Sense สัมผัส [YAOI]

ตอนที่ 3 : SENSE 02 : สองนาฬิกา 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    12 มี.ค. 58

SQWEEZ

02

สองนาฬิกา

               

            รอวันที่ธันจะกลับมาปกป้องเราเหมือนเดิม

            ผมยืนหลบอยู่ที่ซอกตึกเงียบๆ ผมเห็นทุกอย่าง ผมรู้ทุกอย่างว่าความรู้สึกของปริ้นที่มีต่อน้องชายตัวเองมันมากมายแค่ไหน แต่ธนูเลือกแล้ว และผมก็ควรที่จะเคารพการตัดสินใจของมัน

                “แอบฟังหรือไงเสียงคุ้นหูของน้องชายผมดังขึ้นพร้อมกับสายตานิ่งๆที่มองมาหาผมอย่างไร้อารมณ์

                “ไม่ปฏิเสธผมยักไหล่นิดๆก่อนจะมองผ่านหลังมันไปก็เห็นว่าปริ้นหายไปแล้ว

                “หึมันแค่นยิ้มสมเพชแล้วเดินผ่านผมไปช้าๆ

                “มึงปล่อยไว้แบบนี้ดีแล้วหรือไงผมถามมันออกไปตรงๆ แม้ว่ามันอาจจะดูเป็นการยุ่งเรื่องส่วนตัวของมันก็ตาม

                “มีทางเลือกอื่นหรอมันหันกลับมามองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

                บางทีคนที่เจ็บที่สุดอาจไม่ใช่ปริ้น…คนที่เจ็บที่สุดคือคนที่รู้ทุกอย่างต่างหาก

                “ไม่รู้ แต่กูคิดว่าสิ่งที่มึงทำอยู่ตอนนี้มันก็ไม่ดีสำหรับตัวมึงทั้งคู่ภาพในอนาคตลอยเข้ามา สิ่งที่ผมคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้

                ผมเห็นธนูร้องไห้

                “กูก็คิดไม่ต่างจากมึงมันยิ้มอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินกลับบ้าน

                บางทีผมก็ไม่ควรจะเข้าไปยุ่งกับชีวิตมันมาก

                นี่คือทางออกที่ดีที่สุดของพวกผมจริงๆใช่ไหม...

 

                -นาวาพาท-

 

                ผมกลิ้งอยู่บนเตียงมาเกือบครึ่งชั่วโมงตั้งแต่มาถึงบ้านของพี่ๆที่มีศักดิ์เป็นอาของผม ผมเจอแค่พี่ปืนกับพี่ธนูส่วนพี่ไม้เหมือนจะยังไม่กลับเข้ามา ทุกคนดูเงียบกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ ถึงแม้ว่าผมจะเตรียมใจแล้วก็ตามว่าอาทั้งสามของผมนิสัยยังไงแต่พอเอาเข้าจริงๆผมกลับรู้สึกแย่แปลกๆ

                ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด ผมถูกย้ายไปหลายโรงเรียนจนแทบไม่มีเพื่อนสนิทหลงเหลืออยู่ ไปอยู่ที่ไหนเขาก็ไม่พร้อมที่จะรับผมไปเลี้ยงด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง ด้านการเงินบ้าง ด้านครอบครัวบ้าง พ่อแม่ของผมจากผมไปตั้งแต่ผมอายุสิบขวบด้วยเหตุการณ์ไฟไหม้โรงงานตุ๊กตา ผมยังจำภาพเหล่านั้นได้ดี

                แกร๊ก!

                ประตูห้องผมเปิดออกพร้อมกับตุ๊กตาตัวหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องช้าๆ ตุ๊กตากระต่ายขนาดกลางขนปุกปุยเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายอีกคนที่ถือเครื่องบังคับตุ๊กตาอยู่

                “ยินดีต้อนรับครับนาวาใบหน้ายิ้มแย้มของคนตรงหน้าทำให้ผมยิ้มออกมาทันที

                “พี่ไม้...!”

                “จำพี่ได้ด้วยหรอคนเก่งเขายิ้มไม่หุบก่อนจะเดินเข้ามาอุ้มผมขึ้นจากเตียงด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะกอดแน่น กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายกับเสื้อผ้าที่ดูมีราคาทำให้ผมไม่กล้าที่จะกอดตอบ

                พี่ไม้อาจจะทำไปเพื่อให้ผมสบายใจ เขาจะมาเอ็นดูเด็กที่ไม่เคยเจอกันมานานหลายปีได้ยังไง

                “ไม่ดีใจที่เจอพี่หรอครับ? เขาถามเมื่อเห็นผมเงียบไป

                “ผมดีใจที่สุดเลยครับพี่ไม้ผมกอดตอบแน่น

                ในชีวิตของผมไม่เคยเจอใครที่ใจดีกับผมตั้งแต่แรกเห็น แต่พี่ไม้เขาซื้อตุ๊กตาแถมยังเข้ามาต้อนรับผมเหมือนเขาก็รอผมอยู่เหมือนกัน

                “พี่ซื้อขนมมาให้นาวาเต็มเลย อยู่ข้างล่างเดี๋ยวนาวาลงไปเอานะครับเขาปล่อยตัวผมลงบนเตียงเหมือนเดิมก่อนจะหยิบตุ๊กตากระต่ายที่อยู่ข้างๆตัวเขาให้ผม

                “ขอบคุณนะครับ

                “ให้มันอยู่กับนาวาเวลานาวาเหงานะครับมือหนาลูบหัวผมอย่างแผ่วเบาก่อนจะเผยยิ้มอีกครั้ง

                “ขอบคุณนะครับ ผมพูดซ้ำคำเดิมก่อนจะเห็นพี่ปืนเดินเข้ามามองด้วยสายตาเย็นชา

                “นาวามีชุดนักเรียนไปโรงเรียนหรือยัง

                “ยังเลยครับผมส่ายหน้าก่อนจะดึงกระเป๋าเป้ที่ผมใส่เงินออมออกมาก่อนจะเทออกมานับดู

                “ทำอะไรหรอครับ พี่ไม้ถามผม ดูท่าทางงงๆ

                “อ่อ นาวากำลังนับเงินซื้อชุดนักเรียนน่ะครับ คุณลุงสอนไว้ว่าถ้ามีอยู่ที่นี่ต้องหัดพึ่งตัวเอง ไม่ทำให้อาทุกคนเดือดร้อน

                “โถ่...ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ซื้อให้เอง พี่ไม้ยิ้มก่อนจะลุกขึ้นแล้วแบมือมาตรงหน้าผม

                “แปปนะครับนาวายังนับเงินไม่เสร็จเลยผมรีบนับเงินเพราะดูเหมือนพี่ไม้จะเร่งแล้ว

                “ไม่ใช่ครับ พี่หมายถึงว่าไปกับพี่...เดี๋ยวพี่พาไปซื้อชุดนักเรียนเอง

                “อ่อ...

                “ไม่ต้อง...เดี๋ยวพาไปเองพี่ปืนตอบกลับนิ่งๆก่อนจะมองมาทางผม สายตาเขาไม่ได้ดุแต่มันว่างเปล่าเหมือนคนไร้ความรู้สึก

                “จะลงไปรอข้างล่าง รีบลงมาเขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินลงไป

                “พี่ไม้...ผมหันกลับมาหาพี่ไม้ที่เงียบไปพักใหญ่ เขาอมยิ้มนิดๆก่อนจะส่ายหน้า

                “ไม่เป็นไรครับ ไปกับปืนก็ได้

                “นาวาขอโทษนะครับ

                “ไม่เป็นไรครับพี่ไม้ยิ้มพร้อมกับดึงให้ผมลุกขึ้นจากเตียง

                “ลงไปกันเถอะเขาพูดพร้อมกับจูงมือผมลงมาข้างล่างของบ้านที่มีพี่ปืนยืนรออยู่

                “ขอบคุณนะครับพี่ไม้ เดี๋ยวนาวากลับมานะ

                “ครับผมพี่ไม้ยิ้มก่อนจะหันไปยิ้มให้พี่ปืนแล้วเดินกลับขึ้นไปบนห้องทิ้งให้ผมเดินลงมาเจอกับพี่ปืนคนเดียว แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว

                แปลกที่ผมกลับรู้สึกว่าพี่ไม้ใจดีกว่า แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกกลัวพี่ปืน

                ทั้งๆที่ท่าทางของเขาไม่ว่าเด็กคนไหนก็ต้องกลัวแท้ๆ

                “ผมพร้อมแล้วครับ ผมพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของพี่ปืน

                “…?” เขามองผมสลับกับมือที่จับอยู่แล้วเลิกคิ้วเชิงถาม

                “ตอนเด็กๆพ่อแม่เคยบอกว่าต้องจับมือกันครับ จะได้ไม่หลง

                “แต่นี่มันในบ้านเขาตอบกลับมานิ่งๆ

                “ผมก็ฝึกไว้ก่อนไง กลัวไปถึงที่แล้วพี่ปืนจะไม่ยอมให้ผมจับ แหะๆ ผมเกาหัวแก้เก้อก่อนจะค่อยๆคลายมือออกแต่กลับเป็นพี่ปืนที่จับมือผมแทน

                “ถ้ากลัวหลงก็จับไว้

                “...

                “ไม่หลงแน่
 

 

                -เจย์พาท-

 

                ผมถูกส่งกลับบ้านหลังจากที่เจอเหตุการณ์บ้าๆเมื่อครู่ สมองของผมว่างเปล่า ไม้มีเรี่ยวแรงแม้จะเดินทรงตัว ผมรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีที่ให้ผมยืน

                ไม่เหลือแม้กระทั่งคนพึ่งพิง

                เว้นก็แต่คนๆนั้น...เขามาช่วยผมไว้พร้อมกับบอกว่ารักผมนักหนา ทั้งๆที่เราสองคนพึ่งเจอกันครั้งแรก ผมไม่รู้ว่าเขารู้จักชื่อผมได้ยังไง แต่ที่ผมมั่นใจ

                เขาโกหกผม

                “พี่เจย์!!!” เสียงตกใจของเด็กวัยสิบแปดปีดังขึ้นพร้อมกับร่างที่รีบวิ่งเข้ามากอดผมไว้แน่น

                อย่ามาดราม่าน่าซิลล์ผมแกะมือที่โอบรัดผมแน่นออก ก่อนจะดันคนตรงหน้าให้ห่างจากผมไปเมตรกว่าๆ ซิลล์มองหน้าผมก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

                สุดท้ายพี่ก็เลือกที่จะกลับมา

                “หึ...

                “พี่เชื่อผมเถอะ ว่าสิ่งที่พี่ตัดสินใจมันถูก

                “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นผมพูดพร้อมกับเดินไปที่บาร์ ในเวลาที่ไม่ใช่ยามค่ำคืนผับนี้ก็เปรียบเสมือนผับร้างที่ดูเส็งเคร็ง แต่ใครจะรู้ว่าตอนกลางคืนมันเป็นที่เที่ยวที่หลายคนมาจนบางครั้งคืนหนึ่งอัดคนแทบหลายร้อย

                ขอเบียร์แก้วผมวางโทรศัพท์มือถือตัวเองลงบนบาร์ สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณ ที่นี่เคยเป็นที่ๆผมมีความสุขที่สุด

                แต่ตอนนี้มันกลับเป็นที่ๆผมไม่อยากจะจดจำมากที่สุด

                ดื่มแต่หัววันเลยนะพี่เจย์ซิลล์ที่กำลังทำความสะอาดเอ่ยแซวผม

                เรื่องของกู ผมตอบกลับอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก        

                ครืดดดดด

                โทรศัพท์มือถือผมสั่นพร้อมกับเบอร์ที่ผมถูกคนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงบังคับให้บันทึกไว้ ผมรอให้มันสั่นอยู่นานก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย

                ครับ

                ( เป็นยังไงบ้าง โอเคขึ้นหรือยังครับ ) เสียงของปลายสายแสดงออกถึงความห่วงใย ผมเงียบรอฟังเขาพูดต่อแต่เหมือนเขาจะรอผมตอบกลับไป

                โอเคขึ้นแล้ว

                ( อยู่ได้ไหม ให้ผมไปอยู่เป็นเพื่อนไหม )

                ไม่ต้อง

                ( ... )

                หมายถึง...ไม่ต้องลำบากผมอธิบายต่อ เขาเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจแรงๆ

                ( โล่งอกไปที งั้นดูแลตัวเองดีๆนะ )

                ทำแบบนี้ทำไม

                ( ครับ? )

                ถ้ากลัวที่ผมคิดจะฆ่าตัวตายอีก สบายใจได้

                ( แล้วถ้าผมไม่ได้ทำเพราะเหตุผลนั้นละ ) เสียงอ่อนโยนถามกลับ ไม่มีท่าทีว่าจะยอมวางสายง่ายๆ

                อย่าโกหก

                ( เจย์... )

                เลิกใส่หน้ากากโกหกผมสักที ผมรู้คุณก็ไม่ใช่คนดี

                ( งั้นหรอครับ... )

                เขาเงียบไปพักใหญ่เหมือนใช้เวลาคิด ผมถอนหายใจก่อนจะยกแก้วเบียร์ที่อยู่ตรงหน้าขึ้นดื่ม รสชาติของมันหอมหวานกว่าทุกครั้งที่ผมได้ลิ้มลอง

                สงสัยวันนี้ผมคงไม่หยุดที่แก้วเดียว

                ( คุณเองก็ไม่ใช่คนดีเหมือนผม ผมพูดถูกไหม? )

                ใช่ รู้ก็ดี

                ( ... )

                เพราะกูไม่ชอบใส่หน้ากากเขาหาใคร ใส่นานไปมันจะหายใจลำบาก

            ( อืมผมก็คิดแบบนั้น )

            “…”

            ( งั้นผมก็หายห่วงแล้วละ ) เขาพูดเหมือนตัวเองรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ผมเงียบรอฟังปลายสายที่ทำท่าจะวางสาย

            “…”

            ( มีอะไรจะพูดกับผมอีกรึเปล่า ) ปลายสายถามผม เหมือนรู้ว่าผมกำลังจะพูดอะไร

            แปลกดี…

            “พรุ่งนี้มาเจอกันที่ร้านกาแฟบ่ายๆ”

            ( มันคงไม่ใช่คำถามหรอกใช่ไหม…เอ่อ ผมหมายถึงผมไม่ต้องตอบตกลง )

            “เข้าใจถูกแล้ว เพราะยังไงมึงก็ต้องมา”

            ( ครับ )

            ไม่จำเป็นต้องรอฟังเขาพูดต่อ ผมกดตัดสายทันที ความคิดที่ผมทบทวนมาระหว่างที่โทรคุยกับเขาผมคงคิดจะทำวิธีนี้จริงๆ ผมไม่คิดอยากจะโกหกใคร ในเมื่อเขาดูเข้าใจอะไรง่ายๆ           

            ผมก็จะขอเขาง่ายๆเหมือนกัน

 

            -ปืนพาท-

           

            ผมนั่งรอนาวามาเกือบๆสิบห้านาที ปกติผมเป็นคนไม่ชอบรออะไรนานๆ แต่พอคิดว่ามันคือหน้าที่ๆอาอย่างผมต้องทำผมเลยปฏิเสธไม่ได้ นาวาย้ายเข้ามาที่โรงเรียนใหม่ที่พวกผมจัดไว้ให้มันเลยต้องซื้อชุดและของใช้อีกหลายอย่างที่จำเป็นที่เด็กโรงเรียนอินเตอร์ต้องมีกัน นาวายังไม่รู้เรื่องโรงเรียนที่จะย้ายเข้าไปแต่มันก็แอบแปลกใจตั้งแต่เห็นยูนิฟร์อมกางเกงลายสกอต

            ความจริงแล้วคนที่จัดการเรื่องโรงเรียนให้นาวาก็คือไม้ไม่ใช่ผม ผมไม่ใช่คนละเอียดอ่อนที่จะมานั่งสนใจประวัติโรงเรียน ผมแค่จ่ายค่าเทอมให้แค่นั้นก็พอแล้ว ไม่ชอบใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ

            “ตัวใหญ่ไปไหมครับพี่ปืน”  เสียงเล็กเรียกให้ผมหลุดจากความคิดของตัวเอง ชุดนักเรียนมอปลายที่นาวาใส่อยู่ตรงหน้ามันดูเหมาะกับเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้

            “ก็ดี”

            “งั้นนาวาเอาชุดนี้เลยครับ แล้วก็ชุดพละ รองเท้านักเรียน ส่วนรองเท้าพละนาวาเอามาจากที่บ้านแล้ว นาวาจะไม่รบกวนพี่ปืนเยอะ” นาวาร่ายยาวก่อนจะเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนชุด

            “ชุดนักเรียนซื้อไปสามชุด ส่วนรองเท้าก็ซื้อใหม่ซะ”

            “ครับ?” นาวาหันมามองหน้าผมงงๆกับคำพูดของผม

            “บอกให้ซื้อก็ซื้อ ไม่ต้องสงสัย” ผมพูดเสียงนิ่งๆแต่ทำเอาคนตรงหน้าทำหน้าเจื่อน

            ขอโทษครับพี่ปืนนาวาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

            คำพูดของผมมันดูทำร้ายจิตใจเด็กจนขนาดเด็กทำท่ากลัวผมขนาดนั้นเลยหรือไง

            แล้วผมจะมาคิดเรื่องแบบนี้ทำไมวะ…

            หลังจากที่จัดการจ่ายเงินรับบิลเรียบร้อยผมก็พานาวาออกมาหาอะไรกินชั้นบนของห้าง แม้ว่าระหว่างที่เดินมานาวาจะเงียบตลอดทางเลยก็ตาม

            ผมรู้ว่ามันกลัวผม

            “พี่ปืนครับกินข้าวร้านนี้ไหมครับเดี๋ยวนาวาเลี้ยงเอง” มือเล็กกระตุกแขนผมเบาๆก่อนจะชี้ไปที่ร้านอาหารตามสั่งราคาถูกที่มีคนเข้าเยอะมากจนผมดูแล้วรู้สึกอึดอัด

            ไม่ชอบผมตอบกลับไปนิ่งนั่นยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกไม่ดียิ่งกว่าเดิม นาวาพยักหน้าเข้าใจผมด้วยสีหน้าผิดหวัง

             “งั้นผมตามใจพี่ปืนเลย”

            “จะว่าไปก็อยากกิน เอาสิ” ผมยอมตามใจทั้งๆที่มันไม่ใช่นิสัยของตัวเอง ไม่ใช่เพราะผมรู้สึกดีแต่ผมแค่รู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันใจร้ายกับนาวามากไปหน่อย

            จริงหรอครับ!” นาวาดูดีใจมาก รอยยิ้มบนใบหน้าทำให้ผมยิ้มตามไปด้วย

            ยิ้มงั้นหรอแปลก

            พี่ปืนเสียงคุ้นหูเรียกผมก่อนจะเห็นร่างที่ใส่เสื้อยีนส์ตัวเก่าวิ่งมาหาผมด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ ผมมองปริ้นที่ดูจะต้องการคุยกับผมก่อนที่ภาพในอนาคตจะปรากฏขึ้น

            แอบตามผมมาถึงที่นี่เพื่อที่จะถามผมในเรื่อง…

            “พรุ่งนี้วันเกิดธนู ผมมีของจะให้เขาแต่ถ้าผมเป็นคนเอาให้เขาคงไม่เอาแน่ๆผมเลย…” ปริ้นพูดไม่เป็นคำ ท่าทางมันดูเหนื่อยที่วิ่งมาหาผมมากจริงๆ

            ผมฝากของขวัญให้เขาหน่อยนะครับมือที่เต็มไปด้วยแผลยื่นถุงร้านเสื้อยี่ห้อดังในห้างมาตรงหน้า ใบหน้าที่แสดงถึงความตั้งใจจริงทำให้ผมยอมรับไว้

            “แล้วถ้ามันไม่เอาละ” ผมถามตรงๆกลับไป 

            อาจจะดูแทงใจดำแต่ผมเป็นคนไม่ชอบพูดอ้อมค้อมอยู่แล้ว

            “ก็แค่เอาไปทิ้งให้ไกลสายตาผมก็พอครับ แค่ผมให้เขาก็พอแล้ว” รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขทำให้ผมรู้สึกสงสารคนตรงหน้าขึ้นมา

            เหนื่อยมามากพอ…และจะเหนื่อยแบบนี้ไปอีกนาน

            ผมเห็นอนาคต อนาคตที่ผมไม่ได้อยากรู้มันมาก่อนเลย

            พี่ปริ้น กินข้าวมาหรือยังครับนาวาที่ยืนฟังอยู่นานถามขึ้นพร้อมกับมือเล็กๆที่เอื้อมไปจับมือปริ้น “พี่ปริ้นเหนื่อยน่าดู กินข้าวออมแรงก่อนนะครับ”

            “นาวา…”

            “ได้ไหมครับพี่ปืน” ใบหน้าขี้อ้อนของเด็กอายุอ่อนกว่าผมหันมามองเหมือนจะออกแนวบังคับ

            “เอาสิ” ทันทีที่ตอบตกลงปริ้นก็ยิ้มออกมาทันที

            ผมรู้ว่าคนๆนี้เหนื่อยมามากแค่ไหน พยายามมามากแค่ไหน แต่ปริ้นไม่เคยท้อ มันมั่นคงกับความรักของตัวเองทั้งๆที่ก็รู้ว่าผลสรุปมันจะเป็นยังไง

 

            ผมกลับมาถึงบ้านก็เกือบสามทุ่ม นาวาที่นั่งอยู่ข้างผมสลบไปตั้งแต่ตอนที่ผมไปส่งปริ้นที่บ้าน นาวาดูเหนื่อยล้ามาก อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วผมเลยต้องซื้อทุกอย่างทั้งเสื้อผ้าตัวใหม่ให้นาวาใส่เวลาออกไปข้างนอกกับพวกผมเพราะไม้สั่งไว้ พอกินข้าวเสร็จปริ้นก็เลยช่วยนาวาเลือกซื้อเสื้อผ้า

            ผมว่าสองคนนี้เข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ อาจเป็นเพราะปริ้นรักเด็กอยู่แล้วพอเจอนาวายิ่งทำให้รู้สึกเหมือนมีเพื่อนคุย

            “กลับมาดึกเลยนะ” ผมเปิดประตูรถลงมาก็เจอธนูกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ม้านั่งหน้าบ้าน

            “ก็ไม้เล่นสั่งให้ซื้อทุกอย่าง กูก็ไม่ได้มีสิบมือจะได้ทำทุกอย่างได้พร้อมกัน”

            “เออ…แล้วนาวาเป็นยังไงบ้าง กูยังไม่ได้คุยกับนาวาจริงๆจังๆเลย”

            “ก็เรียบร้อยดี” ผมเดินไปนั่งข้างๆธนูก่อนจะจุดบุหรี่สูบตามมัน “วันนี้ปริ้นแอบตามกูกับนาวาไปที่ห้าง”

            “อืม…แล้วไง”

            “พรุ่งนี้วันเกิดมึง ขนาดกูเป็นพี่กูยังจำไม่ได้”

            “อ่อ…”

            “เขาฝากของมาให้…ถ้ามึงไม่อยากได้ก็เอาไปทิ้งให้ไกลสายตาเขา”

            “…”

            “ถึงกูจะไม่เข้าใจเรื่องพวกมึงแต่กูอยากให้มึงคิดดีๆ”

            “เรื่อง?”

            “สิ่งที่มึงทำอยู่”

            “…”

            “โอกาสไม่ได้มีไว้ให้คนที่ไม่เห็นค่าของมัน” 
 

 

                ผมขึ้นมาข้างบนหลังจากที่คุยกับธนูเสร็จ ในตอนนี้ผมคิดว่ามันคงอยากจะอยู่คนเดียวมากกว่าอยู่กับคนที่ไม่เข้าใจความรักแบบผม แสงไฟลอดผ่านประตูออกมาจากห้องของนาวา นี่ก็สามทุ่มกว่าแล้ว ผมควรจะเข้าไปบอกให้นาวานอนได้แล้ว

                มันจะดูเป็นคนแก่จู้จี้ไปรึเปล่านะ

                ก๊อกก๊อกก๊อก

                ผมเคาะประตูสักพักนาวาก็ออกมาเปิดประตูพร้อมกับใบหน้าที่ดูค่อนข้างจะกังวล มือเล็อกเอื้อมมาจับมือผมแล้วดึงเข้ามาในห้อง

                พี่ปืนครับ คือว่า...นาวาลากเสียงก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ

                ผมมองไปที่ตุ๊กตาที่ไม้ซื้อให้นาวาเอาไว้บนหัวเตียงกับกรอบรูปที่คว่ำหน้าอยู่ ผมกำลังจะไปเปิดดูแต่นาวารีบเอาตัวมาบังไว้ก่อนจะยิ้มนิดๆ

                ความลับนะครับ

                “อ่อ…”

                คือว่าผม...นาวาพูดต่อหลังจากที่ผมนั่งลงบนเตียงแล้ว สีหน้าของนาวาดูไม่มีความสุขสักเท่าไหร่

                หืม?

                “ผมนอนไม่หลับ เลยอยากจะขอให้พี่ปืน...

                “ไม่ปากผมไวกว่าความคิด ยังไม่ทันที่นาวาจะพดจบ ผมก็ตอบออกไปทันทีทำเอาคนที่กล้าๆกลัวๆทำหน้าเหวอก่อนจะพยักหน้านิดๆ

                งั้นไม่เป็นไรครับ...

                “ไม่ได้ว่าอะไร เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนแล้วจะมาอยู่ด้วยผมตอบกลับไปอีกครั้งทำเอาใบหน้าของนาวากลับมายิ้มอีกครั้ง

                ทำไมผมถึงพูดไปแบบนั้น

                จริงนะครับ...งั้นเดี๋ยวนาวารอนะใบหน้าที่ยิ้มแย้มของนาวาทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

                เวลาเด็กคนนี้ยิ้มก็น่ารักดี

               

                ผมออกมาจากห้องหลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว พอดีกับที่ไม้กำลังเดินขึ้นมาพอดี มันหยุดมองผมก่อนจะยิ้มนิดๆแล้วยื่นถุงของบางอย่างให้ผม     

                ฝากให้นาวาด้วย

                “ทำไมไม่ไปให้เอง ผมถามกลับไปแต่ก็ยอมรับของนั้นมา

                ไม่อยากเกินหน้าเกินตาพี่ใหญ่มันพูดด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ห่อนจะเดินไปที่ห้อง

                ...

                “เออเดี๋ยว

                “อะไร

                มึงไม่เคยมีความรักมาก่อน อย่าไปหลงรักเด็กง่ายๆนะมันไม่รอให้ผมตอบกลับทันทีที่พูดจบประตูห้องของมันก็ปิดลงทันที

                รักเด็กงั้นหรอ

                ปัญญาอ่อน

                แอ๊ด...

                ผมเปิดประตูเข้ามาหลังจากที่เคาะประตูแล้วไม่มีเสียงตอบรับ ภาพที่เห็นคือนาวานอนกอดตุ๊กตาอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างหลับสนิท ผมวางถุงของไอ่ไม้ไว้บนเก้าอี้ก่อนจะเห็นว่านาวายังไม่เอาชุดนักเรียนออกมาเตรียมไปโรงเรียนพรุ่งนี้ เสื้อกับกางเกงก็ยังไมได้รีด สงสัยคงไม่รู้ว่าต้องเอาไปรีดที่ไหน

                ช่างเถอะ...วันนี้คงเหนื่อยมามาก แบบนี้ก็ดีเหมือนกันผมจะได้ไม่ต้องมานั่งเฝ้า ผมก็ง่วงแล้ว ส่วนเรื่องเสื้อผ้าก็จัดการเอาเอง

                เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ผม

 

                -ไม้พาท-

 

                หลังจากที่ผมกลับมาถึงห้องผมก็จัดการอาบน้ำทันที เหนียวตัวมาทั้งวัน ไหนจะไปทำงานไหนจะไปนั่งคุยกับคนที่ผมพึ่งไปช่วยชีวิตมา แถมยังต้องมานั่งรับฟังข้อตกลงแปลกๆอีก

                ที่ว่าแปลกเพราะคำพูดของมันกับความคิดมันสวนทางกัน ผมก็แค่ทำหน้าตาใจดีใสซื่อรับฟังข้อเสนอของมันทั้งๆที่ความจริง

                ผมไม่ได้โง่

                อ่าว...ผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นไอ่ธนูกำลังแอบส่องอะไรอยู่ที่ประตูห้องของปืน

                ชู่วมันเอานิ้วแตะปากก่อนจะกวักมือเรียกให้ผมไปดูกับมัน

                อะไรของมันวะ...

                ผมส่องตามน้องชายคนเล็ก ความจริงแล้วผมก็ไม่อยากรู้หรอกแต่ปกติธนูก็ไม่ใช่คนชอบทำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว นั่นหมายความว่าสิ่งที่มันเห็นต้องน่าสนใจจริงๆ

                นั่นมัน...ผมถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่พวกผมไม่เคยเห็นกันมาก่อน

                เสื้อนักเรียนที่ถูกแขวนไว้อย่างดีกับกางเกงนักเรียนที่กำลังรีดอย่างใจเย็น ผมจะไม่แปลกใจเลยถ้าคนที่ทำทั้งหมดไม่ใช่...ปืน

                ปากร้ายแต่ใจดีธนูพูดเบาๆก่อนที่จะถอยออกมาจากประตู

                คงงั้นผมยิ้มนิดๆก่อนจะถอยออกมาตามน้อง

                พอเห็นแบบนี้แล้วผมก็ยิ่งเป็นห่วง ปกติแล้วปืนไม่เคยทำอะไรให้ใครก่อน แม้กระทั่งพวกผมเองก็ตาม ตั้งแต่เด็กเราจะอยู่ด้วยกันแบบที่ผมต้องทำทุกอย่างให้กับพี่และน้องในบ้าน

                แต่กับนาวา...ไอ่ปืนมันยอมทำให้ทั้งๆที่มันจับเตารีดนับครั้งได้

                นาวามีมนต์วิเศษอะไร...

                มันไม่เป็นแบบที่มึงคิดหรอกผมพูดกับธนูหลังจากที่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไร สายตาของน้องมองผมกลับมานิ่งๆก่อนจะแค่นยิ้ม

                กูรู้สึกว่ามันจะเป็นแบบที่กูคิด

                “…”

                “ช่างเถอะ กูจะไปนอนแล้ว

                “เดี๋ยวผมเรียกมันไว้เพราะผมได้ยินในสิ่งที่มันคิด ความคิดของคนเราไม่เคยบังคับได้และในบางทีความคิดมันน่ากลัวเสมอ

                ว่า?

                “มึงอาจจะหลอกคนอื่นได้ แต่มึงหลอกความคิดและความรู้สึกตัวเองไม่ได้

                “…”

                “รักเขามากขนาดนี้ จะทนไปอีกนานแค่ไหนวะ

           

            

           




 

 

 


100 per
กลับมาแล้ววววววววววววววววววววววววววววววว
ยังรอกันอยู่ไหมหน๋อออออ
คอมเม้นท์ให้เค้าชื่นใจหน่อยได้ไหมที่รักกก <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

390 ความคิดเห็น

  1. #355 สีน้ำ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 21:25
    อ่านแล้วสงสารปริ้นอ่ะ ฮื้อออออ TT คู่ไม้แลดูฮาดคอ ส่วนพี่ใหญ่ มุ้งมิ้งมาก
    #355
    0
  2. #352 Ekaract Sun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 23:42
    รักเค้าทำไมไม่บอกไปปืน
    #352
    0
  3. #253 จ้อยจึ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 20:11
    โอ้ยย ชอบผชแบบพี่ปืนค่าา ปากร้ายแต่ใจดีเริ่ดที่สุด สนุกค่าๆๆๆ อยากตามคู่ของไม้ด้วยจังเลย
    #253
    0
  4. #229 aj68 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 18:36
    รักเขามากขนาดนี้ นั่นน่ะสิ

    ทำไมนะธนู ???
    #229
    0
  5. #228 aj68 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 15:56
    รักเขามากขนาดนี้ นั่นน่ะสิ
    ทำไมนะธนู ???
    #228
    0
  6. #160 Blue rossen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 23:24
    ประโยคแซ่บแคปให้ด้วย....โอกาสไม่ได้มีไว้ให้คนที่ไม่เห็นค่าของมัน
    #160
    0
  7. #127 toki226 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 15:11
    ง่อว์ มันอึดอัดกับธนู งืออออ
    #127
    0
  8. #120 R'r_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 17:19
    โอ้ย 3ตอน ปวดจวัยส์ กำลังอินเลย คนเขียนขาาา มาต่อนะคะะะะะะะะ
    #120
    0
  9. #119 OZ BEZARIUS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:02
    ชอบไม้เจย์ ดูน่ารักดี
    #119
    0
  10. #115 คิมอุค'๑๑ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 19:39
    ปืนนี่ความคิดกับการกระทำตรงข้ามกันนะ555555
    #115
    0
  11. #112 XมูOวกาศ ' JNF (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 16:55
    มาช้าอะ นี่แทบจะลืมตัวละครแล้วน้าาาา มาอัพต่อไวๆเลย
    #112
    0
  12. #111 BaiTong23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 12:28
    รออยู่น้าาาาา
    #111
    0
  13. #110 Eyez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 04:08
    มาล้าววววว รอโคตรนาน555555 รอๆ รอตอนต่อไปนะะะะะ
    #110
    0
  14. #108 ชะนีรักสงบ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:43
    โอ้ยยย เริ่ดเวอร์!!
    #108
    0
  15. #107 XมูOวกาศ ' JNF (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 22:15
    100 เปอร์ไวๆน้าาาาา รออ่านนนน
    #107
    0
  16. #106 XมูOวกาศ ' JNF (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 09:51
    รอต่อให้จบตอนน้าาาาา
    #106
    0
  17. #105 BaiTong23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 10:31
    เรื่องนี้น่าติดตามมาก
    #105
    0
  18. #104 nokprw. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 07:02
    เย้ๆ ไรท์กลับมาเเล้ววว มาต่อเร็วๆนะค้าา
    #104
    0
  19. #103 sleep (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 01:15
    ก ลั บ ม า แ ล้ ว ว ว ว ว ว ว ว me/วิ่งไปจุดพลุฉลอง

    คิดถึงมากฮรืออออออออออออ มาต่อเร็วๆโน้ะะะะ

    สงสารปริ้นจังงง ตามลุ้นตามเชียร์คู่ปริ้นกับธนูสุดใจ

    #103
    0
  20. #102 Kfngnn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 00:52
    กลับมาจริงๆแล้วใช่มั๊ยยย คัมแบคคคคค~ เย้!
    #102
    0
  21. #101 พัณณพัฒน์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 21:58
    อนาคตที่ปืนเห็นระหว่างธนูกับปริ๊นคืออะไรสงสารปริ๊นจังเลย พี่ไม้นี่คงอ่อนโยนกับนาวาที่สุดแระ เพราะพี่ปืนมันเก๊กเกิน ดีใจที่ไรต์กลับมาค่ะ
    #101
    0
  22. #100 XมูOวกาศ ' JNF (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 17:15
    รอจ้าาาาาา
    #100
    0
  23. #99 ★Thotsakan★ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 08:16
    แปดนาฬิกา รีบมาพบเธออออ~ คิดถึงงง คึคึ
    #99
    0
  24. #98 pastelcron (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 23:32
    รอมาต่อนะคะ พีไม้ดูน่ารักสุดเลยอะ 55555 พี่ปีนนี่ก็ระวังหน่อยเดี๋ยวได้กินเด็กแน่ๆ สงสารธนูสุดไรสุด มาต่อไวไวนะคะะะ
    #98
    0
  25. #97 nokprw. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 23:18
    มาต่อเร็วๆนะคะ รอยุ่ค่ะ
    #97
    0