[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 23 : 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 ก.ย. 58

.

 

.

 

.

 

คยูฮยอนล่ะอยากจะให้ถนนที่พาตัวเองกลับจากร้านกาแฟมาถึงหอพักยาวออกไปอีกซักหลายๆ กิโลเลยจริงๆ เพราะช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้อยู่กับคุณชีวอนแบบนั้น...กับคำว่ารักที่ได้ฟัง คยูฮยอนมีความสุขมากจนแทบไม่อยากจะปล่อยมือคุณชีวอนเลยจริงๆ

 

หลังจากพูดขอเวลาออกไปแบบนั้นคุณชีวอนก็ไม่ได้ว่าอะไรต่ออีก คนตัวสูงเพียงพยักหน้าช้าๆ แล้วช่วยคยูฮยอนให้ลุกขึ้นยืนถามว่าเดินไหวมั้ย ถึงจะขาอ่อนแทบไม่มีแรงยืนแต่คยูฮยอนก็โกหกออกไปว่าไหวและเป็นฝ่ายเดินนำไปก่อนเพราะไม่อยากให้คุณชีวอนเห็นหน้าแดงก่ำของตัวเอง มันเขิน แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวคุณชีวอนก็ตามมาเดินข้างๆ แทนที่จะเดินตามหลังเหมือนอย่างตอนแรก มือของเราแตะกันโดยไม่ได้ตั้งใจ และก็เป็นคุณชีวอนที่ค่อยๆ เกี่ยวนิ้ว เกี่ยวมือคยูฮยอนไปจับไว้

 

ให้ตายเถอะ!!!! คยูฮยอนเขินมาก!!!! เขินแมกซ์!!!! เขินไม่ไหวแล้ว!!!! ไหนคุณชีวอนบอกว่าไม่ทำเรื่องโรแมนติกไง?!!!

 

เมื่อมาถึงหน้าหอพักแทนที่คุณชีวอนจะปล่อยมือแล้วบอกลา รายนั้นกลับรอให้คยูฮยอนหาคีย์การ์ดแล้วเป็นฝ่ายเปิดประตูเดินขึ้นไปส่งคยูฮยอนที่ห้องเฉย คยูฮยอนพูดไม่ออก ผีใบ้เข้าสิงมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว และในตอนที่มองตาปากหยักก็กดจูบลงมาอีก คยูฮยอนหลังติดประตูโดยมีอีกคนเท้าแขนกับประตูไว้ จูบอ่อนหวานทำให้หัวใจเต้นโลด มือน้อยสองข้างเกะกะจนไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนได้แต่จับกันไว้แน่น

 

ชีวอนถอนริมฝีปากออกด้วยกลัวจะยั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ เด็กน้อยที่ไม่ได้สัมผัสเกินเลยมาหลายวันพอได้อยู่ใกล้ๆ ได้แตะต้อง อะไรๆ ก็พร้อมจะไปต่อได้ทั้งนั้น เห็นคยูฮยอนช้อนมองมาตาปรอยกับหน้าแดงๆ ปากแดงๆ ก็อยากฝังคมเขี้ยวแสดงความเป็นเจ้าของลงไปอีก แต่ชีวอนไม่ได้ทำ ชีวอนจะรอตามที่คยูฮยอนขอไว้ อีกแค่สองอาทิตย์คยูฮยอนก็จะเป็นของชีวอนโดยสมบูรณ์ เพราะชีวอนจะไม่เปลี่ยนใจ

 

ชีวอนตัดใจจูบที่หน้าผากมน คยูฮยอนยิ่งหน้าแดงทำอะไรไม่ถูกและนั่นก็ทำให้ชีวอนวาดยิ้มด้วยความเอ็นดู

 

"เข้าห้องได้แล้ว ตั้งใจอ่านหนังสือนะ" ชีวอนลูบผมสีน้ำตาลเบาๆ และยืนรอให้คยูฮยอนกดรหัสเปิดประตู

 

"อีกสองอาทิตย์เจอกันนะ ฉันจะรอ" บอกเมื่อคยูฮยอนกำลังจะก้าวเข้าห้องแล้วชีวอนก็ต้องตกใจเมื่อคยูฮยอนหันกลับมาหาปากนิ่มกับจมูกโด่งกดจูบที่แก้มของตนเร็วๆ ก่อนที่เด็กตัวขาวจะรีบเข้าห้องแล้วปิดประตูเสียงดังลั่น

 

ชีวอนยกมือขึ้นแตะแก้มและสัมผัสได้ถึงรอยบุ๋มที่รู้ได้ทันทีว่าคืออะไร

 

ชเวชีวอนกำลังยิ้ม

 

ส่วนคยูฮยอนเมื่อเข้าห้องได้ก็รีบวิ่งไปที่ห้องนอนของตัวเองปิดประตูกดล็อกแล้วพิงหลังกับประตู ทั้งตัวรูดลงไปกองกับพื้น มือขาวยกขึ้นกุมแก้มทั้งสองข้างของตัวเองที่ร้อนไปหมด ตากลมหลับปี๋เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ บ้า บ้ามาก โจคยูฮยอนคงเป็นบ้าที่ไปหอมแก้มคุณชีวอนแบบนั้น

 

ความรัก...เป็นอย่างนี้เองน่ะหรอ

 

มีความสุขมากจนหุบยิ้มไม่ได้ มีความสุขมากจนเหมือนจะลอยได้

 

แต่...

 

กูขอเวลาสองอาทิตย์ทำไมวะ?

 

คยูฮยอนค่อยๆ หุบยิ้ม คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากัน เด็กขี้เกียจคลานเป็นแมวไปปีนขึ้นเตียงแล้วมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ในใจรู้สึกวูบโหวงขึ้นมา

 

ทั้งๆ ที่ได้ยินคำว่ารักจากปากคุณชีวอน แต่ในมุมหนึ่งของจิตใจโจคยูฮยอนก็ยังไม่มั่นใจ กลัวว่าหัวใจจะเตลิดไปเพราะคำว่ารักคำเดียวแล้วถึงตอนนั้นอะไรๆ ก็อาจจะสายเกินแก้

 

ไม่ใช่ไม่อยากเชื่อใจ แต่คุณชีวอน... ไม่สิ มิสเตอร์ชเว คนที่ใจร้ายเย็นชาและเกลียดความรักขนาดนั้นจะเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ น่ะเหรอ? ยอมทิ้งความเป็นมิสเตอร์ได้จริงๆ น่ะเหรอ? เพื่อคยูฮยอนเด็กธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไรซักอย่าง...มิสเตอร์ชเวจะกลายเป็นแค่คุณชีวอนคนธรรมดาแล้วรักกันได้จริงๆ น่ะเหรอ?

 

เหอะ...นี่ก็ไม่อยากจะมองโลกในแง่ร้ายหรอกนะ ไม่ใช่ว่าคุณชีวอนมาบอกรักกันเพื่อจะให้คยูฮยอนยอมขึ้นเตียงรึไง อยากได้กูขนาดนั้นนี่แม่ง!! คยูฮยอนก็หล่อขนาดนี้ นมตู้มๆ เหมือนผู้หญิงก็ไม่มี ตูดก็ไม่มี ขนหน้าแข้งยุ่บยั่บ น่าเอาตรงไหนวะ?! 

 

แต่ถ้าคุณชีวอนจะโกหกกันจริงๆ รายนั้นก็คงจะโกหกเก่งมากๆ เพราะขนาดถูกจูบคยูฮยอนยังรู้สึกว่าถูกรักเลย ความรู้สึกมันมากยิ่งกว่าตอนจูบกันที่ริมแม่น้ำหรือแม้แต่ตอนที่เกือบจะมีอะไรกันซะอีก

 

เอาเถอะ!! คยูฮยอนเหลือเวลาอีกตั้ง 2 อาทิตย์ ถ้าคุณชีวอนเบื่อจะรอ คยูฮยอนก็จะได้ไม่กลายเป็นเด็กสำส่อนแล้วก็คงไม่เสียใจมากเท่าไหร่ อีกอย่างจะได้มีสมาธิอ่านหนังสือด้วย

 

แล้วกูจะโดนคุณฮีชอลด่าที่เล่นตัวมั้ยเนี่ย?! โว่ะ!!

 

คยูฮยอนลุกขึ้นมานั่งสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน กำลังจะเดินไปอาบน้ำล้างหน้าจะได้เข้านอนแต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูออกจากห้องนอนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นซะก่อน

 

"ชิมชวัง"

 

คยูฮยอนหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม ลืมนึกถึงชางมินไปเลย...ถ้าคยูฮยอนกับคุณชีวอนรักกัน แล้วชางมินล่ะ?

 

"มีไรมึง?" คยูฮยอนรับโทรศัพท์ด้วยเสียงที่แสร้งทำให้ฟังดูปกติพลางเดินไปหย่อนตัวลงนั่งกับเตียงนอนเหมือนเดิม

 

"เป็นยังไงบ้าง?"

 

"ก็สบายดี เนี่ยเพิ่งกลับถึงหอเมื่อกี้นี้เอง กำลังจะไปอาบน้ำมึงก็โทรมาก่อน เออกูจะบอกว่าไม่ได้มีแต่มึงคนเดียวนะที่ตื่นตูมเรื่องกูไม่สบาย พี่กีจุนก็โคตรตื่นตูม แทบจะไม่ให้กูแตะห่าอะไรเลยเนี่ย ให้กูรับออเดอร์กับชงกาแฟเตรียมเค้กอย่างเดียว" คยูฮยอนบอกพลางหัวเราะเบาๆ 

 

"อืม ก็ดีแล้ว" เสียงพูดของชางมินฟังดูแปลกเสียจนคยูฮยอนเอะใจ

 

"นี่มึงไม่สบายหรอ?! ทำไมเสียงเป็นงี้?!" ถามด้วยความร้อนรนกลัวว่าเพื่อนจะติดไข้หวัดใหญ่จากตัวเอง

 

"ป่าว กูง่วงเฉยๆ"

 

"เอ้า!! ง่วงนอนแล้วโทรหากูทำไม ง่วงก็ไปนอนดิ กูก็นึกว่ามึงจะติดหวัดกู อุตส่าห์รู้สึกผิดนำไปแล้วนะเนี่ย แต่ก็อย่างว่าคนแข็งแรงอย่างกับควายเยี่ยงมึงไม่ป่วยง่ายๆ หรอก" คยูฮยอนว่าอย่างอารมณ์ดีรู้สึกเบาใจไปหน่อยที่ไม่ได้เป็นสาเหตุให้ชางมินไม่สบาย

 

แล้วอยู่ๆ ก็เงียบกันไปจนชางมินเป็นฝ่ายพูดก่อน

 

"มึง...กูคงกลับไปวันจันทร์เลยนะ"

 

"กลับวันจันทร์ก็ดีนี่หัดอยู่บ้านกับพ่อแม่มั่งมึงอ่ะ ทำตัวเป็นลูกกตัญญูจะได้ได้มรดกเย๊อะเยอะ ฝากสวัสดีพ่อกับแม่มึงด้วยบอกว่ากูคิดถึงฝีมือทำกับข้าวของแม่มึงม้ากมาก แล้วก็ตั้งใจอ่านหนังสือสอบอ่ะ ห้ามดื้อห้ามซนเข้าใจป้ะ รีบนอนแล้วอย่าลืมฝันถึงกู"

 

"มึงนี่พูดมากยิ่งกว่าพ่อแม่กูซะอีกนะ กูไปนอนละ ไว้เจอกัน"

 

เสียงโทรศัพท์ตัดไปและคยูฮยอนก็ได้แต่ขมวดคิ้วใส่โทรศัพท์ ชางมินดูอารมณ์ไม่ดีเลยเป็นอะไรของมันวะ? แล้วแบบนี้คยูฮยอนจะกล้าบอกเรื่องคุณชีวอนได้ยังไงกัน บอกไปแล้วมันจะไม่เอามีดมาปาดคอคยูฮยอนเหรอ

 

เอาเป็นว่าถ้าอีกสองอาทิตย์คุณชีวอนยังไม่เปลี่ยนใจ คยูฮยอนค่อยบอกไอ้ชางมินก็แล้วกัน

 

.

 

.

 

.

 

คยูฮยอนอาจจะไม่รู้ แต่คนที่คยูฮยอนกำลังเป็นห่วงความรู้สึกได้สูญเสียความรู้สึกทั้งหมดไปแล้ว

 

.

 

.

 

.

 

ชางมินนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์ตรงข้ามหอพัก โทรศัพท์ในมือดับไปแล้วแต่ชางมินยังถือโทรศัพท์ไว้แนบหู ราวกับคนบ้า

 

ไปหมดแล้ว...หัวใจของชางมิน ได้เห็นคยูฮยอนถูกมิสเตอร์ชเวจูบต่อหน้าต่อตาแบบนี้ เจ็บมากจนจะตายให้ได้เลยสิ

 

ชางมินตั้งใจจะไปรับคยูฮยอนที่ร้านกาแฟ หลังจากกินข้าวเย็นกับที่บ้าน ช่วยแม่ล้างจานจนนั่งดูทีวีกันซักพัก ชางมินก็บอกพ่อกับแม่ว่าคยูฮยอนไม่สบายเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ไม่อยากปล่อยให้อยู่หอคนเดียว พ่อกับแม่ก็พยักหน้าเข้าใจและอนุญาตให้ชางมินไปดูแลคยูฮยอนชางมินเลยรีบวิ่งออกจากบ้านไปขึ้นรถเมล์เพื่อไปยังร้านกาแฟของคุณจองซู

 

มาถึงในตอนเกือบๆ จะเที่ยงคืนพอดีเพราะรถติด และชางมินก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่ามิสเตอร์ชเวนั่งอยู่หน้าร้านกับผู้หญิงคนนั้นที่เป็นข่าวด้วยกัน แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับถูกโอบกอดโดยผู้ชายตัวใหญ่ที่ชางมินไม่รู้จัก ที่โต๊ะอีกด้านคือคุณฮีชอลกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่

 

ยังไม่ทันที่ชางมินจะได้เดินเข้าไป คยูฮยอนก็สะพายเป้ออกมาจากในร้าน ชางมินเห็นคุณฮีชอลคุยอะไรกับคยูฮยอนซักอย่าง แล้วเพื่อนรักก็สะบัดหน้าเดินหนีมาโดยมีมิสเตอร์ชเวเดินตามในขณะที่คนอื่นๆ แยกไปอีกทาง ชางมินคิดไม่ออกว่าควรจะทำยังไงดี ในหัวมันตื้อไปหมด จะเข้าไปหรือจะรอดู ทางไหนที่จะไม่ทำให้คยูฮยอนอึดอัด ทางไหนที่จะทำให้คยูฮยอนปลอดภัย

 

ชางมินเดินตามจากอีกฝั่งของถนน ขายาวกำลังจะก้าวข้ามไปในตอนที่คยูฮยอนก้าวเท้าลงมาบนถนนทั้งที่สัญญาณไฟเป็นสีแดง ยังไม่ทันได้ร้องเรียกทั้งตัวเพื่อนรักก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมิสเตอร์ชเว ชางมินเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ เหมือนมีหอกขนาดใหญ่ปักทั้งร่างเอาไว้ให้ขยับไม่ได้

 

และมันก็เกิดขึ้น...

 

มิสเตอร์ชเวจูบคยูฮยอน

 

น้ำตาหยดลงโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ภาพตรงหน้าพร่ามัวและหูก็อื้อไปหมด ไม่อยากมอง ไม่อยากเห็น แต่แค่จะหลับตา แค่จะเบือนหน้าหนี ชางมินยังทำไม่ได้

 

ชางมินไม่รู้ว่ายืนนิ่งอยู่ริมถนนแบบนั้นนานเท่าไหร่ เวลาเดินช้าตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่ช้าลงจนกลัวว่าจะหยุด ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าคยูฮยอนรักมิสเตอร์ชเวแต่ชางมินก็ยังพยายามหลอกตัวเอง ไม่ได้หวังว่าเพื่อนรักจะหันมารักกัน แต่ชางมินหวังให้ที่ข้างๆ คยูฮยอนยังเป็นของชางมิน หวังที่จะได้ดูแลคยูฮยอนต่อไป แต่ความหวังคงไม่ต่างอะไรจากความฝัน ไม่มีวันเป็นจริง เพราะมือนั้นของคยูฮยอนไม่ได้จับมือชางมินไว้แล้ว

 

ชางมินมาได้สติในตอนที่โทรศัพท์ดังทำลายความเงียบ ดวงตาว่างเปล่าเบือนมองโทรศัพท์ในมือก็พบว่าเป็นแม่ของตัวเองที่โทรมา ชางมินกดรับโทรศัพท์และบอกว่าจะกลับไปนอนที่บ้านเพราะลืมของ แม่แปลกใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ชางมินเดินไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าหอพัก ขณะนี้เป็นเวลาเกือบจะตีหนึ่งแล้ว ชางมินทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้ยาวใต้ต้นไม้ อยู่ๆ ก็นึกอยากได้ยินเสียงคยูฮยอน แม้จะถูกคยูฮยอนทำให้เจ็บ แต่คนที่จะช่วยชางมินไว้ได้ก็มีคยูฮยอนแค่คนเดียว

 

เสียงหวานเจื้อยแจ้วเหมือนดาบสองคม ชางมินไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีสุดท้ายเลยหัวเราะทั้งน้ำตา

 

โจคยูฮยอนนะโจคยูฮยอน

 

ชางมินคงเหลือทางเลือกแค่ทางเดียวเพื่อที่จะรักษาพื้นที่ข้างๆ คยูฮยอนไว้...นั่นคือการตัดใจ

 

.

 

.

 

.

 

คยูฮยอนตื่นขึ้นมาพร้อมกับความสดชื่น สงสัยคงเพราะได้นอนยาวตั้งแต่ตีหนึ่งกว่าจนถึงตอนนี้ก็น่าจะเลยเที่ยงมาแล้วเพราะท้องคยูฮยอนกำลังร้อง แขนขาเหยียดยาวบิดขี้เกียจอยู่ใต้ผ้าห่ม แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรได้

 

เมื่อคืนคยูฮยอนฝันดีมากๆ เลย

 

คยูฮยอนหยุดยืดแขนแล้วค่อยๆ เลื่อนปลายนิ้วแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง

 

ไม่ใช่ความฝัน...คุณชีวอนจูบคยูฮยอนจริงๆ

 

ย่าห์!!!!!!!!!! แล้วกูจะยิ้มทำไมวะ?! ชอบที่เขาจูบเหรอ?! ไอ้เด็กแก่แดด!!

 

คยูฮยอนตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมหัวแล้วดิ้นไปกลิ้งมา เขินเป็นบ้าเหอะ จูบกันกลางถนนไม่พอยังมาถูกจูบหลังแนบประตูแบบนั้นอีก แล้ว...แล้ว กูยังไปหอมแก้มเขา บ้า บ้าไปแล้ว โอ้ยยย

 

แดดิ้นอยู่เกือบๆ ห้านาที กริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะการเขินอันมีค่าของคยูฮยอน คยูฮยอนผุดลุกขึ้นนั่งเกาหัวด้วยความสงสัย ใครมากดกริ่งวะ?! ร้อยวันพันปีไม่เคยจะมีคนมาหา เพื่อนข้างบ้านมาขอยืมน้ำมันพืชเรอะ?!

 

คยูฮยอนขยับลงจากที่นอน เดินลากขาไปที่ประตูห้อง ตาแนบกับช่องตาแมวแล้วก็ต้องตกใจที่เห็นว่าคนหน้าประตูคือคุณพี่หน้านิ่ง!! คุณจองฮุนมาทำอะไรอ่ะ?! หรือว่าได้รับคำสั่งจากองค์เสด็จแม่เทพธิดาพยากรณ์ให้มาเก็บคยูฮยอนโทษฐานที่ทำลูกเขาเสื่อมเสียเกียรติยศห่าเหว!! ชิบหายละ!! 

 

คยูฮยอนรีบถอยห่างจากบานประตูแล้วมองซ้ายมองขวาหาอะไรก็ได้ที่จะเอาไว้ป้องกันตัวเองได้ กระทะดีมั้ย?! ตีหัวแม่งแล้วโดนยิงตายเลย!!

 

เสียงกริ่งยังคงดังอย่างต่อเนื่องและคยูฮยอนก็ไม่รู้จะทำยังไงดี มือคว้ากระทะขึ้นมาถือไว้ก่อนเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน

 

ฉุกเฉิน!! ฉุกเฉินก็ต้องโทรแจ้งตำรวจดิ!!

 

แล้วจะบอกคุณตำรวจว่าอะไรดีวะ? แม่นักธุรกิจชื่อดังส่งคนมาตามฆ่าเพราะไปทำให้ลูกเขาผิดเพศเหรอ?! โอ้ย!! ตายๆ กูนี่แหละผิดเพศ!!

 

เอ๊ะ!! หรือจะโทรหาคุณชีวอน?! เบอร์ฉุกเฉินในเครื่องคยูฮยอนเป็นเบอร์ของคุณชีวอนนี่ แต่ถ้าโทรไปหาคุณชีวอนตอนนี้จะว่างคุยมั้ยนะ? แล้วจะโดนด่าป่าววะ? ไปขอเวลาเขาแล้วก็โทรไปหาเขางี้ แต่คุณจองฮุนเป็นเลขาคุณชีวอนนี่!! โทรไปหาคุณชีวอนแหละถูกแล้ว!! โทรศัพท์อยู่ไหน?

 

เอ้า!! คุณพี่หน้านิ่งไม่กดกริ่งแล้วเรอะ?!

 

คยูฮยอนหยุดยืนอยู่กลางห้องก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ประตู ตาโตแนบกับช่องตาแมวและคยูฮยอนไม่เห็นคุณจองฮุนแล้ว แต่มีถุงสองสามถุงวางอยู่หน้าห้อง คยูฮยอนก้าวถอยหลัง ไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดหรือไม่เปิดประตูดี ถ้าคุณพี่หน้านิ่งแม่งแอบอยู่ข้างประตูแล้วพอคยูฮยอนเปิดประตูพรวดก็แว่ใส่เหมือนในหนังผีตุ้งแช่ล่ะ?!

 

ยืนถือกระทะง่อยๆ อยู่กลางห้องแล้วเสียงข้อความเข้าก็ทำให้แมวขี้กลัวถึงกับสะดุ้ง

 

เหี้ย!! ตกใจหมด!!

 

คยูฮยอนเดินเอากระทะไปเก็บแล้วเดินเข้าห้องนอนไป มองหาโทรศัพท์ก็เห็นว่าวางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ มือขาวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

 

คุณชีวอน...

 

"ตื่นรึยังลูกแมว? หิวรึเปล่า? ให้จองฮุนเอาปลาไปให้วางไว้หน้าห้อง"

 

ข้อความเกือบจะห้วนแต่ก็ไม่ห้วน เกือบจะหวานแต่ก็ไม่หวาน แต่ก็ทำให้คยูฮยอนกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม

 

ลูกแมวอะไรกัน?

 

คยูฮยอนเดินออกจากห้องนอนแล้วไปเปิดประตูห้องตัวเองก็เห็นถุงกระดาษวางอยู่สองใบ มองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครแล้วคยูฮยอนก็หยิบถุงสองใบเข้าห้อง

 

ถุงใบแรกมีกระติกเก็บความร้อน คยูฮยอนเปิดฝากระติกก็ได้กลิ่นหอมของชาเขียวลอยมากระทบจมูก ข้างๆ กันเป็นขนมเค้กสไตล์ญี่ปุ่นวางอยู่สองชิ้น ถุงอีกใบมีกล่องพลาสติกสีขาวทึบวางอยู่ตรงกลางถุงฟอยล์บรรจุน้ำแข็งแห้ง นี่คงเป็นปลาทีคุณชีวอนพูดถึง คยูฮยอนยิ้มกว้างเมื่อเปิดกล่องแล้วเห็นปลาดิบหลากสีสันวางเรียงกันเป็นแพ ไม่ได้มีความสุขเพราะจะได้กินของดีๆ แต่มีความสุขที่คุณชีวอนยังจำได้ว่าคยูฮยอนชอบกินอะไร

 

ไม่ต้องรงไม่ต้องรอแม่งละสองอาทิตย์อ่ะ!! กูเป็นของมึงตอนนี้เลยก็ได้แหม่!!

 

คยูฮยอนวางทุกอย่างไว้บนโต๊ะแล้วรีบไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันจะได้มากินมื้อบ่ายแสนอร่อย พอตัวหอมฟุ้งก็มานั่งเช็ดผมอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว มืออีกข้างหยิบนู่นจับนี่ออกมาเรียงกันนอกถุง แล้วก็ยิ้มกว้างอีกรอบ คิดว่าควรจะขอบคุณเจ้าของมื้ออาหารมื้อนี้คยูฮยอนก็กลั้นยิ้มแล้วเดินกลับเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในห้องนอน แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าคุณชีวอนส่งข้อความมาอีกสองข้อความ

 

"วันนี้ไม่ต้องไปทำงานนะ หาคนไปทำแทนให้แล้ว"

 

"คิดถึง"

 

คิดถึง...

 

คิดถึงอย่างนั้นเหรอ?

 

โอ้ย!!!!!!!!!! ไอ้คุณชีวอนบ้า!!!!!!!!!! มึงมาหวานใส่กูทำหยวกกล้วยอะไรครับตอบ?!!!!!!!!! ฮือออ ไม่รงไม่รอแม่งแล้วสองอาทิตย์ มาเอากูไปเลย ฮือออ ไอ้บ้า!!!!!!!!!!

 

คยูฮยอนคว่ำโทรศัพท์ลงกับโต๊ะอ่านหนังสือแล้วรีบวิ่งออกไปนอกห้องนอน ไม่เอาแล้ว คุณขีวอนแม่งขี้อ่อยอ่ะ คิดจะทำให้กูตบะแตกอ่ะดิ บอกเลยว่าไม่ได้ผลหรอกวะ คนอย่างท่านคยูฮยอนใจแข็งจะตาย เหอะ ทำกูร้องไห้ไว้เยอะก็จงคิดถึงกูจนตายไปซะ!!

 

คยูฮยอนหักตะเกียบดังเป๊าะแล้วตั้งหน้าตั้งตากินปลาดิบในกล่อง พยายามเลิกคิดถึงผู้ชายใจร้ายที่อยู่ดีๆ ก็กลับมาดีใส่จนจะไปไม่ถูก แม่งเอ้ย!! จะกลายเป็นคยูฮยอนนี่แหละที่คิดถึงคุณชีวอนจนตายเนี่ย!!

 

กินเสร็จแบบไม่ค่อยรู้รสปลาเท่าไหร่ซึ่งถือเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากสำหรับมนุษย์ไม่มีอันจะกินแบบคยูฮยอน กินเสร็จก็เดินเข้าห้องนอนไปลากฟูกมาปูนอนอ่านหนังสือที่ตรงหน้าโต๊ะกินข้าว โน้ตบุ๊กถูกเอามาตั้งเพื่อเปิดฟังเพลงแจ๊สสมัยใหม่ไปด้วยเพราะคยูฮยอนมี Jazz Conference วันจันทร์ ตามด้วยสอบทฤษฎีดนตรีตะวันตกวันอังคาร โชคดีที่วันพุธกับพฤหัสว่าง แล้วค่อยสอบเปียโนวันศุกร์ วันจันทร์หน้าสอบทฤษฎีดนตรีพื้นบ้านเกาหลีตอนเช้า สอบร้องเพลงตอนบ่าย วันพุธก็สอบร้องเพลงอีก แล้วค่อยขึ้นคอนเสิร์ตจบวันศุกร์เย็น

 

ฮือออ นี่กูเอาความมั่นหน้ามาจากไหนว่ากูจะอ่านหนังสือสอบแล้วก็ซ้อมร้องเพลงทันวะ โจคยูฮยอนอยากจะร้องไห้


อ่านหนังสือแล้วก็เหนื่อย ทนอ่านจบมาได้เกือบๆ เล่มนี่แทบจะกระอักออกมาเป็นตัวอักษรละ เลื่อนตัวนอนหงายหลับตาฟังเพลงแล้วก็ง่วงคยูฮยอนเลยเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเค้กของคุณชีวอนออกมากินเพิ่มน้ำตาลให้สมองที่ไม่รู้ไปถึงสมองมั่งมั้ยเพราะพุงแม่งใหญ่เอาใหญ่เอา เหลือบดูเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ก็เห็นว่าเกือบๆ จะหกโมงแล้วและคยูฮยอนได้รับข้อความใหม่ 1 ข้อความ

 

"สนใจมาแดกกาแฟฝีมือผัวมึงมั้ย? ผัวมึงมาชงกาแฟอยู่ร้านแฟนกู"

 

ข้อความแปลกๆ จากเบอร์แปลกทำให้คยูฮยอนขมวดคิ้ว คยูฮยอนเป็นผู้ชายจะมีผัวได้ไง? สงสัยคงส่งผิดละมั้ง กำลังจะวางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะแล้วหันไปสนใจเค้กตรงหน้าต่อ แต่...

 

ผัวมึงมาชงกาแฟอยู่ร้านแฟนกู

 

นี่คงไม่ได้หมายถึงคุณชีวอนไปชงกาแฟอยู่ที่ร้านกาแฟของคุณจองซูหรอกนะ

 

ไม่มีทาง!!

 

คยูฮยอนตัดใจคว่ำโทรศัพท์ลงกับโต๊ะแล้วละเลียดกินสตรอว์เบอรร์รี่ช็อตเค้กกับชาเขียวร้อนต่ออย่างสบายอารมณ์ เพลงแจ๊สฟังสบายทำให้อารมณ์ดีใช้ได้อยู่ พอกินเสร็จก็เก็บจานเก็บแก้วไปล้างแล้วคิดว่าเย็นนี้จะไปกินข้าวเย็นที่ไหนดีเพราะชางมินเพื่อนรักไปทำตัวเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่อยู่คยูฮยอนเลยไม่มีคนทำกับข้าวให้กิน

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดทำให้คยูฮยอนต้องหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ก็กดรับด้วยความสุภาพ เผื่อว่าจะเป็นเรื่องสำคัญอย่างเช่นอาจารย์จะออกข้อสอบอะไร

 

"สวัสดีครับ?"

 

"ยังมีชีวิตอยู่อีกหรอมึง? กูนึกว่าตายห่าไปละ" เสียงโวยวายมาตามสายทันทีที่คยูฮยอนกรอกเสียงทักทายทำให้คยูฮยอนรู้ได้ทันทีว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร ก็มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ

 

"คุณฮีชอล?"

 

"เออกูเองไอ้สัตว์ ทำไมไม่ตอบข้อความกู" เสียงหงุดหงิดทำให้คยูฮยอนยิ่งงง

 

"เอ๋? ข้อความ?"

 

"กูบอกว่าผัวมึงมาชงกาแฟอยู่ร้านแฟนกู"

 

ผัว-มึง-มา-ชง-กา-แฟ-อยู่-ร้าน-แฟน-กู

 

ไอ้เหี้ย!!!!!!!!!! นี่อย่าบอกนะว่าคุณชีวอนไปทำงานที่ร้านกาแฟคุณจองซูแทนคยูฮยอนน่ะ ที่บอกว่าหาคนไปทำแทนให้แล้วคือไปทำเอง?


"คุณ-คุณฮีชอลว่ายังไงนะครับ?" ละล่ำละลักถาม ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณชีวอนจะไปทำงานที่ร้านกาแฟคุณจองซูแทนคยูฮยอนจริงๆ


"โว่ะ!! มึงนี่!! กูบอกว่าไอ้ชีวอนมันมาชงกาแฟอยู่ร้านไอ้จองซูเนี่ย!! มึงอยู่ไหน?!" คุณฮีชอลตวาดใส่ทำให้คยูฮยอนสะดุ้งแทบปล่อยโทรศัพท์หลุดจากมือ


"อะไรนะครับ?!!!!!!!!!!" คุณอยู่ร้องลั่นผุดลุกขึ้นนั่งแล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี ตายๆ กูไปทำให้นักธุรกิจพันล้านต้องไปทำงานต๊อกต๋อยอยู่ร้านกาแฟ


"มึง-จะ-ตะ-โกน-หา-พ่อ-มึง!!!!!!!!!! หู-กู-จะ-แตก!!!!!!!!!!" คุณฮีชอลเป็นฝ่ายตะโกนกลับมาบ้างทำให้คยูฮยอนต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู


"ขอโทษครับ แต่ผมตกใจนี่" เอ่ยแก้ตัวเสียงอ่อยแล้วก็หย่อนตัวนั่งกับเก้าอี้ตามเดิม


"ตกใจก็ไม่ต้องตะโกน!! ไอ้ห่า!! แล้วนี่มึงอยู่ไหน?!"


"อยู่หอครับ"


"ออกมาร้านเดี๋ยวนี้!!" คำสั่งของคุณฮีชอลทำให้คยูฮยอนเบ้หน้า


"คือ...ผมต้องอ่านหนังสือ พรุ่งนี้ผมมีสอบครับ" คยูฮยอนบอกเสียงเบาเหลือบมองกองหนังสือที่ยังไม่ได้อ่าน จริงๆ ก็เหลือไม่เยอะเท่าไหร่แต่คยูฮยอนไม่อยากไป คยูฮยอนกลัว


"ก็หอบหนังสือมาอ่านที่นี่!! ถ้ากูไม่เห็นมึงในสิบนาทีกูจะไปลากคอมึงออกมา!!"


โทรศัพท์ตัดไปแล้วและคยูฮยอนก็ได้แต่อ้าปากค้าง ทำไมคุณฮีชอลถึงได้เผด็จการแบบนี้นะ?! แล้วคยูฮยอนจะทำอะไรได้?! ก็ต้องไปมั้ย?!


คยูฮยอนถอนหายใจยาวนั่งอยู่กับที่นิ่งๆ เกือบนาทีแล้วก็ถอนใจอีกรอบ ทำใจเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนแล้วออกมาเก็บหนังสือที่คิดว่าจะอ่านใส่กระเป๋า


สองอาทิตย์อะไรกัน ยี่สิบสี่ชั่วโมงยังไม่ถึงเลย


.


.


.


ไปบอกใครใครเขาจะเชื่อว่าชเวชีวอนมายืนขาแข็งรับออเดอร์ลูกค้าอยู่ร้านกาแฟเล็กๆ ข้างมหาลัยใจกลางเมือง ชีวอนก็แค่โทรมาขอให้คยูฮยอนได้หยุดพักเพราะเด็กน้อยมีสอบวันพรุ่งนี้แล้วดูท่าว่าจากเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนคยูฮยอนคงจะไม่ได้อ่านหนังสือสอบเลยแม้แต่ตัวเดียว ถ้าวันนี้คยูฮยอนได้หยุดพักอ่านหนังสือยาวๆ เด็กขี้เกียจจะได้สอบได้คะแนนดีๆ คุยกับพี่จองซูจนจะจบอยู่แล้วแต่เสียงของพี่ฮีชอลก็แทรกเข้ามาในสายว่าไม่ให้คยูฮยอนหยุดงานนอกจากจะได้แรงงานทาสที่น่าสนใจมาเป็นตัวแทน ตอนแรกชีวอนว่าจะส่งบาริสต้าของโรงแรมที่เพิ่งไปคว้ารางวัลแต่งหน้ากาแฟมาจากเวทีระดับเอเชียไป


แต่ทายสิว่าคำพูดต่อมาของพี่ฮีชอลคืออะไร


"กูอยากได้มึงมาทำงาน ถ้ามึงยอมมาช่วยงานร้านไอ้จองซูกูจะอนุญาตให้ไอ้คยูฮยอนหยุดได้"


และนั่นก็เป็นสาเหตุที่นักธุรกิจรวยเป็นพันล้านอย่างชเวชีวอนต้องมาเรียนรู้การชงกาแฟ การตักไอศกรีม ใช้เครื่องรับออเดอร์และยืนปั้นหน้ายิ้มใส่ลูกค้าที่ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์อันใดกับธุรกิจของชเวชีวอนเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยจริงๆ ทำไมคนอย่างชีวอนจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย แค่เพื่อเด็กผู้ชายธรรมดาๆ คนนึงที่ยังไม่ตอบรับคำบอกรักของชีวอนด้วยซ้ำ!! แต่ก็นั่นแหละ!! ชีวอนไม่ลังเลซักนิดตอนที่ตอบตกลงจะมาทำงานแทนคยูฮยอน อย่างน้อยคยูฮยอนก็จะได้พักบ้างและชีวอนเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้คยูฮยอนไม่ได้อ่านหนังสือไปตั้งหลายวัน


แต่เด็กน้อยก็ช่างใจร้าย คยูฮยอนไม่แม้แต่จะตอบข้อความของชีวอนด้วยซ้ำ คยูฮยอนคงไม่รู้หรอกว่ากว่าที่ชีวอนจะทำใจกดส่งข้อความไปหาได้ชีวอนต้องใช้เวลานานมากแค่ไหน พิมพ์ๆ ลบๆ มันอยู่อย่างนั้น จะกดส่งก็ไม่กล้าเลยปิดหน้าจอโทรศัพท์ทิ้ง แล้วซักพักก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจ้องใหม่ กดพิมพ์ข้อความใหม่ เป็นอย่างนั้นอยู่ไม่รู้กี่สิบรอบเหมือนคนเป็นโรคประสาท จนสุดท้ายทนรำคาญตัวเองไม่ไหวจึงได้ตัดใจหลับตากดข้อความส่งๆ ไป แต่แทนที่ชีวิตจะดีขึ้น จะเลิกหมกหมุ่นงุ่นง่านแล้วหันไปทำการทำงานอย่างอื่นได้กลับกลายเป็นว่าชีวอนคอยแต่จะจ้องโทรศัพท์ทุกๆ 2 นาที รอว่าเมื่อไหร่คยูฮยอนจะส่งข้อความกลับมา และเด็กน้อยใจแข็งก็ไม่ยอมส่งข้อความกลับมาจริงๆ


สองสัปดาห์จะทรมานมากแค่ไหนกัน


เหลือบตามองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือก็เห็นว่าเป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นที่ชีวอนจะต้องทำงานที่นี่ คยูฮยอนทนทำงานแบบนี้บ่อยๆ ได้ยังไงกัน? ไม่เหนื่อยรึไง? ถ้าคยูฮยอนเยอมเป็นคนของชีวอนเมื่อไหร่ สัญญาเลยว่าจะไม่ให้ลำบากแบบนี้ 


ว่าจะแอบหนีไปนั่งพักเหนื่อยซักหน่อยแต่กระดิ่งที่ประตูหน้าร้านก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งทำให้ชีวอนต้องเงยหน้าชึ้นมาปั้นยิ้มการค้าโดยอัตโนมัติก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มบางอย่างจริงใจเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาในร้านเป็นใคร...


คยูฮยอน


เด็กน้อยที่ชีวอนเฝ้าคิดถึงมาตั้งแต่เมื่อคืนอยู่ในชุดเสื้อไหมพรมแขนยาวสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์สีซีด รองเท้าผ้าใบสีขาวกับเป้สีดำสะพายหลังยิ่งทำให้คยูฮยอนดูเหมือนเด็กนักเรียนไฮสคูลที่กำลังเตรียมสอบเข้ามหาลัยมากกว่าจะเป็นนักศึกษาปีสุดท้ายที่กำลังจะเรียนจบ เมื่อตาโตๆ เผลอมาสบกับตาของชีวอนเข้าโดยบังเอิญคยูฮยอนก็ขยับปากขมุบขมิบเหมือนจะบ่นอะไรซักอย่างแล้วฟันขาวก็งับกลีบปากล่างของตัวเองก่อนจะเดินมาวางมือแปะที่เคาทน์เตอร์แล้วแหงนมองเมนูที่อยู่บนผนังด้านหลังชีวอน 


"มาทำอะไร? ทำไมไม่อ่านหนังสืออยู่ที่หอ" ขีวอนเอ่ยถามพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้ดุเกินไปและก็ได้ตาโตๆ ละจากเมนูเครื่องดื่มมาสบตาชีวอน


"คุณฮีชอลบอกให้ผมมา" ตอบเสียงอ่อยอย่างรู้สึกผิดแล้วก็ไม่แปลกที่ชีวอนจะรู้สึกไม่พอใจกับคำตอบนั้น


"พี่ฮีชอลบอกให้มาก็ต้องมาเหรอ? ถ้าอ่านหนังสือไม่ทันจะทำยังไง?"


"คุณก็อย่าดุผมสิ เนี่ยผมเอาหนังสือมาอ่านด้วยเนี่ย" คยูฮยอนตอบหน้างอแล้วเดินเลี่ยงไปดูเค้กและเบเกอรี่ที่อยู่ในตู้แทน


คยูฮยอนก็ไม่ได้อยากมาที่นี่นักหรอก เหอะ!!


"ผมขอน้ำส้มคั้นกับครัวต์ซองแฮมชีสครับ" คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นจากตู้เอ่ยปากบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการพลางชี้ครัวต์ซองแฮมชีสชิ้นโตในตู้ไปด้วย เห็นคุณชีวอนพยักหน้ารับแล้วหันไปกดออร์เดอร์บนจอคยูฮยอนก็ลอบยิ้ม ตลกดีที่ได้เห็นคุณชีวอนมาทำอะไรแบบนี้


"พนักงานของร้านได้ลด 20% ด้วยนะครับ คุณต้องกดตรง 20%" คยูฮยอนบอกแล้วยื่นหน้าเข้าไป แขนยาวชี้ไปตรงข้างๆ หน้าจอ แต่คุณชีวอนที่ตวัดสายตามองมาก็ทำให้คยูฮยอนต้องหดแขนกลับไปยืนรอนิ่งๆ เหมือนเดิม


"มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง" ชีวอนบอกแล้วหันไปกดอะไรต่อบนจอ


"ว่าแต่ทำไมคุณถึงมาทำงานที่นี่ล่ะครับ?" คยูฮยอนถามซื่อๆ คิดว่าคุณชีวอนอาจจะมาทำงานเพื่อให้คยูฮยอนได้หยุดแต่ก็ดูจะคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปหน่อย 


"ก็แค่มาหาความรู้เรื่องร้านกาแฟจะได้ไปปรับปรุงร้านที่โรงแรมก็แค่นั้น" ชีวอนแถตอบข้างๆ คูๆ พลางส่งกริ่งของร้านให้คยูฮยอน


"อ่อ" คยูฮยอนตอบรับเบาๆ เอื้อมมือไปรับกริ่งกำลังจะเดินไปหาที่นั่งก็ถูกโอบไหล่ไว้ซะก่อน


"ไอ้ตอแหล!! โดนบังคับมาทำงานแทนเมียเด็กที่ต้องอ่านหนังสือสอบก็บอกมันไปดิ!! มาหาความรู้พ่อง!!" เสียงดังข้างหูมาพร้อมกลิ่นบุหรี่ทำให้คยูฮยอนรู้ได้ทันทีว่าคนที่มาโอบไหล่คยูฮยอนไว้คือใคร คยูฮยอนรีบขยับออกห่างแล้วโค้งให้คนข้างตัวรวมถึงคุณจองซูที่เดินตามมาข้างหลังด้วย


"สวัสดีครับคุณฮีชอล คุณจองซู"


"มาเร็วดีนี่มึง คึคึ กูต้องขอบคุณมึงนะเนี่ยที่ทำให้กูได้เห็นมิสเตอร์ชเวลดตัวลงมาใส่ผ้ากันเปื้อนทำงานทาสแบบนี้ ฮ่าๆๆ" ฮีชอลคว้าคอคยูฮยอนดึงเข้าไปใกล้แล้วกดจมูกโด่งๆ เข้ากับแก้มของคยูฮยอนเต็มแรง


"พี่ฮีชอล!!/คุณฮีชอล!!"


เสียงอุทานดังลั่นมาจากทั้งคยูฮยอนและชีวอนแต่ฮีชอลแค่ยกยิ้มมุมปากใส่ชีวอนแล้วเดินเลยไปนั่งที่โต๊ะที่มีขนมและน้ำวางรออยู่แล้ว ปล่อยให้ไอ้คู่รักประสาทมันเคลียร์กันเองก็แล้วกัน


คยูฮยอนหน้าแดงมือขาวที่ถูกเสื้อไหมพรมสีน้ำเงินปิดไปเกินครึ่งยกขึ้นกุมแก้มข้างที่ถูกขโมยจูบทำให้ชีวอนยิ่งมองอย่างไม่ชอบใจ


"ไปล้างหน้าเดี๋ยวนี้!!" กอดอกออกคำสั่งเสียงเรียบ ทำให้คยูฮยอนถามหน้าเหรอหรามือยังกุมแก้มตัวเองไว้อยู่


"ครับ?" 


"ถ้าไม่อยากให้ฉันจับนายมาจูบตอนนี้ก็รีบไปล้างหน้าที่ถูกพี่ฮีชอลจูบได้แล้ว!!" ชีวอนบอกอย่างอารมณ์เสียทำให้คยูฮยอนอ้าปากค้างแล้วเด็กตัวขาวแต่หน้าแดงแปร๊ดก็รีบเดินหนีชีวอนไปทางด้านหลังของร้านทันที


คยูฮยอนรีบเข้าไปในห้องน้ำแล้วกดล็อกประตู ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นหน้าของคยูฮยอนที่บัดนี้แดงจนไม่รู้จะแดงยังไงแล้ว แดงเพราะถูกคุณฮีชอลหอมแก้มก็หนึ่ง แต่แดงเพราะถูกคุณชีวอนพูดจาแบบนั้นใส่มากกว่า แต่ก็อดปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีที่เห็นคุณชีวอนไม่พอใจที่คยูฮยอนถูกคนอื่นหอมแก้ม แบบนี้เรียกว่าหึงได้มั้ยนะ?


รีบล้างหน้าเร็วๆ มือขาวถูตรงแก้มแรงๆ จนแก้มขวาแดงไปข้างหนึ่ง หยิบกระดาษมาเช็ดหน้าแล้วก็เดินออกจากห้องน้ำมาทั้งผมหน้ามาเปียกๆ นิดหน่อย ยืนเรียกกำลังใจอยู่หน้าห้องน้ำพยายามทำหัวใจให้เต้นช้าลงจนคิดว่าเกือบจะเป็นปกติก็ค่อยๆ เดินหาโต๊ะที่ห่างจากเคาทน์เตอร์มากที่สุดแต่ดูเหมือนอะไรๆ จะไม่เป็นใจให้คยูฮยอนได้หนีจากคุณชีวอนเท่าไหร่ สุดท้ายคยูฮยอนเลยต้องมานั่งอยู่ที่โต๊ะริมกระจกหน้าร้าน โชคดีที่คยูฮยอนยั่งหันหลังออกจากเคาทน์เตอร์เสตามองไปนอกหน้าต่างได้ แต่คุณชีวอนเห็นคยูฮยอนเต็มๆ


กริ่งของร้านดังบ่งบอกว่าของที่สั่งได้แล้วคยูฮยอนจึงลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ด้านข้างของเคาทน์เตอร์ โชคดีที่คุณชีวอนกำลังรับออเดอร์จากลูกค้าอีกคนอยู่คยูฮยอนเลยไม่ต้องคุยกับฝ่ายนั้น ตากลมลอบสังเกตคุณชีวอนจากทางด้านข้าง คุณชีวอนเซ็ตผมให้ตั้งขึ้นไปแบบทุกที เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับขึ้นไปจนถึงศอกทั้งสองข้าง ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลถูกผูกไว้ที่เอว โคตรพ่อโคตรแม่ของความหล่อและดูดี ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าเคาทน์เตอร์ก็คงคิดเหมือนกันเพราะคยูฮยอนเห็นสายตาหวานเชื่อมที่ส่งให้คุณชีวอน คยูฮยอนยักไหล่แล้วยกมื้อเย็นของตัวเองไปที่โต๊ะ โดยไม่สนใจคุณชีวอนอีก


ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือพยายามไม่สนใจนั่นแหละ


หูฟังสีแดงถูกเสียบเข้าที่หูในตอนที่ส้อมจิ้มครัวต์ซองที่ถูกหั่นเป็นชิ้นไว้แล้วเข้าปาก หนังสือนิยายอิงประวัติศาสตร์ตะวันตกถูกหยิบขึ้นมาอ่าน การสอบของคยูฮยอนไม่ใช่แค่ท่องจำข้อมูลในจำนวนมากๆ แล้วไปตอบสอบในกระดาษ ของแบบนั้นเดี๋ยวนี้จำไม่ได้ก็หาในอินเตอร์เน็ตก็ได้แล้ว สิ่งที่จำเป็นสำหรับศิลปินอย่างคยูฮยอนคือการสร้างแรงบันดาลใจ การทำให้ผู้รับสารเกิดอารมณ์ร่วมและเกิดความคิดต่อยอดจากงานที่คยูฮยอนสร้าง ฟังแล้วดูยิ่งใหญ่อลังการดี แต่จริงๆ ตัวคยูฮยอนเองก็ต้องหาแรงบันดาลใจเหมือนกัน หนังสือนิยายที่ได้รับรางวัลการันตีจึงถูกหยิบขึ้นมาอ่าน


คยูฮยอนจมอยู่กับตัวหนังสือบนหน้ากระดาษและเสียงเพลงบรรเลงที่เปิดไว้ ครัวซองต์หมดไปนานแล้ว และน้ำแข็งในแก้วน้ำส้มก็ละลายจนแทบจะหมดแก้ว แม้จะเห็นเพียงแค่ด้านหลังแต่ชีวอนก็ละสายตาจากคยูฮยอนไม่ได้ อยากจะเข้าไปคุยด้วย แต่ก็ทำไม่ได้ มือใหญ่แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาในตอนที่ไม่มีลูกค้ากดพิมพ์ข้อความไม่นานก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วสังเกตปฏิกิริยาของคนรับข้อความ


คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นจากหนังสือมือขาวหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเป้มาเปิดดูแล้วหน้าขาวๆ ซับสีแดงเรื่อก็หันขวับมาหาชีวอน เมื่อสบตากันเด็กตัวขาวก็เม้มปากแล้วรีบหันหน้าหนีกลับไปทางเดิม


"อยากเห็นหน้า"


ชีวอนลอบยิ้มกับตัวเอง คยูฮยอนน่ารัก และชีวอนในตอนนี้ก็มีความสุขมาก แม้จะต้องยืนจนขาแข็งและปั้นหน้ายิ้มแต่ผลตอบแทนของมันช่างคุ้มค่าเมื่อชีวอนไม่ต้องรอถึงสองอาทิตย์เพื่อจะได้เจอกับคยูฮยอน แม้เด็กตัวดีจะไม่ยอมตอบข้อความ แต่การพาตัวเองมาหาชีวอนแบบนี้พร้อมกับเสียงหวานๆ ก็ดีกว่าเป็นไหนๆ ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าโดนพี่ฮีชอลบังคับมาก็เถอะแต่ชีวอนก็ยังรู้สึกดีอยู่ดี


.


.


.


เมื่อใกล้เวลาปิดร้านคยูฮยอนก็บิดขี้เกียจและปิดหนังสือ จริงๆ คยูฮยอนไม่ต้องทนอยู่จนปิดร้านก็ได้ แค่มาให้คุณฮีชอลเห็นหน้าแล้วก็แอบหนีกลับหอ แต่คยูฮยอนก็อยู่จนกระทั่งถึงเวลาปิดร้านเพราะคยูฮยอนอยากเห็นคุณชีวอน แม้จะแค่ผ่านๆ ตอนเดินไปเข้าห้องน้ำก็เถอะ มือหยิบจานและแก้วที่เหลือแต่น้ำแข็งละลายใส่ถาดเพื่อจะยกไปคืนที่เคาทน์เตอร์ และก็เป็นอย่างที่คิดคือคุณชีวอนยืนรอคยูฮยอนอยู่แล้ว


เมื่อได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ อย่างเต็มตา คยูฮยอนก็รู้สึกว่าตัวเองช่างเหมือนกับเด็กโกหก เมื่อคืนที่พูดออกไป...ที่บอกว่าขอเวลาสองอาทิตย์ คยูฮยอนโกหก โกหกคุณชีวอน โกหกตัวเอง คยูฮยอนเป็นของคุณชีวอนตั้งแต่วันนั้นที่โรงพยาบาลแล้ว วันที่รู้ตัวว่ารักและไม่อยากถูกอีกฝ่ายทิ้งไป ที่บอกว่าขอเวลาสองอาทิตย์ ก็แค่โกหกด้วยความกลัว ยืดเวลาออกไป ปล่อยให้อะไรมันคาราคาซัง ไม่เป็นผลดีกับใคร ทั้งคุณชีวอน ทั้งคยูฮยอนเอง


คยูฮยอนคนโง่ คยูฮยอนคนหลอกลวง


"เหม่ออะไร?" เสียงเรียกทำให้คยูฮยอนรู้สึกตัว ตากลมใสกระพริบปริบเมื่อคุณชีวอนดึงถาดที่อยู่ในมือคยูฮยอนไปวาง คยูฮยอนโค้งขอบคุณกำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะก็ถูกเรียกไว้อีกรอบ


"คยูฮยอน"


คยูฮยอนไม่ได้หันกลับไปแต่ประโยคที่ได้ยินก็ทำให้หัวใจที่เหี่ยวฟีบไปเมื่อครู่พองโตขึ้นมาอีกครั้ง


"เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง"


คยูฮยอนผงกหัวแล้วรีบเดินเร็วๆ กลับไปที่โต๊ะของตัวเอง ม้วนหูฟังเก็บใส่กล่องตามด้วยหนังสือนิยายที่อ่านไปได้เกินครึ่งเล่ม แล้วเก้าอี้อีกตัวก็ถูกจับจองโดยคนที่ทำให้คยูฮยอนต้องมาที่นี่


"เป็นไงมึง?" คุณฮีชอลถามห้วนๆ ด้วยรอยยิ้ม และคยูฮยอนก็ยิ้มเจื่อนๆ กลับไป


"ก็...ดีครับ"


"ดีก็ดีแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะมึงที่จะจับคนแบบไอ้ชีวอนได้น่ะ จับได้แล้วก็ดูแลให้ดีๆ เข้าใจมั้ย? ตอนนี้มันน่ะยอมเป็นทาสมึงทุกอย่างแล้ว" บอกอย่างเอ็นดูมืออุ่นยื่นข้ามโต๊ะมาลูบหัวคยูฮยอนเบาๆ 


"ขอบคุณนะครับคุณฮีชอล ถ้าคุณฮีชอลไม่พูดให้ผมเข้าใจป่านนี้ผมคงยังคิดไม่ออก"


"ฮีชอลอ่า!!" เสียงคุณจองซูจากหน้าประตูทำให้ทั้งฮีชอลและคยูฮยอนหันไปพร้อมกัน


"เออๆ มึงไปเอารถเลย เดี๋ยวกูเดินออกไป" โบกมือไล่แฟนตัวเองคล้ายจะรำคาญแต่พอเห็นจองซูพยักหน้ารับแบบแสร้งให้ดูโง่ๆ ฮีชอลก็หลุดหัวเราะออกมา


"กูไปละนะ มึงกลับกับไอ้ชีวอนดีๆ"


คุณฮีชอลลุกขึ้นยืนทำให้คยูฮยอนลุกขึ้นตามและโค้งลาอีกฝ่าย เห็นอีกฝ่ายโบกมือปัดๆ ให้คยูฮยอนนั่งลงตามเดิมคยูฮยอนก็ยิ้มกว้าง


"จะกลับเลยมั้ย?" เสียงจากด้านหลังทำให้คยูฮยอนหันไปมอง คุณชีวอนถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วและอีกฝ่ายก็อยู่ใกล้คยูฮยอนมากๆ คยูฮยอนไม่ได้พูดอะไรแต่การคว้ากระเป๋าขึ่นมาสะพายก็เป็นการตอบคำถามของชีวอนแล้ว ชีวอนคว้ามือคยูฮยอนมากุมไว้แล้วพาเดินออกไปนอกร้าน เดินกลับบ้านด้วยกันในวันที่ลมพัดมาเย็นสบาย


คยูฮยอนใจเต้นรัว บรรยากาศตอนนี้มันแปลกเสียจนทำตัวไม่ถูก


เหมือนคู่รัก...


"อ่านหนังสือจบมั้ย?" ชีวอนถามทำลายความเงียบ


"ยังไม่จบครับแต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อ" คยูฮยอนตอบแอบเหล่มองคุณชีวอนด้วยหางตา


"เพราะมัวแต่นอนน่ะสิถึงได้ยังอ่านไม่จบ" ชีวอนว่าแล้วก็ได้หน้าบูดๆ หันมองมา


"อัจฉริยะอย่างผมต่อให้ไม่อ่านก็สอบได้คะแนนดีเหอะ" คยูฮยอนยู่ปากเถียงกลับหน้าตายเลยได้มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นมายีหัวคยูฮยอนด้วยความหมั่นเขี้ยวทำให้คยูฮยอนต้องยกมือข้างที่ยังว่างขึ้นมาจับแขนคุณชีวอนไม่ให้แกล้งตัวเอง


ชีวอนหยุดเล่นเพราะสายตามองเห็นสร้อยข้อมือสีเงินสะท้อนแสงไฟที่ข้อมือของคยูฮยอน มือใหญ่เปลี่ยนเป้าหมายจากหัวกลมๆ เป็นข้อมือขาวที่สวมสร้อยข้อมือของชีวอนไว้ ชีวอนจับมือบางมาแนบกับแก้มของตัวเอง ปากหยักกดจูบที่ข้อมือตรงตัวแหน่งของสร้อยแล้วสบตาคยูฮยอนนิ่ง


"ขอบคุณนะ"


"ผม...ก็ขอบคุณนะครับที่คุณช่วยให้ผมได้หยุดงานวันนี้ แล้วก็ขอโทษครับที่ทำให้ลำบาก" คยูฮยอนบอกไม่กล้าสบตาคุณชีวอนตั้งแต่ถูกดึงมือไปแตะที่แก้มของอีกฝ่ายแล้ว


"ไม่อยากได้คำขอโทษ ขอเป็นอย่างอื่นแทนได้มั้ย?"


คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมองคุณชีวอนเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เห็นรอยยิ้มกับนัยน์ตาวิบวับแบบนั้นก็พอจะเดาได้ว่าคุณชีวอนคงอยากได้อะไรที่จะทำให้คยูฮยอนต้องเปลืองตัวแน่ๆ


"ถ้า..." เสียงหวานเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา แต่ในเวลาเกือบเที่ยงคืนที่ไร้ผู้คนชีวอนก็ได้ยินมันชัดเจน


ตาโตหรุบลงมองพื้นฟันขาวกัดริมฝีปากล่างยั่วตาคนมอง และรางวัลที่ชีวอนจะได้รับจากการทำงานหนักก็คือ...


"จูบกันกลางถนนอีกได้มั้ยครับ?"


.


.


.


To Be Continued


.


.


.


Talk*

คนอ่านถาม...นี่มึงยังไม่จบอีกหราา 555+ ก็ใกล้จะจบแล้วล่ะค่ะแหม่ ทนๆ อ่านกันไปอีกหน่อยนะคะนะ *หัวเราะ*

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามฟิคเรื่องนี้นะคะ เป็นเวลานานเลยที่อยู่ด้วยกันมา ถ้าเรื่องนี้จบก็คงจะเหงาๆ ไปบ้าง 

แต่เรายังมีฟิคน้องหมอโบกมือเรียกอยู่หยอยๆ ค่ะ ขอพื้นที่โฆษณาฟิคเรื่องใหม่ซักนิส คึคึคึคึ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน เข้ามากดโหวต กดเป็นแฟนคลับ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นทั้งในเด็กดีและทวิตเตอร์นะคะ ขอบคุณที่ช่วยรีทวิตเวลาอัพฟิคด้วยค่ะ

รักคนอ่านม๊ากมากน้าาา ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #238 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 16:04
    อ่านตอนนี้แล้วแบบ ฟินอะ ฟินไปมั้ย คืออ่านไปเขินไป ยิ้มไป โอ๊ยยย ชเวทำเขินอะ แอร๊ยยย
    #238
    0
  2. #187 zephyreblue (@melody122) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 21:28
    เขินแทนคยูจนตัวจะแตก  หมอนจะกระจุยอยู่แล้ว >.<
    อิน้องคยูก็แหม ทำเป็นเล่นตัว แต่สุดท้ายไปขอให้เค้าจูบกลางถนนอีก  ร้ายนะยะ
    #187
    0
  3. #186 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 08:47
    "อยากเห็นหน้า"




    ฟหกด้าเวดงห่หาก่ดสฟวฟวกาด่ดสกวฟกาด้ดสหก่ก้ฟวฟงงกเาเหกดดส้ว่ว่วว ????????????????????????????????????????????????????
    #186
    0
  4. #185 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 23:36
    "ผัวมาชงกาแฟอยู่ร้านกู"

    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ
    เจ้ฮีนี้มันบทเพื่อนนางเอกชัดๆ เหมือนเป็นcatabolism เร่งปฏิกิริยาเคมีคู่รักประสาทอย่างที่ฮีให้คำจำกัดความจริงๆ

    น้องคูยอนคะนู๋ต้องไม่ใจอ่อนง่ายจิคะลูก
    เล่นตัวๆๆๆๆ เดี๋ยวอิเสี่ยจะว่าเราง่ายคะลูก
    ถึงแม้ใจและกายจะเปิดประตูพร้อมลากอิเสี่ยเข้าห้องแล้วก็เหอะ
    #185
    0
  5. #184 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 14:05
    ชอบบบทุกประโยคที่น้องคู นึก นึกถึงพี่วอนแล้วพูดในใจ ชอบบบบบบบบ
    และนี่ ไม่ต้องรอถึง 2 อาทิตย์เถอะ เดี๋ยวน้องคยูลงแดงนะ กร๊ากกกกกกกก
    #184
    0
  6. วันที่ 25 กันยายน 2558 / 17:09
    เด็กบ้านี่ ไปขอจูบเค้ากลางถนนอีก คยูฮยอนคนไม่เต็มเต็ง
    #183
    0
  7. #182 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 15:25
    ลูกแมวววววว ทำไมขี้อ่อยแบบนี้ห้ะะะะะะะ
    เดี๋ยวพี่ซีวอนก็ทำให้หายใจไม่ทันอีกหรอก ลูกแมวเอ้ยยยยย ตั้ลล้าคคคคคค
    #182
    0
  8. #181 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 10:21
    มาทำงานทีร้านกาแฟแทน โอ้โห ไม่รักจริงคงไม่ทำใช่ไหมคะคุณชีวอน
    แล้วนี่อะไร มาขอจูบกลางถนนอีกแล้ว คิดว่าน้องลูกแมวจะเขินหน้าสั่นบ้างไหมล่ะ คนบ้าาาาาาาาา
    #181
    0
  9. #180 P-Three (@praew-paween29) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 08:54
    ไรเตอร์เขียนน่ารักอ่ะ มันหวานปนห้วนๆแต่โคตรเขินเลย อยากให้มีncนะเค๊อะ ไม่ได้หื่นเนอะ อิอิ ^,,^
    #180
    0