[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 22 : 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    11 ก.ย. 58


.

.

.

คยูฮยอนตื่นขึ้นมาในตอนสายๆ ของวัน ความมึนหัวยังพอมีอยู่แต่คงไม่ใช่เพราะพิษไข้สงสัยว่าจะเป็นเพราะพิษเหล้าของคุณฮีชอลซะมากกว่า คยูฮยอนกวาดตามองรอบห้องก็พบแต่ความว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเมื่อคืนชางมินกลับมาเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าเมื่อเช้าชางมินออกไปตอนไหน

รู้แต่ว่า...คยูฮยอนฝัน...ฝันถึงคุณชีวอน

ปลายนิ้วยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง อืมม... ยังรู้สึกอยู่เลย แม้แต่ในฝันคุณชีวอนก็ยังจูบเก่ง อืมม...

นี่กูคิดอะไรของกูเนี่ย?!!!!!!!! เป็นฝันที่บ้ามาก โอ้ย!!!! โจคยูฮยอน!!!! ใครสั่งใครสอนให้ฝันแบบนี้?! ไปจูบผู้ชายก่อนแบบนั้นได้ยังไง?! โอ้ย!!!! ดีนะกูหลับต่อก่อนไม่งั้นได้ถึงขั้น . . .

อ๊ากกกกก ไข้กูขึ้นแล้วเนี่ย!! ร้อน!!!!!!!!!!

ฮืออออออ

มือขาวตลบผ้าห่มขึ้นคลุมหัวแล้วดิ้นไปดิ้นมาอยู่ในนั้น บ้า บ้าโคตรๆ เป็นเอามาก หนักมาก

รักคุณชีวอนอย่างนั้นหรอ? โจคยูฮยอนเนี่ยนะ? 

ไม่ๆ ต้องเป็นเพราะเหล้าแปลกๆ ของคุณฮีชอลแน่ๆ ไม่ๆ คยูฮยอนจะไปรักคนใจร้ายแบบนั้นลงได้ยังไง นี่ก็หนีมาตั้งสองรอบ ไม่ได้รักหรอก ถ้ารักเดี๋ยวถูกแส้ฟาด

โว้ย!! ก็แล้วไปคิดถึงทำไมวะ?!

คุณชีวอนแม่งๆๆๆ ขนาดในฝันยังตามมาหลอกหลอนกันให้หวั่นไหว มาจูบมือ จูบปาก มาบอกให้รัก มาบอกว่าจะไม่ทิ้ง ไม่ปล้ำกูด้วยเลยล่ะปลวก!!

มึงนี่ก็ช่างจินตนาการนะโจคยูฮยอน!!!!

แต่ก็นั่นแหละขนาดจิตใต้สำนึกคยูฮยอนยังคิดถึงคุณชีวอนเลย

รักไปแล้ว?

ปากแดงเบะออกโดยอัตโนมัติจมูกเริ่มแสบและตาก็เริ่มเบลอเพราะน้ำที่รื้นขึ้นมา

คิดได้ตอนนี้ก็สายไปแล้วมั้ย? เป็นฝ่ายเดินออกมาเอง ถอยออกมาเอง เขาก็ไม่แคร์หันไปควงผู้หญิงสวยๆ ออกงาน แล้วคยูฮยอนจะทำอะไรได้ล่ะ เสือกโง่เอง คิดไม่ได้เอง

ถึงคิดได้แล้วยังไงล่ะ?! ยังไงคุณชีวอนก็ไม่ให้รักอยู่แล้ว ถึงรู้เร็วกว่านี้แล้วบอกออกไปก็ถูกทิ้งอยู่ดี

โอ๋ๆ ไม่เอาไม่ร้องนะ

ช่างแม่ง!! ปวดหัว!!

คยูฮยอนพลิกตัวนอนตะแคงพยายามข่มตาให้หลับไปอีกรอบจะได้ไม่ต้องคิดอะไรอีกและเผลอๆ เผื่อจะฝันดีอีกๆ กำลังเคลิ้มๆ จะหลับไม่หลับแหล่ประตูห้องก็ถูกเปิดพรวดออกมาจากข้างนอกพร้อมกับ

"เซอร์ไพรส์!!"

คยูฮยอนทำเป็นแกล้งหลับยังโกรธไม่หายที่ถูกหลอกให้กินเหล้ารสชาติอร่อยจนหมดกระติก

"ไอ้คยูฮยอน!! มึงตื่นเดี๋ยวนี้เลย!! จะเที่ยงแล้วไอ้ห่า!!" ฮีชอลว่าเสียงดังเมื่อเห็นว่าคนที่มาหากำลังนอนตะแคงหันหลังให้ตัวเองอยู่

เอ๊ะ!! ไอ้นี่!! ไม่ยอมตื่นเรอะ?!

"โรกูกอ! โรกูกอ! โรกูกอ! มัลเรมัล! โรกูกอ! โรกูกอ! โรกูกอ! มัลเรมัล! "

โอ้ย!! คยูฮยอนละอยากจะบ้าตาย!! ทำไมพระเจ้าต้องผลิตมนุษย์เข้าใจยากอย่างคุณฮีชอลขึ้นมาบนโลกด้วยนะ?! คยูฮยอนขยับตัวแล้วลุกขึ้นนั่งหน้าบูดพยายามทำเหมือนกับว่าเพิ่งตื่นจริงๆ

"คุณฮีชอล ผมเป็นคนป่วยผมต้องการการนอนหลับพักผ่อนที่เพียงพอนะครับ" คยูฮยอนบ่นกระปอดกระแปดแต่คุณฮีชอลไม่ได้ว่าอะไรแถมยังเดินไปเปิดตู้หยิบเสื้อผ้ามาโยนใส่คยูฮยอนอีก

"มึงหายละไอ้สัตว์ หมอเขาจะให้ออกจากโรงบาลละ ไปเร็ว!! ไปแดกเนื้อย่างกัน" คุณฮีชอลพูดอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหาน้ำมาดื่ม

"จริงเหรอครับ?!" คราวนี้คยูฮยอนหูผึ่งไม่นึกโกรธอีกคนเลยที่มาขัดขวางการนอนอันมีค่าของคยูฮยอน

จัดการอะไรเรียบร้อยคยูฮยอนก็มานั่งยิ้มกว้างอยู่ในรถสปอร์ตสีแดงของคุณฮีชอลที่เคยนั่งเมื่อคราวก่อน นอนง่อยดมกลิ่นแอลกอฮอล์ในโรงบาลตั้งสองคืนได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกนี่มันดีจริงๆ

เออ ต้องส่งข้อความไปบอกไอ้ชางมินด้วยเดี๋ยวแม่งสะเหร่อไปหาที่โรงพยาบาลแล้วจะมาด่าคยูฮยอนอีก

ไม่นานรถคันหรูก็มาจอดอยู่หน้าร้านเนื้อย่างหน้าตาธรรมดาๆ ร้านหนึ่ง คยูฮยอนก้าวลงจากรถเดินตามคุณฮีชอลไปต้อยๆ ตาโตลอบสังเกตการแต่งตัวของอีกฝ่าย

กางเกงลายดอกกับเสื้อลายดอก คุณฮีชอลแม่งโคตรจะมีความเป็นตัวของตัวเอง ไปตกลงปลงใจกับคุณจองซูที่เป๊ะทุกกระเบียดนิ้วได้ไงวะ

"มึงนินทาอะไรกู?"

"ปละเปล่าครับ ผมแค่กำลังคิดว่าคุณฮีชอลแต่งตัวสดใสดีจัง" คยูฮยอนรีบแก้ตัวพลางนั่งลงกับโต๊ะ จัดแจงหยิบจานเช็ดตะเกียบเซิร์ฟน้ำให้คนอาวุโสกว่า

"กูรู้กูแต่งตัวดี ไม่ต้องปลื้มมากนะ กูมีแฟนแล้ว"

คยูฮยอนล่ะอยากจะเบ้ปากแล้วกลอกตามองบนให้มันรู้แล้วรู้รอดกับคำพูดโคตรจะมั่นหน้าของคุณฮีชอลแต่ก็ต้องบังคับปากให้ยิ้มหวานพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกไปเล็บจิกกับต้นขาตัวเองไว้เพราะไม่อยากตายก่อนวัยอันควร โชคดีที่เนื้อมาเสิร์ฟคยูฮยอนเลยไม่ต้องฝืนหัวเราะอีก

"เออว่าแต่เมื่อคืนไอ้ชีวอนมันไปหามึงมั้ย?"

เคร้ง!!

เสียงตะเกียบตกใส่ชามโลหะดังก้องกังวานพอๆ กับเสียงหัวใจคยูฮยอนที่เต้นแรงเพราะดันนึกไปถึงความฝันเมื่อคืน

"ไม่ได้มานี่ครับ แต่ถึงมาผมก็ไม่รู้หรอกครับ ขนาดเพื่อนผมกลับมากี่โมงออกไปกี่โมงผมยังไม่รู้เลย ก็เหล้าคุณฮีชอลแรงซะขนาดนั้น" ปลายประโยคเบาเสียงลงแต่ก็ยังถูกตาโตน่ากลัวตวัดมองมาอยู่ดี 

"กูก็กะว่าถ้าไอ้ชีวอนมันไปเยี่ยมมึงมึงจะได้อาศัยเหล้าเข้าช่วยอ้อนมันให้เต็มที่งี้ ไอ้ห่า!! เสือกหลับเป็นตาย!!" ฮีชอลว่าพลางคีบเนื้อเข้าปากอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์ รู้อยู่แล้วล่ะว่าไอ้ชีวอนมันไปเยี่ยมไอ้คยูฮยอน ก็เล่นโทรมาขอให้ไอ้จองซูทำยังไงก็ได้ให้เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของคยูฮยอนเข้าไปทำงานที่ร้านขนาดนั้น ก็แค่ลองถามดูเฉยๆ เผื่อว่าที่ลงทุนเหล้านอกไปเกือบครึ่งขวดจะได้ผลบ้าง แต่ดูแล้วแม่งจะเหลว

"แต่ก็อย่างว่าละนะ มึงเสือกกระแดะไปบอกเลิกไอ้ชีวอนเอง ไอ้ชีวอนมันก็ความอดทนไม่สูง อะไรลงทุนต่ำได้ง่ายมันก็อยากได้ เจอมึงเล่นตัวมันเลยหันไปเล่นลูกรัฐมนตรีแทน" ปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น ทำให้คยูฮยอนขมวดคิ้วฉับหน้าง้ำขึ้นมาทันที

"ทำไมคุณฮีชอลต้องพูดแบบนี้ด้วยละครับ?"

"เอ้า!! ก็พูดเรื่องจริง" ฮีชอลยิ้มอย่างเป็นต่อจนคยูฮยอนหน้าหงอยลง

เถียงไม่ออก

"สรุปคุณอยากให้ผมรักหรือไม่รักคุณชีวอนกันแน่ครับเนี่ย? ทำไมต้องมาพูดให้ผมคิด ทำให้ผมรู้ แล้ว ผมเสียใจนะครับ" คยูฮยอนเริ่มจะงอแงจนฮีชอลนั่งไม่ติดหันซ้ายแลขวาเลิ่กลั่ก

"ไอ้สัตว์!! อย่าร้องนะมึง!! กูปลอบใครไม่เป็น!!" ฮีชอลโวยวายรีบคีบเนื้อใส่จานให้คยูฮยอน

"งั้นสั่งเนื้อเพิ่มอีกได้มั้ยครับ?" คยูฮยอนเงยหน้ามาอ้อนจนฮีชอลละอยากจะเขวี้ยงตะเกียบใส่หน้า เมื่อกี้มึงยังดราม่าอยู่เลยไม่ใช่เรอะ?!

"ไอ้เลว!!!!!!!!!!"

"คุณฮีชอลอย่าว่าผมเลยนะครับ ผมเพิ่งหายป่วยก็ต้องบำรุงกันหน่อย" 

สุดท้ายคยูฮยอนก็ได้เนื้อเพิ่มสมใจอยาก เด็กสมาธิสั้นอารมณ์แปรปรวนกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ขณะย่างเนื้อบนเตาไปด้วย

"แล้วเรื่องไอ้ชีวอนน่ะ สรุปสำเหนียกได้แล้วหรอว่ารัก?"

เคร้ง!!

คยูฮยอนทำตะเกียบหล่นอีกรอบแล้วก็รีบเก็บขึ้นมาใหม่ทำทีเป็นไม่ได้ยินคำถามของคุณฮีชอลก้มหน้าก้มตาเอาเนื้อใส่ผัก เอาทั้งผักทั้งเนื้อใส่ปาก

"กู-ถาม" ฮีชอลกดเสียงต่ำทำให้คยูฮยอนห่อไหล่รีบเคี้ยวรีบกลืนแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง

"ก็คง..รัก...มั้งครับ" คยูฮยอนถอนหายใจ เออเว้ย!! ความรู้สึกบทจะชัดก็ชัดเสียจนแทบจะรับไม่ไหว

"อืม" ฮีชอลรับคำ ไอ้เด็กนี่มันซื่อดีเว้ย ถ้าชี้นกเป็นควายมันก็คงเชื่อว่าเป็นควายละมั้ง

"ถึงผมรักเขาแล้วผมควรจะทำอะไรต่อล่ะครับ เขาห้ามไม่ให้ผมรักเขา แล้วก็อย่างที่คุณฮีชอลบอกผมเป็นฝ่ายเลิกยุ่งกับเขาเอง...แล้วเขาก็ไปออกงานกับลูกสาวรัฐมนตรี" คยูฮยอนเขี่ยเนื้อบนเตาเล่น เลี่ยงไม่มองหน้าคุณฮีชอล

ไม่ควรเลยจริงๆ โจคยูฮยอนไม่ควรไปยุ่งกับคุณชีวอนแต่แรกเลย

ตะเกียบถูกเคาะมาที่หัวเบาๆ ทำให้คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นไปมองคุณฮีชอลอีกรอบ

"ไอ้ชีวอนมันก็รักมึงนะ" ฮีชอลบอกด้วยรอยยิ้ม และคยูฮยอนก็ตาโตเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"ไอ้ชีวอนมันไม่เคยรักใคร มึงก็อดทนอีกนิด ให้เวลามันหน่อย อีกไม่นานหรอก เดี๋ยวมันทนไม่ไหวก็มาหามึงเอง ถึงตอนนั้นก็ห้ามเล่นตัวนะรู้มั้ยไอ้เด็กโง่" ฮีชอลบอกจริงจังด้วยท่าทางสบายๆ ไม่คุกคามเป็นครั้งแรกทำให้คยูฮยอนที่ได้ฟังถึงกับน้ำตาซึม

"ผม...ขอถามได้มั้ยครับ...ทำไมคุณฮีชอลถึงคิดว่าคุณชีวอนรักผมล่ะครับ?"

"กูไม่ได้คิด แต่กูรู้ ไอ้ชีวอนน่ะมันไม่เคยทำเพื่อใครขนาดนี้หรอก มันไม่ออกไปหาใครดึกดื่นทั้งชุดนอน มันไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเรื่องคนอื่น มันไม่เคยพาใครออกงาน มันไม่เคยหึงใคร แล้วก็ไม่เคยเจ็บเพราะใครด้วย แต่กับมึงไอ้ชีวอนมันเป็นทุกอย่างที่กูพูดไปเลยล่ะ"

คยูฮยอนไม่ได้ตอบว่าอะไร ฮีชอลเห็นอย่างนั้นก็หมั่นเขี้ยวยีหัวคยูฮยอนแรงๆ

"เอ้า!! หันไปยิ้มให้กล้องหน่อยมึง" ฮีชอลว่าแล้วชี้ไปที่ด้านหน้าร้านทำให้คยูฮยอนหันมองตามแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามีคนถือกล้องอยู่ด้านนอก

"อะไรหน่ะครับ?! ทำไมถึงมีคนมาถ่ายรูปด้วยล่ะครับ?!" คยูฮยอนถามด้วยความระแวง นี่กูไปเหยียบหางหมาผู้มีอิทธิพลที่ไหนรึเปล่าวะ? ทำไมถึงได้มีคนตามมาถ่ายรูปล่ะ? นี่กูจะโดนฆ่าตายมั้ย?

"คนของไอ้ชีวอนมัน มึงน่ะอยู่ในสายตามันตลอดนั่นแหละ" ฮีชอลบอกขำๆ เห็นคยูฮยอนตาโตจนจะถลนแถมยังหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกก็ยิ่งหัวเราะ

"ไอ้ชีวอนมันรักมึงจริงๆ นะ"

.

.

.

ชีวอนนั่งอยู่ในห้องทำงาน รูปของคยูฮยอนในร้านเนื้อย่างที่เจ้าตัวหันมามองกล้องทำให้ชีวอนอดที่จะหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้ หลังจากที่พี่ฮีชอลบอกให้เด็กน้อยรู้ว่าชีวอนส่งคนไปตาม คยูฮยอนก็คงทนอึดอัดไม่ไหวเลยเดินไปบอกคนของชีวอนให้เลิกตาม แต่คนของชีวอนจะขัดขำสั่งชีวอนก็ไม่ได้สุดท้ายคยูฮยอนเลยขอคุยโทรศัพท์กับจองฮุน

"คุณจองฮุนครับ นี่ผมคยูฮยอนนะครับ สะดวกคุยมั้ยครับ?"

"คุณคยูฮยอนโทรมามีอะไรรึเปล่าครับ?" จองฮุนกรอกเสียงถามด้วยความแปลกใจ

"คือ...ผมรู้แล้วครับว่าคุณชีวอนให้คนคอยตามผม"

"อ่อ...ครับ คุณคยูฮยอนจะคุยกับมิสเตอร์ชเวมั้ยครับ?" ถามพลางลุกจากโต๊ะทำงานของตัวเองเดินไปเคาะประตูห้องทำงานของมิสเตอร์ชเว

"ไม่ๆ ครับ ผม-"

"คุณคยูฮยอนรอซักครู่นะครับ" จองฮุนพูดขัดแล้วกด Mute โทรศัพท์ ไม่ต้องรอให้มิสเตอร์ชเวอนุญาตจองฮุนก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง

"มีอะไร?" ชีวอนเงยหน้าขึ้นจากโน้ตบุ๊กที่กำลังพิมพ์งานอยู่ รู้อยู่แล้วว่าคงเป็นเรื่องคยูฮยอนเพราะถ้าเป็นเรื่องอื่นๆ จองฮุนจะโทรเข้ามา

จองฮุนส่งโทรศัพท์มาให้โดยไม่ได้พูดอะไรทำให้ชีวอนขมวดคิ้วแล้วยื่นมือไปรับโทรศัพท์มาถือไว้ พอเห็นว่าเป็นชื่อของคยูฮยอน ชีวอนก็อดจะใจเต้นแรงไม่ได้

อยากได้ยินเสียง

"คือผมจะฝากบอกคุณชีวอนเฉยๆ ครับว่าเอ่อ...ให้ช่วยหยุดส่งคนมาตามผมน่ะครับ"

"คยูฮยอน"

ชีวอนไม่รู้ว่าคยูฮยอนกำลังทำหน้าแบบไหนแต่เมื่ออีกฝ่ายเงียบไปชีวอนก็เริ่มใจไม่ดี

"คยูฮยอน พูดอะไรบ้างสิ"

"ก็อย่างที่ผมพูดไป คุณ...อย่าส่งคนมาตามผมอีกนะครับ"

"ฉันเป็นห่วงนาย" ชีวอนตอบไปตามจริงและสิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงสัญญาณตัดสายโทรศัพท์

ทั้งๆ ที่เมื่อวานชีวอนยังอยู่ในห้วงสำนึกของคยูฮยอนอยู่เลย แต่ตอนนี้ชีวอนเหมือนเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคยูฮยอนไปแล้ว

ฉันต้องทำยังไงนายถึงจะกลับมาคยูฮยอน

"แล้วเรื่องที่คุณคยูฮยอนไม่ให้ส่งคนไปตาม คุณจะว่ายังไงครับ?" จองฮุนถามขึ้นเมื่อเห็นว่ามิสเตอร์ชเววางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ

"ไม่ต้องส่งคนไปตาม ฉันจะเป็นคนไปตามเอง" บอกเสียงเรียบแล้วจัดการปิดโน้ตบุ๊กที่ยังทำงานค้างไว้ แล้วเดินออกจากห้องไป ยิ่งได้ยินเสียงก็ยิ่งคิดถึง ไม่ต้องให้คนไปตามก็ดีเพราะชีวอนอยากเห็นคยูฮยอนกับตาตัวเอง

.

.

.

เมื่อออกจากโรงพยาบาล คยูฮยอนก็รู้สึกว่าชีวิตกำลังจะชิบหายเพราะนอกจากจะยังไม่ได้อ่านหนังสือแล้วคยูฮยอนยังร้องเพลงรักเพลงเดิมที่เคยซ้อมไว้ไม่ได้เนื่องจากอารมณ์อกหักรักคุด แถมพรุ่งนี้มะรืนนี้ก็ต้องไปทำงานพิเศษอีก คยูฮยอนไม่ได้ลาหยุดไว้เพราะคิดว่าจะอ่านหนังสือทัน มั่นหน้าสุดๆ ไปเลยโจคยูฮยอน หึๆ

คยูฮยอนไม่ชอบตื่นเช้า เมื่อคืนจึงเลือกอ่านหนังสือจนดึกแล้วตื่นขึ้นมาในตอนสายๆ ของวันแทน วันนี้ชางมินไม่มีสอบ คยูฮยอนเลยได้กินข้าวเช้ากึ่งข้าวเที่ยงอร่อยๆ ก่อนไปมหาลัยพร้อมกันกับชางมินที่บอกว่าจะไปอ่านหนังสือที่หอสมุดของมหาลัย

"มึงจะซ้อมถึงกี่โมง?" ชางมินถามเมื่อเดินมาส่งคยูฮยอนที่หน้าคณะ

"ดึกโน่นเลยมึง ไม่ต้องรอกูนะกลับบ้านไปนอนก่อนเลย" คยูฮยอนบอกแล้วชางมินก็ได้แต่พยักหน้ารับแบบแกนๆ เห็นแบบนั้นคยูฮยอนก็รู้ว่าเพื่อนต้องรอแน่ๆ จึงลอบถอนหายใจ

"เดี๋ยวกูเลิกแล้วกูโทรหา โอเคป้ะ?" 

"โอเค ตอนเย็นถ้าขี้เกียจออกไปหาอะไรแดกก็โทรหากูเข้าใจมั้ย? แล้วก็อย่าซ้อมจนดึกมาก มึงเพิ่งออกจากโรงบาล เกิดทรุดไปอีกรอบจะซวย" ชางมินบอกพลางยกมือลูบหัวคยูฮยอนเบาๆ

"ครับๆ พ่อ" รับคำขำๆ แล้วหันหลังเดินเข้าคณะตัวเองไป ก่อนจะเข้าไปในตึกก็ไม่วายหันกลับไปมองสำรวจรอบๆ ว่ามีคนแปลกหน้าน่าสงสัยตามตัวเองอยู่รึเปล่า พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติคยูฮยอนก็โบกมือให้ชางมินที่ยังยืนรออยู่แก้เก้อแล้วรีบวิ่งเข้าคณะไป

ไม่รู้เลยว่าใครคนหนึ่งกำลังมองตนเองจากห้องๆ หนึ่งบนอาคารที่อยู่ติดกัน...

ตั้งแต่เมื่อวานที่รู้ว่าคุณชีวอนส่งคนมาตาม ใจนึงคยูฮยอนก็รู้สึกดี คิดไปว่าคุณชีวอนยังแคร์ แต่พอรู้แล้วมันก็ยากที่จะทำตัวตามปกติ สุดท้ายทนอึดอัดไม่ไหวคยูฮยอนเลยเดินไปหาคนที่คุณชีวอนส่งมาบอกว่าจับได้แล้วเลิกตามผมเถอะ แต่อีกฝ่ายปฏิเสธเพราะว่าขัดคำสั่งเจ้านายไม่ได้คยูฮยอนเลยต้องโทรไปหาคุณจองฮุน ตอนแรกก็ตั้งใจแค่ว่าจะให้ฝากบอกคุณชีวอนเฉยๆ แต่คุณพี่หน้านิ่งแม่งเสือกรู้งานส่งโทรศัพท์ให้คุณชีวอนซะอย่างนั้น คยูฮยอนเลยทำอะไรไม่ถูกเลย

"ฉันเป็นห่วงนาย"

ถ้อยคำอ่อนหวานที่พูดด้วยน้ำเสียงแสนเศร้ายังตามหลอกหลอนคยูฮยอนมาจนถึงตอนนี้ พอๆ กันกับข้อความจากความฝันที่ผีคุณชีวอนทิ้งเอาไว้ให้ เผลอคิดถึงทีไรหน้าก็เริ่มร้อนและหัวใจก็เต้นเร็วจนควบคุมไม่ได้

เมื่อวานคยูฮยอนไม่ได้ตั้งใจจะกดตัดสายแต่เพราะตกใจ ทำอะไรไม่ถูก คยูฮยอนเลยกดตัดสายทิ้งไปทั้งอย่างนั้น

คำว่ารักติดอยู่ที่ปากแต่พูดออกไปไม่ได้

คยูฮยอนกลัว ความรักแม่งน่ากลัวมากจริงๆ

เดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนมาถึงห้องซ้อมได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่ก็เอาเถอะ คยูฮยอนต้องรีบซ้อม เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาทำให้คยูฮยอนร้องเพลงรักที่เคยซ้อมไว้ไม่ได้แล้ว มันร้องไม่ออก มันเศร้า ก็เลยต้องเปลี่ยนเพลงใหม่กระทันหัน และเพลงใหม่นี้ก็โคตรจะตรงใจชนิดที่ว่าไม่ต้องบิ้วต์อารมณ์อะไรให้เหนื่อยเลยล่ะ

เฮ้อ...

แทนที่การหมกตัวอยู่กับดนตรีจะทำให้ลืมคุณชีวอนไปได้บ้าง แต่เพลงเพลงนึงกลับทำให้คยูฮยอนยิ่งหมกมุ่นและจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกของตัวเองและเอาแต่คิดถึงใครอีกคน

แล้วคยูฮยอนจะต้องอดทนรอคุณชีวอนไปถึงเมื่อไหร่กัน?

คำตอบก็คือ...

วันเดียวเท่านั้นล่ะ

.

.

.

คยูฮยอนตื่นไปมหาลัยตอนเกือบๆ สิบโมงเพราะต้องไปซ้อมร้องเพลง ตอนแรกชางมินก็บอกว่าจะมาด้วยแต่เหมือนที่บ้านจะโทรมาให้ไปกินข้าว คยูฮยอนเลยไล่ชางมินกลับบ้านแถมบังคับให้นอนค้างที่บ้านอีกคืนนึง วันนี้คยูฮยอนเลยได้รับอิสระไม่มีพ่อมาคอยคุมความประพฤติ อยากจะซ้อมร้องเพลงนานแค่ไหนกได้ จะกินข้าวไม่กินข้าว จะทำอะไรก็ได้ แต่ถึงจะอยากซ้อมร้องเพลงจนค่ำมืดมากแค่ไหนคยูฮยอนก็ต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟคุณจองซูอยู่ดร หวังว่าคุณฮีชอลจะไม่มานะ ไม่งั้นคยูฮยอนคงได้ปวดหัวจนต้องกลับเข้าไปนอนในโรงบาลแน่ๆ

ทันทีที่คยูฮยอนก้าวเท้าเข้าไปในร้านกาแฟ พี่กีจุนก็ถลาเข้ามาหา ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ จับหน้าจับแขนดูว่าคยูฮยอนไม่เป็นอะไร แล้วรายนั้นก็พาคยูฮยอนไปหลังเคาทน์เตอร์กำชับว่าวันนี้ให้รับออเดอร์กับชงกาแฟเท่านั้น

ก็ดี คยูฮยอนจะได้แอบอ่านหนังสือได้

เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้นทำให้คยูฮยอนรีบเงยหน้าขึ้นจากหนังสือแล้วหน้าขาวที่ปกติก็ขาวอยู่แล้วก็พลันซีดสนิทเมื่อเห็นคนที่หน้าประตูและใครอีกคนที่เดินตามมา

คุณชีวอนกับลูกสาวรัฐมนตรี...

ไอ้คุณมิสเตอร์ชเวชีวอนนี่แม่งเข้าใจอะไรผิดรึเปล่าวะ?! รักกูแต่ควงลูกสาวรัฐมนตรีมาเย้ยกูเนี่ยนะ!! ไอ้บ้า!!

คยูฮยอนหน้าหงิกจะหนีไปหลังร้านให้คนอื่นมารับออเดอร์แทนก็มองหาใครที่จะมาช่วยชีวิตคยูฮยอนไม่เจอ สุดท้ายเมื่อคุณชีวอนในชุดสูทเต็มยศเดินเข้ามาคยูฮยอนเลยต้องปั้นหน้ายิ้มเอ่ยทักเสียงสดใส

"สวัสดีครับ จะรับอะไรดีครับ?" คยูฮยอนเลี่ยงไม่สบตาคุณชีวอน ความรู้สึกหน้าชาเป็นยังไงมาวันนี้คยูฮยอนเข้าใจแจ่มแจ้ง!!

"อเมริกาโน่เย็นแก้วนึง แล้วก็คุณซอนฮวาเอาเป็นชามะลิเย็นเหมือนเดิมนะครับ" ประโยคแรกบอกคยูฮยอน ส่วนประโยคยืดยาวข้างหลังคุณชีวอนหันไปคุยกับหญิงสาวที่เดินมาหยุดอยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงแสดงออกถึงความเป็นสุภาพบุรุษเสียเต็มประดา

คยูฮยอนละอยากจะร้องเหอะ!! ถ้าจะพาแฟนไปกินกาแฟก็ช่วยเดินถัดไปอีกซักสองสามร้านไม่ได้รึไงวะ?!

"อเมริกาโน่เย็นแก้วนึง ชามะลิเย็นแก้วนึงนะครับ ทั้งหมด 11,000 วอนครับ" คยูฮยอนจิ้มหน้าจอตรงหน้าแรงๆ จนหน้าจอจะทะลุเป็นรูคามืออยู่แล้ว โกรธ โกรธมาก โกรธจนน้ำตาจะไหลเลยให้ตายสิ

มือขาวยื่นไปรับบัตรเครดิตที่ถูกส่งมา เพียงแค่ปลายนิ้วแตะกันคยูฮยอนก็สะดุ้งตาโตเผลอสบเข้ากับตาคมโดยไม่ตั้งใจ และคยูฮยอนก็เหมือนถูกตรึงไว้อย่างนั้น แม้จะกระพริบตายังทำไม่ได้ และน้ำตาก็เริ่มจะรื้นขึ้นมาที่ขอบตาทั้งสองข้าง

เป็นกูมั้ยที่ควรจะมองมึงด้วยสายตาเจ็บปวดแบบนั้น ไม่ใช่มึงที่ควงผู้หญิงมาอวดกูแบบนี้ ไอ้ห่าเอ้ย!!

โชคดีที่กระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้นทำให้คยูฮยอนได้สติรีบเบนสายตาไปทางประตู แล้วคยูฮยอนก็ต้องลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

คุณฮีชอลอีกแล้วเรอะ?!

"เห่ย!! สั่งยังมึง? สั่งเสร็จแล้วก็ไปนั่งดิกูจะได้สั่งบ้าง มัวแต่ยืนมองพนักงานอยู่ได้ไอ้ห่าเดี๋ยวแม่งก็ท้องกันพอดี" ฮีชอลพูดแล้วเดินมาผลักชีวอนให้พ้นจากหน้าเคาทน์เตอร์ เห็นชีวอนยักไหล่แล้วพาซอนฮวาไปนั่งรอก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"ทำไมคุณฮีชอลพูดอย่างนั้นล่ะครับ? คุณชีวอนมากับเอ่อ..." ถามเสียงเบาทั้งที่หน้าแดงก่ำ

"คิดเองเออเองจนช้ำในตายไปรึยังล่ะมึง?" ฮีชอลถามฉีกยิ้มเยาะให้คยูฮยอน เห็นคยูฮยอนมองมาหน้างอก็หัวเราะชอบใจ

"อย่ามาทำน้ำตาคลอเบ้าใส่กู กูไม่โอ๋มึงหรอก ไม่ซื้อเนื้อให้แดกด้วย มันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด เดี๋ยวมึงก็รู้ กูเอาบราวนี่ชีสเค้กกับกีวี่ปั่นนะ คิดเงินกับไอ้จองซู" คุณฮีชอลพูดจบก็ตบหัวคยูฮยอนปุๆ แล้วเดินไปนั่งกับคุณชีวอนและผู้หญิงในชุดเดรสแขนกุดสีพีชนามว่าคุณซอนฮวา

คยูฮยอนถอนหายใจอีกรอบ ไม่เห็นจะเข้าใจอะไรเลย ก็พาผู้หญิงมาด้วยขนาดนี้จะให้คยูฮยอนเข้าใจว่ายังไงล่ะ?! เพื่อนสาวรึไง?!

"พี่ว่าทำแบบนี้คยูฮยอนจะไม่ยิ่งเข้าใจผิดเหรอ?" ชีวอนถามเสียงเครียดเมื่อเห็นคยูฮยอนที่หน้าบูดบึ้งผละไปชงกาแฟ

"ก็ต้องเข้าใจผิดอยู่แล้ว แต่เดี๋ยวพอมันรู้ความจริงเรื่องมันก็จะง่ายขึ้น ก็เหมือนมึงนั่นแหละ ยิ่งหึงก็ยิ่งแสดงออก" ฮีชอลบอกโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ เอาจริงๆ ว่าโกหกเถอะ!! ไอ้คยูฮยอนเจออย่างนี้ก็ต้องโกรธอยู่แล้ว สมน้ำหน้าไอ้ชีวอนมัน ฮีชอลหมั่นไส้ ถึงจะรู้สึกผิดกับไอ้คยูฮยอนมันนิดหน่อยก็ แต่เดี๋ยวไว้ค่อยเลี้ยงเหล้าปลอบใจก็แล้วกัน

กาแฟ ผลไม้ปั่นและเค้กถูกนำมาเสิร์ฟในเวลาไม่นาน ชีวอนยกอเมริกาโน่เย็นขึ้นดื่มแล้วก็แทบจะสำลักเมื่อความขมแล่นปร่าไปทั้งปากทั้งคอ

นี่คยูฮยอนใส่กาแฟมากี่ช็อตเนี่ย?!

เหลือบตามองตัวต้นเหตุก็เห็นว่ากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ ใจอยากจะเดินไปกระชากเด็กแสบมาจูบล้างปากให้รู้แล้วรู้รอดแต่ว่าทำไม่ได้ ชีวอนจึงได้แต่เก๊กขรึมจิบกาแฟต่อเหมือนกับว่ากาแฟแก้วนี้ก็เป็นแค่อเมริกาโน่เย็นธรรมดาๆ ไม่ใช่กาแฟบ้าที่จะทำให้ชีวอนตาค้างไปได้อีกซักสามคืน

คิดจะแกล้งกันแบบนี้เหรอ?

ชีวอนแกล้งกระแอมดังๆ ทำให้คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมามอง เห็นรายนั้นยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจชีวอนก็แกล้งโอบไหล่ดึงซอนฮวาเข้ามาใกล้แล้วดึงแก้วชามะลิของซอนฮวามาดื่ม

คยูฮยอนเห็นอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วฉับแล้วหันหลังเดินหนีเข้าไปด้านหลัง

ฮีชอลที่มองเหตุการณ์อยู่ก็ถึงกับต้องถอนหายใจ 

"นี่พวกมึงอายุ 15 เหรอ?! ยั่วโมโห ยั่วให้หึง โอ้ย!!"

"ได้เห็นพี่ชีวอนแบบนี้ก็ตลกดีนะคะ"

"เหอะ!! ทุกคนลองดื่มนี่ซะก่อนแล้วจะรู้ว่าไม่ตลก!!" ชีวอนโวยหลุดมาดนักธุรกิจนิ่งขรึมไปอยู่มากโข พลางกระแทกแก้วอเมริกาโน่ลงกลางโต๊ะ

"อะไรวะ?" ฮีชอลถามแล้วเอื้อมมือมาหยิบแก้ว ดูดเข้าไปเต็มรักแล้วก็แทบพ่นน้ำสีดำๆ นั่นใส่หน้าชีวอน

ไอ้เหี้ย!!!!!!!!!!!!

รีบลุกขึ้นยืนหันซ้ายหันขวาแล้วก็พุ่งตัวไปที่อ้างล้างแก้วด้านหลังเคาทน์เตอร์คายน้ำขมจนขึ้นหัวออกไปให้หมดแล้วรีบเดินกลับมาที่โต๊ะคว้าแก้วกีวี่ขึ้นมาดูดล้างปาก ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทั้งชีวอนและซอนฮวา

"แค่กๆ ไอ้เหี้ย!! นี่มันน้ำอะไรวะ?!"

"อเมริกาโน่เย็น" ตอบง่ายๆ แล้วก็เหลือบมองเด็กน้อยที่กลับมานั่งอ่านหนังสืออยู่ด้านหลังเคาทน์เตอร์แล้ว

คอยดูเถอะ!! วันนี้จะจับมาจูบล้างปากให้ขาดใจตายกันไปข้างเลย แสบนักนะ

คยูฮยอนพยายามเพ่งความสนใจไปที่ประวัติศาสตร์ดนตรีตะวันตกที่อ่านซ้ำหน้าเดิมมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่มองคนที่กำลังยิ้มให้ผู้หญิงในชุดสีพีช ไม่ฟังเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่มีให้คนอื่นที่ไม่ใช่คยูฮยอน

โว้ย!! นี่กูอารมณ์เสียมากถึงมากที่สุดแล้วนะ!!

เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้นอีกครั้งทำให้คยูฮยอนปิดหนังสือแล้วเดินไปหลังเครื่องคิดเงิน

"พี่ซีกยอง!!" คยูฮยอนเผลออุทานเสียงดังเมื่อเห็นคนที่เปิดประตูร้านเข้ามา

พี่ซีกยองเคยเป็นครูสอนร้องเพลงให้คยูฮยอนสมัยอยู่ม.ต้นแต่ตอนที่คยูฮยอนจะเข้าไฮสคูลพี่ซีกยองก็ต้องไปเรียนต่อที่เมืองนอกซะก่อน พี่ซีกยองเป็นเหมือนไอดอลของคยูฮยอนเลยล่ะ

"อ้าวคยูฮยอน ทำงานพิเศษที่นี่หรอ?" คนมาใหม่ถามด้วยรอยยิ้ม

"พี่คะ!!" เสียงหวานของผู้หญิงในชุดเดรสสีพีชดังขึ้น แล้วคยูฮยอนก็ต้องตกใจเมื่อคุณซอนฮวาวิ่งเข้ามากอดเอวพี่ซีกยองไว้

คยูฮยอนยืนเอ๋อไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ในเมื่อคุณซอนฮวาเป็นคู่หมั้นคุณชีวอน แล้วทำไมถึงได้ไปกอดกับคนอื่นแบบนี้ล่ะ? ตากลมตวัดมองคุณชีวอนด้วยความเป็นห่วง แต่เห็นคุณชีวอนยิ้มคืนมาให้คยูฮยอนยิ่งไม่เจ้าใจอะไรไปกันใหญ่

"ซอนฮวานี่คยูฮยอนน้องที่พี่เคยสอนร้องเพลง ส่วนคยูฮยอนนี่ซอนฮวาแฟนพี่เอง"

"อะไรนะครับ?!" คยูฮยอนถามเสียงดังแล้วก็ต้องรีบยกมือปิดปากด้วยเป็นการเสียมารยาท

"สวัสดีจ้ะน้องคยูฮยอน" คุณซอนฮวาหันมายิ้มให้คยูฮยอนทำให้คยูฮยอนลอบกลืนน้ำลายเฮือก

"เอ่อ...สวัสดีครับ" คยูฮยอนโค้งให้อีกฝ่าย น่าแปลกที่หัวใจเต้นรัวแรง คยูฮยอนกำลังดีใจ คยูฮยอนกำลังมีความสุข

คุณชีวอนไม่ได้เป็นของใคร...

"คยูฮยอนเรียนดนตรีอยู่ที่มหาลัยกยองฮีใช่มั้ย? พี่จะไปเป็นครูสอนร้องเพลงที่นั่นล่ะ" พี่ซีกยองบอกด้วยรอยยิ้ม แขนซ้ายโอบไหล่คุณซอนฮวามาใกล้ตัว

"ทำไมพี่ถึงจะมาเป็นครูตอนผมกำลังจะเรียนจบล่ะครับ?! ผมก็อยากเรียนกับพี่อีกนะครับ!!" คยูฮยอนงอแง พี่ซีกยองเลยยกมือขึ้นลูบหัวคยูฮยอนเบาๆ

"พี่ซีกยอง!!" เสียงเข้มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังไม่ได้ทำให้ซีกยองปล่อยมือจากหัวคยูฮยอน แต่เป็นคยูฮยอนเองต่างหากที่เอียงหัวหลบมือนั้นแล้วก้มหน้า

"อ้าวชีวอน มาตามคู่หมั้นเหรอ?" ถามกลับกวนๆ รู้อยู่แล้วว่าชีวอนเดินมาขัดจังหวะตัวเองทำไม

"คู่หมั้นผมดูเหมือนว่าจะเป็นแฟนพี่นะครับ ผมมาสั่งน้ำเพิ่มน่ะ พอดีแก้วที่แล้วกินไม่ได้" ชีวอนจงใจมองสบตาคยูฮยอนตรงๆ เห็นเด็กตัวดีเม้มปากแล้วหันหน้าหนีก็ยกยิ้มชอบใจ

"อเมริกาโน่เย็นแก้วนึง หวังว่าแก้วนี้จะกินได้นะ ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องบอกผู้จัดการ" ชีวอนบอกแล้วยื่นบัตรเครดิตมาให้คยูฮยอน คยูฮยอนรีบยื่นมือมารับแล้วยื่นกลับมาคืนเร็วๆ โดยไม่มองหน้าชีวอน

"คยูฮยอนงั้นพี่ขอมอคค่าร้อนเหมือนเดิมนะ ยังจำแบบที่พี่ชอบได้ใช่มั้ย?" ซีกยองบอกคยูฮยอนและประโยคแบบนี้ก็ทำให้ชีวอนคิ้วกระตุกได้

"จำได้ครับ แก้วนี้ผมเลี้ยงนะครับ" คยูฮยอนยิ้มหน้าบานให้พี่ซีกยอง เห็นคุณชีวอนชักสีหน้าใส่แล้วเดินกระแทกเท้ากลับไปที่โต๊ะก็ยกยิ้มสะใจ

มึงทำกูอารมณ์เสียได้ กูก็ทำมึงอารมณ์เสียได้เหมือนกันแหละ!!

"คยูฮยอนไปรู้จักพี่ชีวอนได้ยังไงน่ะ?" เป็นคุณซอนฮวาที่ถามขึ้นทำลายความเงียบทำให้คยูฮยอนต้องหันไปยิ้มเจื่อนๆ ให้

"เรื่องมันยาวน่ะครับ ห่ะๆ เอ่อ...ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ? คือ...คุณซอนฮวาเป็น เอ่อ..."

"จะถามว่าเป็นอะไรกับพี่ซีวอนหรอ? จริงๆ พี่เป็นเพื่อนกับน้องสาวของพี่ซีวอนน่ะ ก็อย่างว่าล่ะนะ พ่อแม่รู้จักกันก็ชอบให้ออกงานด้วยกัน พวกนักข่าวก็คิดกันไปเองคยูฮยอนไม่สนใจหรอก" ซอนฮวายิ้มให้คยูฮยอนอย่างเอ็นดู ตอนที่พี่ฮีชอลบอกว่าพี่ชีวอนมีความรัก ซอนฮวาเองก็อึ้งไปเหมือนกัน เพราะตั้งแต่รู้จักกับพี่ชีวอนมาซอนฮวาไม่เคยเห็นพี่ชีวอนสนใจใครจริงจังมาก่อน ปกติที่พี่ชีวอนจะควงกับใครก็ไม่เคยถึงหูเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ เลยซักครั้ง มีก็ครั้งนี้นี่แหละที่เดือดร้อนกันไปหมด

ถ้าจีวอนรู้จะเป็นยังไงนะ...

"ผมไม่-"

"อเมริกาโน่เย็นของฉันจะได้วันนี้มั้ย?" เสียงทุ้มขัดบทสนทนาทำให้คยูฮยอนรีบโค้งหัวขอโทษแล้วหันไปชงกาแฟให้คุณชีวอน คราวนี้แอบใส่เกลือลงไปจะได้มั้ยนะ

.

.

.

เมื่อถึงเวลาปิดร้าน คยูฮยอนก็บิดขี้เกียจเก็บหนังสือแล้วไปช่วยคนอื่นๆ ถูพื้นเก็บโต๊ะแต่ก็ถูกพี่กีจุนว่าบอกให้ไปล้างแก้วทำงานอะไรเบาๆ อยู่หลังเคาทน์เตอร์ จนถึงเที่ยงคืนคยูฮยอนก็ออกจากร้านแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคุณชีวอน คุณฮีชอล พี่ซีกยองและคุณซอนฮวายังยืนกันอยู่ที่หน้าร้าน

"ไอ้คยูฮยอน!! เดี๋ยวมึงกลับกับไอ้ชีวอนนะ กูจะพาซีกยองกับซอนฮวาไปร้านกู" คุณฮีชอลบอกทันทีที่คยูฮยอนเดินออกมาจากร้านและคยูฮยอนก็ค้านทันทีเช่นกัน

"ผมกลับเอง-"

"โจคยูฮยอน!!"

เมื่อถูกดุแบบไม่รู้สาเหตุคยูฮยอนก็หน้าบูดแล้วเดินหนีไปก่อน กูทำอะไรผิดวะ?! ทำไมต้องมาดุกูด้วย?! แล้วปกติกูก็กลับเองตลอดมั้ย?! ทำไมจะต้องให้คุณชีวอนไปส่ง?!

เห็นคยูฮยอนสะบัดหน้าหนีเดินไปก่อนแบบนั้นชีวอนก็ถอนหายใจแล้วเดินตาม ทำไมเด็กน้อยของเขาถึงได้ดื้อแบบนี้นะ อยากจะเดินไปส่งดีๆ อยากจะคุยกันดีๆ ทำไมถึงได้เย็นชานัก 

ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร คยูฮยอนเดินนำโดยมีชีวอนเดินตาม จังหวะก้าวเท้าสลับกับจังหวะการเต้นของหัวใจ คยูฮยอนทำอะไรไม่ถูกและชีวอนก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง มือใหญ่ได้แต่จับกับอากาศเพียงเพื่อให้เงาของเราสองคนเหมือนกำลังจับมือกัน 

เดินกันไปเรื่อยๆ จนถึงสี่แยก สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีแดงแต่คยูฮยอนที่กำลังเหม่อกลับก้าวเท้าลงไปที่ถนน ชีวอนรีบคว้าแขนคยูฮยอนไว้แล้วดึงเด็กน้อยเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

คยูฮยอนตกใจเมื่อคิดไปว่าเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้าคยูฮยอนอาจจะถูกรถชน และหัวใจก็ยิ่งเต้นแรงเพราะสัมผัสคุ้นเคยที่ห่างเหินกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ คุ้นจมูก คยูฮยอนรู้สึกว่าทั้งตัวกำลังสั่น และคุณชีวอนก็คงรู้จึงได้ผละกอดคยูฮยอนแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

"คยูฮยอนเป็นอะไรรึเปล่า?"

คยูฮยอนส่ายหน้า และตาโตก็บังเอิญสบเข้ากับตาคม สายตาอ่อนหวานแสนเศร้าทำให้คยูฮยอนหายใจไม่ออก ความรู้สึกในใจท่วมท้นขึ้นมาจนไม่รู้ว่าแสดงออกผ่านดวงตาไปถึงไหนต่อไหน ขีวอนหมดความอดทนปากหยักกดจูบริมฝีปากแดงเรื่อ เด็กน้อยตกใจจะผลักอกชีวอนออกแต่มือขาวไร้เรียวแรงทำได้แค่จับสูทเนื้อดีของชีวอนไว้ ชีวอนยกยิ้มปากเย็นยิ่งเบียดแนบเมื่อเห็นว่าเด็กที่เคยดื้อเคยแสบกำลังไม่มีแรงแม้แต่จะปฏิเสธสัมผัสของชีวอน จูบแนบแน่นทำให้คยูฮยอนเผลอสะอื้นและลิ้นชื้นก็ฉวยโอกาสแทรกเช้าไปในโพรงปาก

จูบขมๆ ของอเมริกาโน่ ทำไมถึงได้หวานจังนะ

ปลายลิ้นเกาะเกี่ยวส่งผ่านทุกความรักและความคิดถึงห่วงหาที่มีให้กัน ชีวอนจูบบ้าง คยูฮยอนจูบบ้าง หมดแล้วทิฐิที่เคยมี ความคิดถูกหยุดด้วยความรู้สึก และคยูฮยอนก็กำลังจะละลาย

ชีวอนค่อยๆ ผละจูบออกอย่างเสียดาย ทั้งๆ ที่อยากจูบมากกว่านี้ แต่ชีวอนมีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกคยูฮยอน เมื่อถอนริมฝีปากออกคยูฮยอนก็เม้มปากแล้วก้มหน้า มือขาวยังยึดเสื้อสูทของชีวอนไว้แน่น

"นี่มันกลางถนน" เด็กน้อยบอกแผ่วเบาพยายามควบคุมลมหายใจและจังหวะหัวใจให้เป็นปกติแต่มือใหญ่ที่แตะมาที่แก้มและประคองให้เงยหน้าก็ทำให้คยูฮยอนเสียสูญอดไม่ได้ที่จะเอียงคอเบียดแก้มนิ่มกับฝ่ามืออบอุ่น ตากลมสบตาคมตัดพ้อ

"มิสเตอร์ชเว จูบกับผู้ชาย...กลางถนน..ได้เหรอครับ?"

คำตอบคือจูบปิดปากแดงตึงช้ำ ชีวอนแค่แตะริมฝีปากค้างไว้คล้ายไม่อยากให้คยูฮยอนเอื้อนเอ่ยอะไรอีก

"เวลาอยู่กับนายฉันเป็นแค่คุณชีวอน ไม่ใช่มิสเตอร์ชเว" 

"คุณ...หมายความว่ายังไง?" คยูฮยอนถามต่อในตอนที่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายแตะลงที่ปาก กลัวสายตาอ่อนหวานแบบนี้ กลัว...จะคิดไปเอง

"คืนก่อนที่โรงพยาบาล ฉัน...หมายความตามที่พูด รักฉันโจคยูฮยอน แล้วฉันจะไม่ทิ้งนาย" ชีวอนจูบปลายจมูกที่เริ่มจะแดงไม่ต่างกันแต่คยูฮยอนกลับตาโตผลักอกชีวอนออกแล้วเริ่มโวยวาย

"เดี๋ยวๆๆ นี่คุณเข้ามาในฝันผมเรอะ?! โอ้ย!! ปล่อยนะ!!" คยูฮยอนร้องดังเมื่อแก้มสองข้างถูกมือของคุณชีวอนดึงจนยืด

"นี่คือบทลงโทษคนที่ป่วยเข้าโรงพยาบาลแต่ริอาจดื่มเหล้าจนเมาไม่รู้เรื่อง" ชีวอนว่าแล้วยิ้มให้กับเด็กที่เปลี่ยนอารมณ์เร็วจนชีวอนตามไม่ทัน ถึงกระนั้นก็ทำให้ชีวอนยิ้มได้

"ผมไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย!! ก็คุณฮีชอลมาหลอกให้ผมกิน!!" คยูฮยอนสะบัดหน้าให้หลุดจากมือของคุณชีวอนแล้วยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง เจ็บโคตร!! ถ้าแก้มกูยืดจะบังคับให้มาเสียค่าโบท็อกซ์ให้เลยคอยดูู!!

เงียบกันไปอีกรอบแล้วอยู่ๆ คยูฮยอนก็โวยวายขึ้นมาอีกรอบ

"เดี่ยวนะ!!!! คืนนั้นคุณไปหาผมที่โรงบาลจริงๆ เหรอ?!!! ถ้างั้นที่ผม-" คยูฮยอนยกมือขึ้นปิดปากหน้าทั้งหน้าแดงก่ำจนเหมือนลูกมะเขือเทศสด ขายาวก้าวถอยหลังแล้วหันหน้าหนีรีบจ้ำเดินข้ามถนนไปโดยไม่สนใจสัญญาณไฟด้วยซ้ำ

นี่กูทำอะไรลงป๊ายยยย?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ไปจูบเขาก่อนแถมเป็นฝ่าย...โอ้ยๆๆๆๆๆๆ แล้วกูยังไปดึงเน็กไทด์เข้าไว้อีก ไอ้เหี้ย!!!!!!!!!! ไม่ฉุดเขาลงมานอนด้วยเลยล่ะ?! โอ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"คยูฮยอน" กอดอุ่นสวมทับจากด้านหลังและคยูฮยอนก็ยิ่งหน้าแดงเมื่อทั้งตัวถูกรวบเอาไว้

"ฉันรักนาย" จูบอุ่นที่ขมับกับถ้อยคำอ่อนหวานที่รอฟังมานานทำให้คยูฮยอนเข่าอ่อนแทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นถ้าไม่ติดวงแขนที่รัดเอวไว้อยู่

"ผม...ยืนไม่ไหว คุณ..ปล่อยผมก่อน" บอกตะกุกตะกัก เพราะตอนนี้้คยูฮยอนได้ระเบิดตัวเองไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คนที่ไม่เคยรักใครอย่างคุณชีวอน...กลับบอกว่ารักคยูฮยอน

ชีวอนค่อยๆ ประคองคยูฮยอนให้นั่งลงกับพื้น แม้จะเป็นข้างถนนแต่ในเมื่อคยูฮยอนไม่แคร์ชีวอนก็ไม่มีความจำเป็นต้องแคร์เหมือนกัน คนตัวสูงกว่าเดินอ้อมไปด้านหน้าเด็กน้อยแล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆ

"ฉันรักนาย"

"ผม..." คยูฮยอนพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงจึงได้แต่นั่งกระพริบตาปริบ

"กลับมาได้มั้ย? คยูฮยอน" คำขอร้องมาพร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบของโละหะที่ข้อมือซ้าย กำไลเงินเส้นเล็กถูกสวมให้ เครื่อแสดงความเป็นเจ้าของแทนปลอกคอเส้นเก่าที่จารึกไว้ที่ผิวเนื้อ

"ผม...ต้องอ่านหนังสือสอบ" คยูฮยอนบอกแล้วรีบยกมือขึ้นปิดหน้า ไม่ไหวแล้ว โจคยูฮยอนกำลังจะตาย

"คยูฮยอนนา"

คยูฮยอนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลดมือที่ปิดหน้าตัวเองลง คยูฮยอนตัดสินใจแล้ว

"ผมขอเวลาอีกสองอาทิตย์ได้มั้ยครับ? ถ้าถึงตอนนั้น...แล้วความรู้สึกของคุณยังไม่เปลี่ยน ผมจะเป็นของคุณ"

.

.

.

To Be Continued

.

.

.

Talk*~
สั้นไปมั้ยอ่ะคะ? งงไปมั้ยอ่ะคะ? คือแอบแต่งตอนอยู่เวร 555+ สติสตังไม่ค่อยจะมี โอ้ยยย สรุปตอนนี้จะเศร้าหรือจะฟินหรือจะอินหรือจะยังงไง บอกไม่ถูก เฮ้ออออ จะบอกว่า 50 Shades of Choi จะจบแล้วนะคะ น่าจะเหลืออีกแค่ตอนเดียวแล้วก็ตอนพิเศษ 1-2 ตอน ขอบคุณทุกคนมากๆๆๆๆๆๆ เลยนะคะที่อยู่ดวยกันมาจนถึงตอนนี้ ทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้น ทุกยอดวิว ทุกแฟนคลับ มีค่ามากๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วก็อย่างที่เคยบอกๆ ไปว่านี่เป็นฟิคยาวจริงจังเรื่องแรกของคนแต่งเพราะฉะนั้นหากผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ สุดท้าย!!! มีคำถามมาถามค่ะ 555+ (รางวัลยังไม่รู้ว่าคืออะไรและจะแจกยังไงนะคะ) คำถามก็คือ~~~~~น้องคยูฮยอนทำงานพิเศษวันอะไรบ้างคะ? ฮี่ๆๆๆๆๆๆ ทิ้งคำตอบไว้ในคอมเม้นได้เลยนะคะ แล้วจะมาเฉลยค่ะ ^^ ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะ เลิฟ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #235 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 13:13
    ชเวยอมแล้ว เย้ๆ *จุดพลุ*  รักก็บอกว่ารักอย่าซึนนาน พี่ชเว 55555 
    คยูนี่น่ารักมากอะ เป็นคยูที่น่ากอด น่าฟัดจริงๆนั่นแหละ นี่พี่ฮีชอลไม่สนสิแปลก 
    ชอบพี่ฮีมากเรื่องนี้ นางแซ่บทุกเรื่องนะ แต่เรื่องนี้แบบ รักเลยอะ เป็นกามเทพให้ตลอดๆ 

    สองอาทิตย์หลังจากนี้อย่าเปลี่ยนใจนะชเว เพราะน้องก้รักคุณชีวอน 


    #235
    0
  2. #176 zephyreblue (@melody122) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 01:12
    เพิ่งได้อ่านจริงๆจังๆสองสามตอนหลังๆเองเลยไม่ได้เข้ามาเม้นต์ก่อนหน้านี้นะคะ  
    สนุกจัง ชอบวิธีการเล่าเรื่องของไรเตอร์ มันดูมีชีวิตชีวาซะจริงๆ  คยูเหมือนเด็กเกรียนที่เราสัมผัสได้
    ส่วนมิสเตอร์ชเวก็ถอดบุคลิกชีวอนออกมาเลย ที่ชอบมากๆคือฮีชอล แรงได้ใจดีเหลือเกิน 55555

    อ่านตอนก่อนหน้านี้ก็รู้สึกเจ็บปวดไปกับคยู แล้วก็ชางมินด้วย แอบหมั่นไส้มิสเตอร์ชเว
    แต่พอมาตอนนี้เห็นใจนะ เพราะมิสเตอร์ชเวยอมทิ้งตัวตนเดิมมาเปิดใจให้คยู  แต่อีเด็กเกรียนนี่ดันเล่นตัว
    น่าตบกะโหลกซะจริงๆ ระวังคุณชีวอนเค้าเปลี่ยนใจซะล่ะ 5555
    #176
    0
  3. #175 Minnie1013 (@minii3z) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 00:00
    ดีมาก น้องคู ขอเวลาคิดก่อน 5555555
    อย่าเพิ่งโอนอ่อนตาม
    พี่วอนรอไปก่อน อิ_____อิ
    #175
    0
  4. #174 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 22:34
    งื้อออออออออ พระเอกเรายอมแพ้แล้วครัช
    ยอมทุกอย่างให้น้องนางละ ฟฟฟฟฟ ละแหมมม
    อิน้องเล่นตัวต่อนะคะนะคะ มีขอเวลงเวลา อันแน่ะะ
    ที่แกล้งเขาด้วยความหีงไปแหม่บๆ กร๊ากกกกกก
    #174
    0
  5. #173 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 19:39
    ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ฟินนนนน ????????????????
    เด็กดื้อของซีวอนนนนนนน
    #173
    0
  6. #172 ซีวอนซีบาท (@iloverebornkung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 21:47
    คุณซีวอนบอกรักน้องแล้ววววว กรอเวลาไปอีกสองอาทิตย์ได้มั้ยเนี่ย
    #172
    0
  7. #171 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 19:49
    โครตขำอ่ะ รอบแรกกาแฟขมปี๋ พอรอบหลังนางจะแอบใส่เหลือลงไปอีก เด็กคนนี้นี่!!555555555555

    คุณชเวบอกรักน้องอย่างจริงจังละ เอ้ออออ อีกสองอาทิตย์น้องจะเสียตัวแย้วววววววว #เดี๋ยวนะ
    #171
    0
  8. #170 ~ *- ปีกสีเงิน -* ~ (@hydrangea1013) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 18:46
    ในที่สุดคุณชเวก็บอกรักน้อง 



    กริ๊ดดดดดดดดดดดดด



    อิน้องยังเล่นตัวอยู่นิดหน่อย



    เอางี้ดีกว่าค่ะ เราตัดไปที่สองอาทิตย์ข้างหน้า



    ที่คยูฮยอนบอกว่า "แล้วผมจะเป็นของคุณ"



    เราวาร์ปไปตอนนั้นกันเถอะ เอิ๊กๆๆๆๆๆๆ
    #170
    0
  9. #169 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 15:37
    รู้สึกน้องคูยอนแกล้งอิเสี่ยน้อยไป
    ทีหลังใส่เกลือลงไปด้วยนะลูก ใส่ให้ฮีชอลด้วยก็ดี ฐานร่วมมือกัน
    2 วีคนานไปไหมลูกคู
    ระวังตัวเองจะทนไม่ไหวเองนะ
    จะอ่านหนังสือสอบเหรอ
    ไปอ่านที่บ้านเสี่ยไหม
    กำลังใจล้นเปี่ยม 
    *・゜゚・*:.。..。.:*・'(*゚▽゚*)'・*:.。. .。.:*・゜゚・*
    คำถามยากอะน้องหมอปี พี่ไม่เคยสังเกตเลย
    ต้องวนไปอ่านแต่เริ่มต้นช่ายม่ายยยยยย
    #169
    0
  10. #168 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 11:34
    โอ้ยยยยยยยยย น้องนี่กวนเจริงๆ คุณฮีชอลถึงกับบ้วน 555555555555555 ไม่ได้เรื่องเล้ย 5555555555555555555 พี่ซีวอนนี่ก็ขยันทำให้น้องเขินละเกินนนนนน รู้มั้ยว่าน้องเหนื่อยยยย
    #168
    0
  11. วันที่ 12 กันยายน 2558 / 09:59
    เย้ ดีกันแล้ววววว แอบฮาตอนน้องชงกาแฟให้ 5555555
    #167
    0