สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 7 : เร็วจังว่ะ.......ห้าโมงครึ่งแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ม.ค. 60

     ถอดแว่นตาออก แล้วใช้ลูกตาดวงน้อยๆทอดสายตาออกไปที่เส้นขอบฟ้า มันก็ไม่มีอะไรมากนอกจากตึกรมบ้านช่องที่ตั้งสูงตระหง่าน ผมนั่งทอดสายตาจนมันจะสุกเกรียมอยู่ในร้าน starbucks เพื่อหาแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องสั้นเรื่องนี้ มองไปทางไหนก็ว่างเปล่ามีแต่สาวๆนุ้งนิ้งกุ๊งกิ๊ง
     คิดไม่ออกก็หนีออกจาก starbucks ซิคับ ไม่หนีไปไหนหรอก ปวดฉี่ไปห้องน้ำ เดียวกับไปง้อ starbucks ใหม่
     ระหว่างเดินไปห้องน้ำ ผมก็พบเจอกลุ่มเด็กนักเรียนสาวกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินผ่านมา โดยปกติแล้วก็มักจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนอกเสียจากว่าผมแอบ(เสือก)ได้ยินเสียงบ่นของพวกหล่อนเข้าว่า "เร็วจังว่ะ.......ห้าโมงครึ่งแล้ว"
ไม่ช้า......(ก็เร็วดิ).......ผมควักโทรศัพท์ออกมาดูก็ปรากฏเหมือนดังที่พวกหล่อนพูดไว้ไม่มีผิด แต่ผมกลับรู้สึกว่า "ช้าจังว่ะ........เพิ่งห้าโมงครึ่งเอง"
     เข็มนาฬิกาที่เดินต่อไปเรื่อยๆไม่มีววันดหยุด นอกเสียจากว่าถ่านมันหมด ทำให้ผมคิดทบทวนกลับไปว่า 'วันนี้เราทำอะไรไปแล้วบ้าง'
     เป็นคำถามที่ดีนะเพราะในชีวิตของเรานั้นใครๆก็ต่างรู้อยู่ว่าเวลามีอยู่อย่างจำกัดและไม่รู้ด้วยเราหรือคุณจะจากไปก่อนเวลาที่กำหนดไว้โดยธรรมชาติ
     ถึงตรงจุดนี้บางคนอาจสงสัยว่า เวลาของเราเอาไปทำกับอะไรบ้าง งาน ครอบครัว เล่น แล้วถ้าทำมันไป เราหันกลับมองแล้วไม่รู้สึกเสียดายเวลาที่เราเทให้กับสิ่งๆนั้น
     ตัวผมตอนนี้รู้แล้วว่าควรทำอะไรเพื่อให้เมื่อผมอายุ 80 - 90 แล้วหันกลับมามองแล้วรู้สึกดี ไม่เสียดายที่ได้ทำ
                                                                                                                   แล้วคุณล่ะ

1 ความคิดเห็น