลครับ”

“…”

“ทั้งลมทั้งใต้แหละ...เราต่างต้องปรับในสิ่งที่เคยทำเป็นประจำให้มันพอดี ไม่อย่างนั้นคงป่วยกันทั้งคู่แน่ๆ” ใต้หัวเราะออกมา “ต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้นะ”

“…”

“ใต้รู้ว่าลมทำได้...ลมดูแลคนอื่นได้ดีลมก็ดูแลตัวเองได้ดีเหมือนกัน”

“อืม รู้แล้ว”

“ลม”

“หืม?”

“อาหารมื้อนี้ดีเนอะ...ดีทุกอย่างเลย”

“อืม…รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” เขายิ้มออกมา “เอาไก่อีกไหม”

“เอาครับ” ใต้พูดพร้อมกับยกจานไปตรงหน้ารอให้อีกคนตักไก่ให้เขา ทั้งที่ตักเองก็ได้แต่การที่มีคนตักให้มันย่อมอร่อยกว่าตักเองเป็นไหนๆ

เก็บความรู้สึกพวกนี้ไว้นะใต้

ก่อนที่มันจะไม่มีอีก...

“กินเยอะๆนะใต้” ลมเอ่ยออกมาพร้อมกับตักไก่อีกหนึ่งชิ้นใส่จานของใต้ “ถ้าชอบก็กินเยอะๆ” เขามีความสุขทุกครั้งที่เห็นใต้กินอาหารฝีมือของเขา

ถึงใต้จะบอกว่าใต้กินง่าย แต่ความจริงแล้วใต้เป็นพวกเลือกกินระดับหนึ่ง ถ้าไม่ถูกปากก็ไม่กิน ถ้าไม่สะอาดก็ไม่กิน ไม่รู้ว่าคำว่ากินง่ายของใต้คืออะไร แต่สำหรับเขาที่รู้จักและอยู่ด้วยกันกับใต้มาหลายปี...เขารู้ว่าใต้ไม่ได้กินง่ายอย่างที่พูด ช่วงที่อยู่ด้วยกันเขาก็มักจะทำอาหารกินกันเองมากกว่าออกไปกินข้างนอก

ใต้บอกว่าชอบอาหารที่เขาทำ...นั่นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เขาเรียนรู้สูตรอาหารใหม่ๆเพื่อทำให้อีกคนกิน

ชอบเวลาใต้กิน

ชอบเวลาที่ใต้บอกว่าอาหารอร่อย

ชอบเวลาที่ใต้ยิ้มและมีความสุขกับอาหารของเขา

ชอบทุกอย่างเลย

“ลมจำได้ไหม ตอนนั้นใต้เคยขอให้ลมสอนทำอาหารด้วย” เขาคิดถึงเรื่องอดีตก่อนจะหัวเราะออกมา “ตอนนั้นเราทอดไก่กัน ทั้งที่มันไม่ได้ยากเลย แต่จำได้ว่าใต้ทอดไก่ไหม้จนกินไม่ได้”

“ตอนนั้นใช้ไฟแรงไป แล้วใต้ก็ทอดนานไปด้วย”

“ก็เห็นสีมันอ่อนๆเลยคิดว่ารอให้เข้มกว่านี้อีกหน่อย”

“แล้วเป็นยังไงล่ะ” ลมหัวเราะออกมา

“ก็ไหม้เกรียมเลย” เขาหัวเราะตาม คิดแล้วก็ตลกตัวเองไม่หาย ทั้งที่การทอดไก่ไม่ใช่เรื่องที่ยาก แต่เขาดันทำไหม้จนกินไม่ได้

“แล้วใต้ยังมาขอให้ผมสอนใหม่ด้วยนะ”

“ใช่ แต่ลมไม่ยอมสอนไง ลมบอกว่าอยากกินเมื่อไหร่ก็ให้บอก เดี๋ยวลมทอดให้แทน” เขาหัวเราะ “สงสัยจะกลัวใต้ทอดไก่ไหม้อีก”

“อืม แบบนั้นแหละ”

“ถ้าเรื่องของเราไม่จบแบบนี้...ลมว่าวันนี้ใต้จะทอดไก่เป็นรึยัง”

“อืม…ไม่รู้สิ” พอวกกลับมาเรื่องนี้รอยยิ้มของเขาก็หายไปทันที นั่นสินะ เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน

ถ้าเรื่องของเราไม่จบลงแบบนี้...วันนี้เราสองคนจะเป็นยังไง เราจะยังนั่งกินข้าวพร้อมกับทุกเย็นกับอาหารฝีมือของเขา แลกเปลี่ยนเรื่องราวที่พบเจอมา แล้วจบลงที่ช่วยกันล้างจานเหมือนทุกวันรึเปล่า หรือว่า...เรากำลังออกไปกินอาหารข้างนอกเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศแล้วกำลังนั่งฟังเพลงเพลินๆปล่อยให้เวลาผ่านไปช้าๆ

นั่นสินะ...ถ้าเรื่องของเราไม่จบแบบนี้ ป่านนี้เราจะอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไรกันอยู่

ไม่รู้เลยจริงๆ...

“ใต้ว่าใต้ก็ยังทอดไม่เป็นหรอก”

“ทำไมล่ะ”

“ก็ลมบอกว่าถ้าอยากกินเมื่อไหร่ให้บอกลม”

“…”

“ใต้ก็คงทำแบบนั้น...บอกลมว่าอยากกินไก่ทอด”

“…”

“แต่หลังจากนี้ถ้าอยากกินใต้ก็กินได้นะ แถวนี้มีร้านไก่ทอดตั้งเยอะ”

“…”

“อย่างน้อยมันก็อร่อยกว่าใต้ทอดเองนั่นแหละ” เขาหัวเราะออกมาเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

ไม่ได้ตั้งใจดึงให้เครียด เวลาที่คิดอะไรเพลินๆปากของเขาก็ไวกว่าความคิด กว่าจะประมวลว่าสิ่งไหนควรพูดสิ่งไหนไม่ควรพูดก็ดูจะช้าเกินไป เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้ลมรู้สึกแย่

ไม่ได้เรื่องอีกแล้วใต้...

“ใต้คิดว่าถ้าเรื่องของเราไม่จบลงแบบนี้...ผมจะขับรถเป็นไหม?”

“ใต้คิดว่าไม่”

“ทำไมล่ะ”

“เพราะใต้คงเป็นคนขับรถพาลมไปทุกที่...ลมอยากไปไหน ทำอะไร ใต้ก็พาไปตลอด”

“อืม แต่ตอนนี้...”

“…”

“ผมขับรถได้แล้วนะ”

“…”

“ไม่ได้ขับเก่ง แต่ผมพยายาม...ผมทำได้”

“…”

“ผมเชื่อว่าใต้ทำได้นะ”

“ลมครับ”

“ครับ” ลมรับคำพร้อมรอยยิ้มบางๆ “ว่าไง”

“ลมว่าใต้เก่งไหม”

“อืม…เก่งสิ”

“แต่ใต้เก่งไม่เท่าลมหรอกนะ” ใต้ยิ้มออกมา “ใต้ดีใจที่ลมบอกว่าใต้เก่ง...ตอนนี้ใต้อาจจะไม่เก่งเท่าลม แต่สักวันใต้จะเก่งให้เท่าลม”

“…”

“ถ้าถึงวันนั้น...อย่าลืมชมใต้นะ”

“…”

“ชมว่าใต้เก่ง...เหมือนที่ลมพูดตอนนี้”

“…”

“ใต้ในวันนั้นคงจะมีความสุขมากๆ”

รู้ว่ามันยากที่จะทำได้ แต่ถึงตอนนี้เขาต้องยอมรับความจริงทุกอย่าง

เจ็บที่สุดก็เคยผ่านมาแล้ว...ครั้งนี้ก็ต้องผ่านไปให้ได้

และเมื่อวันนั้นมาถึง เขาจะรอฟังคำชมจากปากของลมอีกครั้ง

คำชมที่ยืนยันว่า...เขาเก่งแล้วจริงๆ...








-------------------------------------

ถ้าถึงวันนั้น...อย่าลืมชมผมนะลม 



สวัสดีจ้า T-T หลังจากหายไปหลายวันนนน

เราไปวิจัยพึ่งกลับมาและเคลียร์งานกองโต T-T

อยากจะร้องไห้ แต่คิดถึงคนอ่านมากเลยอยากจะมาอัพถี่ๆ

ตอนนี้เนื้อเรื่องได้ดำเนินมาเกินครึ่งเรื่องแล้วนะคะ

หวังว่าคนอ่านจะอยู่ด้วยกันไปจนถึงบทสรุปของเรื่อง

ไม่ว่าจะเป็นยังไง เชื่อใจเรา เชื่อใจพี่ใต้ เชื่อใจพี่ลม

เชื่อว่าทุกอย่างจะออกมาดีในแบบที่ควรจะเป็น


เรารักตัวละครทุกตัว ฝากรักพวกเขาด้วยนะคะ ^^


คอมเม้นท์เรื่องนี้เป็นกำลังใจที่สำคัญกับเรามาก

เราชอบอ่านฟีดแบคจากคนอ่าน รู้สึกอะไรไหนบอกเราหน่อย

อย่างน้องเราก็ได้รู้ว่าคนอ่านชอบหรือไม่ชอบตรงไหน


แวะพูดคุยกันได้ทางแฟนเพจ Perlina หรือทางทวิตเตอร์ @perlinun

เจอกันที่ #เสี้ยวลมหายใจ


แล้วเจอกันจ้า~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 430 ครั้ง

1,118 ความคิดเห็น

  1. #1048 ppphmt (@pinmnta1340) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:30

    ฮื่ออออออ
    #1048
    0
  2. #993 brownquartz (@brownquartz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:59
    น้ำตาซึมทุกตอนเลย
    #993
    0
  3. #980 ภรรยาปาร์ค (@yeanthitiporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 13:17
    สุดๆเลย ใจเปราะบางมากฮือออ
    #980
    0
  4. #972 forfaye (@forfaye) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 19:59
    ร้องไห้ทุกตอนเลยค่ะไรท์
    #972
    0
  5. #961 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:21
    เราอ่านเรื่องนี้ในแต่ล่ะตอนเราใช้เวลามากจริงๆ เราค่อยๆซึมซับทุกตัวอักษร ทุกบรรทัด อย่างช้าๆ ทั้งหน่วง ทั้งสุข
    #961
    0
  6. #960 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:21
    เราอ่านเรื่องนี้ในแต่ล่ะตอนเราใช้เวลามากจริงๆ เราค่อยๆซึมซับทุกตัวอักษร ทุกบรรทัด อย่างช้าๆ ทั้งหน่วง ทั้งสุข
    #960
    0
  7. #929 _arsunp (@arthip-n) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:19
    มันเหมือนจะดีแต่มันดีไม่สุด มันหน่วงไปหมดเลย ฮือ
    #929
    0
  8. #896 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 00:47
    ร้องไห้จะทุกตอนละ...อึดอัดปนๆละมุน หน่วงเทาๆเศร้าดี คือชอบแต่ยังไม่ให้อภัยใต้นะ! แต่อินที่เขียนมากไรท์
    #896
    0
  9. #868 Katniss20 (@Katniss20) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:32
    ไม่รู้จะพิมพ์อะไรคือน้ำตาไหลไปแล้ว TT
    #868
    0
  10. #827 ppthanyaratt (@ppthanyaratt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 10:28
    มันดีมากๆเลยค่ะ ดีจนไม่รู้จะพูดยังไง
    #827
    0
  11. #826 ppthanyaratt (@ppthanyaratt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 10:28
    มันดีมากๆเลยค่ะ ดีจนไม่รู้จะพูดยังไง
    #826
    0
  12. #812 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 06:48
    ทั้งที่ลมพยายามในความสัมพันธ์มากๆเพื่ออำนวยความสะดวกสบายแก่ชีวิตไอ่เลว วันหนึ่งบอกเบื่อความสะดวกสบายที่ทำให้เพราะมันจำเจ จ้ะดีงามจ้ะ เบื่อแล้วทำไมไม่ขอเลิกดีๆทำชั่วใส่ทำไม มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่พวกคบซ้อนแอบทำชั่วมันจะบอกที่อยู่จริงให้เมียน้อยรู้เพราะป้องกันไม่ให้โป๊ะแตก นี่ชะนีสามารถมาเคาะประตูห้องได้ถูก แถมปล่อยให้นางเข้ามาเสนอตัวถึงปากง่ายๆ ไม่มีหรอกที่จะปฏิเสธไม่ให้เข้าห้องไม่ได้มีแต่ไม่ปฏิเสธต่างหาก ซึ่งสรุปแล้วคือไอ่เลวมันตั้งใจ ตั้งใจให้ลมรู้
    #812
    0
  13. #791 มนุษย์สาววาย (@06457) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 13:50
    ก็ต้องสู้กันต่อไป
    #791
    0
  14. #715 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 21:09
    ไม่รู้จะพูดไรเลย สงสารทั้งคู่นะ วันที่จะมาถึงจริงๆก็ขอให้เลือกทางที่ตัวเองมีความสุขและอยู่ได้นะพี่ใต้พี่ลม
    #715
    0
  15. #700 AoRoc (@AoRoc) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 09:59
    เปรียบเทียบ​ได้เหมือนวิญญาณ​มีห่วงต่างคนต่างห่วงมันก็จะไม่ไปผุดไปเกิดสักทีนะสิ
    #700
    0
  16. #691 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 19:36
    อ่านตอนนี้แล้วให้ความรู้สึกที่ต่างฝ่ายยอมจะจากกันด้วยดี
    #691
    0
  17. วันที่ 4 กันยายน 2561 / 11:48

    หน่วงมากกกก

    สงสารทั้งคู่นะ

    แต่เราก็อยากให้กลับนะ

    ครึ่งหนึ่งคนเราเคยผิดพลาดได้

    ตอนนี้รู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

    ก็ทำให้มันดี

    อย่าให้เป็นอย่างเดิมอีกก็พอ

    #659
    0
  18. #613 CaOH- (@paisoon44) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 07:53
    ฮืออ หน่วงมากก สงสารทั้งคู่เลยย แต่ก็ไม่อยากให้กลับไปคบกันเลยอ่ะ แงง
    #613
    0
  19. #598 littlebabyb (@pp0506) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 18:47
    ชมเราทีค่ะ อาจได้จนถึงตอนนี้คือนับถือใจตัวเองมา มันหน่วงทุกบรรทัดจริงๆ สงสารทั้งคู่ แงงงง
    #598
    0
  20. #494 mwonderland (@mwonderland) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 10:57
    ฮืออออออ ใจน้องรับไม่ไหว มันเกินปายยนน
    #494
    0
  21. #437 mummummi (@narm_tip) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 09:56
    เลาก็อยากให้ชมนะ เพราะเราอ่านตอนนี้แล้วเลากลั้นน้ำตาไว้ได้
    #437
    0
  22. #428 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:42
    อ่านไปร้องไห้ไป
    โอ้ยยย
    #428
    0
  23. #426 jogod (@jochittranant) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:11
    ใช้เวลาที่เหลือน้อยให้คุ้มค่าที่สุด
    #426
    0
  24. #353 sripaerrr (@seepaer) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 05:28
    เวลาไม่เคยพอจริงๆค่ะตอนนี้ รอเป็นกำลังให้ทั้งคู่เป็นคนเก่งที่มีความสุขจริงๆสักทีนะคะ เอาใจช่วยค่ะ TT
    #353
    0
  25. #352 mukkamik (@mukkamik) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 00:33
    แรกๆก็ไม่อยากให้ลมกลับไปหาใต้นะตอนนี้อยากให้ใต้พิสูจน์ตัวเองแล้วอยากให้ลมให้โอกาสใต้
    #352
    0