สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 8 : เวลาเร่งรีบของคนรีบเร่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 60

     ตื่นมาตอนเที่ยงกับบรรยายกาศที่สดใส แสงแดดอ่อนๆหลังฝนตกเป็นบรรยายกาศน่ามุดตัวลงไปใต้ผ้าห่มจริงๆ แปลกคือปีนี้ฤดูหนาวที่งงงวยมาก บางวันก็ร้อน ร้อนเหมือนคุณกำลังอาบน้ำด้วยเครื่องทำน้ำอุ่น บางวันก็หนาว ไอหนาวนี่มาเป็นช่วงๆ เวลามีลมหนาวทีก็ตีใบหน้าอันนุ่มนวลของผมให้กระเพื่อมเป็นลูกคลื่น แต่ที่แปลกที่สุดคือฝนตกนี่ละ ฝนตกทำให้ไปไหนมาไหนก็ลำบากพอตัว แต่นี่กลับมาตกในฤดูหนาวทำให้หลังฝนตกอากาศจะหนาวโครตๆ
     หลังจากตื่นมาก็ดูนาฬิกกา "เอ๋ กี่โมงแล้วหว่า" ทันใดนั้นตัวผมก็สะดุดโหยง อะดรีนาลีนหลั่งเพราะเราต้องเข้าเรียน บ่ายหนึ่งครึ่ง แต่นี่เที่ยง......พึ่งตื่น
     รีบแบบหัวทิ่มหัวตำทำกิจวัตรให้เร็วที่สุด ใช้เวลาโดยรวมแล้ว ครึ่งชั่วโมง!!!! เวรกรรมเหลืออีกชั่วโมงเดียวกับต้องนั่งรถตู้สองต่อไปถึงมอ
     ใช้ความสามารถพิเศษในการเลือกคนตู้ที่จะพาเราไปให้ถึงที่หมายไว้ที่สุด พอขึ้นไปนั่งปุ๊บ ผมวิงวอนต่อโชคชะตาขอให้รถตู้คันนี้วิ่งได้อย่าง fast and furious ยิ่งถ้าสามวิญญาณเป็นดอม เทอร์เลโต้ แบบขี่รถตู้ยกล้อได้ก็ยิ่งดี
     เหมือนโชคชะตาจะเป็นใจส่งรถตู้พี่ดอมมาให้ผม( ยอมรับการเร่งความเร็วเกินกำหนดของกฏหมายมันผิด และ อาจจะส่งผลอันตรายต่อผู้ใช้รถใช้ถนนท่านอื่นด้วย )
     พี่รถตู้แกจอดทุกป้าย ไม่ข้ามแยกไฟแดงด้วยสะพาน ฟังดูแล้วไม่น่าจะรอด แต่ด้วยความเร็วในการเหยียบของพี่ดอม พร้อมกับบีบแตร่ตลอดเวลา เหมือนกับบอกว่า 'ระวังน่อย คนกำลังรีบ' (ในทางตรงกันข้าม คนที่ได้ยินเสียงแตร่อาจจะเข้าใจว่าบีบด่าพ่องก็ได้นะ) ทำให้ผมรู้สึกยังมั่นใจว่าเข้าเรียนทัน
     แต่ก็ต้องมาตกใจกับความจริงที่ว่าแยกรัชโยธินเขาปิดสะพานข้ามไฟแดง ทำให้รถติดเป็นเวลายาวนาน
     เศร้าซิครับ จะรออะไร อดได้ฟังแลคเชอร์สดๆจากผู้มีประสบการณ์ ความรู้สึกประมาณว่าคุณเข้าคอนเสิร์ต ตอนที่เขาเริ่มร้องเพลงกระโดดยกย้ายไปแล้วดว่าครึ่ง
     ถึงมอแล้ววววว ควักโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลาอีกทีก็บ่ายสองต้นๆ ผมถอดหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะรีบไปยังห้องเรียน
     อาจารย์ เพื่อน ทุกคนทำหน้าสะเหล่อตอนผมเปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกับกล่าว "ขอโทษที่มาไม่ตรงเวลาครับ"
                                                                                                              ไม่เป็นไรยังไงก็ได้เรียนนิเน๊อะ

1 ความคิดเห็น