[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 24 : 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ต.ค. 58

*หมายเหตุ เนื้อหาตอนนี้ได้รับการแก้ไขและแต่งเพิ่มเติมนะคะ หากใครที่อ่านไปแล้วรบกวนช่วยอ่านใหม่หน่อยค่ะ จริงๆ เมื่อตอนกลางวันเราไม่ได้ตั้งใจจะอัพฟิคค่ะ เพราะฟิคแต่งไม่จบแล้วก็แต่งแบบไร้สติยังไม่ได้พรูฟไม่ได้อะไรเลย แต่เรากดเซฟผิดเลยกลายเป็นอัพฟิคไปซะอย่างนั้น ยังไงรบกวนช่วยอ่านซ้ำหน่อยนะคะ ต้องขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ

.

 

.

 

.

 

คยูฮยอนนอนอยู่บนฟูกหน้าโต๊ะกินข้าวกลางห้อง ท้องเริ่มร้องโครกครากจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาชางมินจะถามว่าอยู่ไหนจะกลับรึยัง? แต่ชางมินไม่ยอมรับโทรศัพท์ คยูฮยอนส่งข้อความไปหาแต่ชางมินไม่ยอมอ่าน หน้าขาวบึ้งตึงบ่งบอกถึงความไม่พอใจแต่ที่ทำให้รู้สึกแย่มากกว่าคือคยูฮยอนไม่เข้าใจว่าชางมินแม่งเป็นเหี้ยอะไรของมัน?!

 

ตั้งแต่เมื่อวันจันทร์ตอนเย็นที่คยูฮยอนกลับมาถึงหอ คยูฮยอนเห็นรองเท้าของชางมินวางอยู่บนชั้นจึงรู้ว่าเพื่อนตัวดีกลับมาแล้ว อยากจะโผล่หน้าเข้าไปทักทายแต่ประตูห้องของชางมินก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้องซะก่อน คยูฮยอนยิ้มแป้นกำลังจะอ้าปากถามว่าคุณพ่อคุณแม่ของชางมินเป็นยังไงบ้างแต่เพื่อนตัวดีก็ชิงบอกว่าแม่ทำอาหารมาให้อยู่ในตู้เย็นอุ่นเอาก็แล้วกันแล้วก็กระแทกประตูปิดใส่หน้าคยูฮยอนดังปังเล่นเอาคยูฮยอนยิ้มค้างไปเลย

 

วันนี้วันอังคารคยูฮยอนรีบตื่นจะไปมหาลัยแต่เช้าเพราะว่ามีสอบ เปิดประตูห้องนอนออกมาก็เห็นเพียงแซนด์วิชทูน่าวางอยู่บนโต๊ะเท่านั้น คยูฮยอนรีบกินรีบออกจากห้องคิดว่าชางมินก็คงรีบออกไปสอบเหมือนกันเลยส่งข้อความไปบอกว่าให้ทำข้อสอบดีๆ แต่ไอ้เพื่อนเหี้ยแม่งกดอ่านข้อความแล้วเสือกตอบกลับมาแค่อืม จะอวยพรกูกลับมาซักหน่อยก็ไม่ได้ เหอะ!!

 

แต่ตอนนี้แม่งหนักกว่าเมื่อเช้าอีกเพราะแม่งไม่ยอมอ่านข้อความของคยูฮยอนเลย

 

ไอ้เหี้ย!! เป็นห่าอะไร?! กูหิว!!

 

ชางมินไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนและคยูฮยอนก็หาเหตุผลมาอธิบายการทำตัวแบบนี้ของชางมินไม่ได้ 

 

ทะเลาะกับแม่ทำข้อสอบไม่ได้?

 

ก็เรื่องของมึงดิ!! มาเมินกูทำไมวะ?!

 

ลุกขึ้นมานั่งหน้ายุ่งเพราะความหิว กำลังคิดว่าจะต้มรามยอนดีหรือจะออกไปซื้อข้าวกล่องที่ร้านสะดวกซื้อมากินดีโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะความคิดซะก่อน คยูฮยอนรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูคิดว่าเป็นชางมินโทรกลับมา ดีๆ พ่อจะได้ด่าให้สะอึกโทษฐานที่มาทำตัวติสต์แตกไม่รู้เวล่ำเวลา 

 

แต่ชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอกลับไม่ใช่ชื่อของเพื่อนรัก

 

"คุณชีวอน"

 

ชื่อของคนรัก...

 

โว่ะ!! โจคยูฮยอนมึงก็กล้าพูด!!

 

รู้สึกว่าหน้าเริ่มจะร้อนๆ และในอกก็หวิวๆ คยูฮยอนจึงไถตัวลงไปนอนกับฟูกเหมือนเดิมแล้วกดรับโทรศัพท์

 

"คุณชีวอน" ถอดเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเขิน สรุปที่เล่นตัวขอเวลาไปสองอาทิตย์คือล่มตั้งแต่ยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงดีด้วยซ้ำ แม้ว่าเมื่อวานจะไม่ได้เจอกับคุณชีวอนแต่คุณชีวอนก็ส่งข้อความมาหา โทรมาหา

 

"อย่าเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแบบนี้มันทำให้ฉันอยากกอดนาย"

 

คยูฮยอนยิ่งร้อนกับประโยคที่ได้ฟัง เสียงกูก็เป็นอย่างนี้!! กูเรียกมึงแบบนี้ตลอด!! อย่า!! อย่ามาพูดจาหวานๆ!!

 

"โทรมากวนตอนอ่านหนังสือรึเปล่า?" คุณชีวอนถามต่อและคยูฮยอนก็เหลือบตามองกองหนังสือกับสมุดที่เกลื่อนเต็มพื้น

 

"เปล่าครับ ผมกำลังจะไปหาอะไรกิน" คยูฮยอนตอบแล้วนอนหงายมองเพดานเหมือนเดิม มือซ้ายที่สวมสร้อยข้อมือของคุณชีวอนถูกยกขึ้นไปคว้าอากาศเล่นแล้วสายตาก็เห็นอะไรบางอย่างที่ฐานของจี้เงินที่เป็นแท่งสี่เหลี่ยมยาวๆ

 

ตรงฐานของจี้มีตัวอักษรสลักอยู่

 

SW's

 

อะไรหว่า SW? Siwon? 's? ของชีวอนงั้นเหรอ?  ใบหน้าขาวแดงเรื่อเมื่อตีความตัวอักษรที่สลักอยู่ตรงฐานของจี้ไปไกล โอยยย กูว่ากูไม่ไหว

 

"ไม่ต้องออกไปข้างนอกนะรออยู่ที่หอนั่นแหละเดี๋ยวจองฮุนเอาข้าวเย็นไปให้"

 

"คุณเลิกซื้อนู่นซื้อนี่ให้ผมเถอะครับ ของที่คุณให้มามีแต่แพงๆ ทั้งนั้นเลย ผมเกรงใจ" บอกเสียงอ่อนด้วยความเกรงใจ ขนมจากเมืองนอกที่คุณชีวอนให้คุณจองฮุนเอามาให้เมื่อวานคยูฮยอนยังกินไม่หมดเลย

 

"พูดว่าขอบคุณเฉยๆ ไม่ได้รึไงคนของฉันแค่นี้ฉันเลี้ยงได้"

 

"อะไรๆ คนของคุณอะไรกัน?! ผมบอกว่าขอเวลาสองอาทิตย์ไง!!" แสร้งทำเสียงไม่พอใจใส่ไปอย่างนั้น ตอนนี้คยูฮยอนเขินจะตายห่าอยู่ละ ปกติคุณชีวอนพูดแบบนี้ก็เขิน แต่นี่มันเขินด้วยฟินด้วย 

 

"จูบกันกลางถนนสองคืนติดนี่ยังต้องรอสองอาทิตย์อีกเหรอ? นึกว่าเป็นแฟนกันแล้วซะอีก" ชีวอนแซวด้วยน้ำเสียงล้อๆ ทำให้คยูฮยอนแทบอยากจะกัดลิ้นตัดปากตัวเองแล้วกลั้นใจตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

 

"ไหนคุณบอกว่าไม่ทำอะไรอย่างการมีแฟน" คยูฮยอนพูดตัดพ้อแบบไม่ค่อยจริงจังนัก จำได้ลางๆ ว่าตอนที่ไปเจจูด้วยกันคุณชีวอนบอกว่าไม่ชอบเรื่องโรแมนติกแล้วก็ไม่ทำอะไรอย่างการมีแฟน

 

"มิสเตอร์ชเวไม่ทำแต่คุณชีวอนทำ"

 

โอ้ยยย ไม่ไหวแล้ว!! ไอ้คุณมิสเตอร์ชเวชีวอน!! จะมากไปแล้วนะ!!

 

"เรียนจบแล้วก็เลิกทำงานพิเศษซะ ย้ายมาอยู่กับฉัน ฉันจะดูแลนายเอง" คุณชีวอนยังคงพูดต่ออย่างเอาแต่ใจโดยไม่สนใจที่คยูฮยอนค้านไปด้วยซ้ำทำให้คยูฮยอนยิ่งหลับตาปี๋...โคตรเขิน

 

"เรื่องอะไรผมจะต้องไปอยู่กับคุณด้วย!! ผมดูแลตัวเองได้!! ถ้าไม่มีอะไรผมจะวางแล้วนะ!! หิวข้าว!!" คยูฮยอนตอบพลิกตัวไปนอนคว่ำ ฝังหน้าที่ร้อนไปหมดกับหมอนใบนิ่ม

 

"วันศุกร์ต้องสอบเปียโนใช่มั้ย? มาซ้อมเปียโนที่ห้องฉันสิ"

 

เฮ้ๆๆ กูบอกว่าขอเวลาสองอาทิตย์ก่อนค่อยเป็นของมึงไง นี่เพิ่งจะสามวันมึงจะชวนกูไปห้องเลยเหรอ? ใจเย็นนิดครับคุณชีวอน

 

"ผมไปซ้อมที่มหาลัยก็ได้ อ่ะ แค่นี้ก่อนนะครับ เพื่อนผมกลับมาแล้วไปกินข้าวก่อน" คยูฮยอนบอกแล้วรีบกดวางสาย รู้สึกผิดต่อคุณชีวอนอยู่บ้าง แต่คยูฮยอนคุยกับคุณชีวอนต่อหน้าชางมินไม่ได้ ยิ่งกับชางมินที่แปลกไปแบบนี้คยูฮยอนยิ่งไม่กล้า

 

ฝืนปั้นหน้ายิ้มแย้มพลางลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิกับฟูกนอน เห็นหน้าดำๆ นิ่งๆ แล้วก็ใจแป้วถึงกระนั้นก็ยังฝืนยิ้มต่อ

 

"หิวแล้ว" บอกเสียงอ้อนแต่ชางมินแค่เหลือบหางตามองมาเท่านั้นและนั่นก็ทำให้คยูฮยอนคิ้วกระตุกด้วยความไม่ชอบใจ ไอ้สัตว์!! กูอุตส่าห์ยอมลงให้มึงนะ!! อย่าให้กูต้องด่าเรื่องที่มึงมาติสต์แตกใส่กู!!

 

"นี่ข้าวมึง มีคนฝากมาให้" ชางมินบอกแล้วยกถุงใบหนึ่งวางไว้บนโต๊ะ คยูฮยอนจำโลโก้ได้ว่าเป็นของร้านอาหารเกาหลีชื่อดังไม่ไกลจากมหาลัยนัก

 

"แล้วมึงกิ-" พูดยังไม่ทันจบชางมินก็เปิดประตูห้องของตัวเองแล้วหายเข้าไปในนั้นพร้อมกับเสียงฟิดประตูตามหลังดังปัง

 

อารมณ์เสียเว้ย!!

 

คยูฮยอนผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยุดเท้าเอวอยู่หน้าประตูไม้ที่เพิ่งจะปิดใส่คยูฮยอนไม่นาน เท้าในถุงเท้าลายทางเตะเปรี้ยงไปที่ประตูด้วยความโมโหแล้วก็ต้องร้องโอ้ยเมื่อเตะผิดท่าแล้วเจ็บนิ้วโป้งจี๊ดๆ

 

ไอ้เหี้ย!! นิ้วกูจะหักมั้ย?!

 

ทั้งโกรธทั้งเจ็บเลยเตะซ้ำแม่งอีกครั้งแต่ประตูดันเปิดจากคนข้างในพอดีคยูฮยอนเลยเตะวืดหงายหลังล้มลงไปก้นกระแทกพื้นให้ได้เจ็บตัวอีกรอบ

 

เจ็บ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

"เป็นอะไรมากมั้ย?" ชางมินถามรีบเข้ามาช่วยพยุงคยูฮยอนให้ลุกขึ้นจากพื้น แต่บอกเลยกูลุกไม่ขึ้นและกูโกรธมึงมาก!!

 

"มึงนั่นแหละ!! เป็นเหี้ยอะไรมากมั้ย?! ไม่ต้องมาจับ!! เมินกูอยู่ไม่ใช่รึไง?!" ตวาดเสียงดังมือขาวปัดมือชางมินไม่ให้จับตัวเอง แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลออกมา

 

กูเจ็บก้น!!!!!!!!!!

 

"มึงร้องไห้ทำไม?!" ชางมินถามด้วยความเป็นห่วงแล้วก็จะช้อนใต้แขนดึงตัวคยูฮยอนขึ้นมาจากพื้นแต่คยูฮยอนขืนตัวไว้ไม่ยอมให้ดึงขึ้นมาดีๆ

 

"ไม่รู้!! มึงจะสนใจทำไมล่ะ?! เข้าไปตายในห้องมึงเลย!!" คยูฮยอนว่าแล้วผลักเพื่อนออกจากตัว ส่วนตัวเองก็คลานสี่ขาไปนั่งปุอยู่บนฟูกน้ำตาไหลเป็นทางและปากแดงก็เบะคว่ำ ชางมินส่ายหน้าแล้วถอนหายใจยาวก่อนจะเดินมานั่งขัดสมาธิบนฟูกตรงหน้าคยูฮยอน

 

"ร้องไห้ทำไม? เป็นเด็กขี้แยหรอมึงอ่ะ?" ถามแล้วก็ช่วยเช็ดน้ำตาให้ เห็นคยูฮยอนมองมาตาคว่ำก็ให้อ่อนใจ

 

"เออ!! กูเป็นเด็กขี้แย!!" สูดขี้มูกเสียงดังแล้วขยับถอยห่างจากไอ้เพื่อนเลว กำลังจะลุกหนีเข้าห้องไม่แดกแม่งแล้วข้าว แต่คำพูดของชางมินก็ทำให้คยูฮยอนต้องหยุุดอยู่กับที่ หนักไปทั้งตัวราวกับถูกหินถ่วงทั้งโลกไว้

 

"กูเห็นมึงจูบกับมิสเตอร์ชเวเมื่อคืนวันเสาร์"

 

น้ำตาหยุดไหลโดยอัตโนมัติ ความโกรธเหือดหายไปหมดเหลือเพียงความรู้สึกแปลกๆ ที่คยูฮยอนก็บอกไม่ได้ว่าคืออะไร รู้สึกผิด อึดอัด กระอักกระอ่วน ไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้แล้ว

 

"กูขอโทษที่หลบหน้ามึง แต่กู-"

 

"..."

 

"กูเห็นหน้ามึงแล้วน้ำตามันจะไหลว่ะ" บอกด้วยความจริงใจและความจริงนั้นก็ทำให้น้ำตาไหลจากตาโตอีกรอบ 

 

ในขณะที่คยูฮยอนกำลังมีความสุข...คยูฮยอนไม่รู้เลยว่าเพื่อนรักของตัวเองจะรู้สึกยังไงบ้าง

 

ถูกเกลียดแล้วใช่มั้ย?

 

"กูขอโทษ" พูดได้เท่านั้นเพราะก้อนสะอื้นที่จุกขึ้นมาที่คอ คยูฮยอนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรหรือทำอะไรให้ชางมินรู้สึกดีขึ้น

 

"ขอโทษทำไม? มึงนี่ท่าจะประสาท ฮ่ะๆ" ชางมินบอกขำๆ ต่อให้หมามองหมายังรู้เลยว่าฝืน

 

"จริงๆ กูกับคุณชีวอนยังไม่ได้เป็นอะไรกัน คือ...เขามาบอกรักกู แล้วกูคิดว่า...กูก็รักเขา กูตั้งใจว่าจะบอกมึงหลังสอบ กูไม่อยากให้มึงคิดมาก กูไม่รู้ว่า-" คยูฮยอนพูดไม่ออก ยิ่งพูดก็เหมือนจะยิ่งทำให้ชางมินเจ็บ นัยน์ตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้มีแต่ความปวดร้าว มันแทบไม่สะท้อนภาพอะไรเลยด้วยซ้ำแม้แต่ภาพคู่สนทนาอย่างคยูฮยอน

 

โกรธเพื่อน โมโหเพื่อน ทั้งที่ตัวเองนั่นแหละเป็นสาเหตุให้ชางมินต้องทำแบบนี้

 

"กูรู้อยู่แล้วล่ะว่ามึงรักเขาแล้วเขาก็รักมึง แต่การได้เห็นกับตาตัวเองมัน... มึงก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว!! จะร้องทำซากอะไร?! กูสิควรจะเป็นคนร้อง มึงชิงร้องก่อนกูทำไม?! หยุดร้องซะ" มือใหญ่เช็ดน้ำตาตรงแก้มให้คยูฮยอนแรงๆ ทำให้คยูฮยอนต้องคว้าจับแขนอีกฝ่ายยึดเอาไว้

 

"ฮือออ กูร้องเพราะกูเจ็บก้นเหอะ!! ไม่ได้เกี่ยวเหี้ยอะไรกับมึงเลย" คยูฮยอนโวยวายเช็ดน้ำตากับแขนเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่าย สั่งขี้มูกใส่แม่งด้วย

 

"สกปรก!!" ชางมินผลักหัวคยูฮยอนออกพลางทำหน้ารังเกียจอย่างเห็นได้ชัดและคยูฮยอนก็ส่งหน้างอง้ำคืนกลับไปทั้งที่ยังร้องไห้ไม่หยุด

 

นั่งเงียบกันไปซักพักเพราะต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น แล้วก็เป็นชางมินที่ถอนหายใจทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

 

"ช่วงนี้มึงก็อยู่ไกลๆ ตีนกูหน่อยก็แล้วกันกูจะได้ตัดใจจากมึงง่ายๆ " ตบหัวคยูฮยอนเบาๆ โดยไม่สบตา ลุกขึ้นยืนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองชายเสื้อด้านหลังก็ถูกดึงเอาไว้

 

"ชางมิน...กูขอโทษ แต่..."

 

"..."

 

"มึงอย่าทิ้งกูนะ"

 

มือบางปล่อยมือจากชายเสื้อของชางมินและมองแผ่นหลังของเพื่อนค่อยๆ ห่างออกไป ในขณะที่ชางมินเปิดประตูเข้าห้องนอนของตัวเองคยูฮยอนก็ได้เห็นมัน...

 

น้ำตาของชางมิน

 

น้ำตาที่คยูฮยอนไม่เคยเห็นและไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้เห็น และที่แย่ที่สุด...คยูฮยอนเป็นสาเหตุให้น้ำตาพวกนั้นไหลออกมา

 

ยังจะมีหน้าเรียกตัวเองว่าเพื่อนได้อีกเหรอ...โจคยูฮยอน?

 

ทิ้งตัวลงนอนกับฟูกแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ ความหิวทำอะไรคยูฮยอนไม่ได้แล้วเพราะตอนนี้คยูฮยอนไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ปวดท้อง ไม่ปวดก้น ไม่ปวดนิ้ว

 

ไม่รู้สึกอะไรเลย

 

.

 

.

 

.

 

คยูฮยอนฝืนเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งเพราะรู้สึกปวดจี๊ดๆ ที่ท้องจนทนนอนต่อไปไม่ไหว เมื่อวานคยูฮยอนไม่ได้กินข้าวเย็นแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลับไปบนฟูกที่หน้าโต๊ะกินข้าวไม่แม้แต่จะเข้าไปนอนในห้องนอนของตัวเองด้วยซ้ำ ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมตัวอยู่ทำให้รู้ว่าคยูฮยอนยังไม่ได้เสียเพื่อนไปและคยูฮยอนก็ยิ่งรู้สึกผิด นาฬิกาที่ข้างผนังบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆ สิบโมงแล้ว ห้องทั้งห้องเงียบสนิท คยูฮยอนจำได้ว่าวันนี้ชางมินไม่มีสอบเหมือนกันแต่รายนั้นคงหนีไปที่ไหนซักที่แล้วเพราะว่าชางมินไม่อยากเห็นหน้าคยูฮยอน

 

คิดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหลลงมาอีกรอบ ความเหงาเข้าโอบล้อมให้หัวใจเหี่ยวฟีบแปลกๆ ไม่เคยมีซักครั้งเลยที่ชางมินจะทิ้งคยูฮยอนไว้แบบนี้ รู้ว่าเพื่อนไม่ผิดและตัวเองก็โคตรจะเห็นแก่ตัว ต้งแต่ตอนที่ยังไม่แน่ใจความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อคุณชีวอน คยูฮยอนก็ดึงดันจะให้ชางมินอยู่ข้างๆ ทำตัวเหมือนเดิมราวกับว่าชางมินไม่ได้รู้สึกกับคยูฮยอนมากเกินกว่าคำว่าเพื่อน อาจจะดูเหมือนให้ความหวัง แต่คยูฮยอนไม่ได้ตั้งใจ จนถึงตอนนี้ที่ยอมรับได้อย่างเต็มปากว่ารักคุณชีวอน คยูฮยอนก็ยังดึงดันไม่ให้ชางมินทิ้งกันไป ไม่อยากให้หลบหน้า ไม่อยากถูกเมินเฉย

 

คยูฮยอนแม่งเป็นเพื่อนที่โคตรแย่และชางมินแม่งก็โคตรซวยเลยที่มาเป็นเพื่อนกับคนอย่างคยูฮยอน

 

ลุกขึ้นมานั่งคิดว่าจะทำอะไรก่อนดีแล้วมือขาวก็จัดการพับผ้าห่มไปพลางๆ จะเก็บฝูกก็เห็นว่าหนังสือของคยูฮยอนที่กองเกลื่อนเพื้นเมื่อคืนถูกวางเก็บเป็นกองไว้เรียบร้อยแล้ว คยูฮยอนถอนหายใจอย่างท้อแท้ อยากจะลงไปนอนอีกรอบแล้วเอาผ้าห่มอุดปากอุดจมูกตายไปซะ อึดอัดเป็นบ้า ทำไมอะไรๆ ถึงได้กลับตาลปัตรแบบนี้นะ ถ้าชางมินไม่รักคยูฮยอนก็ดีสิ วันนี้คยูฮยอนจะได้มีคนไปมหาลัยด้วย มีคนกินข้าวเที่ยงด้วย มีคนเดินกลับหอด้วย

 

เหงาชะมัด!!

 

หิวข้าวด้วย!!

 

ลุกขึ้นยืนก็ไม่เห็นอะไรวางอยู่ที่โต๊ะกินข้าว คยูฮยอนยู่ปากนึกด่าชางมินในใจที่ไม่ยอมทำข้าวไว้ให้ อุตส่าห์เอาผ้าห่มมาห่มให้กูแล้วทำข้าวให้อีกนิดจะตายรึไงวะ? เหอะ!! ขายาวในกางเกงนอนลากพื้นเดินไปหยุดอยู่หน้าตู้เย็นเพื่อจะหาว่ามีอะไรพอจะประทังชีวิตได้บ้าง เปิดออกดูก็เห็นถุงเมื่อวานที่ชางมินบอกว่ามีคนฝากมาให้ คยูฮยอนรีบหยิบออกมาดูแล้วก็เห็นกล่องพลาสติกบรรจุข้าวผัดอะไรซักอย่างหน้าตาน่ากิน

 

อ่อ...สงสัยจะเป็นข้าวเย็นที่คุณชีวอนบอกว่าจะฝากคุณพี่หน้านิ่งมาให้

 

คุณชีวอน...

 

คยูฮยอนกัดริมฝีปากเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานคุณชีวอนโทรมาชวนให้ไปซ้อมเปียโนที่ห้อง

 

ไปได้มั้ยนะ?

 

เฮ้อ...ก็ไม่อยากไปซ้อมเปียโนที่มหาลัยนี่ ไม่อยากอยู่คนเดียวในที่ที่มีคนรู้จักเยอะๆ กลัวว่าจะบังเอิญเจอชางมินด้วยถึงจะไม่รู้ว่ารายนั้นไปอ่านหนังสือที่มหาลัยรึเปล่าก็เถอะ โอ่ย!! แต่ถ้าไปหาคุณชีวอนอีกพ่อกับแม่คงได้ด่าว่าเป็นเด็กใจแตกแน่ๆ ไปจูบผู้ชายก่อนงี้ ไปขอให้ผู้ชายจูบกลางถนนงี้ จะไปห้องเขาอีกงี้ เหลืออีกอย่างคือลากขึ้นเตียงนี่แหละ เหอๆ

 

ช่างแม่ง!! แดกข้าวก่อนแล้วค่อยคิดก็แล้วกัน หิวจนจะตายอยู่แล้ว

 

คยูฮยอนถอนหายใจยาวแล้วตัดใจยกข้าวทั้งกล่องเข้าไมโครเวฟตั้งเวลาพอให้ข้าวร้อนๆ ส่วนตัวเองก็รีบวิ่งไปหยิบเสื้อผ้าจะได้อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อนมากินข้าวผัดอร่อยๆ กันตาย ไม่รู้ว่าทางไหนจะดีที่สุดเพราะหัวสมองไม่มีน้ำตาลจะไปเลี้ยงแล้ว หิวข้าวโคตรๆ และนิ้วหัวแม่ตีนกับก้นกบก็กำลังเต้นตุ๊บๆ เพราะความปวด เอาเหอะ!! รีบอาบน้ำ รีบกินข้าว รีบกินยา หัวจะได้โล่งๆ จะได้คิดว่าออกว่าจะเอายังไงต่อไปดี

 

.

 

.

 

.

 

แล้วคุณคิดว่าเด็กใจแตกอย่างโจคยูฮยอนจะเลือกทางไหนล่ะถ้าไม่ใช่การพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าตึกสูงตระหง่านในเวลาเกือบๆ บ่ายโมงน่ะ!!

 

.

 

.

 

.

 

พอกินข้าวล้างจานจนเสร็จเรียบร้อย คยูฮยอนก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ห้องทั้งห้องเงียบเหงาเสียจนน่ารำคาญ เอาหนังสือเปียโนมาใส่กระเป๋าเป้แล้วก็ยืนบื้ออยู่ตรงโต๊ะอ่านหนังสือเป็นนานสองนานเพราะคิดไม่ออกว่าจะไปไหนดี สุดท้ายก็คิดว่าควรจะไปมหาลัยเพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของคุณชีวอน เดินออกจากหอตรงไปเรื่อยๆ จนจะถึงหน้ามหาลัยอยู่แล้วแต่ขามันไม่ยอมก้าวต่อ คยูฮยอนไม่อยากเข้าไป ไม่อยากเจอใคร ยืนบื้ออยู่หน้ามหาลัยอีกเกือบๆ ห้านาทีจนในที่สุดก็ตัดสินใจหันหลังกลับแล้วเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ใช้เวลาเพียงไม่นานโจคยูฮยอนก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโรงแรมหรูของคุณชีวอน

 

คยูฮยอนล่ะอยากจะลงไปนอนกับพื้นเหวี่ยงแขนเหวี่ยงขาแดดิ้นเสียให้มันรู้แล้วรู้รอด ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้นะ?! ทำไมถึงต้องเกาะติดคุณชีวอนแบบนี้?! ไม่ชอบเลย!!!!!!!!!!

 

กลับมหาลัยมั้ย?

 

โอ้ย!!!!!!!!!!

 

ยกมือขึ้นเกาหัวด้วยไม่รู้ว่าจะทำยังไง หน้าขาวๆ บึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด และทันทีที่หันหลังจะกลับไปที่ป้ายรถเมล์ตามเดิมคนที่คยูฮยอนไม่ค่อยอยากเจอเท่าไหร่ก็มายืนอยู่ตรงหน้า

 

หรือว่าอยากเจอวะ?

 

คยูฮยอนนิ่งไปเมื่อเห็นคุณชีวอนในชุดสูทยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้า ตากลมๆ กระพริบช้าๆ คงเอ๋อได้ที่ในสายตาของคนมองเพราะคยูฮยอนเห็นคุณชีวอนยิ้มมุมปากราวกับกำลังหัวเราะและนั่นก็ทำให้คยูฮยอนขมวดคิ้ว

 

"มาซ้อมเปียโนเหรอ?"

 

"เปล่าครับ...บังเอิญผ่านมา" บอกหน้าเป็นแล้วก็จะเดินผ่านอีกคนไปแต่แขนถูกจับไว้เสียก่อน ไม่พอคยูฮยอนยังถูกลากให้เดินตามเข้าโรงแรมไปอีก

 

"คุณ!! ปล่อยๆ ผมเดินเองได้ คนมองแล้ว" คยูฮยอนพูดลอดไรฟันเมื่อเห็นว่าทั้งพนักงานและแขกเริ่มจะมองมาที่ตนกับคุณชีวอน

 

"แคร์สายตาคนอื่นเหรอ?" คุณชีวอนถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแล้วปล่อยแขนคยูฮยอนให้เป็นอิสระแต่แทนที่จะรู้สึกดีที่จะไม่ถูกคนอื่นมอง หัวใจกลับรู้สึกวูบแปลกๆ เพียงเพราะสายตาตัดพ้อของคุณชีวอนที่มองมา

 

อะไรวะ?! ทำไมต้องมองกูแบบนี้ด้วย?

 

"แคร์" คำตอบของคยูฮยอนทำให้คุณชีวอนเลือกที่จะเดินนำไปก่อนและทิ้งคยูฮยอนไว้ข้างหลัง

 

"แคร์สิ ถ้าคนอื่นมองคุณไม่ดีจะทำยังไง?" คยูฮยอนพูดต่อเบาๆ และประโยคนี้ก็ทำให้ชีวอนต้องลอบถอนหายใจ ขายาวหยุดเดินแล้วกลับหลังหันมาหาคยูฮยอนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม เห็นหน้าขาวๆ หงอยๆ ก็หลุดยิ้มออกมา

 

"เป็นห่วงฉันเหรอ?"

 

"เฮ่ย!! เป็นห่วงอะไร?! ใครเป็นห่วง?!" คยูฮยอนตาโตรีบแก้ตัวทั้งที่หน้าขาวเริ่มแดงและนั่นก็ยิ่งทำให้ชีวอนอยากแกล้งเด็กปากแข็งตรงหน้าเข้าไปใหญ่

 

"ขอบคุณนะที่เป็นห่วง เดี๋ยวขึ้นไปบนห้องแล้วจะให้รางวัลเป็นจูบหวานๆ นะ" พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และปฏิกิริยาของคยูฮยอนก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด หน้าขาวยิ่งแดงจนเหมือนลูกมะเขือเทศสด ตาโตเบิกกว้างและปากก็อ้าค้าง ชีวอนหลุดหัวเราะเสียงดังทำให้คยูฮยอนรู้ตัวว่าถูกแกล้งให้สติแตก ปากแดงหุบฉับแล้วหน้าก็บูดบึ้งขึ้นมา เด็กตัวอ้วนรีบกลับหลังหันจะเดินหนีไปอีกทางแต่คอเสื้อด้านหลังกลับถูกดึงไว้ด้วยมือใหญ่แล้วก็ถูกลากให้เดินถอยหลังตามไปที่ลิฟต์ส่วนตัวด้วยกันกับคุณชีวอนทั้งอย่างนั้น

 

ไม่เอาแล้ว!! อยู่กับคุณชีวอนโคตรจะประสาทเสีย!! ยอมไปมหาลัยก็ได้!! ปล่อยกูไปเถอะ!! พลีส!!

 

ไม่รอให้ขึ้นไปถึงห้องอย่างที่พูดไว้ด้วยซ้ำเพราะทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงคุณชีวอนแม่งก็ล็อกคอคยูฮยอนไปจูบเอาจูบเอา จูบแม่งตั้งแต่ชั้นหนึ่งยันชั้นบนสุด!! พ่อมึงเป็นกบเรอะ?! หายใจทางผิวหนังเรอะ?! กูหายใจไม่ทันโว้ย!!

 

จนประตูลิฟต์เปิดออกคุณชีวอนก็ยังไม่ยอมปล่อย รายนั้นดันตัวคยูฮยอนไปจนชิดกับผนังลิฟต์แล้วเบียดตัวเองเข้ามานิ้วยาวล็อกอยู่ตรงแนวกรามบังคับให้คยูฮยอนแหงนหน้าเปิดลำคอรับกับริมฝีปากที่จูบไล่ลงไปเรื่อยๆ

 

"ฉันไม่อยากรอ"

 

ฟันคมกัดย้ำแสดงความเป็นเจ้าของตรงฐานคอทำให้น้ำตาหยดลงบนแก้มของคนที่กำลังตักตวงความสุขจากผิวเนื้อขาวที่เริ่มแดงช้ำเป็นจ้ำ ชีวอนผละจากลำคอเรียวปล่อยมือจากปลายคางคนที่กำลังร้องไห้เงียบๆ มือใหญ่แตะลงที่แก้มของตัวเอง...น้ำตาของคยูฮยอน

 

"ผม...มาซ้อมเปียโน ถ้าคุณเข้าใจเป็นอย่างอื่นผมคิดว่าผมควรกลับ"

 

คยูฮยอนหลับตาแล้วก้มหน้าลงพยายามหยุดน้ำตา ไม่ได้อยากจะร้องไห้ ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่เหตุการณ์เมื่อครู่มันดันทับซ้อนกับเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนนั้นตอนที่สับสนจากเรื่องของชางมินแล้วก็มาหาคุณชีวอน ตอนนี้ก็เช่นกันคยูฮยอนกำลังอ่อนไหวกับเรื่อของชางมินแล้วก็มาหาคุณชีวอน ชางมินต้องเจ็บปวดเพราะเห็นคยูฮยอนจูบกับคุณชีวอนถึงขนาดทนมองหน้าคยูฮยอนไม่ได้ แต่คยูฮยอนก็ยังมาหาคุณชีวอน มาให้เขาจูบ มาให้เขาทำอะไรต่อมิอะไร

 

คิดไม่ออกแล้วว่าจะรักษาความสัมพันธ์ทั้งสองทางไว้ได้ยังไง ทางหนึ่งก็ไม่มั่นคง อีกทางหนึ่งก็สั่นคลอนจนแทบจะพังทลายลงมา

 

กูทิ้งแม่งทั้งสองทางเลยดีมั้ยห่านี่!!

 

มือใหญ่แตะที่ปลายคางค่อยๆ ดันขึ้น แต่คยูฮยอนไม่กล้าสบตาคุณชีวอน ยืนตัวเกร็งในตอนที่ฝ่ายนั้นเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ปากหยักจูบซับน้ำตาที่แก้มตามด้วยลิ้นชื้นไล่เก็บคราบน้ำตาเค็มปร่าให้

 

"ฉันขอโทษ" กระซิบบอกกับเปลือกตาแล้วจูบย้ำลงไปด้วยความรู้สึกผิด ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะเห็นน้ำตาของคยูฮยอนอีกแต่ด้วยความไม่ระมัดระวังความต้องการของตัวเองชีวอนก็ทำให้คยูฮยอนร้องไห้อีกจนได้ แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมคยูฮยอนถึงร้องไห้ทำไมถึงไม่ยอมให้แตะต้องไปมากกว่านี้? ทำไมถึงไม่ยอมให้เป็นเจ้าของ? คยูฮยอนรักชีวอนไม่ใช่เหรอ? หรือว่ายังไม่เชื่อใจกัน?

 

ชีวอนลอบถอนหายใจแล้วจับมือพาคยูฮยอนเดินเข้าไปในห้อง พาไปถึงแกรนด์เปียโนสีดำหลังใหญ่ที่อยู่ริมหน้าต่างถัดจากโซฟารับแขกไปไม่ไกลแล้วก็ตบปุที่หัวกลมเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพื่อหาน้ำหาขนมมาให้คยูฮยอน

 

เมื่อคุณชีวอนเดินลับสายตาไปแล้วคยูฮยอนก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง มือขาวยกขึ้นกุมขมับทั้งสองข้าง มีความสุขอยู่สามวัน เศร้าอยู่เป็นอาทิตย์ แล้วก็กลับมามีความสุขอีกสี่ห้าวัน แล้วก็กลับมาทุกข์อีกแล้ว เวลาที่เหลืออยู่ไม่ถึงอาทิตย์จะเพียงพอให้คยูฮยอนจัดการอะไรๆ แล้วเป็นของคุณชีวอนได้ตามที่ตกลงไว้มั้ยนะ? เหนื่อยกับการต้องคิดหาทางออกให้กับเรื่องที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะจบลงยังไง


ยอมแพ้แล้วได้มั้ย? คยูฮยอนเหนื่อยมากจริงๆ

 

ถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่อาจรู้ได้ ตัดใจเลิกคิดถึงเรื่องกวนใจทั้งหลายแหล่แล้วเลือกที่จะสนใจสาเหตุที่ทำให้คยูฮยอนต้องมาที่นี่วันนี้  คยูฮยอนวางกระเป๋าลงกับพื้นแล้วเปิดฝาครอบเปียโนออก ลิ่มสีดำสลับขาววางเรียงกันเป็นระเบียบดูสวยงาม แต่ดูแล้วเจ้าของห้องคงมีแกรนด์เปียโนนี้ไว้เพื่อประดับห้องเท่านั้นแหละ

 

นั่งลงกับเก้าอี้ เท้าวางอยู่ที่เพดัล นิ้วเรียวจรดลงบนลิ่มลองเล่นเพลงง่ายๆ เพื่อฟังเสียงและฝึกมือให้ชินแต่เล่นไปได้ไม่เท่าไหร่คยูฮยอนก็ต้องร้องเหวอแล้วรีบยกเท้าขึ้นจากพื้นทันทีเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ข้อเท้า ชะโงกหน้าลงไปดูก็ต้องเบ้ปากเมื่อเห็นหมาหน้าตาประหลาดตัวเดิมเดินดุ๊กๆ อยู่ที่พื้น หมาที่ดูเหมือนหมูใส่เสื้อยืดหลวมๆ สีขาวเดินวนไปวนมาอยู่ใต้เก้าอี้พลางทำจมูกฟุดฟิดไปด้วย คยูฮยอนรีบหลบเมื่อหมาตาถลนเงยหน้าขึ้นมา นั่งกอดขาตัวลีบกลัวว่าหมาจะมองเห็นแล้วไม่ยอมไปไกลๆ แต่คงเป็นโชคดีสำหรับคยูฮยอนที่เมื่อหมาไม่เจอเป้าหมายที่ต้องการหมาก็เดินสะบัดหางสั้นกุดจากไป คยูฮยอนเป่าปากอย่างโล่งอกแล้วหย่อนขาลงกับพื้น แต่เพียงแค่กดโน้ตยังไม่ครบหนึ่งห้องดีด้วยซ้ำเสียงเห่าก็ดังมาแต่ไกลพร้อมกับหมาขอบตาดำวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องอีกรอบ

 

คยูฮยอนร้องโว่ะแล้วรีบยกขาขึ้นไปนั่งขัดสมาธิอยู่บนที่นั่ง แต่หมาคงเห็นเข้าให้แล้วเพราะคราวนี้มันฉีกยิ้มกว้างให้คยูฮยอนแล้วเริ่มเห่าพลางตะกายสองข้างหน้าขึ้นมาตรงที่ที่คยูฮยอนนั่งอยู่

 

"มึงไม่ต้องมาอยากเล่นกับกูได้ป้ะ?! ไปดิ ไปเล่นที่อื่น" คยูฮยอนคุยกับหมาอย่างท้อแท้ ถ้าหมาตัวนี้ยังอยู่มีหวังคยูฮยอนไม่ได้ซ้อมเปียโนกันพอดี หันหาเจ้าของหมาก็ไม่เจอและหมาก็เริ่มเห่าอีกรอบ คยูฮยอนยกมือขึ้นปิดหูแล้วขยับตัวอย่างอารมณ์เสีย ไอ้หมาบ้า!! จะเห่าหาพ่อมึง?!

 

นั่งนิ่งๆ แกล้งทำเป็นไม่สนใจอยู่เกือบๆ นาทีจนในที่สุดหมามันคงเบื่อมันเลยเดินออกจากห้องไปอีกรอบ คยูฮยอนค่อยๆ หย่อนขาลงกับพื้นแล้วแอบเดินตามไปดูว่าหมาหน้าตาประหลาดเดินหายไปไหน เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาคยูฮยอนก็ค่อยเบาใจ ขายาวเดินกลับไปที่แกรนด์เปียโนหลังใหญ่ แต่แล้วก็เหมือนเดิม!! เพียงแค่คยูฮยอนจิ้มนิ้วลงบนลิ่มคีย์บอร์ดหมาบ้าก็เห่าโฮ่งแล้ววิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้อง!!

 

มึงเป็นเหี้ยอะไรกับกูมากมั้ย?!!!!!!!! ไอ้หมาบ้า!!!!!!!!!!

 

คยูฮยอนเริ่มจะอารมณ์เสียเข้าขั้นสุด ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ไอ้หมานี่ไปไกลๆ แล้ว จะจับไปขังหรือล่ามไว้กับเสาก็ไม่กล้าจับ พ่อของหมาก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน คยูฮยอนลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้แล้วเท้าเอว มองซ้ายมองขวาหาตัวช่วย

 

"โน่นๆ มึงเห็นนกมั้ย? นกตัวน้อยบินอยู่นอกหน้าต่าง ไปจับมาแดกเร็ว" คยูฮยอนชี้ไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มีนกหลายตัวบินอยู่ แต่หมาตัวไม่เล็กไม่ใหญ่แค่มองตามแล้วก็หันกลับมาแยกเขี้ยวให้คยูฮยอนอีกรอบ

 

พ่อมึงเถอะ!!!!!!!!!!

 

คยูฮยอนคงลืมไปว่ามีแต่แมวเท่านั้นที่ชอบไล่จับนก และหมาก็อยากจะเล่นกับแมวมากกว่า โดยเฉพาะแมวตัวใหญ่น่ากินบนเก้าอี้

 

"ทำอะไรหน่ะ?" เสียงดังจากอีกฝากหนึ่งของห้องทำให้คยูฮยอนสะดุ้งแต่แค่แป๊บเดียวก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างแล้วรีบชี้ๆ หมาที่อยู่บนพื้น

 

โอ้ยยย โจคยูฮยอนละไม่เคยรู้สึกดีใจที่ได้เห็นหน้าคุณชีวอนเท่านี้มาก่อนเลย มาจับลูกมึงไปเร็วๆ ลูกมึงจะแดกกูเป็นอาหารกลางวันอยู่แล้ว

 

ชีวอนละอยากจะหัวเราะดังๆ ให้กับท่าทางแบบนั้นของคยูฮยอน แต่เพราะคดีที่ก่อไว้ในลิฟต์ทำให้ชีวอนไม่กล้าจะหัวเราะออกไปด้วยกลัวว่าเด็กอารมณ์แปรปรวนจะพาลโกรธเอาอีก ปากหยักเลยทำได้แค่กระตุกยิ้มแล้วดีดนิ้วเรียกสุนัขของตัวเอง

 

"บั๊กซี่มานี่"

 

หมาตัวขาวลายสีดำกระดำกระด่างหันตามเสียงเรียกของเจ้านายทันทีแล้วรีบวิ่งไปตะกรุยขาของคุณชีวอนที่ยังอยู่ในชุดสูทชุดเดิม คุณชีวอนอุ้มหมาขึ้นไปกอดไว้ทำให้คยูฮยอนเป่าปากด้วยความโล่งใจแล้วค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งกับเก้าอี้ตามเดิม แต่พอคุณชีวอนอุ้มหมาเดินเข้ามาใกล้คยูฮยอนก็ร้องเหวอแล้วรีบวิ่งไปหลบที่อีกด้านของเปียโน

 

"คุณอย่าเข้ามานะ!! เอาหมาออกไปห่างๆ ผมเลย!!" คยูฮยอนร้องโวยวายเสียงดัง ปกติก็ไม่ค่อยชอบหมาอยู่แล้ว พอมาเจอหมาหน้าตากวนประสาทพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้แล้วคยูฮยอนยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ

 

"บั๊กซี่ไม่ได้น่ากลัวซักหน่อย มานี่! ลองจับดู" ชีวอนบอกแล้วยิ่งเดินเข้าไปใกล้ทำให้คยูฮยอนเดินถอยหลังหนีไปอีก

 

"รู้ว่าไม่ได้น่ากลัวแต่มันน่าเกลียด ผมไม่ชอบ" คยูฮยอนยังว่าจริงจังและชีวอนก็ไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงอีก ลองเป็นแบบนี้คยูฮยอนคงไม่ถูกกับบั๊กซี่จริงๆ

 

"โอเค ไม่จับก็ไม่จับสิ ทำไมต้องพูดจาทำร้ายจิตใจบั๊กซี่ขนาดนี้ด้วย ถ้ามันน้อยใจจนไปผูกคอตายนายจะรับผิดชอบยังไง?" ชีวอนพูดจบก็หันไปโอ๋หมาในอ้อมแขนของตัวเองแล้วหันหลังเดินกลับไปทิ้งให้คยูฮยอนยืนเอ๋ออยู่คนเดียว

 

เดี๋ยวนะมึงครับ!! หมามึงเป็นหมานะ!! มันฟังที่กูพูดไม่ออกด้วยซ้ำ!! แล้วหมาจะผูกคอตายได้ยังไง?! สติอยู่ตรงไหนเรอะ?!

 

คยูฮยอนยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนคุณชีวอนเดินกลับเข้ามาในห้องอีกรอบตามด้วยพนักงานของโรงแรมที่เข็นรถอะไรเข้ามา เดาว่าน่าจะเป็นขนมเพราะคยูฮยอนได้กลิ่นหอมๆ

 

"แล้วนั่นยืนทำอะไรอยู่? ไม่ไปซ้อมเปียโนล่ะ?" ชีวอนถามแล้วหันกลับไปโบกมือไล่ให้พนักงานของโรงแรมออกไป หันมาอีกทีก็เห็นคยูฮยอนมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ท่าทางกระตือรือร้นกับสายตาที่มองเลยไปที่ขนมบนรถเข็นก็ทำให้ชีวอนพอจะเดาได้

 

"เพระาอย่างนี้ไงถึงได้อ้วนขนาดนี้" ยิ้มด้วยความเอ็นดูแต่คยูฮยอนแค่จิ๊ปากใส่แล้วเดินเลยชีวอนไปรถเข็นที่รูมเซอร์วิสเพิ่งจะเข็นเข้ามาให้ ชีวอน​ส่าย​หัวให้กับเด็กที่ชีวิตนี้คิดแต่เรื่องกินอย่างปลงๆ ก่อนจะเดินไปยืนข้างๆ เพื่อ​จะ​บอก​ถึง​ธุระ​ที่ต้องไปทำ

 

"เดี๋ยวฉันต้องออกไปประชุมแล้วก็กินเลี้ยงกับลูกค้าคงจะกลับมาดึกๆ ฉันสั่งอาหารเย็นไว้ให้แล้ว ถ้านายจะกลับหอก็โทรบอกจองฮุนเข้าใจมั้ย?"

 

คยูฮยอนพยักหน้า​หงึกหงักไม่ได้สนใจคุณชีวอนด้วยซ้ำ เห็นเอแคล์ลูกโตน่ากินก็รีบหยิบเข้าปากก่อนเป็นอันดับแรก กัดไปได้ครึ่งแล้วก็สังเกตว่ามีอะไรให้กินอีก เหมือนจะเป็นพายอะไรซักอย่างแล้วก็มีเค้กช็อกโกแลต ยัดเอแคลร์อีกครึ่งลูกเข้าปากแต่ยัง​ไม่​ทัน​จะ​ได้เคี้ยวคุณชีวอนก็โน้มหน้าลงมาแล้วจูบตรงกึ่งๆ มุม​ปากของ​คยูฮยอน​ คยู​ฮยอนตกใจ​ผงะถอยไปด้านหลังแล้วมองคุณชีวอนอย่างไม่ไว้ใจ​แต่​คน​แก่​กว่า​แค่​หัวเราะ​แล้วแตะนิ้ว​กับมุม​ปาก​ของ​คยูฮยอน​ลูบเบาๆ

 

"ครีม​เลอะ​ตรง​นี้​" พูดจบก็แลบลิ้นเลียนิ้วของตัวเองแล้วยิ้มร้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป คยูฮยอน​ล่ะ​อยาก​จะนั่งแปะลงกับพื้นเสียเดี๋ยวนั้น​หัวใจ​เต้น​แรง​จนต้อง​ยก​มือ​ขึ้น​ทุบ​อก​ตัวเองอย่างไม่ค่อยจะเบานัก รู้สึกว่าทั้งหน้าร้อนไปหมด มือไม้ก็พบอยจะไม่มีแรง แค่แตะตัว​นิดๆ​ หน่อย​คยูฮยอนก็​ไม่เป็นแล้ว​ น่ากลัวชะมัด!!

 

ยืนเอ๋อให้ใจสงบอีกเกือบๆ ห้านาทีกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าเอแคลร์ยังเต็มปากเพราะลืมเคี้ยวจนน้ำลายแทบจะยืดออกมา คยูฮยอนรีบเคี้ยวเอแคลร์แล้วกลืนเอื๊อก ​มองขนมน่ากินบนรถ​แล้วก็ยู่ปาก เดี๋ยวค่อยมากินก็แล้วกัน ไปซ้อมเปียโนก่อน

 

คยูฮยอนใช้ชีวิตอยู่ในห้องคุณชีวอนด้วยความสุขสบาย ซ้อมเปียโนอยู่เกือบๆ 2 ชั่วโมงแล้วก็พักยืดเส้นยืดสายไปเดินเล่นสำรวจห้องของนักธุรกิจพันล้าน ห้องของคุณชีวอนก็แปลกดี ไม่มีรูปถ่าย ไม่มีของกระจุ๊กกระจิ๊ก ไม่มีอะไรเลย ถึงห้องจะอยู่ในโรงแรมแต่ก็ควรจะมีอะไรมากกว่านี้ไม่ใช่รึไงกัน ทำไมไม่รู้สึกเหมือนอยูู่บ้านเลยนะ ว่าแล้วก็เดินไปทางตู้เย็นเพื่อหาน้ำมาดื่มตอนกินขนมจะได้ไม่ฝืดคอ แต่เพียงแค่เปิดประตู้ตู้เย็นเท่านั้นล่ะคยูฮยอนก็แทบจะยกมือขึ้นกุมขมับ ทำไมถึงมีแต่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์เต็มไปหมดเลยนะ นี่คุณชีวอนแดกเบียร์แทนน้ำรึยังไง? มีเบียร์ทุกสัญชาติเลยให้ตายสิ แถมยังมีพวกค็อกเทลอะไรอีกเยอะแยะ ผักสด เนื้อสัตว์ อาหารอะไรก็ไม่มี นี่คุณชีวอนใช้ชีวิตแบบไหนกัน?


อ่อ...เขามีรูมเซอร์วิส

 

เมื่อหาน้ำเปล่าไม่เจอสุดท้ายคยูฮยอนเลยได้น้ำอัดลมมาหนึ่งกระป๋อง เดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนหงายกับโซฟาล้วงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาแล้วก็จ้องนิ่งอยู่อย่างนั้น ควรจะโทรไปหาชางมินมั้ยนะ? อยู่ไหน? ทำอะไรอยู่? จะกลับหอรึเปล่า? หายโกรธกันรึยัง? ไม่เกลียดกันแล้วใช่มั้ย? คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ช่างเถอะ...ชางมินคงไม่อยากอ่านข้อความจากคยูฮยอนเท่าไหร่

 

ในเวลาเศร้าหมองแบบนี้สิ่งที่จะช่วยคยูฮยอนได้ก็คงจะเป็นของกินหวานๆ สินะ ไปโจคยูฮยอน ไปกินเค้กช็อกโกแลตกัน

 

กินเสร็จก็ไปซ้อมเปียโนต่อ ซ้อมได้ไม่นานก็มีพนักงานมาเคาะประตูเพื่อเอาข้าวเย็นมาให้ คุณชีวอนสั่งสปาเก็ตตี้แซลมอนไวท์ครีมซอสไว้ให้คยูฮยอน  ถ้าอยู่กับคุณชีวอนบ่อยๆ คยูฮยอนต้องอ้วนเป็นหมูตอนแน่ๆ เดี๋ยวๆ ก็ซื้อนู่นนี่นั่นมาให้กิน กินๆ นอนๆ แล้วก็กลายเป็นหมูตอน เหอๆๆ แต่กินข้าวคนเดียวก็ค่อนข้างเหงา จะไปนั่งกินข้างๆ กรงหมาก็ใช่เรื่อง ช่างแม่ง!! กูกินคนเดียวก็ได้!! เพื่อนก็ไม่มี แฟนก็ไม่มี กินจนหมดจานแล้วก็เดินออกไปดูวิวตรงริมหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มจะกลายเป็นสีม่วงๆ แลดูช้ำเลือดช้ำหนองแต่ก็ตัดกันดีกับไฟสีเหลืองที่แต่ละตึกเปิดแข่งกัน ตอนนี้คุณชีวอนจะทำอะไรอยู่กันนะ? จะกินข้าวรึยัง? ข้าวอร่อยรึเปล่า? เหงาเหมือนคยูฮยอนมั้ย? แต่รายนั้นบอกว่าจะไปกินข้าวกับลูกค้านี่คงไม่เหงาเหมือนคยูฮยอนที่ต้องกินข้าวคนเดียวหรอก


เบื่อจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็เดินกลับไปซ้อมเปียโนอีกรอบ ซ้อมเปียโนจนเมื่อยแล้วก็มากินขนม กินขนมแล้วก็ไปซ้อมเปียโน วนเป็นวัฏจักรอยู่อย่างนั้นจนเวลาปาเข้าไปเกือบๆ จะสี่ทุ่มและคยูฮยอนก็เคลียร์ขนมทั้งรถหมดแล้ว คยูฮยอนคิดว่าควรจะกลับหอได้แล้วเพราะว่าดึกแล้วไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรให้กินต่อ โทรศัพท์ไปบอกคุณพี่หน้านิ่งตามที่คุณชีวอนสั่งแล้วก็เก็บของใส่กระเป๋าไประหว่างที่รอ แอบขโมยแจกงแจกันไปขายซักใบสองใบได้ป่าววะ? คงจะรวยแบบไม่ต้องทำงานพิเศษไปอีกซักปีสองปี นั่งรออยู่ที่โซฟาแล้วก็หิวน้ำขายาวเลยเดินไปที่ครัวเปิดตู้เย็นของคุณชีวอนเป็นรอบที่สองของวันและคราวนี้คยูฮยอนก็ได้ค็อกเทลสีฟ้าๆ เขียวๆ มาลองชิมดู อร่อยดี


แบกตัวอ้วนๆ ไปทิ้งตัวนอนกลิ้งกับพรมนิ่มๆ ที่หน้าโซฟาแล้วก็เริ่มจะง่วง เมื่อไหร่คุณพี่หน้านิ่งจะมากัน? จริงๆ คยูฮยอนกลับเองก็ได้ไม่เห็นจะต้องลำบากใครเลย หลับตาแล้วก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้เลยว่าคนที่โทรไปหานั้นจะไม่มีวันมารับหรอก


.


.


.


ชีวอนกลับมาถึงห้องในเวลาเกือบๆ จะเที่ยงคืน ใบหน้าหล่อคมบึ้งตึงเพราะเหนื่อยจากการปั้นหน้ายิ้มให้กับพวกลูกค้าเรื่องมากน่ารำคาญทั้งหลาย อยากเห็นหน้าคยูฮยอนให้หายเหนื่อยแต่ว่ารายนั้นคงกลับหอไปแล้วและชีวอนคงได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้คยูฮยอนจะมาซ้อมเปียโนที่นี่อีก แย่ชะมัดที่วันนี้ชีวอนมีประชุมกับผู้ถือหุ้นตอนบ่ายและต้องไปกินข้าวเย็นกับลูกค้าต่อไม่อย่างนั้นชีวอนคงได้นั่งดูคยูฮยอนซ้อมเปียโนทั้งบ่ายแล้วก็ได้กินข้าวเย็นกับเด็กน้อยหน้าตาน่ารักแต่แสบเป็นบ้าอย่างโจคยูฮยอน


กำลังจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเองแต่ไม่รู้ว่าทำไมชีวอนถึงได้รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ คนตัวสูงจึงหันหลังกลับแล้วเดินไปยังห้องนั่งเล่น ก้อนกลมๆ ตรงหน้าโซฟาทำให้ชีวอนหลุดยิ้มกว้าง ไม่คิดเลยว่าคยูฮยอนจะยังอยู่ที่นี่ แม้ว่าจะต้องปั้นหน้ายิ้มติดต่อกันเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนเมื่อยหน้าไปหมกแต่ตอนนี้ชีวอนอยากจะยิ้ม ยิ้ม แล้วก็ยิ้ม เดินเข้าไปหาเด็กน้อยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนพรมแล้วก็อยากจะตีนัก อากาศเย็นแต่เด็กน้อยที่ใส่แค่เสื้อแขนยาวไม่หนามากกลับไม่มีอะไรห่มกลาย คยูฮยอนกอดตัวเองไว้แล้วงอเข่าขึ้นมาจนจะชิดอก


"คยูฮยอน" แตะที่ต้นแขนเบาๆ คิดว่าควรจะปลุกให้ตื่นแล้วพาไปส่งที่หอดีกว่าที่จะฉวยโอกาสอุ้มขึ้นมาแล้วพาไปนอนที่เตียง  เพราะเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันยังฝังใจ ชีวอนไม่อยากเห็นคยูฮยอนร้องไห้อีก


"คยูฮยอนตื่นเถอะ" แตะแขนเขย่าปลุกอีกรอบแล้วก้อนกลมๆ ก็ค่อยๆ คลายออก


"อือออ" ตาโตลืมขึ้นช้าๆ ทำไมคยูฮยอนถึงเห็นหน้าคุณชีวอนอีกแล้วนะ?


"เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่? หนาวรึเปล่า?" ชีวอนรัวคำถามในตอนที่คยูฮยอนลุกขึ้นมานั่งทำหน้าง่วงใส่


"นี่กี่โมงแล้วครับ?" คยูฮยอนถามกลับพลางยกมือขึ้นขยี้ตา เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้สิ


"จะเที่ยงคืนแล้ว"


คยูฮยอนขมวดคิ้ว ก็คยูฮยอนโทรไปหาคุณพี่หน้านิ่งตั้งแต่สี่ทุ่ม แล้วทำไมคุณพี่หน้านิ่งไม่มารับคยูฮยอนล่ะ


"ผมโทรหาคุณจองฮุนตั้งแต่สี่ทุ่ม"


ชีวอนล่ะอยากจะตบหน้าผากตัวเอง นี่จองฮุนคิดจะเล่นอะไร? ทำไมถึงไม่ยอมทำตามคำสั่ง? คยูฮยอนโทรหาตั้งแต่สี่ทุ่มจนนี่จะเที่ยงคืนอยู่แล้วทำไมถึงยังไม่มารับ? คิดจะให้คยูฮยอนนอนค้างที่นี่รึไงกัน? อยากจะโทรศัพท์ไปต่อว่าแต่ชีวอนต้องจัดการกับเด็กตัวขาวตรงหน้าก่อน


"ไปเถอะเดี๋ยวฉันไปส่งที่หอ กระเป๋าอยู่ไหน?" ชีวอนจับมือคยูฮยอนแล้วจะพาเดินออกจากห้อง แต่คยูฮยอนขืนตัวไว้


ความคิดตีกันในหัวและคยูฮยอนก็กำลังสับสน ไม่อยากกลับไปที่หอ กลัวว่ากลับไปแล้วจะไม่เจอชางมิน กลัวว่าจะเจอประตูไม้บานเดิมที่ปิดใส่คยูฮยอนมาตลอดสองวันนี้ แต่อีกใจหนึ่งคยูฮยอนก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ เพราะคยูฮยอนจูบกับคุณชีวอนชางมินถึงได้เสียใจ แค่มาที่นี้ก็แย่มากพอแล้ว ถ้าหากว่าชางมินรู้ว่าคยูฮยอนมาหาคุณณชีวอนแล้วยังจะค้างที่นี่อีก ชางมินจะเข้าใจผิดคิดว่าคยูฮยอนไม่แคร์มั้ย?


กูไปนอนจิมจิลบังก็ได้แม่ง!! หมดเรื่อง!!


"คยูฮยอน"


เสียงเรียกพร้อมกับแรงบีบที่มือทำให้คยูฮยอนรู้สึกตัว คยูฮยอนมองหน้าคุณชีวอนอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไง แล้วก็เหมือนว่ารายนั้นจะอ่านใจคยูฮยอนออก คุณชีวอนพยักหน้าให้คยูฮยอนเพียงนิดแล้วพาคยูฮยอนเดินออกจากห้องกำลังจะขึ้นบันไดไปยังชั้นลอยที่คยูฮยอนจำได้ว่าเป็นส่วนของห้องนอนคยูฮยอนก็เรียกอีกฝ่ายเสียงเบาแล้วกระตุกมือของอีกฝ่าย


"ไม่อยากกลับหอไม่ใช่เหรอ? งั้นก็นอนค้างที่นี่"


โจคยูฮยอนขอถอนคำพูดที่บอกว่าคุณชีวอนอ่านใจคยูฮยอนออก!! เออมึงอ่านถูกนิดนึงที่บอกว่ากูไม่อยากกลับหอ แต่ก็ก็ไม่ได้อยากจะค้างที่นี่กับมึงนะเว่ย!! กูจะไปจิมจิลบัง!!


"ฉันไม่ทำอะไรนายหรอกหน่า" บอกแล้วก็ดึงแขนให้คยูฮยอนตามขึ้นไปที่ชั้นลอย เดินผ่านห้องนอนของตัวเองแล้วก็พาคยูฮยอนไปส่งที่ห้องนอนอีกห้อง ห้องนอนที่มีไว้สำหรับคู่สัญญาของชีวอน


"อาบน้ำซะ เดี๋ยวจะเอาชุดนอนมาให้ เสื้อเชิ้ตกับกางเกงขายาวเหมือนเดิมนะ" บอกอย่างอารมณ์ดีแล้วก็ได้เด็กดีเบ้ปากกลับมา คยูฮยอนดึงกระเป๋าเป้จากมือคุณชีวอนมาถือไว้แล้วเดินหนีเข้าห้องไป


ลับหลังคยูฮยอน รอยยิ้มค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าหล่อคม ชีวอนไม่รู้ว่าคยูฮยอนไปเจอเรื่องอะไรมา แต่ที่รู้แน่ๆ คือเด็กน้อยไม่ได้มาที่นี่เพื่อซ้อมเปียโนเพียงอย่างเดียว เด็กน้อยมาเพราะต้องการที่พึ่ง เหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด ตอนที่คยูฮยอนเสียสูญเพราะถูกเพื่อนสารภาพรัก


ชีวอนเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่อหาชุดนอนให้คยูฮยอน เอาชุดนอนไปวางไว้ให้บนเตียงที่อีกห้องแล้วก็กลับมาอาบน้ำชำระร่างกายบ้าง เดี๋ยงพรุ่งนี้ค่อยจับเจ้าตัวดีมานั่งคุยก็แล้วกันว่าเป็นอะไรกันแน่ ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่นานชีวอนก็พันผ้าขนหนูแล้วเดินออกจากห้องน้ำ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเด็กตัวขาวในชุดนอนแขนยาวขายาวยืนอยู่ตรงประตู


"เอ่อ ขอโทษครับ" คยูฮยอนร้องขอโทษเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใส่เสื้อผ้า รีบหันหลังหนีแล้วมือขาวคว้าลูกบิดประตูไว้หมายจะออกจากห้องแต่เสียงของคุณชีวอนหยุดคยูฮยอนไว้ไม่ให้ขยับมือ


"อย่าเพิ่งออกไปนะ รออยู่ตรงนั้นก่อน" ชีวอนรีบเดินเข้าไปในตู้เสื้อผ้าแบบวอล์คอินเพื่อหยิบเสื้อกับกางเกงมาใส่ ที่คิดว่าจะคุยกับคยูฮยอนพรุ่งนี้สงสัยว่าชีวอนคงไม่ต้องรอแล้วเพราะเด็กน้อยหน้าหงอยเหงาเดินเข้ามาหาถึงที่ รีบสวมเสื้อใส่กางเกงแล้วก็เดินออกมาข้างนอก เห็นคยูฮยอนยังยืนอยู่ที่เดิมก็ค่อยเบาใจ


"คยูฮยอน"


เสียงเรียกชื่อทำให้คยูฮยอนหันกลับไปหาเจ้าของเสียง แต่พอเห็นหน้าคุณชีวอนแล้วคยูฮยอนก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดบอกอีกฝ่ายออกไปยังไง เหงา เหงามากๆ ไม่อยากนอนคนเดียว จะว่าคยูฮยอนเป็นเด็กไม่ดีก็ได้ แต่คยูฮยอนอยากให้คุณชีวอนกอดคยูฮยอนไว้ อ้อมกอดอบอุ่นที่ปลอดภัย ไม่มีคำพูดใดหลุดจากริมฝีปากแดงบางในตอนที่คยูฮยอนเดินเข้าไปหาคุณชีวอนแล้วสอดมือกอดเอวพลางซบหน้าลงกับบ่าของอีกฝ่าย รู้สึกว่าน้ำตากำลังจะไหลจนต้องสูดจมูกกลั้นเอาไว้


ชีวอนไม่รู้ว่าความรู้สึกวูบในอกแปลกๆ แบบนี้คืออะไร? จะใช่ใจหายรึเปล่าก็ไม่อาจรู้ได้ รู้แต่ว่าไม่ชอบและไม่อยากให้คยูฮยอนเป็นแบบนี้ ชีวอนวาดแขนโอบกอดคยูฮยอนไว้ มือใหญ่ลูบผมนิ่มปลอบโยน


"เป็นอะไร? หื้ม?" ถามด้วยความเป็นห่วงแต่คยูฮยอนแค่ส่ายหน้าแล้วยิ่งกอดชีวอนแน่นขึ้น


"คยูฮยอน" เมื่อถูกกดเสียงเรียกชื่อดุๆ คยูฮยอนก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ควรจะบอกออกไปดีมั้ย?


"ผม...ทะเลาะกับเพื่อน"


คำตอบชองคยูฮยอนเหมือนกับคราวที่แล้วไม่มีผิด และนั่นก็ยิ่งทำให้ชีวอนหนักใจเพราะเพื่อนของคยูฮยอนคงหนีไม่พ้นชางมิน คนที่รักคยูฮยอนมากกว่าใคร อาจจะมากกว่าชีวอนด้วยซ้ำ


"ทะเลาะกับชางมินเหรอ?" ถามเสียงเครียดและการพยักหน้ารับกับบ่าของคยูฮยอนก็ยิ่งทำให้ชีวอนเครียดมากขึ้นไปอีก


"เรื่องของฉันใช่มั้ย?"


คราวนี้คยูฮยอนไม่ตอบเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดมาก รู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดผิดที่เอาเรื่องพวกนี้มาใส่ให้คุณชีวอน ทั้งๆ ที่คุณชีวอนก็คงมีเรื่องอะไรต่อมิอะไรให้คิดมากพออยู่แล้ว คยูฮยอนยังเอาปัญหาไร้สาระของตัวเองไปยัดเยียดให้อีกฝ่ายอีก


ชีวอนค่อยๆ ดันตัวคยูฮยอนออก มือใหญ่ที่จับแขนคยูฮยอนไว้เลื่อนไปประคองแก้มทั้งสองข้างบังคับให้คยูฮยอนยอมสบตาด้วย แววตาหม่นเศร้าของคยูฮยอนทำให้ชีวอนเจ็บ ทั้งเจ็บ ทั้งอิจฉา เด็กที่ชื่อชิมชางมินคนนั้นมีอิทธิพลต่อโจคยูฮยอนมากจริงๆ


"คยูฮยอน...นายรักฉันมั้ย?"


คำถามนี้ของคุณชีวอนถึงกับทำให้คยูฮยอนน้ำตาคลอตาโตกระพริบช้าพยายามขับไล่หยดน้ำในตอนที่ถูกบังคับให้สบตา ฟันขาวกัดกลีบปากล่างของตัวเองด้วยความประหม่า คำตอบของคยูฮยอนมีอยู่แล้ว คำว่ารักที่ยังไม่เคยพูดออกไปให้คุณชีวอนได้ฟัง คยูฮยอนหลับตาปล่อยให้น้ำตาหยดลงผ่านแก้มในตอนที่พยักหน้าแทนคำตอบ ริมฝีปากเย็นแนบลงมาที่เปลือกตา แล้วคุณชีวอนก็ช่วยเก็บกลืนคราบน้ำตาของคยูฮยอนให้เหมือนเมื่อตอนกลางวัน


"ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วเชื่อในตัวฉันได้มั้ย? ฉันจะเป็นคนทำให้เพื่อนของนายยอมรับเรื่องของเราเอง" ชีวอนพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ คยูฮยอนพยักหน้าเร็วๆ อีกรอบพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง รู้สึกโล่งใจ โล่ง เหมือนทุกๆ ความกังวลได้ถูกคุณชีวอนช่วยแบ่งเบาออกไปจนหมดสิ้น


คยูฮยอนจะกอดคุณชีวอนเอาไว้ และคุณชีวอนจะเป็นคนช่วยให้คยูฮยอนยังจับมือชางมินไว้ได้


"คืนนี้นอนด้วยกันมั้ย?"


.


.


.


To Be Continued


.


.


.


Talk*

สวัสดีค่ะ ^^ ถ้าใครได้ตามทวิตเราอาจจะพอทราบมาบ้างว่าช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเราแต่งฟิคไม่ได้เลย แล้วก็บอกว่าจะเลิกแต่งด้วย...

เรามีปัญหากับการแต่งฟิคตอนนี้มากๆ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่มันแต่งไม่ค่อยออก ไม่รู้ว่าจะพาไปทางไหนดี

แล้วก็ประจวบเหมาะกับที่เราบังเอิญไปเจอเรื่องกระทบจิตใจค่อนข้างแรง เราก็เลยยิ่งช็อต

อย่างที่เราบอกไปหลายครั้งมากว่านี่เป็นฟิคเรื่องยาวเรื่องแรกของเรา เราไม่เคยแต่งฟิคจริงๆ จังๆ ขนาดนี้มาก่อน

เราไม่ได้เรียนมาทางด้านนี้ เราไม่รู้ว่าจะต้องวางโครงเรื่องอะไรยังไง แล้วเราก็ไม่รู้ว่าฟิคที่ดีเป็นยังไง

แต่เราก็หวังว่าจะมีคนชอบฟิคของเราบ้าง...

ซึ่งเราก็ขอบคุณทุกคนที่กดเข้ามาอ่าน กดเป็นแฟนคลับ กดโหวต คอมเม้น ทุกอย่างเลย

แต่พอเจอคนไม่ชอบแล้วมันก็...

เราเคยดราม่าอย่างนี้มาแล้วครั้งนึงตอนช่วงกลางๆ เรื่อง ที่เราเคยบอกว่าเราคิดว่าฟิคเราไม่สนุกแล้ว แต่เราก็ทู่ซี้แต่งต่อมาเรื่อยๆ

จนมาถึงตอนนี้เราก็เริ่มกลับไปรู้สึกว่ามันไม่ค่อยสนุกอีกแล้ว เราหมดกำลังใจ หมดแรงบันดาลใจ เราแต่งไม่ได้

เราไปทำงานทุกวัน เราเปิดหน้าฟิคทุกวัน พิมพ์ได้วันละ 2-3 ย่อหน้ามา 10 กว่าวันแล้ว พิมพ์ๆ ลบๆ อยู่อย่างนั้น

วันนี้เราไม่ได้ตั้งใจจะอัพฟิคเลย เพราะเราคิดว่าฟิคตอนนี้มันไม่โอเค แต่เราดันไปกดเซฟผิดเลยอัพฟิคซะอย่างนั้นเลย

เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเราอัพ 555+ จนมีคนเมนชั่นมาหาว่าฟิคตอนใหม่สนุก เราก็เอ๊ะ ตอนที่เราอัพล่าสุดมันก็นานมากแล้วนะ

จนเราเองลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าอัพอะไรไปเลยจะลองกลับไปอ่านใหม่ อ่าว...งานงอก อัพตอนที่ยังแต่งไม่จบ

แล้วตอนแรกเราก็ไม่รู้ว่าต้องกดซ่อนเนื้อหา ยอดวิวมันก็ขึ้นๆ เราก็โอ้ยยย สงสารคนอ่านมาก

คนอ่านต้องมาอ่านงานกากๆ ของเราที่ยังไม่ได้พรูฟ ยังไม่ได้อะไร แต่งก็ไม่จบ

สำหรับตอนนี้ที่เข็นออกมาได้เราอยากขอบคุณ คุณ @waans_ มากๆ เขาบอกว่าชอบฟิคตอนนี้มากทั้งๆ ที่เรารู้สึกว่ามันไม่โอเคมากๆ 555+

ขอบคุณพี่ออย พี่ฝน ที่คอยโอ๋ตลอด คอยให้กำลังใจตลอดด้วยนะคะ รักมากกก ขอบคุณ คุณ @Kungpassa ด้วยนะคะที่มาให้กำลังใจ

ขอบคุณคนอ่านทุกคนด้วยนะคะ ได้อ่านคอมเม้นน่ารักๆ แล้วเรามีกำลังใจมากๆ

แล้วก็เราอยากขอโทษชูทิ้นด้วย เรารู้ว่าชูทิ้นไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่เราเป็นคนคิดมาก

เราคิดทุกอย่างนั่นแหละ อะไรจุ๊กจิ๊กเราก็เก็บมาคิด ไม่เกี่ยวกับเราเรายังคิดเลย 555+

และเพราะเราตามแต่ฟิคของชูทิ้น เราก็มักจะเอาฟิคเราไปเปรียบเทียบกับฟิคชูทิ้นบ่อยๆ บอกเลยว่าเราอิจฉา เราอยากแต่งฟิคดีๆ แบบนั้นได้บ้าง

อ่านมาถึงตรงนี้เราต้องโดนแฟนคลับชูทิ้นเกลียดแน่ๆ 555+ แต่เราไม่ได้เกลียดชูทิ้นนะ อย่าเข้าใจเราผิด ขูทิ้นดีกับเรามากๆ เลย

แล้วเราก็รู้สึกผิดมากๆ ที่ทำให้ชูทิ้นไม่สบายใจ วันนั้นที่คุยกันเราก็ร้องไห้ วันนี้ที่พิมพ์อยู่นี่เราก็ร้องไห้


สุดท้าย!! อยากจะบอกว่ารักทุกคนมากกกกก เจอกันวันที่ 1013 ค่ะ ♥♥♥♥♥♥♥♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #239 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 17:14
    ฟิคสนุกมากค่ะ เราชอบมากเลยอะ ในฐานะไรท์เตอร์เหมือนกัน คือแบบ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฟิคที่ดีมันต้องแบบไหน ที่แต่งก็เพราะอยากจะแต่ง แต่พอมีคนมาเม้น มาชม เออ มันดีนะ ถ้าติก็ยอมรับว่ามีเฟลบ้างแต่ ก็จะทำไมล่ะ จะแต่ง 5555+

    เข้าเรื่อง ฟิคเรื่องนี้ เป็นฟิควอนคยูเรื่องแรกที่อ่านเลยล่ะค่ะ ถ้าเป็นหนังสือก็เรียกได้ว่าวางไม่ลงเลย สนุก น่าติดตาม มีเหตุมีผล ชอบคยูฮยอนเรื่องนี้มาก มันน่าฟัด 555 ชเวก็สุขุม ชางมินนี่หลุดมาจากซีรีย์เลย พระรองที่เราอยากได้ 555 


    รักฟิคเรื่องนี้ค่ะ 
    #239
    0
  2. #201 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 14:37
    ใครบอกว่าฟิคไม่หนุก โด่วๆๆๆๆ หนุกจะตาย
    #201
    0
  3. #196 ซีวอนซีบาท (@iloverebornkung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 00:18
    ทั้งเขินมากและขำมาก55555555555

    คยูเป็นคนอารมณ์อ่อนไหวและสับสนจริงๆ

    เอาใจช่วยให้ชางมินตัดใจจากแมวอ้วนได้เร็วๆ นะ
    #196
    0
  4. #195 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 17:49
    ตอนนี้ยาวมากกกกกกกกก ยาวจนอ่านเพลินนนนน
    น้องคูยอนของแม่ดูสับสนทางจิต(ใจ)นะ ต้องบำบัด
    555555 อ่านมาเห็นถึงความน่ารักปนเอ็นดู จนไม่อยาก
    ให้นางกลับหอ ให้อยู่นี่แหละะะะ จะได้หายสับสนนนน
    ลุ้นมาถึงตอนจบ ถึงประโยคสุดท้ายยยย ตะไมมมตัดจบบบบ แง๊งงงง!!!


    ปล. จูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ *3*
    #195
    0
  5. #194 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 14:31
    ใครบอกว่าฟิคน้องหมอปีไม่สนุกบอกมา เจ้จิไปถล่ม 
    ในฐานะที่เป็นคนติดฟิควอนคยูมาก อยากจะบอกน้องหมอปีว่า
    ฟิคน้องหมอเป็นอะไรที่บันเทิง เริงใจมาก อ่านแล้วไม่เครียด
    ทุกครั้งทีน้องปีอัพ พี่จะอ่านไม่ตำกว่าสองรอบทุกตอน
    ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องนอยนะคะ และอย่าเอาฟิคเราไปเปรียบเทียบกะคนอื่น
    เพราะแต่ละเรื่องก็มีสไตล์ของตัวเอง ไม่มีใครเก่งกว่ากันหรือเขียนสนุกกว่ากันหรอกจ๊ะ
    มันก็เหมือนกันเป็นอาหารที่แล้วแต่จะถูกจริตคน เพราะทุกฟิคที่พี่อ่าน 
    บางเรื่องก็ไม่ได้ชอบทุกตอนที่เค้าเขียน แต่บางตอนก็ชอบมากกกกก มันเป็นเรื่องปกติจ๊ะ
    อีกอันที่อยากบอก คือ ตอนที่น้องปีบอกอยากจะเลิกแต่งฟิคแล้ว
    พี่ใจหายและเสียดายมากนะ เพราะคนแต่งฟิค วคย น้อยลงทุกวัน
    และฟิคของน้องปีก็เป็นอีกเรื่องที่ช่วยเติมเอนโดรฟินให้คนชิป วคย มีรอยยิ้ม
    อย่าเลิกแต่งเลยน้าาาาาาาาาาาาาาา
    ถ้าเหนือย เครียด เพลีย ก็แค่พักหาไรอร่อยๆ กินเหมือนน้องคู แล้วกลับมาสร้างรอยยิ้มให้ขุ่นแม่น้องคูอีกนะๆๆ
    มาเม้นถึงตอนนี้นิดนุงนะ ชอบมากประโยคทีน้องคูพูดว่า "คนรัก" มันฮาโดนใจเจ้มากอะ 
    และทุกครั้งที่อ่านฟิคน้องปี พี่ชอบมโนวาดภาพเนื้อหาออกเป็นอนิเมะตลอดเลยอะ 

    *นี้ช้านเม้น หรือเขียนจดหมายเนี้ยย ยาวค่อดดดดดดดดดดด 
    #194
    0
  6. #193 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 14:22
    ไรเตอร์อย่าไปกังวล เรากับเพื่อนเฝ้ารอให้ฟิคเรื่องนี้อัพ พูดกันตลอดว่าจะอัพรึยังน้าาาา แล้วก็เป็นอีบ้าอีบอกันทุกครั้งที่อ่าน ยังมีคนที่ชอบฟิคของไรเตอร์และจะติดตามต่อไปอยู่อีกมากน้า สู้ๆจ้า
    #193
    0
  7. #192 P-Three (@praew-paween29) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 12:46
    เฮ้ยยย ใครบอกว่าไม่สนุกกอ่า สนุกจาตายยยยย พอรู้ว่าไรเตอร์อัพ ยิ้มแก้มแถบแตก สู้ๆนะคะ
    #192
    0
  8. #191 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 10:25
    เข้าใจความอึดอัดของน้องหมูคยูนะ คนนึงก็ว่าที่แฟน คนนึงก็เพื่อนรัก ต้องสู้นะลูก
    #191
    0
  9. #190 Chutint (@ploychu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 09:02
    ก่อนอื่น...

    ภาพคยูฮยอนซ้อนทับกับนางเอกในหนังสือฟิฟตี้เฉดมาก อ่านแล้วหงิดแบบนี้เลย อ่านไปด่าไปว่าเป็นไรมากป่ะะะะ คิดอะไรเยอะแยะ(เดี๋ยวแม่ยกคูมาตบอีก) นี่ยังสติล #ทีมชีวอน ชางมินนะ ถ้างี่เง่ามากนะ ไปเลยยยย ไปอยู่ที่อื่นเลยนะะะะ 

    ตลกตอนนางกินขนมหมดรถแล้วจะกลับ มีบอกจะกลับเพราะดึกไม่ใช่เพราะของกินหมด ตลกแรง 5555


    , พี่ปีที่รักของเค้า เค้ารักเจ้มากนะ แล้ววันนั้นก็ไม่สบายใจมากที่ทำให้เจ้รู้สึกไม่ดี ขอโทษเจ้ไปร้องไห้ไปเหมือนกันกลัวเจ้ทิ้งเค้า ฟิคของเจ้หนึ่งตอนยาวกว่าของเค้าประมาณเท่านึง แค่นี้ก็บอกได้แล้วว่าเจ้เป็นไรท์เตอร์ที่ตั้งใจมากกว่าเค้ามาก และฟิคเค้าก็ไม่ใช่ฟิคที่ดีเลย เป็นฟิคที่มีรอยรั่วอยู่เต็มไปหมด มีไรท์เตอร์คนอื่นที่มีพล็อตที่ดีและซับซ้อนกว่าเค้ามากจนเค้าอิจฉา ฟิคของพี่ปีเป็นฟิคที่มีดีเทลเยอะมาก ความรู้สึกของคยูฮยอนละเอียดอ่อนจนเราค่อยๆรู้สึกตาม เค้าไม่อยากให้เจ้คิดว่าฟิคตัวเองไม่ดีเลย ฟิคเจ้ดีนะ แค่เห็นความละเอียดลออในการอธืบายความรู้สึกของคยฺูฮยอนก็รู้แล้วว่าเจ้ตั้งใจ ฟิคเจ้เป็นแนวนี้ไม่กี่เรื่องที่้เค้าชอบอ่าน (อาจจะเรื่องเดียวด้วย) เพราะเป็นฟิคไม่หนัก แต่หน่วงมาก เดาเรื่องไม่ออกว่าจะไปทางไหนจริงๆ ขอโทษเจ้อีกทีนะที่ทำให้ไม่สบายใจ เค้สแคร์เจ้มากและกลัวมากว่าจะถูกเจ้เมิน

    รักนะคะ <3
    #190
    0
  10. #189 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 19:50
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย น้องหมอปีคะ ถ้าจะจบค้างแบบนี้ เอามีดมากรีดหัวใจเจ้เลยมะ T_T สรุปอินู๋คูยอนกินไรเนี้ย อย่าบอกนะยาฆ่าเห็บบั้กซี่ 5555555
    #189
    0
  11. #188 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 16:54
    เขินตัวแตกกกกกกกกกกกกกกกกก
    หมอนพังไปหลายใบแล้วนะคะ ????????????????
    อยากมีแบบนี้บ้าง
    คนของคุณซีงอนนี่เปิดรับสมัครตรงไหนคะ จะไปยื่รใบสมัคร เราอยากเป็นคนของพี่ซีวอนบ้างง ????
    #188
    0