เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว

ตอนที่ 12 : EP11:Stephen Lang

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 มิ.ย. 60


    นี่คือเย็นวันศุกร์ วันที่ประชากรส่วนใหญ่รอคอย ‘วันศุกร์แห่งชาติ’ ใครๆก็พูดกันแบบนั้น เพราะว่ามันคือรอยต่อระหว่างวันที่ต้องทำหน้าที่ของตัวเองเช่นการตื่นไปโรงเรียนตั้งแต่เช้า หรือการทำงานตลอดห้าวันที่ผ่านมา กับวันหยุดประจำสัปดาห์ในช่วงเวลาสั้นๆ ผู้คนต่างออกไปข้างนอกเพื่อหาความสุขให้กับตัวเอง อยู่กับครอบครัว สัตว์เลี้ยง ไปดูหนัง และ…ใช่ สังสรรค์กับเหล่าเพื่อนฝูง



    คุณกำลังนั่งอยู่ที่ร้านเหล้าร้านประจำ การตกแต่งร้านเปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อยจากเดิม มีการเพิ่มขนาดโต๊ะให้ใหญ่เพื่อรองรับผู้ที่เข้ามาใช้บริการ 10-12คน ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรที่ร้านเหล้าแห่งนี้จะมีโต๊ะขนาดใหญ่เหมือนโต๊ะจีนแบบนี้ เพราะนี่คือที่นั่งประจำของกลุ่มคุณ ทุกวันศุกร์จะต้องเป็นกลุ่มนี้เท่านั้น อาจมีสมาชิกขาดหายไปบ้างตามแต่ตารางกิจกรรม แต่ทุกคนจะมีนัดที่นี่วันเดิม เวลาเดิมเสมอ


    นอกจากนี้คือเรื่องสวนหย่อมเล็กๆกับน้ำตกจำลองกลางลานโล่ง ที่ดูจงใจออกแบบให้เหมือนกับบรรยากาศของสวนหลังบ้าน จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของร้านนี้ไปในทันที มีดนตรีสดบ้างแล้วแต่โอกาส ใครๆก็ชอบมานั่งที่ร้านนี้ทั้งนั้น
กลุ่มของคุณกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสชาติ พวกผู้ชายที่ตามปรกติจะพูดคุยกันแค่เรื่องหน้าอกของผู้หญิงกับเรื่องเกม พอมาอยู่ในวงเหล้าแล้วกลับไม่มีใครพูดถึงหรือวกเข้าหัวข้ออย่างว่าเลย มีแต่เรื่องศาสนา วิเคราะห์ข่าวสารบ้านเมือง การค้นพบสิ่งต่างๆ งานวิจัยจากสถาบันที่เชื่อถือได้ รวมถึงทิศทางการพัฒนาประเทศในยุคปัจจุบัน ทำให้คุณอดสงสัยไม่ได้ว่าการรวมตัวเพื่อพูดคุยกันแบบนี้ แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมันช่วยกระตุ้นความรู้ที่อยู่ในสมองของมนุษย์หรือเปล่า?


    คุณมองน้ำสีเข้มในแก้วของตัวเองที่แตกต่างจากทุกคน ไม่ใช่สีเหลืองอ่อนเหมือนคนอื่น แต่เป็นสีของโคล่า แน่นอนว่าคุณเป็นสมาชิกคนเดียวในกลุ่มที่ไม่ใช่นักดื่ม แต่มีหน้าที่สำคัญอีกอย่างคือช่วยขับรถพาสมาชิกบางคนกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ร่างกายครบ32ส่วน และคอยดูแลผลข้างเคียงจากการดื่มมากเกินไป


    ทุกคนกำลังสนุกสนาน มันคือช่วงเวลาสั้นๆในชีวิตวัยทำงาน แม้ว่าภายนอกทุกคนจะดูโตเป็นผู้ใหญ่ มีความเป็นผู้นำขนาดไหน คุณรู้ดีว่าลึกๆแล้วคุณยังอยากกับมานั่งปรับทุกข์ หรือมาเจอหน้าเพื่อนๆสมัยมัธยมปลายทั้งนั้น ถึงช่วงหลังๆจะห่างหายไปบ้างก็ตาม





“ฉันขอตัวแป๊บนึงนะ” คุณกล่าวขึ้นมาลอยๆก่อนจะค่อยๆยืนขึ้นเพื่อเดินไปห้องน้ำ คงไม่มีใครสังเกตเลยว่าคุณลุกออกไปที่อื่นจนกระทั่งเดินกลับมา





    คุณผลักประตูแล้วตรงเข้าไปที่อ่างล้างหน้า หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางออกมาวางข้างตัว ใช้สำลีแผ่นชุบเบบี้ออยล์เช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้าให้หมด ก่อนใช้โฟมล้างหน้าทำความสะอาดอีกครั้ง ทำไมถึงต้องมาล้างเครื่องสำอางออกด้วยนะหรอ? เพราะคุณถือว่ามันคือสัญลักษณ์ของการทำงาน โดยเฉพาะคนที่ไม่เคยแต่งหน้ามาตลอดชีวิตแล้วต้องมานั่งเขียนคิ้วในทุกเช้า 



    การไม่มีเครื่องประทินทั้งหลายแหล่บนร่างกาย คือสิ่งที่คุณพึงพอใจมากที่สุด เหมือนตัวเองได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ชีวิตการทำงานในออฟฟิศเป็นสิ่งที่น่าเบื่อและเป็นสิ่งที่คุณไม่เคยปรารถนาเลย แต่เรื่องเงินมันบีบคั้นให้ต้องรีบหางานทันทีหลังจากเรียนจบ งานอะไรก็ได้ แค่มีเงินประทังชีวิตไว้ก่อนเป็นอันดับแรก


    เมื่อเสร็จธุระในห้องน้ำ เคาน์เตอร์บริการคือสิ่งที่คุณกำลังมุ่งหน้าต่อไป เครื่องดื่มหลากหลายยี่ห้อ อาหารอีกร้อยแปดจานในเมนูไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในความต้องการเลย คุณมองกลับไปที่โต๊ะประจำของตัวเอง มีแค่อย่างเดียวที่คุณต้องการในขณะนี้



“โค้กหนึ่งขวดค่ะ” 



    พนักงานหนุ่มหันหลังไปเปิดตู้แช่พร้อมกับหยิบขวดแก้วขนาดพอดีมือ พร้อมทั้งเปิดฝาจีบให้คุณตรงหน้า 



“น้องนั่งโต๊ะกลมสินะ พี่จะได้ลงบิลถูก”



‘พนักงานร้านนี้จำลูกค้าได้ทุกคนหรือยังไงนะ’



“พี่จำลูกค้าเก่งจัง” คุณยิ้มพร้อมกับจับขวดน้ำอัดลมไว้ในมือ



“ใครๆ ก็จำได้ คุณเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่แตะเหล้าเลย” ผู้ชายคนหนึ่งอ้อมมาจากด้านหลังแล้ววางแก้วเหล้าหนาๆตรงหน้า ก่อนจะหันมายิ้มให้



    เส้นผม หนวดและเคราสีขาวคือตัวเลขบอกอายุของชายคนนี้ มีความเป็นไปได้หลายตัวเลข ตั้งแต่ 60 ขึ้นไป แต่ไม่เกินเจ็ดสิบแน่ๆ เพราะริ้วรอยบริเวณใบหน้าไม่เห็นชัดถึงขั้นนั้น เขาถกแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อส่วน Deltoid ชัดเจน…



    กลิ่นเหล้าจากลมหายใจของเขาชัดเจนมาก คุณไม่รู้ว่าเป็นประเภทใดแต่มันต้องมีรสชาติแรงแน่นอน คุณเหลือบเห็นน้ำสีเข้มในแก้วใบนั้น จินตาการภาพตัวเองดื่มแล้วรู้สึกดีขึ้นไม่ออกเลยสักนิด
“คุณจะเป็นแรกที่ลุกออกจากโต๊ะไม่นานหลังมาถึง แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าทุกครั้ง” 



    ต้องชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าคนที่นี่เขาดูแลและสังเกตลูกค้าเป็นอย่างดีหรือเป็นพวกโรคจิตแนวสตอล์กเกอร์กันแน่ ดูเหมือนชายสูงวัยคนนี้จะสังเกตทุกกิจกรรมของลูกค้ามากเกินความจำเป็น และตอนนี้พนักงานหนุ่มคนนั้นเดินออกไปบริการลูกค้าท่านอื่นบ้างแล้ว ทิ้งให้คุณอยู่กับคนที่ไม่เคยรู้จักกันเพียงสองคน

“เครื่องสำอางไม่ได้ช่วยทำให้คุณมีความมั่นใจขึ้นเลยหรอ?” เขาเลิกคิ้ว ขยับตัวออกห่างเพื่อไม่ให้คู่สนทนารู้สึกอึดอัด



“มันก็ดีแต่คงไม่ใช่ตัวหนูมั้งคะ?” คุณยิ้ม 



    เมื่อมองกลับไปที่กลุ่มเพื่อนอีกครั้ง ยังไม่มีใครมองซ้ายมองขวาหรอตามหาคุณแต่อย่างใด การนั่งคุยกับใครคนอื่นๆก็คงไม่เสียหายเท่าไหร่ ตราบใดที่ยังนั่งอยู่ในที่สาธารณะเช่นนี้ ต้องเขย่งปลายเท้าและกระโดดเล็กน้อยเพื่อนั่งเก้าอี้ทรงสูง สูงจนอันตรายเพราะว่าขาของคุณเองนั้นลอยจากพื้นดินอยู่มากโข ถ้าเกิดเซหรือเสียสมดุลขึ้นมาระหว่างนั่ง นั่นอาจจะเป็นหายนะของชีวิตเลยก็ได้



  บรรกาศของเพลงเปลี่ยนเป็นสากลแบบเนียนๆ เนื่องจากไม่มีใครตั้งใจฟังอยู่แล้ว เสียงเหล่านี้มีไว้เพื่อไม่ให้รู้สึกเหงา แต่เพลงที่กำลังเปิดอยู่นี้ไม่ข่วยอะไร ชนิดที่คนอกหักหรือกำลังเศร้าได้ยินเพลงนี้ แม้จะไม่รู้ว่าเนื้อเพลงมีอะไรบ้าง แต่ดนตรีชวนให้ตรอมใจตายไปเลย



“ไม่รู้ทำไม” ชายตรงหน้ากล่าวแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เขาหมายถึงอะไร? เขากำลังจะพูดอะไรต่อไปหรือเปล่า?



“คะ?” คุณตอบรับเพื่อให้เขารู้ว่าคุณกำลังฟังเขาอยู่



“มันเป็นชื่อเพลง…Don't Know Why” 



    คุณไม่ถูกจริตกับเพลงทำนองนี้เลย หรืออาจจะเป็นรสนิยมและนิสัยส่วนตัวที่ไม่ค่อยเปิดใจกับสิ่งที่ไม่ชอบก็ได้ 



“อย่าหาว่ายังงี้ยังงั้นเลยนะคะ แต่หนูไม่ถนัดฟังเพลงแนวนี้เลย ให้ความรู้สึกเอื่อยๆ เฉื่อยชายังไงไม่รู้”



“ไม่แปลกหรอกนะ ผมว่ารสนิยมผมค่อนข้าง...ที่จะไม่เหมือนใครสักหน่อย”



“เหมือนกันกับที่หนูไปล้างเครื่องสำอางออกนั่นแหละค่ะ การแต่งหน้าไปทำงานเป็นสิ่งที่ขัดใจหนูจริงๆ”



    เขาพยักหน้าเหมือนกำลังวิเคราะห์คุณอยู่ ผู้หญิงประเภทไหนกันที่เกลียดการแต่งหน้า ทั้งที่คนส่วนใหญ่เห็นเรื่องนี้เป็นสิ่งจำเป็น และช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเอง

“ถ้ามันฝืนนักก็ออกจากงานสิ ไปอยู่ที่อื่นที่สบายใจกว่า”



“เคยลองแล้วค่ะ แต่ไม่มีที่ไหนรับเลย” คุณม้วนปลายผมเล่น เพราะมันคือเรื่องจริง คุณมีความเป็นตัวของตัวเองสูง 


“แต่ที่นี่รับนะ คนที่เป็นตัวของตัวเองน่ะดีจะตาย ตำแหน่งผู้จัดการร้านก็ว่างอยู่ด้วย”



“เค้าคงไม่คิดจะเอาผู้หญิงมาเป็นผู้จัดการร้านเหล้าหรอกค่ะ เจ้าของร้านคงไม่เห็นด้วย แถมหนูไม่ใช่ขาดื่มอีก ร้านนี้รับสมัครผู้จัดการร้านด้วยหรอคะ? ไม่เคยเห็นติดประกาศมาก่อน แล้วร้านเหล้าต้องมีผู้จัดการร้านด้วยหรอ?”



    ไม่เคยรู้มาก่อนเลย เพราะไม่มีเพื่อนหรือคนรู้จักคนไหนออกมาประกาศตัวเองว่า ‘เฮ้ยเพื่อน! จำเราได้ไหม ตอนนี้เราเป็นผู้จัดการร้านเหล้าแล้วนะ!’ คงตลกพิลึก เพราะส่วนใหญ่จะได้ยินแต่ผู้จัดการสาขาของบริษัทนู่นนี่ แล้วตำแหน่งที่ลุงแลงกำลังบอกอยู่นี้คือตำแหน่งอะไรกัน?



“ต้องมีสิ เพิ่งจะมีเมื่อ..สามสิบวินาทีที่แล้วเอง ไม่ได้ให้คุณดื่มสักหน่อย แค่ดูแลความเรียบร้อยและระเบียบวินัยของพนักงาน”



“คุณรู้ได้ยังไง คุณไม่ใช่เจ้าของร้านสักหน่อย...เอ๋...หรือจะใช่จริงๆ”



“แล้วคุณรู้ได้ไงว่าผมไม่ใช่เจ้าของร้าน…ไม่ต้องห่วง คุณดื่มโค้กได้ฟรีอยู่แล้ว ผมอนุญาต แล้วแต่นะอยากเป็นผู้จัดการร้านหรือจัดการชีวิตผมก็ได้ทั้งนั้น”


"เริ่มงานวันไหนคะ?" แววตาเป็นประกายและน้ำเสียงสดใสขึ้นมาทันที เพราะตอนนี้บอกลาชีวิตที่ต้องฝืนตัวเองได้แล้ว...




'จะว่าไป...ลุงก็หล่ออยู่นะ'





THE END


รีเควสลุงโดย คุณLittlEAssassin


Writer's talk 
   ถ้าใครแชร์ฟิคหรือจะหวีดหลัวของตัวเอง ร่วมแรงร่วมใจกันติดแฮชแท็ก #เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว ตามTwitterหรือ Facebookด้วยน้า~ เพื่อให้แฟนด้อมลุงเป็นทิศทางเดียวกันนะคะ ส่วนเพลงประกอบระหว่างฉากที่ลุงพูดถึงชื่อเพลงนั้นจะแปะลิ้งค์ไว้ที่ด้านล่างนะ ใครที่มีFacebookหรือTwitter ที่อยากสานสัมพันธ์กับไรต์เตอร์ ก็คอมเมนต์แอคเคาท์ไว้นะคะ หรือใครอยากรีเควสพล็อตเรื่องก็ได้นะคะ(ช่วยหน่อย สมองตัน555)

Twitter:@NathanWong1998

24 มิ.ย. 2560



เพลงประกอบในฟิค
เพลง : Don't Know Why
ศิลปิน : Norah Jones





แปะรูปลุงให้เผื่อใครไม่รู้จักค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #127 Casia27 (@ferrari27) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 20:42
    ลุงอ่อย แต่เหมือนเราเมิน555555
    #127
    1
    • #127-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      1 กรกฎาคม 2560 / 23:34
      อ่อยสุดฤทธิ์ค่ะ เขินมากไม่ได้ต้องเก็บอาการไว้55555
      #127-1
  2. #120 Irenal (@ayeota) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 16:50
    ย๊ากกกกกก อะไรคือจัดการชีวิตลุงอะะะะะะะ ไม่ดีต่อใจยยยยย์//ชอบค่าาา รอน้าาาๆ
    #120
    1
    • #120-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      30 มิถุนายน 2560 / 04:22
      ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าตำแหน่งนั้นคือะไร ได้เงินเดือนเท่าไหร่ แต่ฟังดูแล้วน่าสนใจมากๆ55555
      #120-1
  3. #118 LittlEAssassin (@LittlEAssassin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 00:43
    ตัยๆๆๆๆ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ลุงแลงตามคำเรียกร้องงง งื้ออออออ แค่ก-- กุมใจจ ตัยลงเค่อะไรเตอร์จ๋าา *ดิ้นและกรีดร้องในลำคออย่างรุนแรง* >< //ขอบคุณนะค้าาาาาาาาาาา หวีดดด
    #118
    1
    • #118-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      28 มิถุนายน 2560 / 07:03
      นี่แหละค่ะ สหายที่แท้จริง55555
      #118-1
  4. #116 jessiejoke (@jessiejoke) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 01:14
    อืมหือออออออ.....!!!! ใจละลายแล้วกับคุณลุงตาสวยคนนี้ อยากจะเริ่มงานซะตอนนี้เลยง่ะค่ะ ผู้ใหญ่อะไรก็ไม่รู้ใจดีซะจริงๆ ป.ล ขอทำตำแหน่งจัดการชีวิตลุงได้มั้ยอ่าค๊าาาาาาา
    #116
    1
    • #116-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      25 มิถุนายน 2560 / 01:48
      สงสัยต้องสลับวันกันแล้วมั้งคะ5555 ดูท่าแล้วน่าจะมีหลายคิวอยู่
      #116-1
  5. #115 jack forch (@laxus123) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:21
    ขอพิกัดร้านด่วนเลยค่ะ!!!!!!!!!!!!!!//จะให้ทำตำแหน่งไหนก็ได้หนูทำได้หมดค่ะ
    #115
    1
    • #115-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      25 มิถุนายน 2560 / 00:02
      ตำแหน่งเมี- แค่ก.
      #115-1
  6. #114 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 21:45
    เราบินไปสมัครยังทันมั้ยคะลุง 555+
    #114
    1
    • #114-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      24 มิถุนายน 2560 / 22:56
      ลุงคงกำลังจะบอกว่า"พอแล้ว ร้านนี้ผู้จัดการเยอะแล้ว มาทำงานล้างจานดีกว่า"5555
      #114-1
  7. #113 xxibvvip (@xxxibvvip1997) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 21:37
    เริ่มงานตอนนี้เลยได้ไหมค่ะ ฮ่าๆๆๆ เพราะเรากินเหล้าได้ 5555 /คุ้มกับที่รอตั้งแต่บ่าย เขิน =////=
    #113
    1
    • #113-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      24 มิถุนายน 2560 / 22:55
      อย่ารอฉันเลย~555//ช่วงนี้มีวินัยค่ะ ไม่รู้ไปโดนตัวไหนมา
      #113-1
  8. #112 ไอคาลิป (@african-lily) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 20:22
    บ๊ะๆ คนเรานี่เผยรสนิยมผ่านงานเขียนน้า มีกระทั่งชื่อกล้ามเนื้อ รู้รสนิยมชัดๆเลย 55555+ แล้วหันมากรี๊ดดดดลุงงง บาร์อยู่ที่ไหนคะจะหอบเงินไปเปย์สักถัง สั่งน้ำมะนาวได้ไหม เหล้ากินไม่ได้ น้ำอัดลมก็กินไม่ได้ กะเพาะ จิบน้ำมะนาวกับมองหน้าเจ้าของร้านเป็นของแกล้มฟินๆ อุกรี๊ดดด ตาลุงสวยเหลือเกิน สีไนท์บลูชวนฝันชวนล่อลวงมากมายยย เคลิ้มม
    #112
    1
    • #112-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 12)
      24 มิถุนายน 2560 / 20:43
      เปล่าค่ะไม่ได้คลั่งไคล้พี่เจน น้องเรียนเกี่ยวกับศิลปะต้องรู้กล้ามเนื้อเบื้องต้นอ่ะ555 แต่ตัวจริงน้องไม่ใช่แบบนี้นะ คนเขียนอ่ะสายเมา55
      #112-1